20.09.2022 Views

Inkijkexemplaar van Mevrouw, u kijkt scheel

Mevrouw, u kijkt scheel is de eerste bundel met verzameld werk van Barbara Witterland. Een deel van de columns is afkomstig van haar blog Pensierino. Hier schrijft ze regelmatig nieuwe columns.

Mevrouw, u kijkt scheel is de eerste bundel met verzameld werk van Barbara Witterland. Een deel van de columns is afkomstig van haar blog Pensierino. Hier schrijft ze regelmatig nieuwe columns.

SHOW MORE
SHOW LESS

You also want an ePaper? Increase the reach of your titles

YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.



MEVROUW,

U KIJKT SCHEEL

© 2016 Barbara Witterland

Auteur: Barbara Witterland

Omslagontwerp: Barbara Witterland

Vormgeving binnenwerk: Barbara Witterland

Illustratie: Bobby Bulick

ISBN 978-90-825621-0-1 / NUR 325

© 2016 Barbara Witterland Media

1e druk, 2016

Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd,

opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/

of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze,

hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën,

opnamen of op welke andere wijze dan ook, zonder

voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

De columns in Mevrouw, u kijkt scheel zijn eerder

verschenen op Pensierino: Barbara's blog.


Voor mijn grote en kleine man, voor mijn lieve ouders, voor

mijn pluizenbollen én voor mijn lezers van het eerste uur.

Mijn eeuwige dank!

Not all those who wander are lost ~ J.R.R. Tolkien


SLAAP

Er zijn van die momenten dat een mens niet kan slapen. Je

draait en draait. Schopt per ongeluk een van de katten het

bed uit, draait op je rug, op je buik, op je zij. Als het echt

tegenzit, val je door al dat gedraai uit je bed. Wanneer je

dan eindelijk het gevoel krijgt dat de slaap je te pakken

heeft - de bekende bodemloze put - schrik je weer wakker. Ik

heb me altijd afgevraagd wat voor nut deze waakslaap in

de huidige maatschappij heeft.

Kijk, vroeger, eeuwen geleden, toen wij als mens op de

kale steppe moesten overleven, was het ongetwijfeld

reuzehandig als je een slaap-waakritme had. Maar in eigen

bed, in eigen huis, zie ik me niet zo snel overrompeld

worden door een hongerige en vooral verdwaalde gnoe.

Goed, deze momenten van nachtelijke onrust overkomen

mij regelmatig. Oorzaak is veelal een onophoudelijke

gedachtestroom. Die kan over van alles gaan. In het begin

bleef ik woelend en vooral woedend in mijn bed liggen met

de vraag waarom ik nu nog niet sliep. Het mooie van deze

methode is dat je helemaal niet meer in slaap komt. De tijd

gaat dan steeds langzamer.


Soms is het beter om je bed uit te gaan.

Glaasje water of kopje thee en afwachten of de

gedachtestroom uitgeput raakt. Je moet toch iets. Het

mooie hiervan is dat je ook niet meer in slaap komt. Maar

het kan op zijn minst een nuttige ervaring zijn. Of een

mooie, dat hangt van het weer af.

Afgelopen nacht stond ik dan ook met een glaasje water

een beetje naar buiten te staren. De regen sloeg

onophoudelijk tegen de ramen. Deze keer geen mooie

zwoele zomernacht. Ik dacht aan het Nederlandse

voetbalteam. Verloren van Portugal in een chaotische

combinatie van duwen, trekken, schoppen, een heleboel

kaarten en voetbal, dat toch ook. Einde van het

Weltmeisterschaft 2006. Zij konden vast ook niet slapen.

Al peinzend en mijmerend hoorde ik het amechtige

kuchje van de buurman aan de overkant. Nog een wakkere

ziel in deze kletsnatte nacht. Ondertussen ving de kat een

spin. Spin gauw naar buiten gezet. Toch maar weer besloten

om mijn bed in te kruipen.

De volgende dag, op tv, vertelde Max Westerman hoe je

slapend rijk kan worden. In New York, de stad die nooit

slaapt, heeft iemand de slaapstudio bedacht. Vijftien


minuten lang een dutje doen, tegen betaling natuurlijk.

