bladerboek unieke eilanden in Europa

10
11
AZOREN, PORTUGAL
Europa op
zijn west
Flores
Corvo
Atlantische
oceaan
Faial
Graciosa
Pico
Atlantische
oceaan
Terceira
São Jorge
São Miguel
Santa
Maria
De Azoren, negen weggestopte eilanden in de Atlantische
Oceaan, vormen de officiële westgrens van Europa. Elk eiland
heeft zijn eigen verhaal, hoe afgelegen ze ook liggen.

18
19
Azoren
gaas voor haar gezicht. ‘Dat is goed voor de bijen,
maar ook voor de natuur in het algemeen. Zo zijn
we bezig om een oude weide hier in de buurt om te
vormen tot laurierbos, het oorspronkelijke bos van
dit eiland.’ Ze loopt voorop richting haar bijenkasten.
Rook aan, daar worden de bijen rustig van. Om
vervolgens honingraat voor honingraat de kasten
te bekijken. ‘Je hebt verschillende lagen in een kast,
met verschillende soorten bijen. Kijk, daar zit de koningin,
die is een stuk groter.’ Geheel in stijl van het
bijenvolk – de vrouwen zijn groter en belangrijker
dan de mannen – dragen de bijenkasten de namen
van vrouwen in de omgeving van de eigenaresse.
‘Een eerbetoon aan mensen die belangrijk voor haar
zijn geweest’, zegt Carolina, terwijl ze de honingraten
zorgvuldig weer terugschuift in de kasten.
ALLEEN OP DE WERELD
São Miguel is de toegangspoort tot de Azoren, vanaf
hier reis je zo weer naar een van de meer afgelegen
eilanden van de archipel. Zoals Flores dus, het
eiland dat het verst de oceaan in ligt. Maar ook São
Jorge. Een stuk centraler gelegen, maar nog steeds
een wereld op zichzelf. Daar wacht in de Caldeira
do Santo Cristo een van de mooiste hikes van de
hele eilandengroep. Vanaf het hoger gelegen, mistige
▲ Fajã de Santo Cristo, São Jorge

22
23
lewis
st. kilda
Atlantische
oceaan
harris
Leverburgh
De Minch
Hebridenzee
BUITEN-HEBRIDEN, SCHOTLAND
Aan de rand van
de zee
Op de Buiten-Hebriden gaat de tijd langzamer dan op het Schotse
vasteland, om op zondag volledig tot stilstand te komen. Plan
je een paar dagen extra voor de overtocht naar een afgelegen
eiland of een gesprek met oprecht geïnteresseerde inwoners, dan
ontdek je een wereld van mysterieuze steencirkels, hagelwitte
stranden en verhalen nog sterker dan de whisky die er vandaan
komt.

24
25
Buiten-Hebriden
Voor atlasliefhebbers hebben de Buiten-Hebriden
een kustlijn om verliefd op te worden, met veertien
bewoonde en een honderdtal onbewoonde eilandjes,
steile kliffen en diepe lochs die als fjorden in het
land klauwen. Toch ben ik somber. Het is zondag,
geen goed moment om kennis te maken met Lewis.
Op zondag zijn alleen de kerkgebouwen er geopend,
functioneel en gespeend van historische of architectonische
schoonheid. Het is midden juni, een
graad of twaalf. Veel langer worden de dagen niet,
maar de zon gaat schuil achter een eentonig grijze
lucht. De huizen zijn al even uniform en grauw, de
schuren zijn gemaakt van roestende golfplaten. Je
zou er bijna somber van worden. En dan word ik ook
nog gebeld dat onze overtocht naar het afgelegen
St. Kilda vooralsnog niet doorgaat.
De Buiten-Hebriden zijn rauw. Beschutting tegen de
oceaanwind is hier belangrijker dan frivole bloemperkjes.
Buitenstaanders zijn welkom, maar blijven
buitenstaanders. Nog altijd luidt een van de Gaelicbenamingen
van de archipel na h-Innse Gall, de
‘Eilanden van de vreemdelingen’. Daarmee bedoelt
men de Vikingen, die er toch al lange tijd weer weg
zijn. Zelf hielden zij het op Havbredey, de ‘Eilanden
aan de rand van de zee’. Een plek waarvoor je de tijd
moet nemen. Om er te komen, om te begrijpen, om
het je thuis te mogen noemen. En dan moet je het
vooral niet in je hoofd halen om uitgerekend op een
zondag te beginnen.

