10.08.2023 Views

Veertig Zomer editie 2023

Daar is ie!!! Hier loopt Karin richting de Frygisch vallei uit de klassieke oudheid, het koninkrijk van de Frygiërs in het Midwesten van de Anatolische hoogvlakte. Op weg naar Midas City na een welverdiende rust in Midas Han bij Ben een van onze vele bijzondere mensen aan de route. Veel leesplezier lieve mensen met het tijdschrift van en voor geïnteresseerde van deze bijzondere reizen die we mogen maken. De zomereditie 2023 van Veertig!

Daar is ie!!!

Hier loopt Karin richting de Frygisch vallei uit de klassieke oudheid, het koninkrijk van de Frygiërs in het Midwesten van de Anatolische hoogvlakte. Op weg naar Midas City na een welverdiende rust in Midas Han bij Ben een van onze vele bijzondere mensen aan de route. Veel leesplezier lieve mensen met het tijdschrift van en voor geïnteresseerde van deze bijzondere reizen die we mogen maken. De zomereditie 2023 van Veertig!

SHOW MORE
SHOW LESS

Create successful ePaper yourself

Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.

Sufi Trail

Magazine

The heart

beats the mind

Johan van den

Naam

Berg

Titel

‘Wat is soefisme?’

Abdulwahid van Bommel Naam

Titel

In badpak en négligé

dwars door Anatolië Naam

Hike to the light, Titel

hike to the bliksem!

Jeannette Voorbij

Naam

Titel

Walking with Rumi

Portret van een pelgrimage Naam

Roelant Meijer Titel

VEERTIG

Zomer editie 2023 € 5.95

Zomer editie 2023 € 5.95



Voorwoord

Welkom bij de zomer editie van Veertig,

een tijdschrift waarin we de reis van het

leven vieren, vol met de schoonheid

van het delen en het doen. De wandel

en fiets reizen waarover we spreken

zijn niet alleen fysieke reizen, maar ook

reizen van de geest en de ziel. Het is een

reis die ons allemaal verbindt, ongeacht

onze achtergrond of cultuur. Het is een

reis die wordt gekenmerkt door moed,

doorzettingsvermogen en een sterke wil,

het zijn vaak je eigen obstakels die je moet

trotseren, zoals angsten overwinnen. De

verhalen geven een prachtig voorbeeld

van de kracht van het overwinnen van

obstakels en het bereiken van doelen,

ondanks de uitdagingen die op ons pad

kunnen komen. Maar zoals in elke reis,

is het niet alleen het bereiken van de

bestemming dat telt, maar ook de reis

zelf. Het delen van onze verhalen en

ervaringen is net zo belangrijk als het

doen. Deze verhalen vormen het weefsel

van onze gemeenschap, ze verbinden

ons op een diepere, menselijke manier.

Het is door het delen van onze verhalen

dat we elkaar beter leren kennen, dat we

elkaar begrijpen en dat we een gevoel

van gemeenschap en verbinding creëren.

Daarom, dit tijdschrift, Veertig, is meer

dan alleen een verzameling van verhalen.

Het is een stap in de richting van ons

gezamenlijke doel. Het is een ritje door het

leven, een ritje dat we samen maken.

Sufi Trail magazine

3


Colofon

Titel

Eind redacteur

Redactie team

Veertig, 2023 nummer 2 zomereditie

Diane Bömers

Iris Bezuijen, Sedat Çakır, Merel van Essen

Met medewerking van

Johan van den Berg, Iris Bezuijen, Cornelis Butter, Abdulwahid van Bommel,

Sedat Çakır, Merel van Essen, Roelant Meijer, Alberto Senna, Jeannette Voorbij

Foto’s

Ontwerp logo

Vormgeving

Kaartenmaker

Iris Bezuijen, Cornelis Butter, Sedat Çakır, Roelant Meijer,

Jeannette Voorbij

Merel van Essen

Merel van Essen en Kees Reniers

Rob Polko

Uitgever Stichting Sufi Trail Friends of Rumi and Khorasan Saints

ISSN 2949-950X

E-mail

sufitrail@gmail.com

Websites www.sufitrail.com, www.sufitrail.nl, www.driebronnenpelgrimsroute.nl

Abonnementen en losse verkoop

Deelnemers en donateurs van de Sufi Trail krijgen het Sufi Trail tijdschrift Veertig 2x

per jaar gratis. Losse nummers kosten € 5.95 (exclusief portokosten)

Sufi Trail tijdschrift Veertig verschijnt 2x per jaar.

Het volgende nummer verschijnt januari 2024

Kopijdatum 15 november 2023

Correspondentie adres

Stichting Sufi Trail, Friends of Rumi and Khorasan Saints

Nieuwe Gracht 108-A, 2011 NM Haarlem. Tel. 06 44 04 47 90

© 2023 Sufi Trail

Alle artikelen mogen met bronvermelding gepubliceerd worden. Indien

gewenst kunnen ook de originele bestanden en opmaak worden gestuurd.

Uw verhaal in de volgende uitgave?

Stuur het ons op via sufitrail@gmail.com

4

Veertig


Inhoud

3 Voorwoord Iris Bezuijen

6 The heart beats the mind

Auteur: Johan van den Berg

10 Men vroeg aan Maulana Djalâluddîn Rûmî: ‘Wat is soefisme?’

Auteur: Abdulwahid van Bommel

13 Terie Leijs erelid en ambassadeur

14 In badpak en négligé dwars door Anatolië; Hike to the light, hike to the bliksem!

Auteur: Jeannette Voorbij

20 Een Tussenjaar

Auteur: Alberto Senna

21 Tijd - Gedicht van Edith Slop-Zentveld

24 Lopen zonder beeld

Auteur: Thuya Barbe

26 Walking with Rumi - Portret van een pelgrimage

Auteur: Roelant Meijer

30 Het ontstaan van Sufi

Auteur: Merel van Essen

32 Sufi Trail de plek van ontmoetingen

Auteur: Cornelis Butter

35 Recept rabarber-gembercake van Gerda Fontijn

36 Sufi strip

38 Certificaat

40 Boeken

41 Agenda

42 Nawoord Sedat Çakır


Johan van den Berg

J B:

natuurliefhebber en dierenvriend

Johan van den Berg, een naam

die symbool is geworden van

vastberadenheid en visie. Samen

met Marcel Schuurmans vormt hij de

kopgroep die de ontwikkeling leidt van

de wandelpaden naar Mecca. Johan,

niet alleen een fervent natuurliefhebber,

maar ook een toegewijde dierenvriend,

heeft een bijzondere band met een

kleine viervoeter die hij liefdevol

heeft opgenomen. De trouwe hond,

liefkozend Cleo genoemd, wacht

geduldig op de komst van nieuwe

toeristen. Deze toeristen hebben Cleo

zelfs de bijnaam “de toeristenhond”

gegeven. Cleo, die ooit een verlaten

hondje was, heeft nu een liefdevol thuis

gevonden dankzij Johan in Söğüt. Cleo

wacht op Johan, maar groet ook andere

toeristen met dezelfde enthousiasme.

Het is het warme onthaal, dat symbool

staat voor een gevoel van welkom,

het deel uitmaken van deze prachtige

gemeenschap. Johan’s passie voor de

natuur en zijn liefde voor dieren is een

inspiratie voor velen. Zijn inspanningen

om de wandelpaden te ontwikkelen

en tegelijkertijd een veilig thuis te

bieden aan een verlaten hondje,

weerspiegelen zijn liefde voor de natuur

en wandelpionierschap. Hieronder volgt

een prachtig artikel over de reis met zijn

zoon Rutger over de Sufi Trail.

6

Veertig


The Heart Beats The Mind

Ramadanervaringen tijdens de Sufitrail 2022

Toen zoon Rutger en ik afspraken dat

wij in de maanden april en mei 2022 de

Sufitrail zouden lopen, hadden wij er

geen idee van dat tijdens onze tocht de

ramadan zou zijn. Maar goed, ramadan

2022 begon ’s avonds op 1 april en liep

door tot en met de avond van 1 mei.

