2026 05 23 Messiaens oorlogsdocument - Faust, Widmann, Queyras + Aimard

Za 23 mei 2026
Grote Zaal
20.15 uur
Focus op Faust
Messiaens
oorlogsmonument
Isabelle Faust, Jörg Widmann,
Jean-Guihen Queyras
+ Pierre-Laurent Aimard
Het gratis beschikbaar stellen van dit digitale
programmaboekje is een extra service
ter voorbereiding op het concert. Het is
uitdrukkelijk niet de bedoeling deze versie
tijdens het concert te raadplegen via je mobiele
telefoon. Dit is namelijk zeer storend voor de
andere concertbezoekers.
Bij voorbaat dank.

Programma
Messiaens
oorlogsmonument
Isabelle Faust, Jörg Widmann,
Jean-Guihen Queyras
+ Pierre-Laurent Aimard
Focus op Faust
Serie
Kamermuziek
internationaal
Za 23 mei 2026
Grote Zaal
20.15 - 22.30 uur
ca. 50 minuten voor de pauze
ca. 55 minuten na de pauze
Isabelle Faust viool
Jörg Widmann klarinet
Jean-Guihen Queyras cello
Pierre-Laurent Aimard piano
Isabelle Faust
Marco Borggreve
Staat je mobiele telefoon al uit?
Dank je wel.
2

Programma
Alban Berg (1885 - 1935)
4 Stücke op. 5 voor klarinet en piano (1913)
I. Mäßig
II. Sehr Langsam
III. Sehr Rasch
IV. Langsam
Maurice Ravel (1875 - 1937)
Sonate voor viool en cello in a (1920/22)
I. Allegro
II. Très vif
III. Lent
IV. Vif, avec entrain
Elliott Carter (1908 - 2012)
Epigrams voor viool, cello en piano (2012)
I – II – III – IV – V – VI – VII – VIII – IX – X – XI –XII
Pauze
Olivier Messiaen (1908 - 1992)
Quatuor pour la fin du temps (1940)
I. Liturgie de cristal
II. Vocalise, pour l’Ange qui annonce la fin du temps
III. Abîme des oiseaux
IV. Intermède
V. Louange à l’Éternité de Jésus
VI. Danse de la fureur, pour les sept trompettes
VII. Fouillis d’arcs-en-ciel, pour l’Ange qui annonce la fin du temps
VIII. Louange à l’Immortalité de Jésus
3

Toelichting
Alban Berg voltooide zijn Vier Stücke für Klarinette und Klavier in 1913. Elliott Carter was
toen vier jaar oud. Bijna honderd jaar later componeerde Carter zijn Epigrams voor viool,
cello en piano, in 2012 toen hij 103(!) was. Op zo ongeveer de eerste tien jaar na maakte
Carter de gehele 20e eeuw mee en vanaf de jaren 30 was hij een van de belangrijkste
Amerikaanse componisten.
Al vroeg in zijn carrière koos Carter voor
de modernistische avant-garde die begon
bij Alban Bergs leraar Arnold Schönberg,
bij Berg zelf en bij diens medestudent
Anton Webern. De muziek die vanavond
klinkt, is illustratief voor de reikwijdte en
de verscheidenheid van de muziek van de
20e eeuw die de muzikale biotoop was van
Carter. In 2012 was hij de langstlevende en
de langst actieve avant-gardist en met hem
overleed de eeuw van de wildste muzikale
avonturen, die inmiddels vijfentwintig jaar
achter ons ligt.
Alban Berg
4 Stücke op. 5
Alban Bergs Vier Stücke voor klarinet en
piano (1913) stammen uit de eerste fase
van het atonale componeren die misschien
wel de aantrekkelijkste was. De attractie
is de vrijheid en het avontuur dat er in de
muziek van de Weense componisten in die
dagen was te horen.
Schönberg had zijn mathematisch
gereguleerde twaalftoonsysteem nog niet
bedacht en het bepalende systeem van
daarvoor, de tonaliteit, was door hem en zijn
leerlingen al terzijde geschoven. Bergs Vier
Stücke zijn niet tonaal, maar hebben wel een
romantische geste. Soms zijn er zeer tonale
samenklanken als een terts – de piano in het
begin van het tweede Stück – maar soms
klinken de akkoorden of de tegen elkaar
bewegende melodische motieven hevig
dissonant.
Arnold Schönberg vond in die tijd dat
muziek geen constructie moest zijn – een
structuur die volgens regels was gebouwd
– maar ‘de expressie van een gevoel dat ons
in contact brengt met ons onderbewuste’.
Hij en zijn volgelingen maakten uiterst
beknopte stukken, zodat de vorm niet afleidt
van de onmiddellijke muzikale inhoud. Je
hoort een samenklank, een motiefje, een
klankkleur, een ritme en omdat het na dat
moment meteen alweer is afgelopen, neem je
geen overkoepelende structuur waar.
Bergs Vier Stücke bewegen zich als een
steeds verkleurend muzikaal object, een
soort mobile, in een lege ruimte waarin
alles kan. Er is soms een afschaduwing
van de piano in de klarinet of andersom,
maar een dwingende opbouw is er niet.
Het is een door muzikale intuïtie ingegeven
geste, een moment gestold in muzikale
emotie die aan niets anders refereert dan
aan de klank die voorbijkomt. Omdat al die
kleine gestes zo lyrisch zijn – de klarinet
4

