KİBRİT KUTUSU ANIT SAYI

Temmuzun çok da kavurucu olmayan, tatlı sıcak bir gün sonuydu. Anlamsız
(ya da sonradan böyle olduğunu düşündüğüm) bir neşe kaplıydı
içim. Nereden bilebilirdim ki yılın, benim için belki de en kötü gecesini
yaşayacağımı!
Hani “Kötü haber tez yayılır.” derler ya. Bu cümlenin soğuk bir doğruluğu
var. 17 Temmuz gecesinde de karşılaştığım ‘bilmem kaç sohbetten
bilmem kaç mesaj’ tam olarak ‘kötü haberin tez yayılması’ amacına hizmet
ediyordu. Acı bir hizmet.
Mesajları okumaya başladığımda “Şaka olabilir mi?” diye sorup “Neden
olsun ki!” diye sorumu cevaplarken bu soru-cevap şeklindeki iç sesimin
bir kısır döngüye girdiğini hissetmiştim diye hatırlıyorum. Bu döngünün
1-2 dakika kadar sürdüğünü sanıyorum şu an. Sonrasında içime -tarifi
biraz zor- büyük bir hüzün çöktü. Gözümün önünde bir sürü sahne
canlanıverdi, bir zamanların günlük rutini olan. Ardından sanki o hüzün
çekildi ve öylece bomboş kaldı içim. Şimdi anlıyorum ki o boşluk hiç
kapanmayacak, küçük-büyük anları anımsadıkça buruk tebessümlerle
küçülecek. ‘Buruk’ ne de güzel betimliyor ‘tebessüm’ü.
yirmi kırk bir
İnsan utanır.
hayatlara nasıl böyle girersin,
kendini sevdirip
gidersin?
Hayatın tüm anlamını ve
yine aynı hayatın kafaya yatmayan her yanını
tek bir sabah nasıl anlatır
hem de öznesi artık çok uzaktayken.
Yetermiş aynı havayı solumak.
bir kez çatılmış kaşını,
büyük alnını görmek
az bir şey sesini duyup
niyetini okumak
-sevmeye.
Ramazan Hoca bizden ayrılmadan önce hepimize ‘buruk tebessümler’
bıraktı bence. Bunları; fark ettirmeden, her gün bizi güldürdüğü - bizimle
güldüğü anlarda önce biriktirdi sonra bize miras olacak şekilde bıraktı.
Biz ise bu mirasla her onu hatırladığımızda karşılaşıyoruz.
Ölüm habersiz bir misafirmiş
anladım.
yanılıyormuş ölümün kapıyı çaldığını söyleyenler
hiç de saygılı değilmiş öyle kapıyı çalacak kadar.
belki ölümle aramızda bir kapı boyu bile yoktur, ne dersin?
dicle nur çitirki
Bu dünyadan bir Ramazan Vural geçti.
“Millet, çökün çökün!” diye derse girip her zaman yanında getirdiği ‘çuku
çuku’ ları soru bildikçe bize dağıtan, öğle aralarında - boş derslerde tıpkı
misafir ağırlar gibi çardağında öğrencilerini ‘çaylayan’, başımız dara
düştüğünde yanına gittiğimiz ve her derdimize derman bulmaya çalışan,
hatta bizim için telefonuna yüklediği YKS kronometresinden bakıp
bize, sınava “seksan” gün kaldığını müjdeleyen(!), sınava az kaldıkça
başa çıkılmayacağını düşündüğümüz strese karşı savaşmamızı sağlayan,
kısacası şartlar ne olursa olsun yanımızda duran, bize abilik/ babalık
yapan...
hem hocamın kapısı da çalınmadıysa
yani ölümün bir ses edişi
ışıklı bir yol gösterişi yoksa
ben nasıl kızayım ona?
gidenin ardından konuşurum
içime sığmaz.
Hocam, hala dönmek için son bir uyarı varsa
tüm o seçenekleri kullan ve dön ki
bizi de böyle arkandan konuşur gibi etme!
safa uzun
Bu dünyadan bir Ramazan Vural geçti!
18 Temmuz 20 20.41
6 | Şehremini Anadolu Lisesi
Kibrit Kutusu Dergi | Anıt Sayı | 7