COL 144-145 bladerboek

CHILI // MAROKKO // NOORWEGEN // NIEUW-ZEELAND // OOSTENRIJK // CANADA // COSTA RICA // IJSLAND
DE MOOISTE REIZEN WEG VAN DE MASSA
SPECIAL EDITION
172
PAGINA’S
REIS-
INSPIRATIE
20
mooiste
landen
ter wereld
Alles wat je moet zien, doen en ontdekken
Colombia Safari in het Wilde Oosten Spanje De kustgeheimen van Galicië
China Op zoek naar Shangri-La Duitsland 101 tips voor stedentrips

Het Wilde
Oosten van
Colombia
Los Llanos Orientales of De Oostelijke Vlaktes, een uitgestrekt
savannegebied met modderige rivieren, zijn nog onbekend bij het
grote publiek. Voor een ontmoeting met de lokale llaneros en het
wildleven dat er floreert, waaronder de Koning van de Jungle,
reizen we af naar de afgelegen haciënda en het omringende
natuurreservaat van de familie Barragán: Hato Aurora.
SCHRIJVER YNSKE BOERSMA FOTOGRAAF BJÖRN SNELDERS

Colombia
9

hHet is nog donker wanneer we de modderbruine Aripororivier
oversteken, in een houten kano voortgeboomd met een
stok. Brulapen kondigen met diep gehuil de zonsopgang aan,
bijgestaan door het gekras van de roodbuikige guacharaca
vogels. We klimmen in een gele Suzuki-jeep, met achterop
een verhoogd ijzeren bankje. Gids Bairon, kort van stuk, met
pretogen en een huid gelooid door de zon, neemt blootvoets
plaats achter het stuur en draait de sleutel om. Hortend komt
het vehikel in beweging. Terwijl de hemel lichtrood kleurt,
zetten we koers naar de oneindige horizon achter de savanne.
Dan klinkt een stem op de walkietalkie aan Bairons broekriem:
‘Estamos viendo un jaguar.’ Er is een jaguar gezien.
We hebben geluk. Bezoekers aan Hato Aurora, een
haciënda en wildreservaat van twintigduizend hectares in
de oostelijke Los Llanos-regio, zoeken vaak dagenlang naar
de jaguar, de koning van de Colombiaanse jungle en de
grootste katachtige van Zuid-Amerika. Velen vertrekken
zonder ‘el tigre’, zoals de llaneros de jaguar noemen, te
vinden. Maar wanneer wij de vlakte oprijden en onze ogen
op de waterplaats fixeren, een paar honderd meter verderop,
loopt het machtige dier dood gemoedereerd naar de overkant
van het meertje, om daar in het struikgewas te verdwijnen.
Het klappen van de zweep
Los Llanos Orientales is een uitgestrekte savanne in het overgangsgebied
tussen de Andes en Amazone. Een immense en
grensoverschrijdende pampa, oneindig en onherbergzaam,
met tropische bossen en modderige rivieren. Onbegaanbaar
in de regentijd wanneer de rivieren buiten hun oevers treden
en de vlaktes veranderen in wetlands. In de droge tijd, van
december tot april, daalt het water juist en verdrogen de
vlaktes tot stoffge woestijnen waar vergeelde grassen en kale
struiken geduldig wachten op de terugkeer van de regens.
De savannes herbergen ook een uitbundig wildleven. Je vindt
er onder andere apen, anaconda’s, kaaimannen, krokodillen,
poema’s, jaguars, en honderden vogelsoorten. Maar voor dat
wildleven is steeds minder plek op de vlaktes. Een gevolg
van extensieve veehouderij, oliewinning en het oprukken van
rijst- en oliepalmplantages.
Misschien was dat wildleven wel helemáál verdwenen
als Nelson Barragán in 1999 naar zijn familie had geluisterd.
Toen hij zijn ouders en broers voorstelde om toeristen te
ontvangen in hun hato, zoals de uitgestrekte veeboerderijen
hier heten, verklaarden zij Nelson voor gek. ‘Wie wil er nu
hiernaartoe komen,’ was de repliek waarmee ze zijn voorstel
naar de prullenbak verwezen. Maar Nelson zette door en
kocht een stuk land aan de overkant van de Ariporo-rivier die
Hato Aurora begrenst. Ecolodge Juan Solito was geboren.
Nelson wist toen nog niet dat het project zou uitgroeien
tot het grootste privénatuurreservaat van Colombia, en de
enige plek in het land waar jaguars in het wild te zien zijn.
Sterker nog, hij had geen idee dat er toeristen bestonden
die wilden betalen om naar wilde dieren te kijken terwijl
de llaneros niet beter wisten dan ze te doden. De toeristen
leerden hem anders naar het wildleven te kijken, vertelt
Barragán, die zoals het een llanero betaamt het liefst blootsvoets
over de vlaktes loopt, in een korte broek en getooid met
een leren hoed, een machete bungelend aan zijn middel.
De cultura llanera, de even rauwe als romantische
cowboycultuur die zijn oorsprong heeft in de tijd van de
Spaanse kolonie, is hier nog altijd springlevend. Halverwege
de zeventiende eeuw koloniseerden de Jezuïeten een gebied
van meer dan tweehonderdduizend hectare in Los Llanos. De
vlaktes leenden zich uitstekend voor de veeteelt, oordeelden
de Spanjaarden. En zodoende lieten zij scheepsladingen met
koeien, varkens en paarden aanrukken uit de Oude Wereld.
Onder het klappen van de zweep leerde de lokale bevolking
paardrijden en veedrijven, en maakten ze tochten over de
Met de klok mee vanaf linksboven Een leguaan. / Een groep witte reigers doet een middagdutje in een boom boven de rivier. / Een kaaiman
bedekt met kroost houdt zich muisstil, net zolang tot er een prooi voorbijkomt. / Gids Bairon boomt een kano over het ondiepe water. Vorige
pagina’s De Ariporo-rivier begrenst de eeuwenoude haciënda Hato Aurora. / Llanero Jhon Jairo geeft een demonstratie van zijn cowboykunsten.
10