Toelichting
zingt als een mens – en omdat de sfeer zo
extreem snel verandert, voert de muziek
je in een constante stroom van expressie
mee. Er is niets abstracts aan deze
emotiemuziek. En ja, in de herhaalde tertsen
in de piano van het tweede Stück kun je
eenzelfde ontroerende trage hartenklop
horen als die Franz Schubert zo vaak in
de pianobegeleiding van zijn liederen
componeerde.
Maurice Ravel
Sonate
Ravel had niet zo veel op met het Weense
modernisme, maar over en weer was er
tussen hem en de Weners wel respect en
contact. In 1920 organiseerde Schönberg
een aan Ravels muziek gewijd concert
waarin ook Bergs Vier Stücke klonken.
Ravel was zo onder de indruk van dat
werk wat hij de net gedrukte partituur uit
Wenen meenam en in Parijs een uitvoering
organiseerde.
De Sonate voor viool en cello is een
uitzondering in Ravels oeuvre. Dit stuk
heeft niet de voor zijn componeren zo
typerende verzadigd-heldere klank, maar
is gecomponeerd in een uitgebeende
melodische stijl waarin dissonante
elementen af en toe botsen. De vorm is wel
die van een ouderwets klassieke sonate en
het onsentimentele is ook karakteristiek
Ravel, maar de muziek verwijst niet, zoals in
veel ander werk, naar de Franse barok.
Vooral het eerste deel is in harmonische zin
wel een beetje streng al blijft de elegantie van
de door elkaar heen wevende stemmen ook
overeind. In de andere delen is er ook invloed
van volksmuziek: het rondo refereert aan een
Baskische melodie uit de streek waarin Ravel
geboren werd. In de precies gearticuleerde
ritmiek is de invloed van Igor Stravinsky
te herkennen en het vrolijk bijterige
tweede deel is verwant aan Stravinsky’s
L’histoire du soldat. Het langzame derde
deel is ondanks de lyrische melodie soms
weer stevig dissonant. In harmonische zin
zweeft het tussen tonaal en atonaal en het
dwingend uitgesponnen lijnenspel geeft de
muziek een donkere lading, vooral omdat
de instrumenten zo onafwendbaar als
schaduwen van elkaar voortspinnen.
Ravel schreef de sonate ter nagedachtenis
aan Claude Debussy die in 1918 overleden
was. Debussy’s laatste composities zijn
ook minder voluptueus op klank gericht en
strakker van lijn dan zijn eerdere werk, maar
Ravels Sonate staat eerder op zichzelf dan
dat je er nou heel veel Debussy in terug kunt
horen.
Elliott Carter
Epigrams
Epigrams voor viool, cello en piano is het
laatste werk van Elliott Carter. Tot in het
jaar van zijn overlijden componeerde hij
elke ochtend. Niet uit noodzaak, maar
omdat hij daar zo enorm veel plezier in had.
5

