LUTY 2009 ( 1193 kB) - Dolnośląska Okręgowa Izba Pielęgniarek i ...

doipip.wroc.pl

LUTY 2009 ( 1193 kB) - Dolnośląska Okręgowa Izba Pielęgniarek i ...

W CIENIU

CZEPKA

N IEZALEŻNY

E MIESIĘCZNIK

I I PIELĘGNIAREK

I E I POŁOŻNYCH

O OKRĘGU

WROCŁAWSKIEGO

W O

I LEGNICKIEGO

I E G ISSN 1425–6584

www.doipip.wroc.pl

NUMER 2 (208) LUTY 200909

WROCŁAW – LEGNICA


W NUMERZE .................................................str.

INFORMACJE

Analiza dot. wyjeżdżających za granicę

..........................................................................2

PREWENCJA

Kodeks Etyki cz. 2 .......................................10

Asertywność ..................................................5

PTP

Stanowisko .....................................................8

PIELĘGNIARSTWO

HIV i AIDS .......................................................9

NEONATOLOGIA

Diagnostyka wad słuchu ..........................11

PROBLEMY PRAWNE

Ratownik oddziałowym? ...........................15

Pobieranie materiału do badań... ..........16

Stanowisko NRPiP .......................................16

Eksperyment Medyczny ............................17

KONSULTANCI

Opinia ...........................................................19

OGŁOSZENIA

Ogłoszenia, podziękowania ...............20-24

PAMIĘĆ I SERCE .............................. 25

Dolnośląska Okręgowa Izba

Pielęgniarek i Położnych

we Wrocławiu,

ul. Powstańców Śląskich 50, 53–333 Wrocław,

e–mail: info@doipip.wroc.pl

tel. 364–04–44, 364–04–35, tel/fax. 373–20–56

www.doipip.wroc.pl

Konto Izby: (NOWE)

Okręgowa Izba

Pielęgniarek i Położnych

NOWY NUMER KONTA BANKOWE-

GO, na który należy przekazywać składki

członkowskie:

Bank PEKAO S.A. O/Wrocław

63 1240 6670 1111 0000 5641 0435

GODZINY PRACY BIURA

Dolnośląskiej Okręgowej Izby

Pielęgniarek i Położnych

SEKRETARIAT I KSIĘGOWOŚĆ

poniedziałek – czwartek – od 8 00 do 16 00

z wyjątkiem wtorków i piątków

wtorek – od 8 00 do 17 00 a w piątek do 15 00

BIURO EWIDENCJI (wydaje, wymienia

pra wo wykonywania zawodu)

poniedziałek nieczynne dla petentów

wtorek ......................................................10–17

środa ...........................................................8–16

czwartek ...................................................10–16

piątek ..........................................................8–15

KASA

poniedziałek .................................. 10–16

wtorek ............................................. 11–14

środa .................................................. 8–15

czwartek .......................................... 10–16

piątek ..................................... NIECZYNNA

BIBLIOTEKA

wtorki .............................................. od 14 do 17

piątki ................................................. od 9 do 14

OKRĘGOWY RZECZNIK

ODPOWIEDZIALNOŚCI ZAWODOWEJ

Informacja w Biurze Izby

PRZEWODNICZĄCA OKRĘGOWEGO

SĄDU PIELĘGNIAREK I POŁOŻNYCH

Informacja w Biurze Izby

DYŻURY RADCY PRAWNEGO

poniedziałki 14 – 16; środa 14 – 17 (mgr E. Stasiak);

KASA A POŻYCZKOWA

O PRZY DOIPIP

I P

Bank PKO BP IV Oddział Wrocław, ul. Gepperta 4

Nr: 56 1020 5242 0000 2702 0019 9224

Informacje o stanie swojego konta w Kasie Pożyczkowej

można uzyskać w czasie dyżuru

w środy od 15 00 do 16 30 telefonicznie lub osobiście

KSIĘGOWOŚĆ IZBY NIE PROWADZI KASY POŻYCZKOWEJ

I NIE UDZIELA INFORMACJI

W CIENIU CZEPKA

niezależny miesięcznik

pielęgniarek i po łoż nych

okręgu wrocławskiego i le gnic kie go.

(www.doipip.wroc.pl)

Wydawca:

Dolnośląska Okręgowa Izba

Pielęgniarek i Po łoż nych

we Wro cła wiu.

Redaguje Prezydium DORPiP:

Urszula Olechowska

Leokadia Jędrzejewska

Anna Szafran

Dorota Pietrzak

Mariola Górny

Włodziwoj Sawicki

Władysława Głowacz

Grażyna Majewska-Kaźmierczak

Beata Łabowicz

Redakcja, redakcja techniczna, skład, korekta,

grafika i przygotowanie do druku

– Włodziwoj Sa wic ki

Konsultacja polonistyczna

mgr Katarzyna Sawicka

Materiałów nieza mó wio nych re dak cja nie

zwra ca, w tek stach pu bli ko wa nych za strzega

so bie pra wo skró tów, zmian ty tu łów oraz

po pra wek sty li stycz no–ję zy ko wych.

