fts7

#07
JAARGANG 45
JULI 2026
FIT OP EN
VOORAL NÁ
JE VAKANTIE
ZÓ HOUD JE JOUW
CONDITIE EN
GEWICHT OP PEIL
TIJS VAN
DEN BRINK
‘NEDERLAND WORDT
GELUKKIGER
ALS IEDEREEN
MEER FIETST’
Vijf inspirerende
reisverhalen

6 STARTSCHOT

7 STARTSCHOT
HISTORISCH
Kan iemand Tadej Pogačar
verslaan in de Tour de France?
Het wordt lastig, maar Jonas
Vingegaard is de aangewezen
persoon en hij liet in de Giro
d’Italia zien dat het met de
vorm wel goed zit. Met vijf
ritzeges én zijn eindzege in
de Ronde van Italië schreef
de Deen geschiedenis: hij is
de achtste renner die alle
grote ronden op zijn naam
heeft geschreven. En daarmee
heeft Vingegaard
wel iets gerealiseerd dat
Pogačar nog niet is gelukt,
want bij hem ontbreekt (nog)
de Vuelta a España.
FOTO ANP

ZOMER
IN JE
BOL

20 REISVERHAAL VAN C NAAR C

28 REISVERHAAL BELGIË

GRAVELEN
over
HOGE
de
VENEN
TEKST & FOTO’S ARJAN KRUIK

HELP!
FIETS
WAT NU?
Iets waar iedere fietser bang voor is overkwam Ruben van Kesteren:
een aanrijding met een auto. De fysieke schade viel gelukkig mee,
maar zijn carbon racefiets was kapot. Dat valt niet meer te maken,
dacht hij. Gelukkig vond hij een carbonreparatiespecialist. Wij volgden
het proces van val tot wederopbouw bij BCP Special Paintwork.

43 ACHTERGROND FIETSREPARATIE
TEKST RUBEN VAN KESTEREN FOTO’S BCP SPECIAL PAINTWORK
Als het weer het toelaat, probeer ik twee
keer per week op de fiets naar mijn werk
te gaan. Het is een ritje van zo’n 30 kilometer.
Voor mij is dat een heerlijk begin van de werkdag.
Met het openbaar vervoer is het voor mij
ook een uur, dus dan zit ik toch liever op de fiets.
Na de terugreis heb ik op zo’n werkdag toch mooi
60 kilometer te pakken.
Wel heb ik een voorwaarde voordat ik de fiets
pak: het moet niet keihard regenen of glad zijn
op de weg. Sturen is niet mijn grootste kwaliteit
en ik ben nogal bang om te vallen. In een groep
rijden vind ik doodeng. Bij elke lopende bocht
gaat bij mij het tempo er helemaal uit. Soms
overwin ik mijn angst en blijf ik stayeren achter
een fietser of scooter. Vind ik ook doodeng,
maar het rijdt zoveel makkelijker. Zeker met
tegenwind lukt het me dan om mijn angst te
overwinnen.
FLINKE KLAP
Op een dag zoals vele andere reed ik met wind
in de rug naar huis. Het tempo zat er voor mijn
doen lekker in. De rit verliep prima, tot een
automobilist mij over het hoofd zag. Ik reed
op een fietspad parallel aan de autoweg en de
automobilist had de haaientanden niet gezien.
Hij sloeg rechtsaf, schepte mij en ik vloog over
de motorkap. Na door de lucht te zijn geslingerd
kwam ik een paar meter verderop weer op de
grond terecht.
Eenmaal bijgekomen van de flinke klap, bleek
de schade mee te vallen. Mijn elleboog lag open
en doordat ik op mijn rugtas was gevallen werd
mijn val gebroken. Zonder rugtas had het wellicht
veel erger kunnen aflopen. Nu was het een
val zonder erg, zo noemen ze dat volgens mij.
Toch was er een probleem. Mijn fiets was er
namelijk minder goed vanaf gekomen. Het
carbon frame van mijn Merida Reacto was
volledig doormidden gebroken. Onherstelbaar
beschadigd, concludeerde ik. In gedachten was
ik hem al naar de schroothoop aan het brengen.
Met dit verhaal kwam ik aan bij Michael, de
hoofdredacteur van dit blad. Hij had het over
carbonreparatie en zei dat ik mijn fiets absoluut
niet weg moest gooien. “Volgens mij kunnen ze
dit nog prima repareren,” zei hij. Ik klapte mijn