Toelichting
Zijn muziek is pure 20e-eeuwse avantgarde.
Dat was toen zij geschreven werd
muziek vol avontuur, verrassing, getekend
door een streven naar iets ongehoords dat
verder rijkt dan de menselijk maat – iets
dat aan de klassieke gedachte van het
sublieme raakt. Vandaag wordt veel van die
muziek beschouwd als moeilijk en bedacht,
intellectueel en ver afstaand van direct
navoelbare emoties. Dat is onterecht, maar
het is de tijdgeest.
Je kunt Carters Epigrams tegemoet treden
vanuit de huidige gedachten over dit soort
muziek, maar je kunt ze ook beluisteren als
levenslustige muziek waaruit een enorm
plezier in muzikale scherpte spreekt (wit is
het Engels/Amerikaanse woord dat Carter
gebruikte). Muziek die bedoeld is als een
spirituele, puur muzikale conversatie waarin
iedereen die aan het gesprek meedoet
plezier kan hebben en probeert de anderen
met geestige niet zo voor de hand liggende
gedachten te verrassen. Muziek in de
geest van Joseph Haydn die het door hem
uitgevonden genre van het strijkkwartet
omschreef als ‘een conversatie tussen
intelligente gesprekspartners’.
‘They’re supposed to be fun, light and
surprising’, meldde Carter over Epigrams,
dat hij opdroeg aan Pierre-Laurent Aimard.
Het is muziek waarin elk instrument zijn
eigen gang lijkt te gaan, maar waarin toch
een coherentie zit die voortvloeit uit het
gebruik van op elkaar lijkende motieven of
toonhoogten in de verschillende partijen.
Het verandert bliksemsnel van sfeer, is
speels en vaak snel. Muziek die prima te
volgen is door zijn beknopte vorm en muziek
die zowel samenhangt als continu verrast.
Carter heeft de onafhankelijkheid van de
instrumenten in zijn composities, hun in- en
uitkrimpen in versnellingen en vertragingen
ooit vergeleken met het complex door
elkaar krioelende leven in de 20e-eeuwse
democratieën, waarin zoveel naast elkaar
bestaat.
Olivier Messiaen
Quatuor pour la fin du temps
Het Quatuor pour le fin du temps is
Olivier Messiaens beroemdste werk. Hij
componeerde het in 1941 toen hij in Polen
in een kamp gevangen zat. Messiaen was
als ondersteunende verpleger in het Franse
leger opgeroepen en werd als reguliere
krijgsgevangene fatsoenlijk behandeld.
Het regime daar had niets van doen met de
moorddadige Vernichtungslagers.
Messiaen kreeg papier en potlood om te
componeren en het Quatuor werd in het
kamp in première gebracht door hemzelf
en drie Franse musici die daar ook waren
geïnterneerd. Het einde der tijden waarnaar
de titel verwijst, is niet ingegeven door
sombere gedachten die met oorlog te maken
hebben. Messiaen was een diepe gelovige
katholiek, die in vrijwel al zijn muziek naar
het mysterie van God en van het leven
verwijst. Zijn muziek is de uitdrukking
van een vertrouwen in de openbaring van
6

Toelichting
een hogere macht en ook een zeer aardse
vertolking van een geloof in het leven, dat
vaak in gestileerde vogelzang tot klinken
komt. In een voorwoord op de partituur
citeerde de componist het Bijbelboek
Openbaringen. Vrij vertaald meldt dat: ‘En ik
zag een engel neerdalen (…). En hij hief zijn
hand ten hemel en zwoer op Hem die eeuwig
leeft dat er geen tijd meer zou bestaan.’ Dat
einde der tijden is het begin van het einde
van het mysterie van God en Messiaen vatte
dat op als een extase waarin alles in de
eeuwigheid samenvalt.
Messiaen vond inspiratie
in het idee van mysterie en
het vertrouwen in God.
terwijl in de piano in een onvoorspelbaar
verspringend reeks licht dissonante
akkoorden de ‘harmonieuze stilte van de
hemel’ is te horen. Er is geen regelmatige
ritmische puls wat het idee van een
oneindige – want niet in een maatindeling
gevangen – tijd tot uiting brengt. De Engel
die het einde der tijden aankondigt klinkt
bijna gewelddadig groots en daarna verstild
in het volgende deel. Alles wat volgt heeft
die volstrekt eigen ‘Messiaen-melodieën’,
die eigenzinnige harmonieën en vooral die
combinatie van mystiek en levenslust, van
vogelzang en extase die Messiaens oeuvre
kenmerkt.
Roeland Hazendonk
Zo’n gedachte kan nooit letterlijk in muziek
tot uiting komen, maar het idee van mysterie,
van levenskracht en het vertrouwen in een
god kan wel een inspiratie zijn. Muziek
kan de illusie van iets absoluut oproepen
dat buiten de dagelijkse werkelijkheid
staat. Messiaen vond daar een unieke
mengstijl voor die deels wortelt in de oude
middeleeuwse polyfonie, deels voortvloeit uit
de 19e-eeuwse Franse orgelmuziek waardoor
hij als organist was gevormd, en deels door
de ongrijpbare melodieën van wat vogels
zingen.
In het Quatuor pour le fin du temps klinkt
zeer verschillende muziek. In het eerste deel
zit de zang van ontwakende vogels verstopt,
onder meer een merel en een nachtegaal,
7