Artykuły, listy, uwagi i inną ko re spon den cję

prosimy nadsyłać na adres re dak cji:

Dolnośląska Okrę go wa Izba

Pielęgniarek i Położnych we Wro cła wiu,

ul. Powstańców Śląskich 50,

53–333 Wro cław,

fax. 373–20–56

e–mail: info@doipip.wroc.pl

REDAKCJA NIE PONOSI

ODPOWIEDZIALNOŚCI

ZA TREŚĆ OGŁOSZEŃ I REKLAM

I TEK STÓW SPONSOROWANYCH

DOIPiP NIE PROWADZI POŚREDNICTWA

PRACY W KRAJU I ZA GRA NI CĄ

UWAGA: Nie przyjmujemy do pu bli ka cji

tekstów przekazywanych telefonicznie!

Nasza okładka: fot. K i W Sawicki

Numer za mknię to 21.01.2009 r.

Do druku przygotowano 31.01.2009 r.

Nakład 3500 egz.

Pismo nieodpłatnie rozprowadzane

wśród członków Samorządu

Pielęgniarek i Po łoż nych.

Druk ABIS

Wszystkie artykuły (i nie tylko)

na str. www.doipip.wroc.pl


Drodzy Czytelnicy!

Trudno jest nie myśleć o świecie, w którym się żyje. Trudno jest

nie myśleć o śmierci, do której się przez całe życie dąży. Trudno jest

nie myśleć o cierpieniu i chorobie, gdy się pracuje wśród schorowanych

i cierpiących. Trudno jest na co dzień zderzać się z losem okrutnym

i pełnym smutku.

A jednak nawet w świecie pełnym zła znajdują się ludzie, którzy

potrafią w obliczu bliskiego końca dostrzegać piękno świata. Do takich

osób należała Halina Poświatowska. Ta młoda kobieta w obliczu

śmierci umiała pisać o miłości, starała się odwlec swoje odejście

przez słowa pełne pogody ducha, zachwytu nad światem. Gdy

zmarła w wieku zaledwie 32 lat, pozostawiła wiersze, w których

ubolewa nad niedoskonałością ludzkiego ciała, ale potrafi także

wykorzystać każdy moment przemijającego życia. Poetka umiała

wyrazić swój sprzeciw wobec nieugiętego losu, który dla niej okazał

się tragiczny.

Są więc ludzie, którzy potrafią zmierzyć się trudnościami życia,

ale są także tacy, którzy nie akceptują swojego cierpienia, nie

chcą przyznać się do swoich niedoskonałości, nie są świadomi (lub

nie chcą być świadomi) zbliżającego się kresu ziemskiej peregrynacji.

Świat ludzi chorych – to rzeczywistość bardzo zróżnicowana,

stanowiąca trudną do ogarnięcia grupę osób, potrzebujących pomocy

fizycznej i duchowej.

Pomoc fizyczna i troskliwa opieka to elementy codziennej pracy

pielęgniarek i położnych. Zajęcie to niezwykle ciężkie, a efekty

nie zawsze są od razu widoczne. Każda z pielęgniarek wie, ile potrzeba

cierpliwości, ile siły, aby podołać wyzwaniom stawianym w

ich profesji. Satysfakcja też niestety nie jest gwarantowana. Częste

spotkania ze śmiercią stają się przyczyną wypalenia zawodowego,

zwłaszcza u osób, które mocno angażują się w opiekę nad swoimi

podopiecznym. Pomoc duchowa staje się w tym momencie potrzebna

nie tylko chorym, ale i ich opiekunom.

Z myślą o wszystkich ludziach, będących w potrzebie, od kilkunastu

lat w lutym obchodzony jest Światowy Dzień Chorego. Jego

inicjatorem był papież Jan Paweł II, który potrafił jak nikt inny

zrozumieć ludzi, nękanych przez ból i cierpienie. Ustanawiając

Światowy Dzień Chorego zaznaczył, że: „Ma on na celu uwrażliwienie

Ludu Bożego i – w konsekwencji – wielu katolickich

instytucji działających na rzecz służby zdrowia oraz społeczności

świeckiej na konieczność zapewnienia lepszej opieki

chorym; pomagania chorym w dowartościowaniu cierpienia

na płaszczyźnie ludzkiej, a przede wszystkim na płaszczyźnie

nadprzyrodzonej; włączenie w duszpasterstwo służby zdrowia

wspólnot chrześcijańskich, rodzin zakonnych, popieranie

coraz cenniejszego zaangażowania wolontariatu...”

Miesiąc luty stał się więc szczególnym okresem w naszej profesji.

Zwracając uwagę na naszych podopiecznych, zastanówmy się nad

sensem cierpienia i naszym stosunkiem do niego. A wtedy zrozumiemy

istotę trudów, jakich wciąż się obawiamy. Wówczas są dwie możliwości:

albo zwątpimy w sens naszego ziemskiego bytowania, albo

odnajdziemy drogę, która pomoże pogodzić się ze światem.