Colombia

Verborgen
in het
Alpenzicht
Voorbij de attracties en wintersportoorden van Tirol, ingeklemd
tussen ’s lands grootste nationaal park en de Dolomieten, ligt
een afgelegen Alpenwereld die voor de meesten verborgen blijft.
Van de kalme dalen tot de humeurige toppen, al rond trekkend
raken wij op de hoogte van de schoonheid van Oost-Tirol.
SCHRIJVER HUGO NOORDMAN FOTOGRAAF JEROEN COX
28

Oostenrijk
29

LLangzaam
word ik wakker van de
zonnestralen die voorbij het gordijn
schijnen. Ik strek me uit en stap uit bed,
duw de gordijnen opzij, aanschouw de
strakblauwe lucht, en voor me zie ik: de
Autobahn tussen het Duitse Würzburg
en Nürnberg. De treinreis met de nachttrein
die fotograaf Jeroen en mij naar
Oostenrijk had moeten brengen, viel
door een buiten haar oevers getreden
Donau in het water. En dus zijn we met
de eigen auto op pad.
Na de nachtelijke onderbreking
zetten we koers naar het uiterste
zuiden van Oostenrijk. Om daar te
komen negeren we de afslagen naar de
populaire Tiroolse wintersportoorden.
Nog te vaak gaat de deelstaat gebukt
onder hardnekkige stereotypes. Het zou
het land zijn van eindeloze skipistes die
gulzige happen nemen uit het boslandschap,
en van rijen inwisselbare chalets
die acht maanden per jaar leegstaan. In
werkelijkheid is Tirol misschien wel de
veelzijdigste deelstaat van het land. Het
is maar net waar je het zoekt. Om deze
claim kracht bij te zetten, rijden we door
de Felberbauerntunnel naar Oost-Tirol.
Onontgonnen terrein
Dit haast vergeten deel van Oostenrijk
ligt ingeklemd tussen het Hohe
Tauern-bergmassief en de Dolomieten,
en strekt zich uit rond de rivierdalen
van de Isel en Drau, die in de hoofdstad
Lienz samenkomen. Oost-Tirol is sinds
de Eerste Wereldoorlog een exclave
van de deelstaat Tirol en ligt dus geïsoleerd.
Het vormt een eigen district en is
in cultureel opzicht meer verbonden met
het nu Italiaanse Zuid-Tirol dan met de
aangrenzende delen van Oostenrijk.
De invloeden uit de tijd van de Venetiaanse
rijken zijn er nog duidelijk zichtbaar.
Italiaanse bouwstijlen, fresco’s,
plaatsnamen en natuurlijk de keuken
herinneren aan de eeuwenlange invloed
van Venetiaanse handel en cultuur.
Ondanks deze rijke geschiedenis en
spectaculaire landschappen, wordt
Oost-Tirol relatief weinig bezocht. Ook
voor veel Nederlanders is de deelstaat
onontgonnen terrein. Des te meer reden
voor ons om te onderzoeken wat de
regio te bieden heeft.
De eerste plaats van betekenis die we
tegenkomen na de Felberbauerntunnel
is Matrei. Dit is na hoofdstad Lienz de
grootste plaats van Oost-Tirol en de
belangrijkste uitvalsbasis voor het
noordelijk deel van de regio. Voordat je
de indruk krijgt dat dit een grote stad is:
er wonen slechts vijfduizend mensen.
Hoewel Matrei aardig wat allure heeft,
is het vooral de directe omgeving die
indruk maakt. Dat merken we in het
Nationalparkhaus, een groot informatiecentrum
over het Nationaal Park Hohe
Tauern. Het grootste nationale park van
Oostenrijk ligt grotendeels binnen de
grenzen van Oost-Tirol. Verspreid over
meerdere verdiepingen vinden we alles
