Binder1

Een ode aan bewuster leven, creativiteit en dagen zonder haast
EXTRA
POSTERS &
STICKERS
May your life be full of magic
DOE JIJ
WAT JE ECHT
WIL DOEN?
Zo bouw je
HECHTE
VRIENDSCHAPPEN
& HOE JE
HET AFLEERT
SLAAP-
PERFECTIONISME
DIY
Bloembommen
maken

FOTOGRAFIE ©KAYLA JOHNSON/STOCKSY

IF NOT
NOW,
-- TEKST ANNEMIEK LECLAIRE ILLUSTRATIES LISA CONGDON
WHEN?
Journalist Annemiek Leclaire heeft een nieuw motto:
doe wat je graag wilt, en begin vandaag. Ook al is het
maar een kwartier.
_ 11

DRIE MENSEN VERTELLEN.
INTERVIEWS KLAARTJE SCHEEPERS FOTOGRAFIE BERYL VAN DER MOSSEL (SIMON), NIENKE MEEK (MARRY), MELANIE MARSMAN (ELLEN), HANDLETTERING FEMME TER HAAR
SIMON
Natuurdocent
MARRY
Textielontwerper
ELLEN
Schrijver
_ 21

‘IK Hoogleraar en Theoloog des Vaderlands
Interview
VRAAG
ME AF
WAAROM
IK
NAAR
HET
MOEILIJKSTE
TREK’

‘NEGENTIEN
JAAR
IN DE
SOVJET-UNIE
WONEN,
HEEFT ME
VEEL
CULTURELE
BAGAGE
GEGEVEN’

Links: ‘Red Curtain, Day Window’, 1972.
Rechts: ‘Red Laundry and Chicken House’, 1978.

Beeldreportage
ALS VERF
JE VRIEND IS
De 98(!)-jarige kunstenaar Lois Dodd schildert
het liefst dingen uit het dagelijks leven.
Een mooie boom, een gordijn voor het raam,
een lijn met wapperende was.
-- SCHILDERIJEN LOIS DODD --
_ 57

Beeldreportage
-- SCHILDERIJEN UIT DE COLLECTIE VAN PHILADELPHIA ART MUSEUM - MAKERS ONBEKEND --
_ 83

DO IT YOURSELF
IN ÉÉN
MIDDAG
KLAAR
TEKST EN FOTOGRAFIE ELLEN NIJ BIJVANK – @ZUUZ_NL HANDLETTERING FEMME TER HAAR
Bloembommen
Crafter Ellen Nij Bijvank laat zien hoe je met
klei en bloemzaad bloembommen maakt.
_ 87

106 _
DE BOEKEN
VAN MIJN LEVEN
Welke boeken zijn schrijver en huidig dichter der nederlanden
Nisrine Mbarki Ben Ayad (1977) altijd bijgebleven?
-- COLLAGE PAMELA CARBONELL --

Lezen

MUZIEK
ALS
MEDICIJN
-- TEKST THOMAS HEERMA VAN VOSS ILLUSTRATIES RUBY TAYLOR --

lessons
love
in Claudia (59, coach) leerde
dat je je schouders op kunt
halen over grote verschillen,
want ze kunnen precies de
reden voor succes zijn.
“Ja, natuurlijk hebben we er later
grappen over gemaakt: dat ik al twaalf
jaar vrijgezel was, dat ik al even lang
rondliep met die prangende kinderwens,
en dat mijn grote liefde uiteindelijk
gewoon op me zat te wachten
op een plastic stoeltje in een wáchtkamer.
Tuurlijk, waar anders eigenlijk?
Stom dat ik daar niet eerder was
gaan kijken. Maar los van de grap:
daar ontmoetten we elkaar dus. In
het ziekenhuis, bij de fysiotherapeut.
Hij was er voor revalidatie van zijn
knie. En ik – bijna veertig – omdat
ik mijn bejaarde moeder naar haar
afspraak had gebracht.
Mijn probleem was misschien wel
geweest dat mijn reputatie altijd voor
me uitsnelde. Ik ben een uitbundig
en aanwezig mens. Je mist me niet
snel in een kamer: zo lang, luid, en
met altijd een mening klaar. Mannen
vonden me heus wel aantrekkelijk
genoeg om mee te flirten, daar lag
het niet aan. Maar ik had het idee
dat ik ze óók snel intimideerde met
wat ik onbedoeld allemaal uitdroeg.
En natuurlijk: onder elke uitgesproken
persoonlijkheid schuilt uiteindelijk
gewoon een mens dat gezien en
geliefd wil worden. Maar goed, dat
had ik niet op mijn T-shirt staan of zo.
In die wachtkamer speelde dat allemaal
geen rol. Ik zat voorovergebogen,
las een gare Viva en hield voor de
verandering eens mijn mond. En
Bram was de enige die er óók zat,
een paar stoelen verder. Een knappe
man, dat zag ik meteen: donkere
huid, een grote bos zwarte krullen.
Wat ik me ook nog goed herinner,
was zijn bril. Een bril kan bij veel
mannen stoffig staan, of juist overdreven
hip, alsof er iets te compenseren
is. Maar bij hem stond de bril
vanzelfsprekend. Hij straalde rust en
zekerheid uit. Geen spoor van drang
om zichzelf te bewijzen. ‘Weet jij
eigenlijk waar we ons moeten melden?’
was volgens mij het eerste wat
hij vroeg. En zo viel de liefde – na
twaalf jaar alleen te zijn geweest –
INTERVIEW FEN VERSTAPPEN ILLUSTRATIE LOTTE DIRKS
126 _