Op 2 april, wij waren toen nog in

Istanbul, bezochten wij in de middag

de wijk Taksim. Niets wees hier op

de ramadan. In bijvoorbeeld ARTER,

museum voor moderne kunst, was

iedereen lekker aan het eten en

drinken. Hoe anders was het een dag

later. Wij zijn dan overgevaren naar

Yalova en sliepen die nacht in een hotel

in Termal. ’s Nachts werden wij lang

wakker gehouden door trommelende

mannen, die met hun getrommel de

mensen opriepen om te ontbijten

voor zonsopkomst. Onze eerste directe

confrontatie met de ramadan.

Die ochtend troffen wij Linda, een

van de vele Sufitrail-engelen die

van Kürtkoy tot Güneyköy met ons

mee liep. In Güneyköy sliepen wij in

de moskee, maar daarvoor werden

wij om 17.00 uur in de gelegenheid

gesteld in een klein restaurantje naast

de moskee te eten. Speciaal voor ons

geopend! Het theehuis, aan de andere

kant van de moskee, gaat pas open na

zonsondergang!

In Iznik, het oude Romeinse Nicea, had

Rutger een aantal restaurants uitgezocht

Sufi Trail magazine

7


met een goede “rating“. Wat schetste

onze verbazing dat al die restaurants

gereserveerd waren! De relatie met

ramadan en iftar, de avondmaaltijd die

gedurende de vastenmaand direct na de

zonsondergang wordt genuttigd, kwam

pas toen wij na ons eten terugliepen

naar ons hotel en we de restaurants

na ongeveer één uur na het begin van

de iftar zagen leegstromen. Een dag

later, wij waren nog in Iznik, hadden

wij het begrepen en konden wij zelf

plaatsnemen in zo’n druk restaurant.

Toen wij wilden afrekenen hadden onze,

volstrekt onbekende, achterburen de

rekening al voor ons betaald!

In Osmaneli werden wij door Sufitrailengel

Tuncay Erik ontvangen en

meegenomen naar een publieke iftar in

een grote “weddinghall”. Zo’n publieke

iftar staat voor iedereen open en laat

zien hoe het draait om vieren en delen

met de grootst mogelijke solidariteit. Een

heel speciale ervaring met een gevoel

van grote verbondenheid.

Anders dan in Iznik was de situatie in

Sögüt. Hier zijn alle restaurants tijdens

de ramadan gesloten, alleen “Nizam”

was geopend. Nu pas gingen wij eten,

nadat de iftar-gasten waren vertrokken,

waarna wij, als eenzame gasten, de

heerlijke restjes mochten opeten. Bij

het passeren van de kleurrijke moskee

van Hayriye werden we door de imam

uitgenodigd om mee te gaan naar een

plek waar de muhtar en nog vier mannen

een kalf slachtten en uitbeenden. Voor

drie dagen vlees bij de iftarmaaltijden

voor al de inwoners van het dorp.

In de miljoenenstad Eskişehir gelden

duidelijk weer andere en vaak ruimere

normen. En toch, in het Foodcourt in het

Espark, een groot winkelcentrum, zaten

om half acht al veel mensen met hun

8

Veertig


McDonalds- of andere fastfoodmaaltijd

voor zich, te wachten op het sein dat de

zon is ondergegaan, ongeveer kwart voor

acht. Nog een kwartier wachten en dan…

is alles koud. Overigens moesten ook wij

ons best doen om, in de buurt van ons

hotel, een geopend restaurant te vinden.

Een paar dagen later kwamen wij aan

in Han, waar wij werden ontvangen door

burgemeester Erdol Santi (en konden

overnachten in het gemeentehuis). Erdol

nodigde ons uit om, samen met hem en

zijn vrouw, een iftar bij te wonen in een

van zijn dorpen, Erten. Die avond zijn wij

eregasten bij de iftar en zaten wij naast

de burgemeester, de muhtar, de imam

en de mufti. En, anders dan in Osmaneli,

zaten hier de mannen bij de mannen en

de vrouwen bij de vrouwen.

Toen wij in de omgeving van Çay

een dorpje passeerden, werden wij

uitgenodigd door muhtar Mevlüt Aslan.

Koffietijd! In een gesprek over de

ramadan antwoordde Mevlüt op onze

vraag of de ramadan zwaar is (hij was in

de volle zon hard aan het werk in de tuin

van het Muhtarlin), antwoordde hij: nee,

“the heart beats the mind!’’

De laatste iftar vierden wij in Çiğil.

Wij waren te gast bij weer een Sufi

Trail-engel, Yener Karakaya. Yener,

zijn vrouw Maviş en twee dochters

zijn vanuit Konya, waar zij wonen en

werken, naar Çiğil gekomen om het

einde van de ramadan en het begin van

het Suikerfeest te vieren. In Çiğil woont

Ayse, de moeder van Maviş. Een drukke

en gezellige bedoening. Yener keek vol

verwachting uit naar het ontbijt, de

volgende morgen. Een feestmaal zou het

in zijn woorden zijn! Maar voor het zover

was, ging de hele familie ’s morgens om

half zeven naar de moskee. Pas daarna

was er tijd voor het feestmaal!

Johan van den Berg

Sufi Trail magazine

9


Men vroeg aan Maulana

Djalâluddîn Rûmî:

‘Wat is soefisme?’

Hij antwoordde: ‘Vrede vinden in het

hart, wanneer de tijd van verdriet komt.’

Tasawwûf of soefisme in de Islam

gaat over de brug tussen de met niets

vergelijkbare, afstandelijke God en de

God die we mogen liefhebben omdat Hij

is vervuld van zorg voor zijn schepselen.

Er is altijd een zekere spanning tussen de

leer en geloofservaring van de soefi’s.

Tasawwûf behandelt ook de tekenen

van Allah Die zei: ‘Ik was een verborgen

schat en hield ervan te worden gekend,

en Ik schiep de schepping opdat Ik mag

worden gekend.’ Waarmee de wereld

het brandpunt vormt waar de verborgen

schat door schepselen kan worden

gekend.

Soefisme wil iets vrij maken in mensen:

een innerlijke ruimte voor licht. Door

andere, misschien diepere lagen aan te

boren. Elk mens leeft van kinds af aan

met een innerlijk weten van diepe verbondenheid

met… wat eigenlijk?

Voor veel mensen is verwondering een

vorm van aanbidding. En dat is ruim voldoende.

Dat is onze ‘grondhouding’. Het

ervaren van de lucht van pas gemaaid

gras. Pasgebakken brood. Ontspruitend

groen, wolken, water zien… ‘Grondtoon’

is een mooi woord daarvoor. Het is er

altijd. En soms wil je er op afstemmen,

maar lukt het niet. Soefisme heeft de

pretentie om mensen daarbij een beetje

te kunnen helpen.

Mystiek komt voort uit de diep gevoelde

menselijke behoefte om op adem te

komen. Dat kan op veel manieren. Met

stilte, kunst, muziek, poëzie en wijsheid.

Je bewegen door de open ruimte is zo’n

mogelijkheid om op adem te komen.

Vooral voor mensen die verlangen naar

bezinning, maar zich in traditionele vormen

van geloven niet helemaal thuis

voelen. Zo is soefisme ontstaan. Net als

alle mystieke stromingen in de wereldreligies.

We vonden het nodig indrukwekkende

tempels, kerken en moskeeën te

bouwen, maar de hele natuur is al een

tempel die voor ons klaar staat…

In de komende afleveringen volgt een

aanzet over hoe dat, nog tijdens het leven

van de profeet in de Islam is begonnen.

En werd voortgezet.

10

Veertig


Abdulwahid van Bommel

Abdulwahid van Bommel, geboren in

1944, is een persoon met een immense

diepgang en toewijding. Zijn vroegste

jaren werden gekenmerkt door een

zoektocht naar spirituele verlichting, een

zoektocht die hem naar het pad van het

soefisme leidde. Deze spirituele toewijding

is een reflectie van zijn leven en werk, die

een bron van inspiratie is voor velen. De

belangrijkste bijdrage van Van Bommel

aan de Nederlandse literatuur en cultuur is

zijn vertaling van de Masnavi, het

meesterwerk van Rumi. Het was een taak

die hij met grote toewijding en passie op

zich nam, ondersteund door een dieet van

sterke koffie. Drie jaar lang werkte hij

onvermoeibaar aan dit project, om de

essentie van Rumi’s woorden te

openbaren aan het Nederlandse publiek.