ZON,
ZWEET
SPANJE
& ZOUTMEREN
Spanje is een heerlijk vakantieland, maar de
Costa Blanca lonkt niet alleen voor mensen die
op een strandbedje willen liggen. Raymond Kool
trok in de winter naar Alicante en ervaart waarom
je hier als fietser absoluut geweest moet zijn.
TEKST RAYMOND KOOL FOTO’S MARGO & RAYMOND KOOL

49 REISVERHAAL SPANJE
‘Code oranje: ga niet de weg op!’ De kop trekt mijn
aandacht als ik nog even het Nederlandse nieuws
check, voordat ik op mijn racer stap. Ik kijk naar buiten en
glimlach. Er is wat bewolking, maar de zon piept er geregeld
lekker doorheen en de temperatuurmeter geeft 17 graden
aan. Het is als wielertoerist in de wintermaanden goed toeven
in het meest zonnige deel van Spanje, de Costa Blanca
in Alicante. Het is voor het eerst in weken dat ik mij weer
eens opmaak voor een ritje. Dus doe ik het rustig aan met
een tochtje door de vrij vlakke omgeving van mijn verblijfplaats
Ciudad Quesada, een stadje dat in de jaren zeventig
door de regionale vastgoedpionier Justo Quesada Samper is
gesticht. Zijn tegen het oude Rojales aangebouwde project
telt inmiddels ruim 15.000 inwoners, van wie de overgrote
meerderheid uit het buitenland komt.
Mijn benen lijken in de eerste kilometers nauwelijks
last te hebben gehad van de winterslaap. Ik trap als door
de boter, maar dat is boerenbedrog. Ciudad Quesada is
gebouwd op een van de heuvels rond Rojales, waardoor ik
lekker naar beneden zoef richting het centrum van het
stadje. Ik heb mijn best gedaan om zoveel mogelijk landweggetjes
uit te tekenen voor mijn route en dat blijkt al snel
goed gelukt. Ik koers over zeer verkeersluwe, smalle asfaltstroken
langs citrusboomgaarden, landjes met artisjokken
en velden vol met mijn bloemige naamgenoten. Een vrolijk
geel klaverbloemetje siert ontelbare vierkante meters grond
onder de bomen, ik rijd langs de ene na de andere palmboom,
heb fraaie uitzichten op het flamingo’s aantrekkende
zoutmeer van La Mata en de zandduinen met pijnbomen
langs de kust bij Guademar. Hier en daar snuif ik de verkwikkende
geur van kapotgereden sinaasappels verheerlijkt
op. Het is brandstof waar geen doping tegenop kan. Viva
España in de winter!

57 ACHTERGROND FIT DE ZOMER DOOR
FITOP ÉN NA DE
TEKST RONALD BROUWER
FOTO COR VOS
VAKANTIE
De vorm en conditie vasthouden die je had
opgebouwd, is vaak een grote uitdaging
tijdens de vakantieweken. Hoe geniet je
optimaal van je vrije tijd, maar blijft de
sportieve schade beperkt?
Je zomervakantie is geen trainingskamp. Vrijwel
geen van onze lezers verdient zijn/haar geld
met fietsen of is afhankelijk van de prestaties op de
fiets. We hebben allemaal een drukbezet leven en zijn
blij dat we tijd en geld vrij kunnen maken voor een
zomervakantie met gezin, familie of vrienden. De
eerste tip is dan ook om er vooral van te genieten
zonder schuldgevoel. Zelfs als je twee weken niet
sport is het niet zo dat je helemaal opnieuw moet
beginnen met trainen.
GELEIDELIJKE AFNAME CONDITIE
Wanneer je twee weken niet sport, zoals tijdens een
vakantie, verloopt het verlies van conditie geleidelijk.
In de eerste dagen (2-4) merk je geen achteruitgang:
je VO2max en prestaties blijven gelijk, de mitochondriën
(de energiefabriekjes in je spieren) blijven
intact en er treedt geen spieratrofie (verlies van spiermassa)
op; je lichaam is vooral bezig met herstel.
Na ongeveer een week begint je VO2max licht te
dalen en neemt je bloedvolume af, wat vooral het
cardiovasculaire systeem beïnvloedt. Je spieren en
mytochondriën blijven aanwezig maar worden wel
minder efficiënt.
Rond de tiende dag wordt het verlies echt meetbaar.
Het vermogen van je spieren om zuurstof op te nemen
neemt af en het metabolisme verschuift richting
snellere glycogeenuitputting en minder vetverbranding.
Je duurvermogen begint dus af te nemen.
Na twee weken zie je een verdere daling van je
VO2max, een verhoogde hartslag bij dezelfde inspanning,
lichte spieratrofie en een minder efficiënte
mitochondriale werking. Ook wordt de insulinegevoeligheid
lager en verzuren je spieren sneller.
Gelukkig zijn deze effecten bij goed getrainde
sporters grotendeels omkeerbaar zodra je de training
weer oppakt, dus een korte pauze betekent geen
blijvende schade voor je fietsconditie.
TIJDLIJN STOPPEN MET TRAINEN
2-4 DAGEN Herstel, geen verlies
1 WEEK Vooral cardiovasculaire terugval
10 DAGEN Mitochondriale efficiëntie daalt merkbaar
2 WEKEN Combinatie van conditieverlies + spier/
metabole aanpassingen
HERSTEL BINNEN TWEE WEKEN
Na een periode van twee weken zonder training kun
je als wielrenner gelukkig snel weer op niveau komen.
Binnen drie tot vijf dagen merk je al dat je bloedvolume
en het subjectieve gevoel verbeteren en dat
coördinatie en spiergeheugen intact blijven. Na een