50
Marettimo
Middellandse
Zee
Levanzo
Favignana
EGADISCHE EILANDEN, ITALIË
Stoffige stipjes aan de
Siciliaanse westkust
Voor de westkust van Sicilië liggen de Egadische Eilanden Favignana,
Levanzo en Marettimo. In de winter zo goed als verlaten, ’s zomers
zijn ze vooral bij Italianen in trek. Tegen het einde van het toeristenseizoen
dobber je mee op het paradijselijke eilandritme.

52
53
Egadische Eilanden
Parelwitte huizen met blauwe kozijnen en luifels.
Marettimo doet Grieks aan. In de haven onthaalt
Mario me. ‘Ciao!’, galmt het over de kade. Het appartement
dat ik heb gehuurd ligt om de hoek. Mario’s
vierjarige zoon gaat voorop door de krappe straten
met de rinkelende sleutels in zijn kleine hand.
‘Gaat je zoon naar school op het eiland?’, vraag ik.
‘Jaja’, zegt Mario. ‘Met veertien andere kinderen.
Als hij naar de middelbare school wil, moet hij naar
Trapani − elke dag met de veerboot een half uur op
en neer.’
Twee nachten logeer ik op Marettimo en misschien
is dat, met het oog op de grootte van het eiland, een
nacht te veel. Een eerste aanblik leert: piepklein.
Fraaie smalle straatjes met witte huizen met
watertanks op het dak, drie ijszaken, een handvol
restaurants. Routes lopen de bergen in, paden naar
de andere kant van het eiland. Langs de kust gaat
een pad naar de vuurtoren.
In de volle zon volg ik een slingerpad over de heuvelflank
langs zee. Hagedissen schieten voor me uit.
Jochies vissen op een pier, bootjes volgeladen met
nieuwsgierige mensen varen af en aan op weg naar
de vuurtoren. Oude mannen discussiëren, leunend
tegen een muur op de kade. Gisteren stonden ze
er ook al. Zoals er voor mijn appartement in de
binnenstad ook een man op een stoel zit, de hele
dag. ’s Avonds zit zijn vrouw er meestal bij. Op het
bergpad wandelt een vogelaar uit Bologna. Al twee
weken is hij op het eiland, langer dan de meeste
vogels die hier verblijven op hun winterse trek naar
Afrika. De vuurtoren haal ik niet. De zon is te heet,
mijn waterfles leeg en ik ben nog niet eens halverwege.
Ik heb de afstand schromelijk onderschat.
Langs zee keer ik terug.
EILANDLEVEN
’s Avonds flaneren de inwoners van Marettimo
zoals Italianen dat kunnen. Vrouwen in stijlvolle
jurken, mannen in pakken. Ze drinken wijn bij de
bar met zicht op zee. Het zit vol, maar er kan altijd
ergens een stoel bij. De eigenaar verdwijnt naar
binnen, komt weer naar buiten met een tafel en zet
Ze drinken wijn bij de bar met zicht op zee.
Het zit vol, maar er kan altijd ergens een
stoel bij.
hem ergens op de promenade. Ik praat even met
Irene, een dame van een jaar of vijftig. Ze heeft een
keramiekzaak. Drie maanden per jaar werkt ze als
keramist, gedurende het toeristenseizoen, de rest
van de tijd is ze huismoeder. Marettimo vindt ze
heerlijk om te wonen, zeker niet te klein. ‘Of ik nu in
een grote stad ben en twee straten rond mijn huis
loop, of hier door het centrum wandel, veel verschil
maakt het niet.’ Met de boot is ze die morgen naar
Favignana geweest, voor een herdenking in de kerk.