Het werk van Van Bommel is geen

eenvoudige vertaling: het is een lofzang,

een hymne aan de schoonheid van de

woorden van Rumi. Zijn vertaling van de

Masnavi is meer dan alleen een overdracht

van woorden van de ene taal naar de

andere. Het is een brug die culturen en

tijden verbindt, een kans om de diepe

wijsheid en inzichten van Rumi te delen.

Het leven en werk van Abdulwahid van

Bommel is een eerbetoon aan een

levenslange toewijding aan het soefisme.

Het is een verhaal van passie, toewijding

en onvermoeibare liefde. SubhanAllah dat

hij voor Veertig wilde schrijven.

Sufi Trail magazine

11


Tasawwuf is het woord waarmee door de

eerste soefi’s religieuze ervaring werd benoemd.

Termen als tasawwuf en sûfiyya

betekenen stap voor stap streven naar

eenwording met God. De herkomst van

het woord ‘soefi’ is een heel verhaal. Er

wordt gezegd dat het is afgeleid van de

Ashâb as-Soeffa’. Dit waren de fulltime

studenten van de profeet Mohammed.

Die verbleven dag en nacht in de moskee,

op een kleine verhoging – de Suffa

- achterin de moskee.

Maar … hoe komt men op het pad van

de Liefde en wie is daarbij je gids. Veel

Sjeichs van soefi orden, beschouwen

de profeet als de eerste en grootste

van alle soefi’s. Omdat hij uiting gaf aan

zijn bijzondere band met Allah. Hij zei

bijvoorbeeld: ‘Lî ma’allâhi waqt…’ Er is

een moment waarop ik met Allah ben….

Waarmee hij eigenlijk het hele soefisme

uitstekend samenvat. Zo zegt men over

de profeet Mohammed dat hij alle 99

schone namen van Allah in zichzelf had

gerealiseerd. En voor sommige Tariqa’s

of soefiorden werd het een ideaal om,

Fanâ fî’r-Rasoel, volkomen op te gaan

in de profeet. Daaruit kwam het ideaal

van Insân Kâmil voort. Dat vaak verkeerd

wordt vertaald met ‘volmaakt mens’

Anderen leiden het af van het woord

Safa, puurheid of zuiverheid. Om daarmee

duidelijk te maken wat het verlangen

en streven van een Soefi is.

Weer anderen denken dat het een woord

uit het Grieks is, Sofia dat wijsheid of

kennis betekent. Soefi’s zijn dus mensen

die daarnaar verlangen.

Of het Arabische woord Soef dat wol

betekent zou de bron zijn. Omdat de

vroegste soefi’s mantels van ruwe wol

droegen – zo van het schaap. Sommigen

zeggen als teken van onthechting van

de wereld. Maar ook tegen de kou in de

nacht. Maar als een soefi iemand was ‘in

een grove wollen mantel’, zou soefisme

een uiterlijk kenmerk zijn dat nu niet

meer gangbaar is.

worden. Volmaakte mensen bestaan

niet. (gelukkig maar…). Dat wordt niet

bedoeld. Bedoeld wordt dat elk mens

probeert zo ‘volkomen’ te worden als hij

of zij kan zijn.

(wordt vervolgd).

12

Veertig


Terie Leijs erelid en

ambassadeur

Terie Leijs was één van de eerste

mensen die deze bijzondere trail gelopen

heeft. Hij was meteen verkocht. Voor

hem was het niet alleen een mooie

wandeltocht, maar ook een spirituele

ervaring die zijn leven veranderde.

Zijn inzet en enthousiasme zorgden

ervoor dat de Sufi Trail steeds bekender

werd in Nederland. Hij schreef het eerste

Sufi Trail boek genaamd “Uncle you need

Petrol in the Tank”. Terie’s toewijding

aan de Sufi Trail is nu beloond met een

oorkonde als erelid en ambassadeur van

de trail. Het is een eer die hij meer dan

verdient.

Als erelid zal Terie zich blijven inzetten

voor de Sufi Trail. Hij zal bijdragen

aan het behoud van deze unieke

route, maar ook aan het verspreiden

van Rumi’s boodschap van liefde en

verbondenheid.

Zie: www.sufitrail.com/terie-leijsuncle-you-need-petrol-in-the-tank/

Sufi Trail magazine

13


In badpak en négligé dwars

door Anatolië

Hike to the light, hike to the bliksem!

Modder, modder, modder. Onze

schoenen zien eruit alsof ze uit de klei

zijn getrokken en wegen zeker een

paar kilo zwaarder. Zo lopen we een

groot deel van de dag in miezerregen

of hoosbuien en waden we door tot

watervallen aangezwollen bergbeekjes.

Veertig dagen lang regen en onweer in

Anatolië terwijl in Nederland de mussen

van het dak vallen. Hike to the light krijgt

zo een heel andere betekenis: hike to the

bliksem!

Hoe anders was het vorig jaar toen we

onder een uitbundige zon het eerste deel

van de Sufi-trail van Yalova naar Eskisehir

liepen! De Turken zelf weten ook niet wat

hun overkomt: zo groen is Anatolië nog

nooit geweest in het voorjaar! Er groeien

bloemen en planten die er anders niet

zijn, op sommige plekken wanen we ons

in Zwitserland of Oostenrijk.

En het heeft wel wat spannends, dat

ongewisse. Wel of niet gelijk de poncho’s,

die we spottend onze badpakken

noemen, aantrekken bij de eerste

regendruppels? Soms is uitstel een goede

keus, maar vaak een onverstandige. En zo

trekken we bontgekleurd, of doorzichtig

– in de négligés – door de velden en over

de bergen.

Bergen? Volgens Sedat zijn het

heuvels, maar voor ons zijn de bergen

bij Emirdağ, het Sultan gebergte en

de Aslanli Tepe (Leeuwenberg) bij

Küçükmuhsine toch echt bergen met de

nodige hoogtemeters klimmen en dalen!

Voor de plaatselijke bevolking zijn

de gevolgen van de heftige regenbuien

rampzalig: de kersenoogst blijft

achter en op sommige plaatsen is de

aardbeienoogst helemaal mislukt.

Daar vallen onze natte sokken bij in het

niet! Die verbroederen juist. ‘Wie met

vrienden verkeert, bevindt zich in een

bloementuin’ (vrij naar Rumi).

We genieten van de vele onverwachte

ontmoetingen – de kluizenaarster, Ata,

de apotheker, de muhtar van Güney in

driedelig pak, de vrolijke imam in zijn

tuinhuisje, de oom van de bruidegom in

Deresinek, de vele burgemeesters, oma

die weigert uit de slaapzak van Karien te

komen, de gastvrije bruiloftsgasten en

onze vele hondenvrienden. Ontelbare

belevenissen. Elke dag is een verrassing!

14

Veertig


Speeltuin en theemachine

Van de 28 dagen die wij meelopen,

gaan we ongeveer de helft kamperen,

volgens de planning. Door het slechte

weer worden het er minder, maar het

zijn de meest memorabele dagen!

Onze eerste kampeernacht is in

het speeltuintje naast de moskee van

Süpren. De plaatselijke jeugd is opeens

erg geïnteresseerd in de glijbaan, de

schommel en de wip! De wasruimte

van de moskee is onze badkamer. Wel

openbaar. Als we ons in allerlei bochten

wringen om ons te wassen onder de lage

kraantjes, komen er net twee pubers

binnen. Gelukkig vertrekken ze weer

als ze ons horen! We picknicken met de

restanten van het ontbijt en de lunch en

gaan vroeg naar bed.

De volgende dag – veel klimmen

en dalen en modder – mogen we ons

matrasje neerleggen in de gebedsruimte

van een prachtig klooster: het suficomplex

Şücaaddin Veli Türbesi in

Aslanbeyli. Hier wacht ons ook een

verrassing: een eigen Turkse theemachine

– een waterkoker met daarbovenop

een theepot, bediend door Fred! Hoera,

dat betekent dat we overal waar een

stopcontact is (en die zijn er in elke

moskee!) koffie en thee kunnen maken.

De volgende dag openen we theehuis

Fred op ons nieuwe kampeeradres

in Sancar: een heus chalet met open

theehuisje en veranda aan een meer. Een

heel knus huisje met Atatürk die over

ons waakt. De wc is bij de moskee aan

de overkant van het meer, onze douche

is in de lijkenwasplaats. De theemachine

draait overuren als de muhtar en andere

mannen van het dorp in ons chalet thee

komen drinken. ‘s Avonds proberen Fred

en Sedat nog een vuurtje te stoken, maar

verder dan wat rook komen we niet.