Biografieën
Componisten
Alban Berg
De Oostenrijkse componist
Alban Berg (1885 - 1935)
was een leerling van Arnold
Schönberg. Samen met
Schönberg en Webern
vormde hij het boegbeeld
van de Tweede Weense
School.
De drie componisten lieten
de tonaliteit achter zich
ten gunste van de door
Schönberg ontwikkelde
dodecafonie. Van deze drie
bleek Berg uiteindelijk de
componist die de nieuw
ontwikkelde mogelijkheden
het meest toepaste vanuit
het gedachtengoed van de
late 19e eeuw. Het leidde
8
tot een zeer persoonlijke
en dramatische taal die
Berg met terugwerkende
kracht verhief tot een van
de sleutelfiguren op de
drempel van de 20e-eeuwse
muziekgeschiedenis. En dat
niet alleen. Want werken als
het Vioolconcert, Wozzeck
en de Lyrische suite vinden
tot op de dag van vandaag
hun weg steeds makkelijker
naar het publiek.
Maurice Ravel
De Franse componist
Maurice Ravel (1875 - 1937)
had met een Zwitserse
vader en een Baskische
moeder een brede culturele
achtergrond. Toch zijn het
vooral de Spaanse wortels
die later in zijn werk naar
boven komen.
Ravel kreeg zijn
opleiding aan het Parijse
Conservatorium en vestigde
zijn naam met werken
als Habanera en Pavane
pour une infante défunte.
Hij diende in de Eerste
Wereldoorlog als militair en
koos vervolgens voor een
leven zo veel mogelijk buiten
de schijnwerpers. Hij bleef
actief als vrij componist en
trad wel geregeld op als
pianist. In vrijwel alles was
hij een perfectionist, ook
bijvoorbeeld in zijn kleding.
Hij was een trage werker
die in principe in elk genre
slechts één werk schreef, of
hooguit een paar, maar dan
elk werk totaal verschillend
van karakter. Hij gaf de
voorkeur aan de korte vorm.
In de jaren na de Eerste
Wereldoorlog bevestigde
hij zijn status als componist
met werken als La valse, de
Boléro en de orkestratie van
Moessorgski’s Schilderijen
van een tentoonstelling.
Elliott Carter
De Amerikaanse
componist Elliott Carter
(1908 – 2012) is lange tijd
gezichtsbepalend geweest

Biografieën
voor de hedendaagse
Amerikaanse muziek.
Omdat zijn familie in de
kant-import werkzaam was,
bracht hij een deel van zijn
jeugd in Europa door en
sprak hij al vroeg vloeiend
Engels en Frans.
Als jongen studeerde
Carter piano en raakte hij
aangetrokken tot het werk
van Skrjabin en Stravinsky;
na het horen van Le sacre
du printemps besloot hij
componist te worden. Via een
leraar op de Horace Mann
School kwam hij in contact
met Charles Ives, wiens
ideeën cruciaal waren voor
zijn ontwikkeling. Tussen
1926 en 1932 studeerde hij
aan Harvard, waarna hij
in Parijs les nam bij Nadia
Boulanger en een grondige
kennis van contrapunt
verwierf. In 1935 keerde hij
terug naar Amerika. Eind
jaren veertig veranderde
zijn stijl radicaal en zijn
Eerste strijkkwartet (1951)
bracht hem internationale
erkenning. Carter geldt,
naast Cage, als een van de
belangrijkste Amerikaanse
componisten van de 20e
eeuw en ontving talrijke
prestigieuze prijzen,
waaronder tweemaal de
Pulitzer Prijs.
Olivier Messiaen
De Franse organist, pianist
en componist Olivier
Messiaen (1908 - 1992)
kwam uit een creatief
nest. Zijn moeder was
de dichteres Cécile
Sauvage en zijn vader, een
docent Engels, vertaalde
Shakespeare in het Frans.
Beiden stimuleerden het
muzikale talent van hun zoon
en Messiaen begon daardoor
al jong met componeren. Op
elfjarige leeftijd studeerde
hij aan het conservatorium
van Parijs bij onder andere
Marcel Dupré en Paul
Dukas. Op 22-jarige leeftijd
kreeg hij een aanstelling
als organist-titulair van de
Église de la Sainte-Trinité
in Parijs, een post die hij tot
aan zijn dood zou bekleden.
Als docent compositie vanaf
1942 aan het Conservatoire
National Supérieur de Paris
trok hij vele componisten
aan met zijn fameuze
analyseklas. Pierre Boulez,
Yannis Xenakis, Karlheinz
Stockhausen, George
Benjamin, Toru Takemitsu
en Ton de Leeuw behoorden
tot zijn leerlingen. Door
zijn composities, zijn
compositiesysteem
vastgelegd in het boek
Mon language musicale,
en zijn veertigjarige
docentencarrière geldt hij als
een van de meest invloedrijke
figuren uit de 20e-eeuwse
muziekgeschiedenis.
9