Redakcja

***(kiedy umrę kochanie)

kiedy umrę kochanie

gdy się ze słońcem rozstanę

i będę długim przedmiotem raczej smutnym

czy mnie wtedy przygarniesz

ramionami ogarniesz

i naprawisz co popsuł los okrutny

często myślę o tobie

często piszę do ciebie

głupie listy - w nich miłość i uśmiech

potem w piecu je chowam

płomień skacze po słowach

nim spokojnie w popiele nie uśnie

patrząc w płomień kochanie

myślę - co się też stanie

z moim sercem miłości głodnym

a ty nie pozwól przecież

żebym umarła w świecie

który ciemny jest i który jest chłodny

Halina Poświatowska


Informacje

Informacje Dolnośląskiej Okręgowej Rady

Pielęgniarek i Położnych

Opracowała Sabina Kalkowska – pracownik Ewidencji

w Biurze Dolnośląskiej Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych

ANALIZA DANYCH DOTYCZĄCYCH

OSÓB WYJEŻDZAJĄCYCH DO PRACY ZAGRANICĄ

III. Zaświadczenia wydane pielęgniarkom i położnym

do pracy w krajach europejskich i Unii Europejskiej.

Łącznie od dnia 01.05.2004r. do 31.12.2007 roku wydano

rożnego rodzaju zaświadczenia niezbędne do pracy w krajach

Unii Europejskiej.

Ich ogólna liczbę oraz rodzaj przedstawia tabela nr 7

poniżej.

Tabela nr 7

Liczba

Rodzaj wydanego zaświadczenia wydanych

Lp.

zaświadczeń

1 magister pielęgniarstwa 41

2 licencjat pielęgniarstwa 1

3 magister położnictwa 2

4 pielęgniarka 82

5 położna 21

6

7

8

9

zaświadczenie o wpisie do rejestru

pielęgniarek 354

zaświadczenie o wpisie do rejestru

położnych 15

zaświadczenie o przebiegu pracy

zawodowej pielęgniarki 491

zaświadczenia o przebiegu pracy

zawodowej położnej 34

razem 894

Natomiast w tabeli nr 8 podano dane dotyczące okresu

od 01.01.2008 do 20.11.2008 r., w którym wydano zaświadczenia

o kwalifikacjach do pracy w krajach europej-

WYKRES KOŁOWY (1)

2 W CIENIU CZEPKA


Informacje

skich. Przedstawiono ilość wydanych zaświadczeń do poszczególnych

deklarowanych przez zainteresowanych krajów

wyjazdu.

Tabela nr 8

Ilość wydanych

Deklarowany kraj wyjazdu

Lp.

zaświadczeń

1 Wielka Brytania 12

2 Niemcy 10

3 Irlandia 7

4 Włochy 7

5 Hiszpania 4

6 Norwegia 3

7 Austria 2

8 Holandia 2

9 Dania 1

10 Islandia 1

11 Francja 1

12 Szkocja 1

razem 51

WYKRES KOŁOWY (1) przedstawiający udział procentowy

poszczególnych deklarowanych przez personel krajów

wyjazdu do pracy, dane dotyczą okresu od 01.01.2008

do 20.11.2008 roku.

W tabeli nr 9 przedstawiono rodzaje wydanych zaświadczeń

potwierdzających kwalifikacje pielęgniarek i położnych

zgodnie z Dyrektywą 2005/36/WE.

Tabela nr 9

Lp. Wykształcenie Tytuł zawodowy

Liczba

wydanych

zaświadczeń

1 Liceum Medyczne pielęgniarka LM 27

2

Medyczne Studium

Zawodowe pielęgniarka MSZ 6

3 Szkoły Wyższe licencjat pielęgniarstwa 7

4 Szkoły Wyższe magister pielęgniarstwa 9

5

Medyczne Studium

Zawodowe położna 1

6 Szkoły Wyższe licencjat położnictwa 1

razem 51

magister

pielęgniarstwa

Pielęgniarka

MSZ

2 (208) 2009

3


Prewencja

Kodeks etyki zawodowej

pielęgniarki i położnej

Rzeczypospolitej Polskiej

CZĘŚĆ OGÓLNA

1. Zasady etyki zawodowej wynikają z uniwersalnych

zasad etycznych i zobowiązują pielęgniarki

i położne do przestrzegania praw pacjenta i dbania

o godność zawodu.

2. Działalność zawodowa pielęgniarki i położnej to

świadome i dobrowolne podejmowanie profesjonalnych

działań na rzecz pacjentów niezależnie

od ich sytuacji zdrowotnej i społecznej.

3. Pielęgniarka/położna swoją postawą osobistą, zawodową

i społeczną powinna dbać o prestiż zawodu

i podnosić jego znaczenie w społeczeństwie.

4. Czynności zawodowe pielęgniarki/położnej nie

mogą służyć aktom bezprawnym ani też powodować

szkód dla zdrowia ludzkiego.

5. Pielęgniarka/położna posiadająca pełne uprawnienia

zawodowe ponosi osobistą odpowiedzialność

za swoje działania.

6. Pielęgniarka/położna działa zawsze w interesie

swych pacjentów szczególnie tam, gdzie ich życie

i zdrowie mogą być zagrożone.

7. Wszelkie szczegółowe ustalenia dotyczące uzupełniającej

działalności zawodowej pielęgniarki/

położnej w zakresie działalności naukowo-badawczej,

edukacyjnej i administracyjno–organizacyjnej

powinny uwzględniać powyższe zasady

ogólne.