We stellen de matjes strategisch op, op

plekken waar het niet lekt en slapen in

met de kikkers op de achtergrond.

De theemachine is een groot succes!

In het bergdorp Yaprakli Mezrasi heeft

Fikri een stopcontact geregeld in een

leegstaand huis en picknicken we heerlijk

in de zon met onze eigen koffie en thee.

En in Güneyköy hebben we Café Fred

op de top van de berg nadat de muhtar

in een driedelig pak ergens elektriciteit

heeft afgetapt.

Phrygische forten en onderaardse gangen

De twee nachten daarna logeren we

bij Ben – een Nederlandse archeoloog

– in Midas Han, op 1240 meter hoogte

in de Phrygische Hooglanden, het hart

van het vroegere Phrygische Koninkrijk

(1200-700 v. Chr). Daar krijgen we

een rondleiding door het gebied. Te

beginnen bij het Phrygische Gerdekkaya

rotsgraf (ongeveer 300 v.Chr.), waar we

vanuit ons hotel op uitkijken. In de loop

der jaren hebben ook de Romeinen

hier hun overledenen begraven. Zeer

indrukwekkend. Maar misschien nog

indrukwekkender is Midas City, een

Phrygisch verdedigingswerk, compleet

Sufi Trail magazine

15


Titel

Verkiezingsdag

Vandaag verkiezingsdag in Turkije.

Onderweg passeren we een paar

stemlokalen waar we een kijkje mogen

nemen: het ziet er heel gemoedelijk

uit! Midden in de velden komen we een

man op een ezel tegen, op weg naar het

stemlokaal.

met graven en ondergrondse tunnels,

een paar kilometer verderop. Spannend

om een kijkje onder de grond te nemen:

aan de ene kant steil naar beneden

afdalen en aan de andere kant via een

uitgehakte trap weer naar boven komen!

Ben vertelt ons alles over de graven,

inscripties en ornamenten. Hij goochelt

met jaartallen alsof het niks is. Bijzonder

dat het Midas Monument tot in de

jaren 60 bewoond werd door een

excentrieke dame. Ruim vijf uur hebben

we rondgelopen en nog hebben we niet

alles gezien.

Met de klei aan onze schoenen komen

we bij het gemeentehuis van Gömü aan

waar de burgemeester ons op de thee

met linzenbroodjes uitnodigt. Hakki

Tekin is al 30 jaar burgemeester van

Gömü, vertelt hij trots. We vervolgen

onze weg naar Tabaklar. Ook daar een

gezellige boel rondom het stemlokaal!

‘Alles goed?’, vraagt een Turkse dame

die in België blijkt te wonen. Heel veel

Nederlandse en Belgische Turken komen

uit de buurt van Emirdağ. Er is zelfs ooit

een Haarlem-park aangelegd, maar

dat ligt er nu verwaarloosd bij en moet

plaats maken voor een bouwproject.

Onder dreigend onweersgeroffel en

weerlichten lopen we de berg op die ons

van Emirdağ scheidt. De poncho’s en de

négligés gaan aan. In een vies verlaten

hutje schuilen we voor de ergste regen.

Als we Emirdağ binnenlopen, zijn we

alweer droog.

16

Veertig


Met Ali en Süleyman, twee Turkse

Haarlemmers, eten we pide en drinken

we cay terwijl de stemmen voor Erdogan

oplopen. Rond 20.00 uur gaat het los

met toeters, bellen en vuurwerk om de

overwinning te vieren!

Het Groene Paleis en de vrolijke imam

In Çay brengen we de nacht door in

Yesil Kösk, het groene paleis. Pal aan de

snelweg gelegen. Verder doet het zijn

naam geen eer aan.

Als wij om 8 uur gaan ontbijten, ligt

de hoteleigenaar naast ons op de bank

te slapen. Allemaal medicijnen om hem

heen. Hij voelt zich niet zo lekker, wordt

gezegd.

Gisteravond was er een stoelendans

met kamers: te veel lawaai of wc’s die

niet doorgetrokken konden worden. Wij

hadden één gordijn voor twee ramen,

dus hadden niets te klagen.

De eerste stop vanmorgen is gepland

bij onze vrolijke imam met wie we

gisteren hebben gegeten. Het is een

kwartiertje lopen. Inmiddels lopen we

in de velden buiten Çay: waar woont die

man? Een plaatselijke boer roept ons

na: ‘’nu afslaan, naar links’’. Een graspad

door een prachtige boomgaard en

moestuin brengt ons naar het tuinhuisje

van de imam. Er komt van alles op tafel:

brood, zelfgemaakte witte kersenjam,

kweeperenjam, olijven en natuurlijk

cay. We worden verwend en krijgen bij

het weggaan nog 2 kroppen Turkse sla

mee. Via Pinarkaya village en Çaypinar

village lopen we naar Eber: de eerste

regendruppels vallen als we het theehuis

ingaan. Terwijl de eigenaar thee gaat

zetten, spreiden wij onze lunch uit op

tafel: een allegaartje van linzenbroodjes

en simits van twee dagen terug tot chips,

chocopasta, Turks fruiten, de sla van

de imam. Dat kan hier allemaal. Als de

thee op is, kunnen we zelf heet water

tappen achter de bar voor onze zelf

meegebrachte Nescafé.

Op kraambezoek bij Sayfollah

Sayfollah is opa geworden! Tegen wil

en dank. De huiskat heeft zijn slaapzak

uitgekozen om te bevallen van vijf baby’s.

We komen allemaal op kraambezoek,

maar Sayfollah is niet blij. Hij heeft de

slaapzak van zijn zoon geleend. Als het

in zijn kamer en die van Mehmet en Fikri

begint te lekken, is de maat vol: de drie

heren vertrekken naar een hotel.

Sufi Trail magazine

17


is overgestoken, keert terug door het

water. Met donder en bliksem gaan we

terug naar het theehuis waar de kachel

wordt aangestoken.

We zitten deze twee nachten in

Derbent, boven het theehuis van Fevzi

Tasal. De bovenste etage blijkt niet

waterproof te zijn. Wij hebben geluk:

we slapen op de eerste etage in het

bed van Fevzi. Het appartement heeft

een speciale en vreemde entree: een

kapotte vlonder die scheef boven een

afgrond hangt en daarop aansluitend

een ijzeren verzakte trap. Een hele kunst

om hier met de regen van vandaag veilig

overheen te komen.

Ondanks de stromende regen gaan

we met z’n allen de Aladag berg op:

dat betekent 500 meter stijgen en 700

meter dalen. Gekkenwerk, maar wel

leuk. Met de modder valt het mee, maar

de top bereiken we in twee groepen. De

afdaling verloopt zonder problemen en

biedt prachtige uitzichten. In Mülayim

kopen we het plaatselijke winkeltje leeg

met cake en koek voor bij de koffie.

Weer droog gaan we op weg naar

Salahattin, maar dat bereiken we nooit.

In de eerste vallei die we tegenkomen, is

zoveel water en gaat het zo hard plenzen

dat we besluiten terug te gaan. Sayfollah,

die als enige blootsvoets het beekje

Reis door de geschiedenis

Deze vier weken zijn één grote reis

door de geschiedenis. We lopen over de

Romeinse Kirkgozbrug tussen Bolvadin en

Çay, waar de Zijderoute en de historische

Koningsweg naar Ankara overheen gingen.

Op de brug die getuige is geweest van vele

veldslagen, houden we een korte break met

een gedicht van Rumi.

We bezoeken de twee graven van

Ecem Sultan, een vrouw die voor alle

problemen een oplossing had. Boven

op de berg van Deresinek en in het dorp

Yakasenek: beide dorpen beweren dat

Ecem Sultan op hun grond begraven

is. Hoe het ook zij, beide graven zijn

verstilde plekken met bijzondere bomen

waar we een minuutje stilte in acht

nemen om iemand of iets te herdenken.

Een mooi moment! Onze meereizende

honden hebben weinig gevoel voor

spiritualiteit en tot Sayfollahs afschuw -

‘niet hier!’ - bespringen ze elkaar op deze

plek.