Biografieën
Jörg Widmann, Pierre-Laurent Aimard, Jean-Guihen Queyras & Isabelle Faust
Uitvoerenden
Isabelle Faust
Viool
Isabelle Faust speelt
repertoire van alle
periodes en boeit haar
publiek met haar sublieme
interpretaties. Zij gebruikt
daarbij historische
instrumenten waar dat
passend is. Ze combineert
trouw aan de partituur
met een hedendaagse
benadering.
10
Al op jonge leeftijd won ze
concoursen zoals de Leopold
Mozart Competition en
de Paganini Competition.
Sindsdien trad ze op met
orkesten als de Berliner
Philharmoniker, het Boston
Symphony Orchestra, het
NHK Symphony Orchestra
Tokyo, het Chamber
Orchestra of Europe, Les
Siècles en het Freiburger
Barockorchester. Ze werkte
samen met dirigenten
als Giovanni Antonini,
Sir John Eliot Gardiner,
Daniel Harding, Philippe
Herreweghe, Jakub Hrůša,
Klaus Mäkelä, Robin
Ticciati en Sir Simon Rattle.
Faust speelt zowel grote
symfonische vioolconcerten
als kamermuziek. Ze voert
ook de nieuwste muziek uit;
recente premières omvatten
werken van Péter Eötvös,
Brett Dean, Ondřej Adámek
en Rune Glerup. Op 2 mei
2026 bracht ze Desorption
voor viool en orkest van
Vito Žuraj in première met
het WDR Sinfonieorchester.
Haar opnames werden door
critici positief ontvangen
en bekroond met prijzen
zoals de Diapason d’Or, de

Biografieën
Gramophone Award en de
Choc van het Jaar. Recente
opnames omvatten Brittens
Vioolconcert (met het
Symphonieorchester des
Bayerischen Rundfunks),
werken van Pietro Locatelli
(met Il Giardino Armonico)
en solo-vioolwerken van
Biber, Matteis, Pisendel,
Vilsmayr en Guillemain. Ze
nam ook Bachs Sonates
en partita’s voor vioolsolo
en vioolconcerten van
Beethoven en Alban Berg
onder leiding van Claudio
Abbado op.
Jörg Widmann
Klarinet
De Duitse klarinettist,
componist en dirigent Jörg
Widmann (1973) studeerde
klarinet aan de Hochschule
für Musik und Theater
München en aan de Juilliard
School in New York. Hij
studeerde compositie bij
onder anderen Hans Werner
Henze, Heiner Goebbels en
Wolfgang Rihm.
Als componist kan Widmann
bogen op een omvangrijk
oeuvre, met symfonische
werken, concerten, een
oratorium en een serie
strijkkwartetten. Hij was in
2018 de eerste Gewandhauscomponist
en was daarna
in residentie bij onder meer
Orchestre de Paris, Wigmore
Hall, City of Birmingham
Symphony Orchestra en
de Berliner Philharmoniker.
In seizoen 2019–2020
bekleedde hij de Richard
and Barbara Debs Composer
Chair van Carnegie Hall.
Widmann is daarnaast
actief als dirigent bij de
NDR Radiophilharmonie
het Münchener
Kammerorchester. Vanaf
2026 is hij artistiek leider van
de Lucerne Festival Academy.
Hij trad als solist op met vele
vooraanstaande orkesten,
waaronder de Wiener
Philharmoniker. Tal van
hedendaagse componisten
schreven werk voor hem.
Widmann was fellow aan
het Wissenschaftskolleg
in Berlijn en is lid van de
Bayerischen Akademie
der Schönen Künste, de
Freien Akademie der Künste
Hamburg en de Akademie
der Wissenschaften und
der Literatur Mainz. Hij is
professor voor compositie
aan de Barenboim-Said.
Jean-Guihen
Queyras
Cello
De Franse cellist
Jean-Guihen Queyras
wordt gedreven door
nieuwsgierigheid, diversiteit
en een sterke focus op
de muziek pur sang. Hij
geldt als een alleskunner
en was jarenlang lid
van het Ensemble
intercontemporain onder
leiding van Pierre Boulez.
Queyras treedt ook op
binnen de oude muziek,
onder meer met het
Freiburger Barockorchester,
de Akademie für Alte Musik
Berlin en Concerto Köln, en
soleerde bij onder anderen
het London Philharmonic
Orchestra, het Boedapest
Festival Orkest, het
Orchestre de Paris, het
Gewandhausorchester,
het Philadelphia Orchestra
en het Koninklijk
Concertgebouworkest.
Queyras verzorgde premières
en cd-opnames van
verschillende hedendaagse
cellowerken. Onder zijn
11