Marettimo

84
85
14× onbekende archipels
Daar waar de kust lijkt afgebrokkeld, blijven de mooiste stukjes land over.
Kruimels in zee die zorgen voor rust en ontspanning, en waar de bewoners
vaak nét wat eigenzinniger zijn dan op het vasteland. Dit zijn veertien van
de meest bijzondere archipels in Europa.
3
Aran – Ierland
Inis Mór, Inis Meáin en Inis Oírr liggen voor de kust van
het graafschap Galway en vormen samen de Araneilanden.
De grofweg 1300 mensen die er wonen,
vormen een hechte gemeenschap. Ondanks de barre
omstandigheden zijn de eilanden al duizenden jaren
bewoond. Het bewijs van die vroege bewoning staat
nog fier overeind: ringforten uit de ijzertijd, zoals Dún
Aonghasa en Dún Dúchathair. Andere herkenningspunten
van de Araneilanden zijn de stapelmuurtjes
die de eilanden doorkruisen, aparte gebreide truien
en enorme kliffen van gespleten kalksteen.
1
Chausey – Frankrijk
Iets ten zuiden van Jersey, Guernsey en de andere
Kanaaleilanden liggen de Chausey- eilanden. Er
wordt beweerd dat de archipel bij laag water uit
365 eilanden bestaat, en bij vloed uit 52. Die overeenkomst
met het aantal dagen en weken in een
jaar lijkt iets te toevallig om waar te zijn, maar wat
in ieder geval duidelijk is: wát er van deze getijdeneilanden
boven water steekt, is sterk afhankelijk
van de omstandigheden. Bij springvloed en volle
maan kan het verschil tussen eb en vloed oplopen
tot bijna 15 meter. Wat dan afwisselend verschijnt
en verdwijnt: zandstranden, kliffen en rotsachtige
getijdenpoelen waar je kunt speuren naar vissen,
krabben en garnalen. Het enige bewoonde eiland
van de archipel, Grande Île, ligt op iets minder dan
een uur varen van Granville op het Franse vasteland.
2
Vega – Noorwegen
Ergens halverwege de oneindige kustlijn
van Noorwegen liggen de Vega- eilanden.
De naam van de archipel, die uit maar
liefst 6500 eilanden bestaat, is afkomstig
van het Oudnoorse veiga, wat zoiets als
vloeibaar betekent. Ook nu nog zijn de
inwoners afhankelijk van die vloeibare
wereld om hen heen. De visserij is een
belangrijk onderdeel van het leven en het
dagelijkse dieet. Naast het door Unesco
bestempelde cultuurlandschap is ook
de natuur imponerend. Elke windrichting
herbergt zijn eigen schatten. In het zuiden
vind je ondiepe baaien en witte stranden,
in het noorden traditionele vissershavens,
in het westen uitzicht over uitgestrekte
leegten en in het oosten dichte bossen
die doorlopen tot aan de inhammen aan
de kust.