62 REISVERHAAL ITALIË

68 INTERVIEW TIJS VAN DEN BRINK
TIJS VAN DEN BRINK
‘MIJN ZOON ZEI:
‘IK ZIE JE
BOVEN WEL’’
Tijs van den Brink (55)
kennen we allemaal als
het gezicht van de EO.
Maar tegenwoordig laat
hij namens het CDA zijn
stem horen in de Tweede
Kamer. Hij is zeer content
met die overstap, alleen
één nadeel: naar het werk
fietsen zit er niet meer in.
“Dat beschouw ik als een
offer.”
TEKST THOMAS BRAUN
FOTO’S JOËL VINGERLING

72 INTERVIEW TIJS VAN DEN BRINK

MEER DAN
ALPE D’HUEZ
FRANKRIJK
Weinig beklimmingen spreken zó tot de verbeelding als
Alpe d’Huez. Voor Nederlandse wielertoeristen staat de
berg hoog op de bucketlist. In de directe omgeving van
de Alp is er echter nog veel meer moois te beleven.
TEKST & FOTO’S TIES WIJNTJES
De indrukwekkende maar
loodzware Col du Sabot.

75 FRANKRIJK MEER MOOIE COLS
Met zijn 21 haarspeldbochten
en meer dan dertig aankomsten
in de Tour de France, is Alpe d’Huez
een van de meest iconische beklimmingen
in de wielersport. Weinig cols
kennen zo’n rijke historie, zijn zo
bekend onder het grote publiek en
zijn zo populair onder wielertoeristen.
Vooral de vele verhalen die er in de
Tour zijn geschreven op de Alp maken
dat het een echte bucketlist-beklimming
is. Want als we eerlijk zijn is het
niet de allermooiste klim.
De weg naar het skidorp Huez kan
in de zomer behoorlijk druk zijn. Met
wielrenners, maar ook met auto’s en
zelfs motoren. Je wordt af en toe wel
beloond met fraaie uitzichten, maar de
echte pracht van het natuurschoon
van de omliggende bergtoppen krijg je
maar beperkt te zien.
Dat is anders bij de vele beklimmingen
in de omgeving, want er is
veel meer te beleven rond Le Bourg
d’Oisans. Dit zijn de cols die je naast
Alpe d’Huez niet mag missen. Zo
combineer je tijdens jouw fietstrip
de magie van wielerhistorie met de
schoonheid van de Franse Alpen.

Col de Sarenne
DE ACHTERDEUR Veel wielrenners die Alpe d’Huez beklimmen, dalen via dezelfde weg weer af,
richting Le Bourg d’Oisans. Dat kan anders, want vanaf de top kun je doorsteken naar de Col de
Sarenne, een klim die uiteindelijk na de afdaling weer uitkomt in dezelfde vallei naar Le Bourg
d’Oisans. Nog mooier is om die col eerst te beklimmen en dan af te dalen over de Alp. De spreekwoordelijke
achterdeur van Alpe d’Huez is erg onregelmatig en kent de nodige steile uitschieters, dus
makkelijk is hij niet, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de schoonheid van de natuur.
De weg voert door een nationaal park, waar de omgeving vaak lijkt te veranderen. Het ene moment
kijk je uit over groene bergformaties en niet veel later fiets je door wat het best valt te omschrijven
als een oranjekleurig marslandschap. Vanaf de top is het een kort stukje dalen en nog een paar
glooiende kilometers tot je in het dorpje Huez aankomt. Wij snappen wel dat de beklimming dit jaar
ook is opgenomen in het Tourparcours.