wat we willen weten over de geologie
en de flora en fauna van de hoogste
berg keten van Oostenrijk. En we leren er
alvast het verschil tussen een steenbok
en een gems, en een steenarend en een
lammergier. Dat zal ons later nog van
pas komen.
De Grote Vijf van Oost-Tirol
De volgende dag volgen we het
prachtige Ködnitztal: dé uitvalsbasis
voor beklimmingen van de
Großglockner, met 3978 meter de
hoogste berg van de Hohe Tauern én van
Oostenrijk. Onder bergfanaten wordt
deze piek als een koning vereerd. Helaas
gooit de sluier bewolking roet in het eten
en moeten we het doen met de gedachte
aan de witte piramide.
Maar we zijn hier ook niet voor de
Großglockner. Nationaal Park Hohe
Tauern geldt als het grootste nationale
park in de Alpen. Toen het in 1984 werd
opgericht, omvatte het alleen het terrein
rond de Großglockner. Na een aanzienlijke
uitbreiding strekt dit natuurgebied
zich nu uit over meerdere bergketens
op de grens van Noord- en Oost-Tirol,
Karinthië en Salzburgerland. Door velen
wordt het dan ook beschouwd als ‘Het
Dak van Oostenrijk’. De Alpen vormen
hier een duidelijke klimaatscheiding:
aan de noordzijde valt tot twee keer
zoveel regen als aan de zuidkant.
Buiten de toeristische trekpleisters,
in het zogenaamde kerngebied, ervaar
je een vrijwel onaangetaste bergnatuur
die je slechts deelt met een klein aantal
toegewijde wandelaars.
Eén van die wandelaars is de 45-
jarige Christoph Dietmaier. Aan het eind
van de asfaltweg staat de ervaren berggids
ons op te wachten, gewapend met
verrekijkers waarin zelfs de telelens van
Met de klok mee vanaf linksboven Hannes Grüner leidt ons langs talloze schuilhutten naar de Obstansersee. / Wallfahrtskirche Maria Schnee
in het Virgental. / Boomstammen wachten op transport in het Drautal. / Fresco's sieren de binnenzijde van de Wallfahrtskirche Maria Schnee.
Vorige pagina’s De dertiende-eeuwse Burg Heinfels bewaakt de toegang tot het Villgratental. / Het Dorfertal bereik je via de steile Dabaklamm.
30

Oostenrijk

44

De mooiste landen ter wereld
20mooiste
landen
ter wereld
Duizenden Columbus-lezers deelden hun favorieten toen we in een online
survey vroegen naar de mooiste landen ter wereld. Afwisselende natuur,
indrukwekkende landschappen en een bijzondere cultuur scoren het hoogst als
criteria om bovenaan de lijst te prijken. We brengen een lofzang op de meest
genoemde landen − met zowel klassiekers als nieuwe tips voor oude liefdes.
De thermale
zeebaden van
GeoSea op
IJsland.
45

46

De mooiste landen ter wereld
IJsland
Gletsjers, geisers en rokende vulkaankegels: op IJsland bekruipt je regelmatig
het gevoel dat je midden in een natuurdocumentaire rondloopt.
Kom buitenspelen in de winter
Tijdens het jaarlijkse Winterfestival op en rond het Mývatn-meer, een feestelijk spektakel van
een week, wordt alles uit de kast getrokken, van paardrijddemonstraties tot hondensleeraces
op het bevroren meer. Weer opwarmen doe je in de geothermale baden van Geosea, met
uitzicht op besneeuwde bergen en het ijskoude water van de Atlantische Oceaan, geosea.is
47