me terloops in de schoot, op een
moment dat ik er het minst bedacht
op was. We wisselden nummers uit,
belden in de weken daarna, we
spraken af onder de Euromast in
Rotterdam en na drie maanden was
het hartstikke aan.”
MAATSCHAPPELIJKE MAL
“Pas na een paar ontmoetingen
ontdekten we dat er tien jaar leeftijdsverschil
tussen ons zat. Het was
iets waar wij meteen onze schouders
over ophaalden, maar waar anderen
maar niet over uitgepraat raakten.
Hoe dat dan moest met kinderen. Of
onze carrières elkaar niet zouden
hinderen. Of hij niet bang was dat ik
hem op een dag een ‘broekie’ zou
vinden. Of ik niet bang was dat hij
nog ‘van alles moest ontdekken’.
Iedere borrel, ieder etentje: het
kwam in dat eerste jaar altijd wel een
keer op tafel. Het viel me op dat die
vragen vaak kwamen van mensen
die zelf ingewikkelde relaties zaten
die wél aan de norm voldeden.
Liefde wordt blijkbaar nog steeds
gezien als iets dat in een maatschappelijke
mal moet passen.
Bram en ik hebben het eigenlijk nooit
lastig gehad om onze verschillen; het
avontuur heeft nooit in onze relatie
gezeten, maar was altijd iets dat we
samen opzochten. Een jaar na onze
ontmoeting kochten we een boerderij
vlak bij de Belgische grens. We kregen
– tegen alle verwachtingen in – twee
fantastische kinderen. We verdeelden
de zorg, we verzorgden onze dieren.
We maakten natuurlijk wel ruzie,
maar nooit over het fundament. En ik
had weinig vergelijkingsmateriaal; ik
was lang alleen geweest. Maar waar
ik bij andere stellen breuken zag ontstaan
tijdens grote levensgebeurtenissen,
brachten die momenten ons
juist dichter bij elkaar. Toen er bij ons
allebei een ouder stierf, beschouwden
we onze verschillen als een verfdoos
om uit te kiezen: wie was op welk
moment waartoe het beste in staat?
Op welke manier konden we ons
anders-zijn vóór ons laten werken?
Inmiddels zijn we twintig jaar verder
en zijn onze zoons het huis uit. Ze
studeren in de stad en wij kochten
een woonboot daar niet ver vandaan.
Niet om hen op de lip te zitten, maar
om ook het avontuur van het Amsterdamse
leven nog samen aan te
gaan. Als ik daar sta, in de buik van
die boot, terwijl ik de schroten van
de wanden trek met armen die
inmiddels ook gewoon bijna zestig
zijn, dan zie ik hoe Bram nog steeds
trots is op mijn daadkracht en
enthousiasme. En als hij in de stuurhut
eindeloos zit te pielen met een
stopcontact, met dat kalme geduld
en het stille zelfvertrouwen dat ik al
bij de eerste ontmoeting zo bewonderde,
dan voel ik me oprecht nog
steeds verliefd.
Dus ja – op papier leken we zonder
meer een onwaarschijnlijke comb i-
natie. In leeftijd. In uiterlijk. In
karakter. Maar vergis je niet in wat
liefde vermag. Vergis je niet in het
menselijk vermogen om juist in
grote verschillen iets te kunnen
vinden dat helemaal klopt.”

FLOWMAGAZINE.NL
FOTOGRAFIE : © CONSTANZA BARNIER/STOCKSY HANDLETTERING MEVROUW KNOT