Marianna Król

Instytut Psychologii

Uniwersytet Jagielloński

Przystępując do pisania jakiegokolwiek

artykułu, najważniejsze jest, aby

pamiętać o tym, co chce się przekazać

Czytelnikowi. Kiedy otrzymałam

propozycję napisania niniejszego artykułu,

poczułam radość, że w końcu

będę miała okazję zabrać głos w środowisku

niezmiernie bliskim mojemu

sercu. Będąc córką pielęgniarki z powołania,

od najmłodszych lat stykam

się z radościami i bolączkami tego zawodu.

Wspólnie z pozostałymi członkami

rodziny przeżywałam szczęście

mamy, kiedy udawało się pomóc pacjentowi

lub kiedy zespół, którym mama

kieruje, dobrze pracował. Jednocześnie

jesteśmy z mamą, kiedy pacjenci

odchodzą, kiedy się spóźnia,

bo nie umie odmówić rozmowy osobie,

która przyszła już po godzinach

pracy, a my czekamy z obiadem, i kiedy

w Wigilię mama jedzie na strajk,

bo czuje się zobowiązana wobec koleżanek

oraz wartości, które wyznaje

w życiu zawodowym i prywatnym.

Mając w pamięci te oraz wiele innych

doświadczeń, które z pewnością są znane

większości pielęgniarek i położnych

oraz ich rodzinom, pragnę omówić niezwykle

istotny problem pojawiający się

na wszystkich szczeblach kariery zarówno

pielęgniarek jak i położnych.

Florence Nightingale, wprowadzając

zawodowe szkolenia dla pielęgniarek

oraz dbając o ich morale w XIX wieku,

została powszechnie uznana za twórczynię

„nowoczesnego” pielęgniarstwa. Jednocześnie

jej „służebna” wizja zawodu na

dobre zagościła zarówno w świadomości

społeczeństwa jak i samych pielęgniarek.

W tradycyjnym ujęciu pielęgniarstwa, jako

dyscypliny podporządkowanej i podległej

medycynie 1 , pielęgniarki i położne

były uczone, aby być spolegliwymi, wręcz

uległymi pomocnicami lekarzy 2 . W podobny

sposób czynności zawodowe obu

4 W CIENIU CZEPKA


Prewencja

ASERTYWNOŚĆ –

KSZTAŁTOWANIE POSTAWY, PODNOSZĄCEJ POCZUCIE WARTOŚCI ZAWODOWEJ I OSOBISTEJ

PIELĘGNIAREK, PIELĘGNIARZY ORAZ POŁOŻNYCH

grup określała ustawa z 1935 roku, regulująca

wykonywanie zawodu pielęgniarki

i położnej aż do 1996 roku. Wprowadzona

5 lipca 1996 roku ustawa, reformująca

dotychczasowy stan służby zdrowia w zakresie

obu zawodów, diametralnie zmieniła

pozycję pielęgniarek i położnych,

określając obie grupy jako samodzielne.

Stosunkowo niedawno również, wraz ze

zmianami całego systemu i zastąpieniem

„służby zdrowia” „ochroną zdrowia”, pielęgniarki

i położne zyskały szerszy dostęp

do edukacji kwalifikacyjnej i specjalizacyjnej.

Przemiany te trafiły na niezwykle

podatny grunt XXI wieku, który stał się

erą samodoskonalenia.

W czasach, kiedy ochrona zdrowia

poddawana jest nieustającym reformom,

zakłady zdrowotne zaczynają funkcjonować

jak przedsiębiorstwa i coraz modniejsze

stają się wszelkie formy zarządzania

w systemie zdrowotnym, pielęgniarki

i położne są zasypywane ofertami kursów

i szkoleń o różnorodnej tematyce. W pogoni

za kwalifikacjami często skupiają się

jednak jedynie na ściśle zawodowych zagadnieniach,

pomijając te aspekty samodoskonalenia,

które mogłyby dać im, ich

pacjentom oraz współpracownikom niepomiernie

większe korzyści. Jednym z takich

aspektów jest asertywność – umiejętność

wyrażania swoich praw, myśli

i uczuć bez naruszania praw innych 3 . Jednocześnie

jest to podstawowa umiejętność

komunikacyjna, którą powinna posiadać

każda pielęgniarka i położna, pragnąca

swojego rozwoju zawodowego 4 .

W literaturze, dotyczącej asertywności

pielęgniarek i położnych w miejscu pracy,

pojawia się wiele przyczyn, z powodu

których przedstawiciele tych dwóch zawodów

unikają zachowań asertywnych.

Można do nich zaliczyć m.in.: brak wiedzy

na temat praw zawodowych oraz cywilnych;

nadmierną troskę o to, co inni

pomyślą o ich zachowaniu oraz lęk spowodowany

brakiem pewności siebie i niską

samoocenę 5 . Zastanawiając się nad

kondycją asertywności pielęgniarek i położnych

w miejscu pracy, z pewnością

większość Czytelników zacznie się zastanawiać

w jakim stopniu im samym udało

się opanować tę umiejętność. Aby się o

tym przekonać, należy odpowiedzieć na

kilka kluczowych pytań:

1. Czy znam wartość swojej wiedzy i doświadczenia

zawodowego?