86
87
4
Porvoo – Finland
De Porvoo-archipel in de Finse Golf ligt zo dicht
bij hoofdstad Helsinki (50 km) dat als je zou
willen, je er met de kajak heen kunt. Doe je dat,
dan passeer je onderweg bosrijke eilandjes
en oneindig veel scheren (rotseilandjes). De
peddeltocht duurt één tot vijf dagen, afhankelijk
van je niveau. Hou je het liever wat minder
avontuurlijk, dan pak je gewoon de veerboot
Onbekende archipels
6
La Maddalena
– Italië
of de vele bruggen die de eilanden met elkaar
De drukke Costa Smeralda aan de noordkust
van Bonifacio, tussen Sardinië en Corsica, en zijn
verbinden. Want Porvoo is een populaire zomer-
van Sardinië ligt maar op een paar kilometer
vooral beroemd om hun stranden. Het Spiaggia
bestemming. Als de dagen langer worden en het
afstand, toch voelt eilandengroep La Maddalena
Rosa op Budelli mag je alleen van een afstand
weer kalm, dan neemt de populatie aanzienlijk
als een andere wereld. Een waar de stranden
bewonderen, de Cala Coticcio op Caprera
toe. Kijk dan ook niet raar op als je om je heen
vooral Zweeds hoort. Maar liefst 95 procent van
de bewoners heeft dat als moedertaal.
5
Deense Wadden
– Denemarken
roze kleuren, het water tandpastablauw, de
granietrotsen branden in de zomerzon en de
mediterrane natuur beschermd is als nationaal
park. De zeven eilanden, waarvan La Maddalena
het hoofdeiland is, liggen verspreid in de Straat
betreed je uitsluitend met vergunning en gids.
Gelukkig zijn er rondom de eilanden nog wateren
genoeg waar je wel mag komen. Om te snorkelen
of duiken, waar je dan maar zo op een zeeschildpad,
dolfijn of octopus kunt stuiten.
De minst bekende eilanden in de Waddenzee
liggen voor de kust van schiereiland Jutland.
Tussen Blåvandshuk, net boven Esbjerg, en de
Duitse grens bij Tønder liggen drie bewoonde
Deense Waddeneilanden: Rømø, Mandø en
Fanø. De noordelijkste, Fanø, bereik je vanuit
7
Sporaden – Griekenland
Esbjerg met de veerboot. Op het eiland wacht
Skiathos, Skopelos, Alonissos,
van Griekenland, en dat is onder
natuur zoals we die dichter bij huis ook kennen
Skyros. Het zijn de vier bewoonde
meer vanwege de mediterrane
van het Waddengebied: brede zandstranden,
eilanden – van 24 in totaal – van
monniksrob. ’s Werelds meest
kilometers lange duinen en verder landinwaarts
de Sporaden. Een archipel in de
bedreigde zeeroofdier – er zijn er
weilanden waar schapen grazen. Op Rømø, het
Egeïsche Zee, aan de oostkant van
nog maar minder dan 500 van – is
zuidelijkste eiland, zijn die stranden tot wel vier
het Griekse vasteland. De rest van
uitgegroeid tot het symbool van de
kilometer breed en zelfs toegankelijk met de
de eilanden? Die zijn verlaten of
eilandengroep. Wat je verder op
auto. Waar Rømø per brug te bereiken is, kun
beschermd. Begroeid met dennen-
de bewoonde eilanden doet? Alles
je op Mandø alleen komen bij laag water. Is het
bos en olijfbomen, omrand door
wat Griekenland de moeite waard
vloed, dan ligt de getijdenweg verscholen in zee.
zandstranden en water zo blauw
maakt. Wandelen over de eilanden,
Culinaire tip op de eilanden: trek je laarzen aan
dat het licht lijkt te geven. Een deel
slenteren door witgekalkte dorpjes
en raap oesters van het wad. Verser zijn ze niet
van de eilanden is opgenomen in
en luieren op een van de tientallen
te krijgen, en iedereen mag ze zo meenemen.
het eerste marine nationale park
stranden.

93
Gran Canaria
Artenara
Atlantische
oceaan
Artenara
Las Palmas
Atlantische
oceaan
GRAN CANARIA, SPANJE
Wonderschoon
vulkanisch wandelparadijs
Laat de drukbevolkte kust achter je en trek het binnenland van
Gran Canaria in. Daar wacht een wonderschoon wandelparadijs.
Een landschap van subtropische bossen, vulkaankraters en de
resten van een uitgestorven beschaving.

95
Gran Canaria
De hordes toeristen die de kust bevolken tref je hier niet. Wat je er
wel vindt? Een uitgebreid netwerk van bewegwijzerde wandel paden
waarover je het eiland dagenlang kunt doorkruisen.
Slingerend gaat het pad omhoog, over gestolde lava
die hier duizenden jaren geleden naar beneden
stroomde. Soms is de helling zo steil dat mijn voeten
wegglijden over de donkergekleurde stenen. De
vegetatie langs het pad doet denken aan de kamerplanten
die dertig jaar geleden de Nederlandse
huiskamers sierden, met vettige, ronde bladeren
en rode bloemen. Er staan drakenbloedbomen, een
prehistorische plantensoort met dieprode hars, die
steeds zeldzamer wordt. De boom is vrijwel nergens
meer te vinden in het wild. Behalve op een aantal
afgelegen plekken, zoals hier, in het binnenland van
Gran Canaria.
PAS OP! AARDVERSCHUIVINGSGEVAAR
De meeste mensen kennen Gran Canaria als een
typische zon-zee-en-strandbestemming, met
disco theken, resorts en zonovergoten promenades.
Maar in het binnenland laat het eiland zich van een
andere kant zien. De hordes toeristen die de kust
bevolken tref je hier niet. Wat je er wel vindt? Een
uitgebreid netwerk van bewegwijzerde wandelpaden
waarover je het eiland dagenlang kunt
doorkruisen. Dat doen we met wandelgids Nina, die
het eiland kent als haar broekzak en beschikt over
een hoop lef en uithoudingsvermogen. Al dagen
klimt ze op gevaarlijk uitstekende rotspunten, als ze
wil loopt ze twee keer zo snel omhoog als wij. Maar

Atlantische
oceaan
Akureyri
húsavik
Mývatn
Reykjavik
Atlantische
oceaan
IJSLAND
Landschap in een
vreemde taal
In het holst van de winter vindt in het noorden van IJsland het
jaarlijkse Winterfestival plaats op en aan het dichtgevroren
Mývatn-meer. Omgeven door vrieskou en sneeuw komt de
warmte er vooral van de kleurrijke bevolking.