Het kan zomaar zijn dat
de weg die je wilde volgen
ineens is overstroomd
Trotseer de F-wegen
De IJslandse F-wegen zijn een fenomeen.
Het wordt ten zeerste aangeraden om deze
gravelwegen, die voornamelijk in het binnenland
te vinden zijn, enkel met een terreinwagen te
betreden. Voor reguliere huurauto’s zijn F-wegen
zelfs verboden gebied. Het kan zomaar zijn dat
de weg die je wilde volgen ineens is overstroomd
door een wilde rivier. Of overstroomd door een
wilde rivier die vervolgens bevroor. Heb je al
de nodige ervaring met het rijden op F-wegen?
Alleen de stoerste 4x4’s redden het tot de voet
van Rauðaskál, een rode krater niet ver van de
vulkaan Hekla. Naar boven hiken is trouwens
niet minder inspannend dan de hobbelige rit.
Maak een boswandeling in het zonnige zuiden
Het bosrijke Þórsmörk is gezien de minimale hoeveelheid bomen op IJsland een uniek natuurgebied. De vallei ligt ingesloten
tussen hoge bergen. Dat zorgt voor een relatief warm en rustig klimaat, en een explosie aan groen. Þórsmörk is het mooist
wanneer de seizoenen wisselen. In de periode waarin de zomer overgaat in de winter − meer dan twee seizoenen telt IJsland niet −
verandert de vallei in één groot en kleurrijk schilderij.
48

De mooiste landen ter wereld
Staar de diepte in
Bij de Huldujökull, een afgelegen gletsjer aan de rand van een diep
ravijn, stort smeltwater in watervallen omlaag en breken ijsblokken
met donderend geweld van de gletsjertong af − een spectaculair
schouwspel. De gletsjer ligt in het dal Þakgil, ten noordoosten van
Vík í Mýrdal, en is bereikbaar via een onverharde bergweg (alleen in
de zomer toegankelijk). Vanaf de Thakgil-camping leidt een stevige
daghike je naar uitzichtpunten over het ravijn en de gletsjer.
Zie groen
Niet ver van het plaatsje Kirkjubæjarklaustur
slingert de Fjaðrá-rivier zich door een bijna
sprookjesachtig ravijn: Fjaðrárgljúfur. De steile,
met mos begroeide wanden rijzen tot wel honderd
meter omhoog, terwijl beneden het water in
bochten glinstert. Vanaf het wandelpad langs
de rand heb je adembenemend uitzicht op het
kronkelende dal − vooral in de avondzon, wanneer
het mos goudgroen oplicht.
Met de klok mee Roadtrip over de F210. / Huldujökull. /
Fjaðrárgljúfur. / Þórsmörk. Vorige pagina’s Skútustaðagígar.
49

Costa Rica
Costa Ricanen zweren bij pura vida, een
ongecom pliceerde manier van leven waarbij je
dankbaar bent voor het hier en nu − iets wat in dit
smaragdgroene natuur paradijs zelden moeilijk is.
50

Wandel van kust naar kust
De Camino de Costa Rica doorkruist het hele land, van
de Atlantische Oceaan tot de Stille Oceaan. In zestien
etappes van in totaal 280 kilometer loop je door het
minder bekende binnenland, door bossen en berglandschappen,
natuurreservaten en charmante plattelandsdorpjes.
Je overnacht bij inheemse gemeenschappen,
in homestays of (iets) luxere lodges. Het doel van de
route is het bevorderen van duurzaam toerisme in
gebieden die buiten de toeristische radar vallen. De
locals ontvangen je met veel warmte, als een verloren
familielid of verre vriend, caminodecostarica.org
Met de klok mee vanaf boven Waterval op het terrein
van Finca Las Cataratas. / Reserva Natural Pacuare. /
Midden­Amerikaanse tapir. Links Corco vado National
Park.
Leer surfen voor een wild publiek
Schiereiland Osa in het uiterste zuidwesten
van Costa Rica staat bekend als een
bijzonder rijk ecosysteem − ruim de helft van
alle diersoorten in het land komen hier voor.
Dat is mede te danken aan de vele soorten
vegetatie en de afgelegen locatie van het
schiereiland. Het kroonjuweel van Osa is
nationaal park Corcovado. Bij het strand
van Cabo Matapalo, op het zuide lijkste
puntje van Osa, volg je surflessen terwijl de
brulapen, leguanen, toekans en dolfijnen
toekijken, matapalosurf.com
Speur naar tapirs tijdens een nachtwandeling
In een land dat toch al bekendstaat om de waanzinnige biodiversiteit −
Costa Rica telt maar liefst een half miljoen verschillende soorten dieren,
planten en schimmels − spant nationaal park Tenorio Volcano de kroon.
Een netwerk van wandelpaden voert langs een vulkaan, warmwaterbronnen
en geisers, door nevel- en regenwoud en naar de azuurblauwe Rio Celeste.
De aangrenzende Tapir Valley bestaat uit verwilderde landbouwgrond waar
inmiddels bijzondere diersoorten leven, zoals poema’s, de felgroene en
haast transparante Tapir Valley-boomkikker en de zeldzame Bairds tapir.
Wie (veel) geluk heeft ziet ze tijdens een nachtwandeling door het natuurreservaat,
tapirvalley.com
51