In het dorpje Camli zien we het

mysterieuze graf van Huseyin Dede. Op

18

Veertig


zijn graf staat een omgevallen stenen

pilaar waarvan wordt gezegd dat het

zijn grafsteen is. Omdat er niet veel

bekend is over Huseyin Dede kwamen

de inwoners van Camli jaren geleden

op het idee om de pilaar als ornament

naar het dorpsplein te verplaatsen. Toen

ze de volgende dag wakker werden, lag

de pilaar weer op zijn oorspronkelijke

plaats! Het mysterie werd nooit

opgehelderd. En toen een aantal jaar

later de eigenaar van de grond waar het

graf is, het plan opvatte om de pilaar weg

te halen en op die plek een nieuw huis

te bouwen, werd hij net zo lang gekweld

door nachtmerries en vreemde stemmen

tot hij zijn plan opgaf!

Sayfollah is helemaal in zijn element:

op veel grafstenen staat Farsisch schrift

dat hij minutieus ontcijfert en toelicht.

Sadreddin Konevi en de veertig appels

Onze eerste tropische dag! We zitten

nu in Konya en hebben gisteren in Sille

ons laatste avondmaal met de ‘twaalf

apostelen’ gehad.

Met drie taxi’s vertrekken we naar de

start van onze citytour: de moskee van

Sadreddin Konevi - voluit Șadr al-Dīn

Muhammad ibn Ishāq ibn Muhammad

ibn Yūnus Qūnawī [alternatief, Qūnavī,

Qūnyawī] -, een Perzische filosoof en een

van de meest invloedrijke denkers in de

mystieke of soefi-filosofie. Hij is relatief

onbekend in het Westen, maar zijn

benadering van redeneren heeft grote

invloed gehad.

In de moskee is een piepkleine,

donkere cel: ongeveer 1 meter bij 50

cm. Wie wil, mag uitproberen hoe het

voelt om daar opgevouwen te zitten:

claustrofobisch, benauwd, geen daglicht!

Onvoorstelbaar dat Konevi zich hierin

regelmatig terugtrok voor meerdere

dagen retraite: 40 dagen zat hij daar met

40 appels!

We beklimmen de citadel richting

Alaeddin moskee. Boven op wordt

nog hard gewerkt aan de restauratie.

Prachtige moskee met pilaren. We

nemen onze schoenen mee van de westingang

naar de noord-ingang. En dan is

het tijd voor koffie op het schaduwrijke

terras. Niet te geloven dat we na weken

regen nu blij zijn met schaduw!

De tijd dringt want Noëlle vertrekt

rond het middaguur. Van Fikri en

Mehmet hebben we een dag eerder al

afscheid genomen.

Via de drukbezochte moskee en het

graf van Shams-i Tebrizi, gaan we naar

ons eindpunt: het graf van Mevlana Rumi

in het Mevlana Museum! Daar sluiten

we in een kring onze prachtige reis af.

Vanavond nog de dansende derwisj

uitvoering en dan wordt het tijd om

afscheid te nemen.

Görüşürüz Türkiye, we komen zeker terug!

Door Jeannette Voorbij

Sufi Trail magazine

19


Alberto Senna: ‘’Prachtige

relatie met mijzelf

opgebouwd’’

Alberto Senna: ‘’Prachtige relatie met

mijzelf opgebouwd’’

In een vroeg stadium van mijn studie

besefte ik dat ik niet echt zeker wist wat

ik de rest van mijn leven wilde doen. De

druk die ik voelde om af te studeren,

was groter dan mijn moed om alles te

laten vallen en ik had geen geld om iets

anders te doen. Daarom, terwijl ik nog

studeerde, begon ik een reis te plannen

die me enige tijd zou geven om echt aan

mezelf te werken in plaats van alleen

maar de voetstappen te volgen die de

maatschappij mij voorschotelde.

Het is nu bijna een jaar geleden

en ik heb een enorm scala aan

allerlei ervaringen gehad waardoor ik

verschillende aspecten van mezelf ben

tegengekomen, waarvan ik meestal geen

idee had dat ze bestonden. Van alle

ervaringen die ik heb gehad, is één van

de meest intense en diepzinnige, zeker

de Sufi Trail wandeling geweest. Ik ben

erachter gekomen dat gewoon wandelen

een unieke kans is om bij jezelf te zijn,

omringd door de natuur en

in een diepe meditatieve

staat van zijn. Op die manier

heb ik delen van landen

gezien die de meeste

toeristen nooit zullen zien,

als ze niet buiten de geijkte

toeristische plekken gaan.

Ik heb dorpelingen ontmoet

die me vertelden hoe ze

de geschiedenis hebben

ervaren, die musea alleen

kunnen tentoonstellen.

Het belangrijkste is dat ik

een prachtige relatie met

mezelf heb opgebouwd,

geleerd heb hoe ik mijn eigen tempo

kan respecteren terwijl ik daar in de

natuur ben, waar mijn geest eindelijk

stilte kon vinden. Zoals Nietzsche zei:

“Alle werkelijk grote gedachten worden

verwekt door te wandelen”.

Alberto Senna, Braziliaans, 24 jaar.

20

Veertig


TIJD

Betekenis aan tijd geven

Tijd vooruit

Veel tijd

Weinig tijd

Tijd voorbij

Tijd vliegt

Waar blijft de tijd

In strijd met tijd

Verveel tijd

Geen tijd voor…

Kostbare tijd enz

Voorbij, vooraf aan idee over “tijd”

Is al - tijd

Daar waar “tijd” gedijt

Tijdloos

Edith

Sufi Trail magazine

21


22

Veertig


Sufi Trail magazine

23


Lopen Zonder Beeld

Zonder voorstelling liep ik de pelgrims tegemoet.

Er was geen zelfbeeld meer, ik hoefde niemand te zijn

Ik behoefde geen bewijs dan wel geheugensteun

Ik werd één met de wind langs mijn gezicht, de beek naast mijn voeten,

de afgebroken Moederboom

langs de Weg.

Een sokkel stond leeg onderweg

Een mooi beeld vormde zich in mijn lichaam.

Hoe lang kon ik het volhouden niemand te wezen?

Ik behoefde geen kaart op een zakcomputer, die niet de kunst van geduld had geleerd.

De vervreemding zou te groot zijn.

Ik had geen pelgrimsboek of routekaart, geen stempel nog gebed.

Maar al mijn bezittingen pasten onder mijn ene arm, zoals mij onderweg gevraagd werd.

Ik liep achter benen aan, die dezelfde kant uit gingen.

Wanneer ik opkeek, even losgeschud van mijn dagdromerij, zag ik prachtige gezichten.

Doorkruist met ervaring, vol verhalen als routekaarten van een groter geheel.

Hartswoorden van advies klonken van alle kanten.

De vriend, voor het leven, schudde mijn hand in begroeting.

Flarden gesprekken die verijdelen in de lucht.

De vlinder bleef op mijn pad vooruit spelen, ook zij had waarschijnlijk geen beeld van

haarzelf. Met volledige overgave danst zij, met volledige overgave rust zij op een blad.

Ze verstopt haar felle kleuren, door enkelweg haar vleugels samen te laten vallen.

Wat niemand zag is dat ze haar vleugels toonde aan de zon, wanneer alle camera’s weg

liepen.

Optekenen is een optie

Wat is mijn ervaring waard wanneer er geen bewijs voor is, anders dan de verhalen in

mijn hart?

Dingen die zo mooi zijn, waar ik nauwelijks nog bij stil sta nadat de foto is genomen.

Het moment is niet ten volle beleefd. Heb ik het beeld daarmee wel genoeg eer

aangedaan?

Mag het beeld met de jaren, steeds wijzer, in mij rijpen?

Ik liep rond als een vat vol herinneringen en beelden.

Altijd wel iets om weg te geven, aan een ander in tijden van tegenstroom.

24

Veertig


Leven is bewegen

Voor deze pelgrim, voor diegenen die met haar meelopen.

De beweging die grote veranderingen op de wind meevoert.

Elke stap liefkozend opgevangen, elke stap liefkozend gegeven.

Zonder ‘beeld’ tussen mij en de natuurlijke wereld om mij heen, tussen mij en de

omhelzing van een medereiziger, tussen mij en het heilige water, kon ik versmelten

met Al wat Is.

En dat is al waar ik voor bad, met iedere stap.