Daarna weer fit aan de slag. Kortom, een siësta. Bedacht

door iemand die vast ook niet kon slapen.


VAKANTIEPRET:

ITALIE TOERISTISCH

BEKEKEN

Na alle stress rondom wegwerkzaamheden, boilers en welen

niet-werkend water, waren we vooral naar Italië

gekomen om te genieten. Dat betekent dus gewoon het

bezichtigen van stadjes, musea en andere - vanuit

oudheidkundig oogpunt - interessante overblijfselen. En

natuurlijk het welverdiende luieren in en rondom een

Zweedse chalet en zwembad.

Het eerste wat mij opviel, was het aantal fietsende

Italianen. Toen ik in 2002 in Toscane verbleef, kan ik mij

niet herinneren er zoveel te hebben gezien. Bij fietsende

Italianen moet je niet denken aan ons gebruik van de fiets.

Nee, er is sprake van een tweetal fietsmethodes.

De eerste wordt vooral toegepast in de steden en

dorpjes. Het dient om van a naar b te komen zonder daarbij

gehinderd te worden door het verkeersreglement. De

fietsen zijn ook allemaal van hetzelfde model: klein, donker


gekleurd, breed stuur, al dan niet hand- of voetgeremd. Men

beweegt zich voornamelijk slingerend voort.

De tweede methode is een ietwat doorgeslagen hobby.

Vind ik dan. Het is een tafereel dat lijkt op een slapstick

movie: je ziet een bord dat aangeeft dat er een stijging van

10% aan zit te komen en je hoopt ondertussen dat je auto

het niet halverwege begeeft. Dan - ineens - valt je oog op

een veelkleurig fenomeen dat zich nauwelijks lijkt voort te

bewegen, maar dit toch doet. Wanneer je dichterbij komt,

zie je dat het gaat om een mens, in wielerkleding en dito

fiets, die zich krampachtig inzet om a) met enige souplesse

de berg te bedwingen, b) niet om te vallen en c) niet van

achteren aangereden te worden door een van de vele

gemotoriseerde voertuigen.

Een ander fenomeen vindt plaats in Florence, om precies

te zijn ter hoogte van de ingang van Galleria degli Uffizi. De

mooie galerij aan de buitenzijde wordt al jaren bevolkt

door toeristen en marktlui. Er is van alles te krijgen: tassen,

zonnebrillen, tekeningen, kaarten, noem maar op. Maar het

mag niet.

De al dan niet illegalen staan daar dus illegaal hun waar

te verkopen. En dat leidt tot een schouwspel dat ik


geweldig vind. De carabinieri komt met twee man sterk, de

marktlui pakken hun boeltje in en gaan drie meter verderop

staan. De carabinieri loopt weg en de marktlui gaan weer

verder met hun handelswaar. De carabinieri komt toch weer

terug en het verhaal herhaalt zich weer.

Wil je afgezet worden als je een kop cappuccino en een

brioche gaat eten? Dan moet je naar Pisa, naar de muur die

het Piazza dei Miracoli scheidt van de minder bedeelde

wijk. Ook hier marktlui - dit keer gedoogd, want ze hebben

echte kraampjes - en een belachelijk duur café-restaurant.

Wil je echter niet afgezet worden? Ga dan naar Volterra.

De weg ernaar toe zorgt voor de nodige braakneigingen in

verband met de haarspeldbochten, maar eenmaal

aangekomen gaan die kop koffie en brioche er wel in. Ga

naar de Martini Bar in de V. Giacomo Matteotti. Zo

goedkoop krijg je het in Nederland niet eens.

En doe als iedere toerist die maar twee weken per jaar

de mogelijkheid heeft om op vakantie te kunnen: bekijk de

toeristische trekpleisters. Dan heb je die in ieder geval

gezien. Zo hoef je nooit meer het verhaal van je buurman

aan te horen over hoe mooi of leuk iets was. Dat bepaal je

nu gewoon zelf.


Heb je langer de tijd? Ga dan lekker rondreizen en doe

wat je thuis ook zou doen. Gegarandeerd dat je dan

bepaalde culturele aspecten onder de knie krijgt. Wat

mezelf betreft: mijn autorijkunsten hebben een nieuwe -

Italiaanse - impuls gekregen. Dus wees gewaarschuwd!