Biografieën
kamermuziekpartners
zijn Alexander Melnikov,
Alexandre Tharaud en
Isabelle Faust te vinden.
Hij is medeoprichter van
het Arcanto Quartett en
treedt regelmatig op met
de zarb‐specialisten Kevan
en Bijan Chemirani. Jean-
Guihen Queyras is docent
aan de Hochschule für
Musik Freiburg en artistiek
directeur van het festival
Rencontres Musicales
de Haute-Provence in
Forcalquier. Hij bespeelt een
cello van Antonio Stradivari,
hem in bruikleen gegeven.
Pierre-Laurent
Aimard
Piano
Pierre-Laurent Aimard
(1957) bezocht het
conservatorium in zijn
geboortestad Lyon en in
Parijs, waar hij studeerde
bij Yvonne Loriod en Maria
Curcio. Hij wordt gezien
als een sleutelfiguur in de
huidige muziekwereld en
als een uniek interpreet
van repertoire uit elke
stijlperiode.
Aimard is te horen met
de grootste orkesten en
dirigenten. In 1977 was hij
een van de oprichters en
eerste solopianisten van het
Ensemble intercontemporain.
Aimard was artist in
residence bij het Cleveland
Orchestra en artistiek leider
van zowel het Ojai Music
Festival als het Aldeburgh
Festival (2009–2016). Door
zijn hoogleraarschap aan
de Musikhochschule in
Keulen en talrijke lezingen
en workshops over de
hele wereld is hij een
inspiratiebron voor muziek
uit alle perioden. Hij was
gastprofessor aan het
Collège de France in Parijs
en is lid van de Bayerische
Akademie der Schönen
Künste. Najaar 2021 werd hij
aangesteld als hoofd nieuwe
muziek aan de Reina Sofía
School in Madrid. Hij ontving
talrijke onderscheidingen,
waaronder de Ernst von
Siemens Musikpreis (2017).
Tijdens het Ligeti Festival in
2018 en het Kurtág Festival in
2023 was Aimard een van de
hoofdrolspelers.
12

Seizoen 2026-2027
Focus op Aimard
Met uitzonderlijke helderheid en muzikaal inzicht verkent Pierre-Laurent Aimard een
breed repertoire. In deze reeks komen Beethoven en Schumann samen met Schönberg,
Carter en Ives, en vormen zo een veelzijdig muzikaal portret van een moderne meester.
do 8 okt / 20.15 uur
Franse lijnen
Pierre-Laurent Aimard + George Benjamin
za 28 nov / 20.15 uur
Schumanns rusteloze expressie
Pierre-Laurent Aimard + Thomas Zehetmair
do 14 jan / 20.15 uur
Carter en meer
Ensemble Musikfabrik, Pierre-Laurent
Aimard + Bas Wiegers
vr 23 apr / 20.15 uur
Twee monumentale sonates
Pierre-Laurent Aimard
Pierre-Laurent Aimard
foto: Marco Borggreve
Zie voor het gehele programma
13