Canada
Niet alleen de Rocky Mountains en de iconische nationale parken in het westen
van het land, maar ook de verrassend veelzijdige steden in het oosten en de
noordelijke toendra lenen zich voor een Canadese road- en railtrip.
94

De mooiste landen ter wereld
Vaar in het kielzog van de
Vikingen van de Pacific
Europeanen noemden de sterke en grote Haida
‘de Vikingen van de Pacific’. Vanaf de Haida
Gwaii-archipel in British Columbia peddelde dit
bewonderde en gevreesde volk in zeewaar dige
kano’s langs de westkust van Canada. Dat kan
nog steeds: bij Green Coast Kayaking kun je een
onvergetelijke achtdaagse kajakexpeditie boeken
onder leiding van een gids. Tijdens de tocht zie
je hoogstwaarschijnlijk wilde dieren zoals zwarte
beren, walvissen en orka’s. Je kampeert in de
wildernis, bezoekt Gwaii Haanas National Park
en verlaten Haida-dorpen, en leert onderweg
alles over de natuur, cultuur en geschiedenis van
de eilanden, gckayaking.com
Met de klok mee Kajakken in Gwaii Haanas National Park.
/ Bultrug voor de kust van Vancouver Island. / Pacific Rim
National Park.
Ga van het pad op Vancouver Island
Off the beaten track op Vancouver Island? Dat kan, tamelijk letterlijk, op de uitdagende West Coast Trail.
Op deze 75 kilometer lange wandelroute loop je zes tot acht dagen lang door het ruige Pacific Rim National Park.
Je steekt kolkende rivieren over, trotseert het onvoorspelbare westkustweer en bedwingt meer dan honderd ladders
− allemaal met een zware rugzak op je rug, parks.canada.ca/pacificrim
95

De
ruige
randvan
Spanje
100

Galicië
Het eind van de wereld ligt in het uiterste noord westen van Spanje.
De bochtige wegen ernaartoe bieden een afwisseling van ijzingwekkende
kliffen, de lekkerste zeevruchten van het continent en verlichting die
aan de horizon van menig reiziger gloort.
SCHRIJVER BAS VAN OORT FOTOGRAAF ESMÉE FRANKEN
101