112
113
IJsland
Een krater gloort achter het dichtgevroren Mývatnmeer
waarover paarden galopperen – ze trekken
de knieën hoog op. We zijn bij dit vulkanische
meer voor het Winterfestival, aan het eind van de
zoveelste ijskoude winter. Naar de kant geschoven
sneeuw glinstert. Jeeps staan op het ijs geparkeerd.
Vanaf de kant kijkt publiek toe hoe een jury de galop
van de paarden beoordeelt. Strekken ze de knieën
helemaal tijdens de draf? Houden ze het hoofd
recht? Het publiek slaakt een angstkreet. Een van
de paarden schudt zijn hoefijzer met pinnen af en
glijdt bijna uit, maar hij blijft overeind. Dit had vreselijk
kunnen aflopen, voor ruiter en paard. ‘Als een
paard zijn been breekt, maken ze hem af’, zegt een
toeschouwer. Het Winterfestival duurt nog enkele
dagen. Verder op het programma: sledehondenraces,
een vlooienmarkt en taco night.
EEN SIMPEL LEVEN
Sneeuw valt onophoudelijk na de eerste zonnige
dag. De temperatuur zakt tot -10 graden Celsius,
maar de schurende, razende wind voelt nog kouder.
Elke ochtend ligt een pak verse sneeuw op de stoep
voor ons hotel. Het smoort de geluiden van de
wereld. In hartje winter hebben ze hier een uur of
vier, vijf daglicht. Wij hebben in maart meer geluk:
een uur of zeven, acht is het licht. Rijden doen we
behoedzaam. Het is nauwelijks te zien hoe de weg
loopt. Weinig auto’s gingen ons voor. Waar er gisteren,
toen de zon scheen, nog iets van groen in het
landschap zat, overheerst vandaag een zwart-wit
filter. Het water van de wilde Laxá-rivier was gisteren
nog helblauw, nu lijkt het zwart. Stoompluimen
spuiten uit geisers aan de horizon. We rijden langs
bevroren kleine en grote meren, over vulkanische
vlaktes met kokende modderpoelen. Bomen ontbreken.
Die zijn omgewaaid of, zo zegt men, door
Vikingen omgehakt om hun enorme schepen te
maken. Dieren zijn er ook nauwelijks, op dappere
paarden na die zich ophouden in de weiden. De
schapen staan in de stallen, dicht bij elkaar. De
meeste zijn in februari nog geschoren. Van hun wol
worden de traditionele IJslandse truien gebreid.
Veel van de mensen die we onderweg ontmoeten,
dragen zo’n trui.
Zo ook schapenhouder Halldór. Een kleine, gedrongen
vent met een rossig baardje. Hij mist een tand.
‘Toen ik zes maanden oud was kreeg ik mijn eerste
schaap van mijn opa’, vertelt hij. ‘Vanaf het moment
dat ik het zelf kon, ben ik ervoor gaan zorgen. Nu
heb ik tweehonderd schapen.’ Halldór is een jaar of
vijftig, werkte in de industrie in Reykjavík en nabij
Oslo. ‘Maar hier zijn mijn wortels’, zegt hij. ‘En nu ik
zelf veel schapen heb, moet ik al helemaal blijven.
Ik bouw een huisje voor toeristen, om extra geld te
verdienen. Maar veel heb ik niet nodig om goed te
leven.’ Hij staart voor zich uit, naar het land. Nu pas
vallen zijn heldere blauwe ogen me op. ‘Het leven is
goed. Weinig zorgen. Rimpelloos.’
FILMSTER ANTON
IJs aan de binnenkant van de autoruit de volgende
morgen. De bananen op de achterbank zijn bevroren,
net als de tandpasta die ik vannacht in de auto
heb laten liggen. Ik krab tien minuten de ruiten
schoon, een ritueel dat zich alle volgende dagen zal
herhalen. Steeds onbehouwener maak ik de auto
ijsvrij. Het arme ding lijdt onder de nachtelijke
vriespartijen. De ingebouwde infraroodcamera’s
bevriezen, waardoor veel automatische functies
wegvallen.