2. Czy znam swój zakres obowiązków

– wiem, które czynności diagnostyczne,

profilaktyczne, lecznicze i rehabilitacyjne

mogę wykonać samodzielnie,

które wyłącznie na pisemne zlecenie

lekarza, a które wykraczają poza moje

kompetencje?

3. Czy jestem świadoma/y swoich możliwości

i ograniczeń w miejscu pracy?

4. Czy, w przypadku braku kompetencji do

wykonania konkretnej czynności, przyznaję

się i proszę o pomoc bardziej kompetentnego

współpracownika personelu

pielęgniarskiego lub lekarskiego?

5. Czy mam odwagę zwrócić uwagę

współpracownikowi, który w sposób

nieprawidłowy wykonuje swoje obowiązki?

6. Czy wykonując swoje obowiązki,

uwzględniam informacje, przekazywane

mi przez pacjenta?

7. Czy kiedykolwiek wykonałam/em ustne

zlecenie lekarza, które powinnam/

powinienem mieć na piśmie?

8. Czy kiedykolwiek wykonałam/em zlecenie

lekarza, które wykraczało poza

moje kompetencje lub wykonywałam

czynności przekraczające moje kompetencje

bez zlecenie lekarza?

Odpowiedź „nie” na sześć pierwszych

pytań powinna stanowić sygnał alarmujący

dla każdego Czytelnika – prawidłowe

wykonywanie czynności w miejscu pracy

oraz rozwój zawodowy nie jest bowiem

możliwy bez znajomości swojego zakresu

obowiązków, kompetencji, możliwości

i ograniczeń oraz bez umiejętności

proszenia o pomoc osób bardziej kompetentnych.

Jednocześnie wykonując swoje

obowiązki, w takich zawodach jak pielęgniarstwo

czy położnictwo, bezustannie

należy pamiętać, iż większość wykonywanych

zadań jest nierozerwalnie związana

z losem drugiego człowieka, który

często zależy od konkretnych decyzji i zachowań

pielęgniarki lub położnej. Brak

wyżej opisanej, nierzadko ignorowanej,

wiedzy i umiejętności, w najlepszym wypadku

skutkuje dyskomfortem w miejscu

pracy oraz nieporozumieniami ze współpracownikami.

W najgorszym przypadku

może prowadzić do błędów w sztuce

i konsekwencji prawnych.

Jednocześnie w przypadku dwóch

ostatnich pytań, odpowiedzią alarmującą

jest odpowiedź „tak”. Tutaj ponownie,

brak refleksji nad możliwymi konsekwencjami

działań przekraczających kompetencje

pielęgniarek i położnych może prowadzić

do tragedii w życiu pacjenta oraz

konsekwencji prawnych w życiu przedstawicieli

obu zawodów.

Z pewnością niektórzy Czytelnicy będą

argumentować te alarmujące odpowie-

2 (208) 2009

5


Prewencja

dzi zwyczajami, przyzwyczajeniami czy

też pewnego rodzaju układami w swoim

miejscu pracy.

– „W jaki sposób mam zwrócić uwagę

koleżance, z którą pracuję od wielu

lat i z którą chcę utrzymać dobre stosunki?”

– „Skoro do tej pory wykonywałam/em

ustne zlecenia lekarza, dlaczego akurat

teraz mam to zmieniać i komplikować

sytuację, wymagając zlecenia pisemnego?”,

– „Po co mam prosić o pomoc bardziej

kompetentnego współpracownika, kiedy

czuję, że poradzę sobie sam/a?”.

Ten sposób argumentacji, w prostej linii

prowadzący do zachowań przeciwnych

asertywności: uległości oraz bezpośredniej

i pośredniej agresji, jest rezultatem

wpajanego przez lata sposobu myślenia.

Dość często zdarza się, iż chcąc

bronić swoich przekonań lub przekonań

reprezentowanej grupy, pielęgniarki i położne

stosują wyżej opisane zachowania

„pseudoasertywne”, nie uwzględniając

praw, myśli bądź uczuć innych osób, lub

lekceważąc swoje. Te zachowania z kolei

prowadzą do zaburzeń w komunikacji

i stanowią potencjalne zagrożenie dla

pacjenta.

Potwierdzonym badaniami faktem jest,

iż pielęgniarki i położne, z racji występującej

w tych zawodach hierarchizacji, nie

zawsze były zachęcane przez kadrę kierowniczą

do bycia asertywnymi 6 . Występujący,

niemal od zawsze, hierarchiczny

model zarządzania skutkuje niezadowoleniem

pośród pielęgniarek i położnych

oraz poczuciem, że praca, którą wykonują

jest niedoceniana 7 . Ten obserwowalny

fakt, jest jednocześnie

szansą na polepszenie sytuacji.

Pokazuje bowiem jak

wielkie znaczenie ma sposób

myślenia i zachowanie

kadry zarządzającej

oraz dążenie do

stworzenia spójnego,

wspierającego

się zespołu.

Zmiany systemu

opieki

zdrowia,

będące

konsekwencją

„rewolucyjnych” reform, niestety

nie zaistniały równolegle ze zmianami

sposobu myślenia. Takowa zmiana myślenia

wszystkich zaangażowanych osób jest

natomiast niezbędna, aby istnienie wyżej

opisanego zespołu pielęgniarskiego i położniczego

było możliwe.