Nee, ik heb geen beeltenissen om te delen

Er valt geen beeld te delen met de diepte die ik voelde. Wel kan ik het nog in mijn

lichaam voelen. Met deze arme woorden, een poging doen om iets onbeschrijfelijks

uit te drukken.

De observeerder zal beelden kunnen zien en beoordelen vanuit eigen bril.

Maar het delen van een ervaring vraagt ons om te kijken, wat veel overgeslagen

wordt.

Echt te kijken naar de ervaring, zo diep mogelijk, van de pelgrim zelf.

Ik heb niets te posten op een digitale muur

Enkel heb ik een uitnodiging verzonden van het ene Hart aan het andere. Als

duizenden ansichtkaarten, die om mij heen dwarrelen en landen bij mijn voeten.

Allemaal dezelfde uitnodiging.

Ze roept mij: het Pad, de Pelgrim, de Herberg. Maar ook de harde wind, de

nieuwsgierige hond, en de schoenen. Allemaal uitnodigingen van de Bron.

Thuya, gaat op zoek naar de essentie. Door het weglaten van dingen die wellicht

gezien worden als essentiële bagage, komt ze al filosoferend en wandelend tot

inzichten.

Dit is deel 1 in haar ‘Zoektocht naar Minder’, hier ging ze op stap zonder telefoon.

Het doel was om met aandacht de ervaring van het pelgrimeren helemaal te

kunnen beleven.

Wanneer je iets wilt gebruiken uit dit stuk, vragen we je de bronnen te vermelden.

Alle artikelen zijn terug te vinden in de uitgave “The way of the Pelgrim”, verkrijgbaar

na afloop van de publicaties.

Wanneer u contact met haar wilt opnemen, kan dit via de redactie.

Sufi Trail magazine

25


Walking with Rumi

Portret van een pelgrimage door

Roelant Meijer

Veel mensen die ik onderweg

ontmoette waren nieuwsgierig waar ik,

alleen en te voet, naar onderweg was en

vooral waarom. Dat iemand van Istanbul

naar Konya loopt riep veel verbazing en

bewondering op. Toen ik vertelde over

mijn pelgrimage naar de tombe van

Rumi en het gesprek zich ontwikkelde,

reikte ik hen een aantal kaartjes aan met

citaten van Rumi - in zowel Engels als

Turks - en vroeg hen er een uit te kiezen.

Het gekozen citaat mochten ze houden.

Nadien maakte ik een portretfoto met

hun kaartje. Bij de foto beschreef ik

het hoe en wat van onze ontmoeting.

Dat publiceerde ik op Instagram. De

geportretteerden konden zo zichzelf

terug zien, maar ook elkaar.

De citaten die ik meebracht sloegen

een brug tussen mij en de mensen die

ik trof, die Rumi allemaal kennen. Zo

werd Rumi een verbindende kracht.

Hoewel veel ontmoetingen kortstondig

waren, was het niet vluchtig. De citaten

van Rumi verrijkten de ontmoeting en

waren een opening naar een wederzijdse

belangstelling voor elkaar. En dat leidde

tot een gesprek en verbinding. Enkele

van deze verhalen zijn hier nu te zien.

Een pelgrimage lijkt al gauw te gaan

over het spirituele pad van de pelgrim

en minder over de ontmoeting met

de ander of het land waar doorheen

gelopen wordt. Om dat laatste was

het mij wel te doen. Al lopend vond

ik de manier om de mensen langs de

route deelgenoot te maken van mijn

wandeling en tegelijkertijd mijn tocht te

documenteren.

Expositie in het bos

Twaalf portretten met bijbehorende

teksten zijn ook te zien tijdens de

kunstroute Open Stal in Oldeberkoop.

Voor deze kunstroute heb ik de

pelgrimage verkleind naar een

wandeling van een halve kilometer in het

Molenbos. Zo kun je al wandelend langs

grote portretten ook de mensen leren

kennen die ik onderweg ontmoette.

Dagelijks van 29 juli t/m 27 augustus

2023 te zien in Oldeberkoop tijdens

Open Stal. www.openstal.nl

26

Veertig


Kunstenaarsboek in gelimiteerde oplage

Als kunstenaar maak ik bijzondere

boeken over wandelen. Het boek is dan

het medium, mijn expressiemiddel.

Het verhaal versterk ik door de

materiaalkeuze en het boek als totaal.

Het geheel van tekst, beeld en ontwerp

geeft de wandeling en het boek een

diepere ervaring, die aanhaakt op de

gedachte dat de wandeling een metafoor

is voor het leven zelf. Dit boek bevat

een reeks ontmoetingen in woord en

beeld, die tonen dat het leven mooi en

waardevol kan zijn als mensen uit hun

hart spreken en open staan voor de

ontmoeting.

Walking with Rumi is in een oplage van

100 stuks gemaakt, met een voorwoord

van Kader Abdolah, genummerd,

gesigneerd en voorzien van een kaartje

met een citaat van Rumi.

Het is te koop voor € 40 op de website:

www.roelantmeijer.nl/bookshop.

Sufi Trail magazine

27


Treur niet. Alles wat je verliest

komt terug in een andere

vorm. - Rumi

Vanuit een olijfboom roept

een man naar me. Hij is zijn

bomen aan het snoeien. Hij

klimt uit de boom en nodigt

me uit om bij hem te komen

zitten. Hij doet een plastic zak

open. Daar zit een appel, een

peer en twee sinaasappels

in. Hij snijdt de appel

doormidden en schilt een van

de helften voor mij. Hij snijdt

ook de peer doormidden.

Daarna pelt hij ook een van

de sinaasappels en geeft

die aan mij. Zijn helft van de

fruitmaaltijd bewaart hij voor

later. We eten niet tegelijk,

maar op een speciale manier delen

we de maaltijd. Hij kiest deze quote

willekeurig uit de set met kaartjes.

Mooie dagen komen niet vanzelf, je moet

er voor op pad. - Rumi

Esmaray woont in Akçapınar, een

zo goed als verlaten dorpje met

voornamelijk vervallen huizen. Ik

ontmoet haar vader als ik

het dorp binnenloop. Hij

belt Esmaray en vraagt haar

langs te komen om met

me te praten. Ze leert op

school Engels en ze heeft

een smartphone met Google

Translate. Ze is blij met haar rol

als intermediair. Haar moeder

komt ook even bij ons staan

en komt niet meer bij van

het lachen als ze hoort dat ik

helemaal naar Konya wil lopen.

Daarop laat ze ons alleen.

Esmaray en haar vader wijzen

me de weg naar het volgende

dorp. Zoals te zien is, is ze blij

met haar citaat.

28

Veertig


Links: De tuin van de wereld

kent geen grenzen, behalve in je

geest. - Rumi

Hij is gepensioneerd en

heeft lange tijd in Duitsland

gewerkt. Nu werkt hij hier

in zijn moestuin. Dat is geen

enkel probleem, hij heeft zijn

hele leven al gewerkt, dus kan

het geen kwaad om daarmee

door te gaan. Na mij bevraagd

te hebben over mijn wandeling

en de bijbehorende gevaren,

concludeert hij dat ik niet bang

ben voor honden, en ook niet

voor mensen.

Rechts: Het is jouw weg,

en de jouwe alleen, anderen

kunnen hem met je meelopen,

maar niemand kan hem voor je lopen. -

Rumi

Zijn zoon had het niet naar zijn zin

in Duitsland en heeft er maar een jaar

gewoond. Hij koos voor een bestaan in

Turkije.

Hoe stiller je wordt, hoe meer je kunt

horen. - Rumi

Aysel is conciërge op het

derwisjcomplex met een

moskee, een Tekke, een

gastenkamer en een keuken,

in Aslanbeyli. Ze woont in

het aangrenzende dorp en

ontvangt alle bezoekers

aan het complex met thee

en snoepjes, zorgzaam

gepresenteerd op een

dienblad. Nadat ze haar

kaart heeft gekozen en

gelezen, besluit ze dat ze op

de foto wil met het portret

van Atatürk in haar kantoor.

Roelant Meijer

Sufi Trail magazine

29


Het ontstaan van Sufi

2017, ik was op zoek naar vrijwilligerswerk

en had bij de vacaturebank een advertentie

van de Sultans Trail gezien. Ze zochten

mensen voor diverse werkzaamheden. Het

ging over wandelen, dat deed ik graag dus ik

was nieuwsgierig.