e‘Een
mariachiband in Vigo? Ik kom
hier nu 26 jaar en ik zie dit voor het
eerst.’ David Puga, vijftiger en vaste
gast van Bar Monaco in het centrum
van de stad komt boos zijn stamkroeg
binnen gelopen. ‘Als er íéts niet bij Vigo
past, dan is het wel een mariachiband.’
Maar ze staan er echt, midden op het
terras met sombrero en al. Met een blik
vol minachting pruttelt David binnen
nog wat na. Galicië is van de gaita −
een doedelzak. En Vigo een stad van
havenarbeiders en harde werkers. Het
straatbeeld zonder opsmuk, met rechte
gebouwen op steil aflopende straten.
Vanaf het terras zijn de hijskranen in de
haven te zien. En kijk even naar eigenaar
Antonio. ‘De vader van elke gast in Bar
Monaco,’ verzucht David terwijl zijn blik
als een donkere hemel openbreekt als hij
het over hem heeft. ‘Hier komen gekken
zoals ik − een offshore cowboy die
gevaarlijke projecten op zee begeleidt −
maar ook advocaten, rechters, leraren
en containerlossers. Antonio is de reden
dat we hier allemaal zijn.’ Ik kijk naar
de uitbater die net een dienblad met
lege glazen achter zijn bar zet. Zijn
wenkbrauwen in een frons, handen als
kolenschoppen. Achter hem hangen de
hammen aan het plafond. Maar één blik
op de kroegbaas is genoeg om te zien
dat dit zijn plek is. Net zo vergroeid met
zijn café en de stad als de trouwring met
zijn vinger die in de loop der jaren een
paar maten groter moet zijn geworden.
Die komen nooit meer los van elkaar.
David is er inmiddels bij gaan zitten
en wenkt met een pretentieloze vanzelfsprekendheid
de barman aan tafel.
‘Een rondje chupito voor mijn nieuwe
vrienden!’ Dan buigt hij voorover en
fluistert iets toe alsof we een geheim
moeten bewaren. ‘Onze brandewijn is
net als Galicië. Zacht ingeschonken,
vloeibaar. Je moet het zachtjes nippen.
Niet als een plens water, nee, het
beweegt mee. Maar als je niet oppast
kan het keihard aankomen. Je moet zelf
ook een beetje mee bewegen.’
Met zeebenen naar Cíes
Dat Galicië een continue wisselwerking
tussen hard en zacht is, tussen rauw en
dromerig, bewijst de volgende ochtend
meteen al als donkere wolken zich
samenpakken boven een lege kade in
de haven. De veerdienst naar de Cíeseilanden
gaat niet. Het weer is te
onstuimig, de zee is ruw. Toch is onze
gids voor vandaag Ana Vila, al meer dan
twintig jaar medewerker van het Parque
Nacional de las Islas Atlánticas de
Galicia waar de eilanden onderdeel van
uitmaken, niet voor één gat te vangen.
Met een boot van het nationaal park
legt ze iets later dan afgesproken aan.
Ze helpt fotograaf Esmée aan boord en
waarschuwt alvast voor de overtocht
van ongeveer drie kwartier. ‘Die kan een
beetje aan de ruige kant zijn. Maar het
grote voordeel van slecht weer: we
zullen de eilanden vandaag helemaal
voor onszelf hebben. En dat is uniek. De
afgelopen jaren zijn de Cíes- eilanden
onverminderd populair geworden.
Steeds meer Spanjaarden uit het zuiden
weten dit deel van het land − lange tijd
als nietszeggende uithoek beschouwd
− in de zomer te vinden als ze een paar
weken vluchten voor de hitte.’
Terwijl de golven eenmaal buiten de
haven voor de nodige deining op de boot
zorgen, vertelt Ana verder. Haar bruine
wandelschoenen ver genoeg uit elkaar
gepositioneerd om de schommelingen op
te vangen. ‘Toen de krant The Guardian
Praia de Rodas, één van de stranden
op de eilanden, bestempelde als allermooiste
ter wereld, ontplofte het aantal
bezoekers al helemaal. In het hoogseizoen
zitten de boten stuk voor stuk
vol.’ En hoewel er een limiet is aan het
aantal bezoekers per dag − 1800 − vindt
Ana het te veel. Ze zucht. ‘De menigten
verzamelen zich vaak op de stranden.
Het schrikt af. Vogels en dieren, maar ook
de mensen die voor de natuur komen.
Als je naar deze plek wil, ga dan niet in
de zomer. Dan ervaar je pas hoe het hier
zou moeten zijn. Zoals vandaag.’
Meeuwen en aalscholvers
Terwijl de laatste buien van de ochtend
over de Atlantische Oceaan razen,
komen de drie eilanden die samen Cíes
vormen steeds beter in het vizier. Groene
oases in een wereld van grijstinten. Zelfs
met dit weer zie je dat het water op
zonnige dagen rechtstreeks uit de tropen
lijkt te stromen, zo helderblauw is het.
Eenmaal aan land veert de vochtige
bosgrond waarover het pad omhoogloopt,
hoger de begroeide bergkammen
op, mee bij elke stap. Of zijn het
zeebenen van drie kwartier schommelen
Groen, ruig en beschermd: de Cíes-eilanden behoren tot het Parque Nacional de las Islas Atlánticas de Galicia.
Vorige pagina’s Fjordenlandschap in het noorden van Spanje, waar de rivier Síl zich een weg door de steile rotswanden baant.
102

Galicië
103

10
Duitse
steden
om langer te blijven
Van kunsthallen naar kloven, van streetart naar stille
meren, van biertuinen naar bergpaden. Reis per trein
naar verrassende steden en combineer je bezoek met
ov-uitstapjes naar natuurgebieden, cultureel erfgoed
en charmante dorpjes. Onze tien combi-stedentrips.
SCHRIJVER TOM AUSSEMS FOTOGRAAF TIM BILMAN E.A.
116