Pierwszym krokiem do tej zmiany może

być uświadomienie sobie, że asertywność

nie jest cechą wrodzoną. Jest umiejętnością,

którą nabywa się wraz z wiedzą

i doświadczeniami życiowymi, które

stanowią podstawę do odpowiedniej samooceny

oraz poczucia pewności siebie

oraz wartości swojego zawodu i wykonywanej

pracy. To właśnie od tych podstawowych

i jakże istotnych przekonań

powinna rozpocząć się modyfikacja całego

systemu myślenia w ochronie zdrowia.

Z pewnością niektórzy z Czytelników

pomyślą: „Zmiana systemu myślenia

w całej ochronie zdrowia

jest niemożliwa, nie mamy na to

żadnego wpływu”. Na każdy taki

argument, z pełnym przekonaniem

odpowiadam

– „Wręcz przeciwnie.

Każda pielęgniarka

i położna ma olbrzymi

wpływ na zmianę

sposobu myślenia

swojej grupy zawodowej,

bo same tę grupę

tworzą”.

Aby każdy Czytelnik miał możliwość

skonfrontowania swoich przekonań,

dotyczących znaczenia swojej grupy

zawodowej w systemie ochrony zdrowia

ze stanem rzeczywistym, proponuję

krótkie ćwiczenie. Poniżej

(obok) znajduje się schematyczna

„piramida zależności”, którą

należy uzupełnić nazwami

poszczególnych grup:

pielęgniarek, pielęgniarzy

i położnych (traktowanych

w tym przypadku

jako jedna

grupa), kadry

zarządzającej,

lekarzy oraz

pacjentów.

Uzupełnienie

powin-

no być zgodne z naszym wyobrażeniem

występujących zależności.

W środkowym trójkącie umieszczamy

grupę, której rolę uznajemy za kluczową,

pozostawiając zewnętrzne obszary dla

trzech pozostałych grup.

Czy umieścili Państwo pielęgniarki,

pielęgniarzy oraz położne w środkowym

trójkącie? To właśnie ten obszar, w którym

te grupy rzeczywiście się znajdują.

Mając największy kontakt zarówno z pacjentami,

kadrą zarządzającą, jak i lekarzami,

pielęgniarki oraz położne stanowią

spójnik systemu ochrony zdrowia, odgrywając

w nim centralną rolę 1 .

Konsekwencje wynikające z powyższych

rozważań mają dwojakie znaczenie.

Po pierwsze zmiana myślenia i zachowania

chociażby jednej pielęgniarki lub

położnej, jako elementu w rozbudowanym

systemie ochrony zdrowia,

jest już zmianą tegoż

systemu. Tę konsekwencję,

w sposób

uproszczony

przedstawia poniższy

schemat.

Po drugie zauważalne zmiany zachodzące

w tym systemie, zmierzające ku zapewnieniu

jak najwyższej jakości usług,

poprzez wzmocnienie poczucia własnej

wartości pielęgniarek i położnych i adekwatnego

stosowania zachowań asertywnych,

stanowią podstawę do zastąpienia

potocznego wizerunku obu grup zawodowych

jako „uległych, cichych i miłych

pomocnic lekarza”, wizerunkiem profesjonalistek,

wykonujących swoje obowiązki

z pełną świadomością i poszanowaniem

praw, myśli oraz uczuć drugiego

człowieka.

6 W CIENIU CZEPKA


Informacje NRPiP

1

Wypełniona piramida

zależności.

Jak napisałam we wstępie,

każdy artykuł powinien mieć

swój cel.

Cel, który przyświecał mi podczas pisania,

został zrealizowany, jeżeli przynajmniej

część Czytelników poświęciła

chwilę na przemyślenie swoich odpowiedzi

na zadane przeze mnie pytania. Jeżeli

natomiast refleksja ta skłoni do podjęcia

prób w zakresie asertywnego zachowania

w miejscu pracy – mój cel będzie zrealizowany

podwójnie. Podsumowując powyższy

artykuł, pragnę pozostawić Państwa

z kilkoma pytaniami, skłaniającymi do

refleksji, która będzie pomocna w uświadomieniu

sobie wartości zawodu pielęgniarek

i położnych:

1. Jak wyglądałaby ochrona zdrowia bez

pielęgniarek i położnych?

2. Jak wiele razy w czasie całej mojej kariery

zawodowej udało mi się sprawić,

iż czyjeś życie stało się lepsze? Uśmierzyłam/em

czyjś ból, pomogłam/em

w najprostszych czynnościach, które

pacjentowi sprawiały trudność, służyłam/em

rozmowę, kiedy pacjent tego

potrzebował, wywołałam/em uśmiech

na twarzy pacjenta?

3. Przypomnij sobie moment w swoim życiu,

kiedy czułaś/eś się dumna/y z faktu

wykonywania swojego zawodu. Co

spowodowało Twoją dumę, co wtedy

widziałaś/eś, słyszałaś/eś, czułaś/eś?

4. Czy kiedykolwiek w swojej karierze

zawodowej pochwaliłaś/eś inną pielęgniarkę

lub położną za dobrze wykonane

obowiązki lub dobrą współpracę?