En zo belandde ik bij Sedat op het

kleine kantoortje in het Rosenstock

Haarlem. Na een bakje koffie en

een uitleg over wat de organisatie

inhield, kwamen we bij de vraag wat

ik voor hen kon betekenen. Naast

dat ik een sportstudie had gevolgd,

had ik enige ervaring met de adobe

ontwerpprogramma’s maar verder had

ik nog geen idee. Ik kaatste de vraag

daarom maar terug, waar kunnen jullie

mij inzetten? Sedat legde uit dat Iris en

hij een jaar geleden een trail hadden

gelopen en had de tekst hiervan nog

ongebruikt op de computer stond, ze

hadden het te druk.

De week erna belandde ik dus naast

de toen nog onbekende Iris achter de

computer. Ik was van de Sultans naar

de Sufi Trail overgeplaatst en of ik de

wandelgids in elkaar wilde zetten. Met

de insteek van Pippi: ‘Ik heb het nog

nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel

kan’, begon zo mijn zoektocht tussen de

lappen tekst, foto’s en wandelkaarten.

Omdat de Sufi Trail nog niet echt

bestond, had het nog geen eigen vorm.

De eerste taak was om een huisstijl te

creëren: een logo, beeldmerk, kleuren,

lettertypes, ect. Er was in die tijd al een

sufi poppetje, Mo had het poppetje

van de franciscanen een hoedje van

een derwisj gegeven wat toch wel een

beetje plagiaat is. Als hobby tekenares

had ik het potlood vaak al vast en kon

ik mij nu storten op Sufi. Na een tiental

sufietjes te hebben geschetst, heb ik

de beste digitaal uitgewerkt met adobe

Illustrator. Mijn broertje die op het

Media College zat, heeft uiteindelijk de

30

Veertig


Nu, vijf jaar later, lijkt die tijd nog

zo dichtbij. Inmiddels is Sufi een

bekend icoon en heeft meer vormen

aangenomen dan ik ooit had kunnen

bedenken. Veel creatieve koppen

zijn ermee aan de haal gegaan, van

haakprojecten, buttons, gips poppetjes,

steen beschilderingen, animaties, je

kan het zo gek niet bedenken. Zowel

in Turkije als in Heiloo voert Sufi de

wandelaars met zich mee.

Het is wonderlijk hoe een simpele

tekening zoveel moois kan brengen.

En misschien is dat wel wat voor elk

proces werkt, begin simpel, begin bij het

begin. Maak de eerste stap, letterlijk of

figuurlijk, zodra je in beweging komt en

volhoudt, bereik je vanzelf je doel. Of dat

nu een wandelboek ontwerpen is, een

wandeling van 800 kilometer afleggen,

een taart bakken of gewoon je dag

starten en er iets moois van maken. Alles

begint bij die eerste stap.

Merel & Sufi

doorslaggevende tip gegeven waardoor

de Sufi is zoals hij vandaag de dag eruit

ziet.

Het proces van het boek zelf duurde

lang, ik denk uiteindelijk wel een jaar.

Het kostte tijd om door al het materiaal

te spitten, van elkaar te leren begrijpen

wat men wilde, de foutjes eruit te halen

en vooral ook veel lol te hebben. En die

Sufi werd maar groter en groter, kreeg

meer vorm, belandde op stickers en

petjes, kreeg zijn eigen grapjes, wervelde

rond op kaarten en liep zelfs te smikkelen

van een ijsje. De, uiteindelijk twee

boeken, kwamen in 2018 uit.

Sufi Trail magazine

31


Sufi Trail: de plek van

ontmoetingen

Van 17 september tot 18 oktober liep ik

een vervolg trail van Istanbul naar Konya.

Ik heb eerder gelopen vanaf mijn huis

in Egmond bij de Adelbertusput, naar

Groningen en van daar naar Maastricht

--Metz -Nancy -Vezelay - Le Puy -via del

Costa naar Florence - Rome -Bari - Tirana

-Skopje -Rila Monastery -Madzharovo

-Edirne -Istanbul.

Iedere trail brengt zo mijn eigen

ervaringen met zich mee. De Sufi trail

Van Istanbul naar Konya, noem ik de trail

van de ontmoetingen. Het begon al op

Schiphol.

Bij de gate op Schiphol stond een

bank met een open plaats tussen twee

mensen.Links zat een student Bahadir

die een week op bezoek was geweest

in Amsterdam Hij was onderweg naar

Yalova, precies de plaats waar ik die

avond ook wilde slapen.

Een reis van de luchthaven met de bus

en dan met de ferry. Hij bood mij aan om

mij te begeleiden naar Yalova, waar ik

dan ook om 20.30 uur aan wal ging.

De derde dag gelopen van Orhangazi

naar Keramet met Linda, een

Nederlandse vrouw die in Turkije woont,

ze kon fijn kletsen.

De vierde dag naar Bereket, een klein

gehucht. Onderweg werd ik getrakteerd

in Kaynarca op thee en fruit. In Bereket

was een onderkomen bij een Turkse

familie. Een herder kwam ‘s avonds

langs. Hij had mij zien lopen en bracht

zes heerlijke perziken mee.

Söğüt, in de morgen naar Uludere, sta

ik om 6.00 uur op. Ik liep een kilometer,

er brandde licht in een bakkerij . Ik stapte

de winkel in en vroeg om koffie, ‘’daar

zorgen wij voor’’, zei de bakkersvrouw.

Ze hadden ook soesjes ter grootte van

grote bokkenpootjes met chocola.

Dat is de beste vervanger voor het

ontbijt. Bakkersvrouw bestelde bij de

overburen Turkse koffie die naar de

winkel werd gebracht. De baas kwam

binnen, die ik kende, omdat deze bij

dezelfde familie behoren Mehmet. Ik

vroeg aan bakkersvrouw of zij een taxi

kon bestellen. Er kwamen drie jonge

bakkertjes van 21 jaar die gezamenlijk

probeerden om met mij Engels te

spreken. Pas bij de vierde taxidriver werd

de telefoon opgenomen. Hij bracht mij

zeven kilometer verderop naar mijn trail.

Ik ga op weg met een halve liter water en

een zakje hazelnoten.

32

Veertig


Met lunchtijd zaten drie agenten

te eten. Ik werd aan tafel gevraagd.

Spinazie, pannenkoeken, honing, tomaat,

komkommer en thee. Om drie uur thee

gedronken op het terras van een klein

huisje, er werd ook nog een meloen van

het land geplukt.

Uludere is een klein plaatsje met vijftig

inwoners, waar geen onderkomen was.

Ik ging naar het theehuis om daar met

mensen te praten. Om vier uur kwam de

Muhtar, hij nam mij mee naar zijn huis

om te eten. Wij spraken over de mensen

die hier wonen en hun gewoontes.

Natuurlijk ook over de islam. Hij zorgde

ervoor dat ik de nacht kon doorbrengen

in een schoolgebouw.

Van Eskişehir naar Seyitgazi was een

wonderlijke dag. ‘s Morgens werd ik

omhelst op een picknickplaats door

een invalide zwerver op een driewieler

die tegen mij zei dat hij van mij hield.

Er verbleven hier veel zwerfhonden die

nieuwsgierig om me heen lopen. Ik kom

een herdersvrouw tegen met een vijftal

koeien, die met mij wil praten en op de

foto wilde. De nacht bracht ik door op

de camping, hier was ook een fietser die

uit Glasgow kwam fietsen. Hij

wilde naar Iran, waar ik ook

eens wil lopen.

Na Derbent, de tracks

zonder voorzieningen op

het platteland (wel flinke

heuvels), zelfs geen theehuis,

laat staan een eethuis. Wel

een moskee natuurlijk. Dat

je op zo’n dag eet, drinkt en

een plek krijgt aangeboden,

allemaal door de gastvrijheid

van deze Turkse mensen, die

er niets voor willen hebben. Daar werd

ik stil van. Ik ben eens afgezet bij de

aankoop van een brood, voor € 0,50. De

man kwam terug na 15 minuten, vroeg

om vergeving en gaf het bedrag terug.

Van Derbent naar Başarakavak; In

Derbent was een Sufi slaapplaats, ik

kookte in het plaatselijke restaurant

zelf eten. De restauranteigenaar keurde

mijn bereide voedsel goed. Tijdens

de wandeling ontmoette ik een boer

die tarwe ging zaaien met zijn vrouw.