Duitsland
117

Berlijn
Zo kom je er
vanaf € 38 reis je met
Intercity Berlijn rechtstreeks
van Amsterdam naar Berlijn.
Reisduur
5 uur en 51 minuten,
nsinternational.nl/berlijn.
Meer combitips
columbustravel.nl/duitsland
en visitberlin.de
Duik in topcultuur in hartje stad …
Het ene na het andere internationale onderzoek schaart Berlijn tot de
aantrekkelijkste metropolen van Europa. 36 jaar na de val van de Berlijnse
Muur is de stad weer volledig zichzelf: een dynamische en vrije plek waar de
geschiedenis en toekomst naadloos in elkaar overlopen. Dit jaar viert het
Museumsinsel, een eiland in de Spree met vijf topmusea die samen op de
Werelderfgoedlijst staan, zijn tweehonderdste verjaardag. Ter ere van dit
jubileum gaat een vijfjarig programma van start, waarbij elk jaar een ander
museum centraal staat. In het Altes Museum bekijk je klassieke oudheden
en in het Neues Museum kom je oog in oog met Egyptische schatten.
Als je tijd over hebt, lonken ook de Alte Nationalgalerie, het Bode-
Museum en Pergamonmuseum. De nieuwste culturele attractie van
Berlijn, het Humboldt Forum, ligt net buiten het Museumsinsel.
Het museum is gevestigd in een replica van het voormalige Berliner
Stadtschloss. Naast tentoonstellingen op het vlak van kunst, cultuur en
wetenschap zal het ook zo’n duizend evenementen per jaar organiseren.
Voor alternatieve cultuur kun je terecht in de vele vrijhavens van de stad.
Waar tot in de vroege jaren van deze eeuw – en uurtjes van de nacht –
de voetjes van de vloer gingen in de legendarische club Bar 25, wandel
je nu door Holzmarkt 25, een creatieve broedplaats aan de Spree.
Steek je voeten in het water, bewonder kunst installaties, scoor een handgemaakt
souvenirtje op de Holzmarkt Flea Market en las een pauze
in bij een van de biorestaurantjes of in de Biergarten.
118

Duitsland
Met de klok mee vanaf linksboven Uitzicht vanaf het dak van het
afluisterstation op de Teufelsberg. / Streetart op het Teufelsbergcomplex.
/ Radarkoepelrestanten op het dak. Links met de klok mee
Bode-Museum. / Zuilengalerie rond de Alte Nationalgalerie. / Er is
altijd wel wat te doen op het terrein van Holzmarkt 25. Vorige pagina’s
Außenalster in Hamburg. / Entree naar Holzmarkt 25 in Berlijn.
… én ontdek stadsgeheimen aan
de rafelranden
Aan de westkant van Berlijn ligt het grootste bos binnen
de stadsgrenzen: het Grünewald. Over het glooiende
terrein lopen talloze wandel- en fiets paden. Met lekker
weer is het goed toeven aan de waterkant van de brede
Havel-rivier, waar de historische Grünewaldturm te
beklimmen is voor een uitzicht en Strandbad Wannsee
de perfecte plek is voor een verfrissende duik. Nog een
plek die je niet mag overslaan is de Teufelsberg, een
tachtig meter hoge kunstmatige heuvel waarop een
Amerikaans afluisterstation uit de Koude Oorlog staat.
Vanaf het dak van dit verlaten complex heb je misschien
wel het mooiste panorama over de stad. Ook het
Tempelhofer Feld, in het uiterste zuiden van de stad,
heeft een nieuwe functie gekregen. Nadat de luchthaven
in 2008 voorgoed de deuren sloot, werden de landingsbanen
opengesteld als een gigantisch stadspark.
Wandel of fiets over het kaarsrechte asfalt en door de
gemeenschappelijke tuinen, sla een deken uit voor een
picknick in het gras of trek je sportoutfit aan voor een
sport- of yogasessie. In de terminal en hallen worden
tentoonstellingen en (vlooien)markten gehouden.
119

Op zoek
naar
Shangri-La
Yunnan is de meest diverse provincie in China, van
het weelderige subtropische zuiden tot de uitlopers van
de Himalaya. Vreedzaam samenlevende minder heden
vinden er verlichting in verschillende religies, terwijl de
Communistische Partij heilig gelooft in de maakbaarheid
van een ideale samenleving. Anderen zoeken verlossing
hoog in de bergen, waar zelfs een stad met de mystieke
naam Shangri-La ligt. Maar kun je het paradijs op aarde
ontbieden met geloof, strakke regie, of simpelweg door
een plek een paradijs te noemen?
SCHRIJVER JOOST SMETS FOTOGRAAF MALOU VAN BREEVOORT