Jeżeli tak – przy najbliższej

okazji zrób to ponownie,

jeżeli nie – przy najbliższej

okazji zrób to po raz

pierwszy, tym samym

rozpoczynając proces

zmian.

1 Castledine G. (1997) Nurses must stop themselves

being used by doctors. British Journal of Nursing

6 (4), 234.

2 Poroch D. & McIntosh W. (1995) Barriers to assertive

skills in nurses Australian and New Zealand. Journal

of Mental Health Nursing 4, 113–123.

3 Alberti R.E. & Emmons M.L. (1986) Your perfect

right: a guide to assertive behaviour, 4th edn. Impact

Publishers, Atascadero, CA.

4 O’Mara A. (1995) Communicating with other health

professionals. W Interpersonal Relationships: Professional

Communication Skills for Nurses. 2nd edn.

W.B. Saunders Company, Philadelphia.

5 Poroch D. & McIntosh W. (1995) Barriers to assertive

skills in nurses Australian and New Zealand. Journal

of Mental Health Nursing 4, 113–123.

6 Burnard P. (1992) Developing confidence.Nursing.4,41,9-10.

7 Adams A., Bond S (2000) Hospitai nurses’ job satisfaction:

individual and organizational characteristics.

Journal of Advanced Nursing. 32, 3, 536-542.

Artykuł publikujemy dzięki uprzejmości

Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych

w Łodzi.

Tekst oryginalny zamieszczono w Biuletynie

OIPiP w Łodzi (nr 1/2009)

Notatka z roboczego spotkania

Komisji ds. kontraktowania

świadczeń zdrowotnych

działającej przy Naczelnej Radzie

Pielęgniarek i Położnych

z przedstawicielami Departamentu

Pielęgniarek i Położnych,

które odbyło się w dniu 21 stycznia

2009 roku w Ministerstwie Zdrowia

W trakcie spotkania zostały poruszone

następujące kwestie:

1. Omówiono możliwość mieszanego

systemu finansowania dla pielęgniarek

i położnych POZ. analogicznie

do sposobu kontraktowania świadczeń

lekarzy POZ.

– Zastosowanie jednakowych progów

wagowych i przedziałów wiekowych

dla wszystkich świadczeniodawców

w POZ.

– Kontraktowanie programów zdrowotnych

przez pielęgniarki/położne

w rozszerzonym zakresie w oparciu

o zakres zadań świadczeniodawców

w POZ.

2. Zakres zadań gabinetu zabiegowego

POZ i gabinetu pielęgniarki/położnej

POZ.

3. Udoskonalenie zapisów w katalogu

świadczeń pielęgniarki/położnej

POZ.

4. Zmiana rozporządzenia Ministra

Zdrowia z dnia 15 marca 2006 roku

w sprawie wymagań technicznych

i sanitarnych dla pomieszczeń,

w których można wykonywać praktykę

pielęgniarek i położnych, oraz wymagań,

jakim powinny odpowiadać

urządzenia i sprzęt medyczny umożliwiający

udzielanie świadczeń zdrowotnych

(Dz. U. Nr 56. poz. 397).

5. Wypracowanie jednolitego produktu

w zakresie pielęgniarskiej opieki

w warunkach zamieszkania/pobytu

świadczeniobiorcy.

6, Umożliwienie zatrudnienia pielęgniarki/położnej

POZ u kilku świadczeniodawców

7. Komisja przekazała Stanowisko

z dnia 20 stycznia 2009 r. dotyczące

założeń i zasad kontraktowania

świadczeń pielęgniarki/położnej

POZ w roku 2009 i lata następne.

2 (208) 2009

7


PTP

STANOWISKO W SPRAWIE WDROŻENIA

MIĘDZYNARODOWEJ KLASYFIKACJI PIELĘGNIARSKIEJ

(ICNP®) do praktyki

Mając na uwadze rozwój pielęgniarstwa

na świecie i znając znaczenie projektów

realizowanych przez Międzynarodową

Radę Pielęgniarek (ICN) dla potrzeb

pielęgniarstwa, przyjmujemy jako priorytet

wdrożenie Międzynarodowej Klasyfikacji

Praktyki Pielęgniarskiej (ICNP®) dla potrzeb

praktyki pielęgniarskiej w Polsce oraz

jako element projektu informatyzacji ochrony

zdrowia w Polsce.

W związku z tym będziemy czynili starania

we wszystkich możliwych organach

i instytucjach celem wdrożenia ww. projektu

jako priorytetu w opiece pielęgniarskiej

dla bezpieczeństwa wykonywania zawodu

i przede wszystkim bezpieczeństwa i jakości

opieki prowadzonej nad pacjentem.

Uważamy za konieczne wdrożenie

ICNP®

do wszystkich programów nauczania

pielęgniarek zarówno na poziomie

przed jak i podyplomowym.

Jednocześnie uważamy, iż wszystkie znaczące

organizacje pielęgniarskie w Polsce

powinny współpracować w zakresie dobrej

praktyki pielęgniarskiej jakiej może służyć

ICNP®.

Tło:

Jeśli nie możemy czegoś nazwać, nie możemy

też tego kontrolować, badać, uczyć lub

uwzględniać w polityce sektorowej.”