129
Île de Ré
loix
La Flotte
Saint-Martin-de-Ré
Rivedoux
Atlantische
oceaan
ÎLE DE RÉ, FRANKRIJK
Het witte eiland
Sinds jaar en dag trekt de welgestelde Parijzenaar in de zomer
naar Île de Ré om te genieten van een vakantie zonder de drukte
van de hoofdstad. Maar ook kunstenaars en natuurliefhebbers
zien in het eiland een fijn toevluchtsoord. De roep van de natuur,
met haar kwelders, bossen, duinen, stranden en de verkwikkende
zee, is overal hoorbaar.

131
Île de Ré
De ruïne die overblijft is voldoende om een beeld op te
roepen van zijn vroegere pracht.
Midden in een veld met wuivend koren en klaprozen,
gemakkelijk bereikbaar aan de weg tussen
La Flotte en Rivedoux, ligt de ruïne van de abdij
van Châteliers: een van de mooiste ruïnes van
Frankrijk. Het heeft een strategische ligging op een
plateau met zicht op het vasteland aan de overkant.
In de twaalfde eeuw stichtten cisterciënzer monniken
een van de grootste abdijen in Midden- en
West-Frankrijk. Helaas werd het gebouw eerst
onderworpen aan aanvallen van de Engelsen tijdens
de Honderdjarige Oorlog en vervolgens aan de verwoestingen
van latere religieuze oorlogen. Daarna
werden de meeste stenen meegenomen om het Fort
la Prée, een kilometer verderop, te bouwen. Maar de
ruïne die overblijft is voldoende om een beeld op te
roepen van zijn vroegere pracht. En daar stopt de
geschiedenisles niet. Want de monniken die ooit als
eersten de oversteek maakten vanaf het vasteland
– tegenwoordig gaat dat via de tolbrug vanaf La
Rochelle – ontdekten bij het planten van wijngaarden
dat de grond van het eiland bestond uit klei. En
omdat klei van nature slecht doorlatend is en juist
goed water kan vasthouden, is het de ideale bodem
voor het winnen van zout uit zeewater.

184
185
Sifnos & Milos
SIFNOS & MILOS, GRIEKENLAND
Eilandhoppen op
de Cycladen
Egeïsche Zee
Mykonos
MILOS
sifnos
Egeïsche Zee
Santorini
Ze zijn er gelukkig nog steeds: Cycladische eilanden die nog niet
door massatoerisme zijn overspoeld. Want ga je naar Sifnos en
Milos, dan overheerst de rust en de stilte. Met heerlijke stranden,
mysterieuze mijnen en eindeloze wandelpaden waarover je de
eilanden kunt verkennen.

186
187
Sifnos & Milos
Nog niet eens zo heel lang geleden waren ezels hét
vervoermiddel op het eiland Sifnos. De trails die nu
voor wandelingen worden gebruikt, waren de oude
ezelspaden naar de dorpjes, boerderijen en kerkjes.
Dit was voordat er verharde wegen werden aangelegd.
Op hun smalle ruggen vervoerden de ezels
ook vaak keramiek – de klei op het eiland is van
uitstekende kwaliteit – naar de haven. Maar het was
nogal een uitdaging om dat zonder barsten naar
beneden te krijgen. Op Sifnos is alles bergachtig. En
aan weerskanten van die ezelspaden staan stenen
muren van wel drie meter hoog. Nauwkeurig opgestapeld
en zonder enig metselwerk zijn er honderden
kilometers aan muurtjes gebouwd. Xerolithia
worden ze genoemd. De reden dat ze er staan? Tot
de Tweede Wereldoorlog moesten de bewoners van
Sifnos hun eigen voedsel produceren. In de loop
der eeuwen zijn daarom tegen veel berghellingen
terrassen gebouwd. Van stenen en rotsen werden
muren gemaakt om regenwater en grondverzakkingen
tegen te houden. Dat onherbergzame landschap
zorgt ervoor dat het eiland, dat maar half zo groot is
als Texel, soms aanvoelt als vasteland. Tot je vroeg
of laat dat geweldige uitzicht over de Egeïsche Zee
weer ziet verschijnen.