China
143

h
Het landschap waar de gestroomlijnde hogesnelheidstrein
door zoeft oogt vertrouwd. Functionele woonblokken, keurig
gemetseld of van beton. Mais groeit in groene velden, boven
op heuvels staan windmolens. Minus de frivole pannendaken
en het gesnuif, gerochel en gefluim op de stations had het
Europa kunnen zijn. Wat ik achter het kraakheldere treinraam
zie is bekend. Alleen de schaal is anders. Alles in China is een
maatje groter, behalve de Chinezen zelf: meer dan honderd
steden met minstens een miljoen inwoners (de Yunnanese
provinciehoofdstad Kunming telt er vijf miljoen), grootschalige
bouwprojecten en brede snelwegen. Er is voor miljarden aan
tunnels, wegen en spoorlijnen gebouwd.
En toch is alles anders. Op mijn eerste dag in China voel
ik me een hulpeloos kind. Niemand spreekt een taal die ik
versta. Ik begrijp geen snars van de informatiepanelen met
daarop de treinbestemmingen in Chinese karakters, of van
de schreeuwerige en veelkleurige reclameborden in dit land dat
het staats kapitalisme tot religie heeft verheven. En net als een
kind wordt er goed op me gelet. Overal hangen camera’s.
Zelfs het eten brengt me terug naar mijn kindertijd. Bij het
ontbijt geen thee, waar Yunnan nota bene om bekendstaat,
maar lauwe sojamelk, want dat is beter voor je organen.
De smakeloze sojapap met jujubes helpt rimpels voorkomen.
Braaf opeten, het is goed voor je − vooral de bittermeloen,
goed voor nachtmerries bij Chinese kinderen, een groente
die op een in felgroen kaarsvet gedoopte courgette lijkt.
Het is even wennen hoe fanatiek de Chinezen zich met
gezondheid bezighouden. De anti-jetlag drukpuntmassage
die ons ’s middags is beloofd mogen we dan ook niet licht
opvatten. Wanneer fotograaf Malou een pijnlijke spier in haar
bovenbeen meldt en ik wijs op geïrriteerde pezen in mijn hiel
− de ochtend wandeling naar tempels in de bergen rondom
Tengchong was er ook geen om licht op te vatten − weten
de masseurs genoeg.
Deze toegewijde adepten van de Chinese gezondheidszorg
begrijpen dat alles in het menselijk lichaam met elkaar samenhangt.
Waar ik verwacht achterover te kunnen leunen en snel
mijn voeten uit het ellendig hete medicijnwater te mogen
halen voor een ontspannende massage, begint de masseur
ijverig met een ander lichaamsdeel. Geef maar een gil als het
harder moet, krijg ik te horen, maar de knakkende geluiden
in mijn nek zijn nu al licht verontrustend. De elleboog die hij
even later pal boven mijn schouderblad plaatst is een stuk
pijnlijker. Zachtzinnig gaat het er niet aan toe. Ik word van
mijn plastic stoeltje geworsteld zodat mijn rugwervels kraken.
Vingers porren tussen mijn ribben en een knie in mijn rug.
En dan moet het ergste nog komen. De masseur weet elk
drukpunt op mijn tenen en voetzolen haarfijn te vinden. Dit is
acupunctuur, maar dan zonder naalden. En een stuk pijn lijker.
Een paar keer wordt me gevraagd of het zachter moet, maar ik
laat me niet kennen. Tenminste, dat maak ik mezelf wijs. Mijn
masseur heeft moeite zijn lachen in te houden. Twee collega’s
doen niet eens een poging. Hardhandig worden mijn kuiten en
hielen ingesmeerd met een medische tinctuur en tijgerbalsem.
Dan is het marteluurtje voorbij. Van lichtvoetig huppelen is
nog geen sprake, maar een zucht van opluchting kan ik niet
onderdrukken.
Almacht en compassie
Voor de zekerheid halen we nog een spierzalfje in het zeventiende-eeuwse
Medicijnenpaleis van Tengchong, voordat we
de stad verlaten. In onze Tank, een robuuste SUV van Chinese
makelij, volgen we de Drakenrivier langs rijstvelden en akkers
met mais en oranje chrysanten − lekker voor in de thee. In
de verte verrijzen de drieduizenders van het Gaoligongshangebergte,
waar rode panda’s, nevelpanters en Chinese
schub dieren leven. Het asfalt reikt tot aan de kleinste dorpen.
Alleen de overdekte houten voetgangersbruggen die de rivier
als gekromde kattenruggen overspannen zien er oud uit.
Chinezen bezoeken de omgeving van Tengchong vooral
voor de uitgedoofde vulkaankegels, de geisers en de geothermische
bronnen. Daar waar het licht zwavelhoudende
water uit een centrale krater borrelt is het zo heet dat je er
een ei in kunt koken. Aan de rand van het complex is de
temperatuur voor ons net draaglijk. ‘De therapeutische werking
van de mineralen in het water is ontzettend gezond voor je
gewrichten, je spieren en je huid,’ legt de man die tegenover
ons zit uit, waarna hij me een sigaret aanbiedt.
De daoïstische en boeddhistische tempels in de vallei
worden vooral door locals bezocht. Op rode gebedslinten staan
hun wensen geschreven, van het behalen van goede examenresultaten
en het vinden van een partner om te trouwen tot
Rechts De Dubbele Regenboogbrug over de Kwaaie Rivier. Vorige pagina’s Tibetaans boeddhistische monniken zoeken verlichting in
het Dongzhulin-klooster. / In de bergen rond het karavaanstadje Shaxi liggen tempels en grotten met eeuwenoude gravures.
144