Verwacht
Mei
ma 25 mei / 20.15 uur
The Legacy Tour
Marcel Khalife, Rami Khalife
+ Sary Khalife
do 28 mei / 20.15 uur
Milouska Meulens in
Calefax-land
Calefax + Milouska Meulens
vr 29 mei / 20.15 uur
Masters of Anatolia
Mercan & Erdal Erzincan +
Samiye & Zeynel Demir
za 30 mei / 20.15 uur
Impromptus van Schubert
Imogen Cooper
zo 31 mei / 16.00 uur
Black Sun
Nieuw Amsterdams Peil +
Katrien Baerts
Juni
wo 3 jun / 12.30 uur
João Snikkers +
Joséphine Aguerre-Zwart
Lunchconcert i.s.m. Het
Muziekinstrumentenfonds
wo 3 jun / 20.15 uur
If music...
Jakub Józef Orliński +
Michał Biel
vr 5 jun / 19.45 uur / Atrium
Sneakpreview De Schat van
Scharlaken Rackham
Studenten HKU Utrechts
Conservatorium
vr 5, za 6 + zo 7 jun
6.00-10.00 uur
Terras Muziekgebouw
Listening with the IJ
Eco Acoustics, Maaike van
der Linde + Dario Calderone
zo 7 jun / 20.30 uur
Split Tooth: Saputjiji
Tanya Tagaq
di 9 + wo 10 jun / 20.30 uur
Salukat
Jameszoo, Gamelan Salukat,
Het Muziek
za 13 jun / 15.00 + 20.30 uur
zo 14 jun / 15.00 + 20.30 uur
WE ARE THE HOUSE
Tomoko Mukaiyama
zo 14 jun / 15.00 uur
Plein Theater
Opdoemende fluisteringen
Irene Sorozábal, Michele
Mazzini + Bea Álvarez
SoundLAB Workshop
Maak je eigen muziek met de
wonderlijkste instrumenten.
Voor kinderen (7+) met
volwassenen in de Atriumzaal
om 13.00 uur op verschillende
zondagen.
muziekgebouw.nl/soundlab
WannaSwing
Op de kade voor het
Muziekgebouw staat de
interactieve muziekinstallatie
WannaSwing van theatermaakster
Caecilia Thunissen
en scenograaf Jan Boiten. Acht
schommels sturen composities
aan van hedendaagse
componisten als Joey Roukens,
Mayke Nas en Rob Zuidam.
muziekgebouw.nl/wannaswing
Huil van de Wolff
Elke 22e van de maand
klinkt om 20.00 uur het
geluidsmonument Huil van de
Wolff van Martijn Padding ter
herinnering aan oprichter van
het Muziekgebouw Jan Wolff
(1941 - 2012).
muziekgebouw.nl/
huilvandewolff
Muziekgebouw 20!
Selectie van concerten
die klinkt als een
prachtige staalkaart.
muziekgebouw.nl/concerten20
14

Foto: Erik van Gurp
Op de hoogte blijven?
Mis geen enkel concert en schrijf je
in voor onze nieuwsbrief! Scan de
QR-code of ga naar muziekgebouw.
nl/nieuwsbrief. Of volg ons via
Facebook, LinkedIn of Instagram.
Dudok aan ‘t IJ
Kom voor of na het concert eten
in Dudok aan ‘t IJ. Reserveren:
020 788 2090 of dudokaanhetij.nl.
Rondom het concert
- Na aanvang van het concert heb je
geen toegang meer tot de zaal.
- Zet je mobiele telefoon uit voor
aanvang van het concert.
- Het maken van beeld- of
geluidsopnamen in de zaal alleen
met schriftelijke toestemming.
- Algemene Bezoekersvoorwaarden
zijn na te lezen op muziekgebouw.nl.
Bij de prijs inbegrepen
Reserveringskosten zijn bij de
kaartprijs inbegrepen.
Ook een drankje, tenzij anders
vermeld op je concertkaartje.
Word Vriend
Inkomsten uit kaartverkoop dekken
ten dele onze kosten.
Word vriend: met jouw steun
kunnen we concerten op het
hoogste niveau blijven organiseren.
Meer informatie:
muziekgebouw.nl/wordvriend.
Dank!
Wij kunnen niet zonder de steun van
onze vaste subsidiënten en Vrienden
van het Muziekgebouw. Wij zijn hen
daarvoor zeer erkentelijk.
Druk binnenwerk
druk & printservice
15