EN DE BUURMAN HOUDT

VAN ARIA’S

Pak een willekeurige krant en je krijgt een globaal

overzicht van wat Nederland en de wereld zoal bezighoudt.

Een kleine greep uit de dagelijkse werkelijkheid. Het

Facebook-feestje in Haren is nog steeds onderwerp van

gesprek. Ondertussen ontstaan er wannabe-Facebookfeestjes.

Die zijn -natuurlijk - gedoemd te mislukken. Het

lijkt mij dat geen enkele burgemeester nog zin heeft om

het allemaal maar over zich heen te laten komen. Dus ga zo

door met die wegafzettingen, noodverordeningen en

terugstuuracties.

Enige duizenden kilometers verderop waait een flinke

tyfoon richting Tokio. Alsof ze daar al niet genoeg

problemen hebben. Los van de naweeën van de tsunami,

wordt er nu geruzied over een paar rotsen. Gekissebis over

iets wat al eeuwen een punt van discussie en oorlog is.

Misschien kan die wind ervoor zorgen dat de beruchte

rotsen door de zee verzwolgen worden?


Op Curacao gaat het ook al niet van een leien dakje. De

demissionair premier en zijn ministers zijn ontslagen door

de gouverneur. Om een lang verhaal kort te maken: de

demissionair premier is het hier niet mee eens, spreekt over

een staatsgreep en heeft zich samen met zijn ministers

opgesloten in Fort Amsterdam te Willemstad. Het zal mij

benieuwen hoe dit afloopt.

Verder is het tegenwoordig beroepsrisico wanneer je als

inbreker door de bewoner gesnapt wordt en dit met je

leven moet bekopen. Daar valt misschien iets voor te

zeggen. Alleen de scheidslijn tussen recht en onrecht wordt

zo wel steeds schimmiger. Misschien kun je beter uitgaan

van het principe 'behandel de ander zoals je zelf ook

behandeld wilt worden’.

Ruim een week geleden was het ook nog eens burendag.

Niets van gemerkt. Van die burendag dan. Rondom

burendag worden er altijd van die -nietszeggende -

onderzoekjes gedaan. Over of we wel zo blij zijn met onze

buur. Wat zegt dat eigenlijk? Niets toch. Situaties

veranderen dagelijks en wat voor de een leuk is, is dat voor

de ander absoluut niet.


De een hoort gillende muziekinstallaties, krijsende

kinderen, schreeuwende echtelieden. De ander hoort

gezellige muziek, spelende kinderen en discussiërende

echtparen. Dus, hoe objectief is zo'n onderzoek dan?

Eigenlijk is het simpel: heb je er last van, dan is het

overlast. En ja, er zijn regels voor geluid. Daar is zelfs een

stichting voor.

En als de buurman van aria's houdt, het liefst midden in

de nacht, dan is dat geluidsoverlast. Daar lees je dus niets

over in de krant.


NAWOORD

Barbara Witterland (1981) is freelance schrijver, blogger en

kunsthistoricus. Naast het schrijven van columns, werkt zij

als zelfstandig tekstschrijver in haar eigen bedrijf: Barbara

Witterland | Tekstschrijver.

Mevrouw, u kijkt scheel is haar eerste bundel met

verzameld werk. Een deel van de columns is afkomstig van

haar blog Pensierino. Hier schrijft ze regelmatig nieuwe

columns. Af en toe schrijft ze langere artikelen over kunst

en cultuur.

Wil je in contact komen met Barbara?

Dat kan via Facebook: facebook.com/

BarbaraWitterlandTekstschrijver

Nieuwe columns kun je lezen op Pensierino:

barbaracw.wordpress.com


MEVROUW,

U KIJKT SCHEEL

Barbara Witterland

Mevrouw, u kijkt scheel is de eerste

publicatie van Barbara Witterland.

De bundel bevat een selectie van

columns die Barbara schreef in de

periode 2005-2015.


KOOP NU

MEVROUW,

U KIJKT SCHEEL

BARBARAWITTERLAND/WEBSHOP

C O L U M N S D O O R B A R B A R A W I T T E R L A N D

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!