Samenhebben we een uur op een kei

gezeten, terwijl zijn vrouw op afstand ons

gesprek volgde. Hij vertelde open over

het wel een wee over zijn leven, alsof

ik zijn grootste vriend was.. Ontroerd

nemen we afscheid.

In Başarakavak was geen slaapplaats,

de Muhtar van deze plaats zei dat ik

verder moest lopen. Ik ging naar het

centrum,waar een theehuis was. Met de

mannen gesproken over wat een goed

huwelijk is, vergezeld door een pita met

thee. Die mensen zorgden ervoor dat

ik ergens kon eten, en werd naar een

slaapplaats in een oud huis gebracht.

Sufi Trail magazine

33


Ik liep alleen, maar ik was niet

alleen. Altijd weer de ontmoeting van

vriendschap.

Bij Konya is de plaats Sille, deze plaats

is voor mij meer Sufi, de plek waar de

eeuwenoude kloostergemeenschap

woonde in de grotten. De plek van

de duivelsbrug, de plaats van de

waterbron Hagia Kiriakon kaynak. Het

is verwonderlijk dat ik als mens zo ijdel

ben, dat ik steeds veroordeel wat een

ander mankeert, komt het door mijn

onzekerheid over mijzelf? Terwijl, als ik

de mens ontmoet, ik broederschap voel,

waar komt die onzin vandaan uit mijzelf.

Dit was de plek van de ontmoeting.

Hier ontstond het idee om door te lopen

naar Mekka om de Moslimbroeders een

hand te geven, om te vertellen dat ze

mijn familie zijn.

Cornelis Butter

34

Veertig


Rabarber-gember cake

110 gram boter

110 gram, ⅔ cup muscovadosuiker (hele fijne britse rietsuiker,

of lichtbruine basterdsuiker)

4 eetlepels pannenkoekstroop

3 stengels rabarber

(geschild en in kleine blokjes)

7 bolletjes fijngesneden stemgember

110 gram / 1 cup volkoren meel

110 gram / 1 cup tarwebloem

1 theelepel bakpoeder

2 theelepels gemberpoeder

snufje zout

2 eetlepels melk, 2 eieren

Verwarm de oven voor op 180 graden. Bekleed een ovenschaal met bakpapier.

Smelt in een pannetje de boter, suiker en stroop tot een egaal geheel.

Draai het vuur uit en laat het afkoelen.

Meng in een kom de rabarber blokjes en de gember.

Meng in een grotere kom alle droge ingrediënten goed door elkaar.

Doe het rabarber/gember mengsel bij de droge ingrediënten en roer goed door.

Voeg de melk en eieren toe aan het botermengsel en roer goed door.

Giet dit bij de rest van het beslag en roer nogmaals goed door.

Giet het beslag in de ovenschaal. Bak op 180 graden,

onder-bovenwarmte, 30 tot 60 minuten.

Sufi Trail magazine

35


Sufi strip

36

Veertig


Sufi Trail magazine

37


Certificaat

40x Drie Bronnen Pelgrimsroute & gecertificeerde Sufi Trail Turkije

Naam

Loes Hoogenboom

Leni de Vries

Jeannette Voorbij

Annette Cazander

Fred van Leeuwen

Sayfollah Mohammadi

Noëlle Sant

Mehmet Kahraman

Edgar Le Bras

Vera Waardeburg

Jesse Zwemmer

Valery Shanin

38

Veertig


Sufi Trail magazine

39


part 1

gazi

along the old routes of the

This one-of-a-kind guidebook

f spiritual and sacred places

ounter countless of old Sufi

g the Sufi Trail.

znik lake along magical and

lake is an old city sunken too

asilica is only just emerging

ies on the Sufi Trail as it’s the

hat makes it all so exciting.

u will reach a higher level of

This guidebook is decorated

ecially designed for the Sufi

exceptionally rich heritage

off course our little Sufi Trail

have a lot of cultural heritage

a significant contribution to

ltural conservation, bringing

ou’ll also meet remarkable

reflection while communing

ght.

SUFI TRAIL - PART 1 - A MYSTICAL HIKING GUIDE FROM ISTANBUL TO KONYA

Sufi Trail als uitgever

Lees mee!

SEDAT ÇAKIR

IRIS BEZUIJEN

40 DAYS TO DERVISHHOOD

SEDAT ÇAKIR

IRIS BEZUIJEN

40 DAYS TO DERVISHHOOD

D r i e

B r o n n e n

P e l g r i m s

R o u t e

I n a l l e j a a r g e t i j d e n

4 0 DAG E N H E I LO O E N E G M O N D

SUFI PILGRIMAGE TO RUMI

SUFI PILGRIMAGE TO RUMI

Hiking the Sufi Trail

Me and my Dixon Rollerpack in Anatolia

Strong in humbleness, sweet in humour, wondrous in nature

and ways of life. This journey tells the story of hospitality

and hearts that meet each other, coming from all cultures.

Anatolia is a tapestry of cultures with an ever-changing

landscape, geographically, socially, and spiritually.

Susan Elliott pulling her Dixon Roller pack through this

challenging terrain, without speaking Turkish, after a hip

operation, camping wild and on a small budget managed to

report a momentous six weeks pilgrimage on the Sufi Trail

in Turkey. In May 2021, she was diagnosed with cancer for

the fourth time, being resilient like a reed meant the Sufi

Trail book was coming fast. This is what is in our hands, the

story of a walk through life meeting the things our hearts

call out for and love to share.

Susan Elizabeth Eilliott HIKING the SUFI TRAIL

HIKING

THE

SUFI TRAIL

Me and my Dixon Rollerpack in Anatolia

Susan Elizabeth Elliott

40

Veertig


Sufi Trail agenda

Loop & fiets met ons mee!

2023

29 september - 12 oktober Sufi Fietskaravaan

30 september Geboortedag van Mevlana Rumi

17 dec Rumi herdenkingsdag

21 dec Yalda Nacht van de geliefde, de kortste nacht

24/25 dec Kerstmis

2024

Wandelkaravaan 3 mei - 13 juni

Fietskaravaan 27 september - 23 oktober

2025

Wandelkaravaan 2 mei - 12 juni

Fietskaravaan 26 september - 24 oktober

2026

Wandelkaravaan 1 mei - 11 juni

Fietskaravaan 25 september - 23 oktober

Wandeling Heiloo

Elke zaterdag 9.55 uur. Meer informatie op sufitrail.nl

of driebronnenpelgrimsroute.nl

Wandelen met Linda

Meerdere data.

Meer informatie op www.wandelenmetlinda.nl

Contact

Iris Bezuijen: +31 6 440 447 90

Sedat Çakır: +31 6 508 90 696

Sufi Trail magazine

41


Tot snel

42

Veertig

Is een regenachtige dag een zegen

of een vloek?

Het weer is bepalend voor wat we gaan

doen op een dag en wat voor activiteiten we

ondernemen. Als je eenmaal onderweg bent

dan vallen alle zorgen van je af en begin

je te genieten.

In de wandelkaravaan van 2023 was dat

ook het geval. De eerste drie dagen hadden

we regen, maar het humeur van de groep was

goed, het was maar voor even en de lente en

de zomer zouden na een paar dagen beginnen.

Inderdaad, na een paar dagen was het iets

beter weer maar nog steeds geen zomer.

En je ziet dat als de verwachtingen niet

overeenkomen met de werkelijkheid dat het

dan gaat wringen. Kleine groep wandelaars die

alles deden om de spirit hoog te houden en

samen een mooie wandeling te maken.

Na twee weken en bijna even zovele

regenachtige dagen, kregen we versterking

in de vorm van nieuwe wandelaars die zich in

Eskişehir aansloten om met de karavaan mee

te wandelen richting Konya.

De nieuwe groep begon met een zonnige

dag en het was goed, maar de tweede dag was

het al raak. Regen in combinatie met kamperen

werd een uitdaging.

Als eenmaal de uitdaging geaccepteerd is

en je gewend bent aan de nieuwe situatie,

dan begint de pret. Zo was het ook met de

wandelkaravaan van 2023. Een onvergetelijke

dag met nat wandelplezier.

Regen, hagel of sneeuw: het is altijd prachtig

wandelweer. Trek die wandelschoenen aan en

kom met ons mee!

Sedat


Sufi Trail magazine

43


Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!