Norma Lang

ICNP® stanowi część składową globalnej

infrastruktury informacji dostarczającej danych

o praktyce opieki pielęgniarskiej i polityce

w zakresie umożliwiającym poprawę

opieki nad pacjentem. ICNP® jest klasyfikacją

stworzoną na potrzeby pielęgniarek

europejskich. Zawiera ujednolicone nazewnictwo

rozpoznanych stanów, podejmowanych

działań, uzyskiwanych wyników pielęgnowania.

Jest to klasyfikacja przygotowana

w wersji elektronicznej, umożliwiająca

przetwarzanie danych. ICNP® stanowi

klasyfikację kompatybilną ze standardami

terminologii opieki zdrowotnej (ISO

18104:2003, American Nurses Association

Recognition) oraz innymi systemami klasyfikacyjnymi

(NANDA, Omaha System,

NIC i NOC).

Na świecie od kilkudziesięciu lat obserwuje

się proces ujmowania w ramy terminologiczne

profesji (w tym pielęgniarki i lekarza),

których zakres działania wymyka się

prostym definicjom i klasyfikacjom.

Kluczową umiejętnością zawodową

współczesnej pielęgniarki pozostaje sposób

formułowania diagnozy pielęgniarskiej,

a w jej następstwie – planowania i oceniania

efektów podjętych – na rzecz podmiotu

opieki – interwencji.

„Aktualnie tworzone są niemal nieskończone

zbiory propozycji diagnoz, które jednakże

formułowane są w dowolny, często

opisowy sposób, na który wpływają zarówno

indywidualne, często literackie uzdolnienia

ich twórców, dotychczasowe doświadczenie

zawodowe, jak również osobiste poglądy

nt. diagnozy. Niebagatelny wpływ na

zakres i charakter formułowanej diagnozy

wywierają również przełożeni, decydenci.

Wobec powyższego, diagnoza pielęgniarska

posiada często charakter przypadkowy

i subiektywny, a sam jej twórca często może

liczyć wyłącznie na siebie”.

Brak opisu (w kontekście pielęgniarstwa)

zjawisk dotyczących pacjenta oraz interwencji

pielęgniarskich i ich rezultatów zrodziła

potrzebę (czy wręcz konieczność) stworzenia

Międzynarodowej Klasyfikacji Praktyki

Pielęgniarskiej (ICNP®).

Wprowadzanie klasyfikacji odnoszących

się do praktyki pielęgniarskiej jest koniecznością

z uwagi na:

1. standaryzację słownictwa, jakim posługują

się pielęgniarki;

2. wysoki poziom wzajemnego zrozumienia

między grupami pracującymi nawet

w skrajnie odmiennych warunkach

i kulturze;

3. poszerzenie wiedzy pielęgniarek na temat

relacji między diagnozą pielęgniarską,

działaniem a jego wynikiem;

4. rozwój baz danych i systemów informacyjnych

wspomagających działalność bieżącą

i zarządzanie ochroną zdrowia;

5. wspieranie nauczania i rozwoju zawodowego;

6. określanie niezbędnych nakładów na

opiekę pielęgniarską;

7. planowanie zasobów niezbędnych w codziennej

praktyce;

8. nawiązanie do innych medycznych systemów

klasyfikacji.

ICNP® można wykorzystywać na różne

sposoby:

• stanowiąc pewien katalog, zawierający listę

terminów, umożliwia pielęgniarce przygotowanie

bieżącej dokumentacji,

• stwarza szansę wykorzystania terminów

przy tworzeniu systemów informacji

szpitalnej,

• umożliwia wykorzystanie terminów przy

definiowaniu zmiennych badawczych dotyczących

działalności pielęgniarskiej,

• pełni ważną rolę w procesie kształcenia

pielęgniarek, szczególnie w zakresie

uszczegółowienia diagnoz i interwencji

pielęgniarskich w procesie pielęgnowania.

Międzynarodowa Rada Pielęgniarek

(ICN) określiła następujące korzyści wynikające

ze stworzenia ICNP®:

• stworzenie wspólnego języka, swoistego

rodzaju „esperanto pielęgniarskiego”,

w celu poprawy komunikacji w ramach

profesji pielęgniarskiej, a także między

pielęgniarkami i innymi zawodami;

• opisywanie i dokumentowanie opieki pielęgniarskiej,

sprawowanej w różnych placówkach,

8 W CIENIU CZEPKA


Pielęgniarstwo

• umożliwienie dokonywania porównań danych

pielęgniarskich pomiędzy placówkami

ochrony zdrowia jak i na arenie międzynarodowej,

• prognozowanie trendów w opiece pielęgniarskiej,

• alokację zasobów, zgodnie z potrzebami

pacjentów,

• stymulację rozwoju badań z zakresu

pielęgniarstwa dzięki połączeniu z dostępnymi

danymi w systemach informacji

pielęgniarskiej i medycznej, umożliwiającą

pielęgniarkom ocenę skuteczności

ich opieki;

• dostarczenie wiarygodnych danych mających

znaczenie dla edukacji pielęgniarskiej

i polityki zdrowotnej.

Prace nad wdrożeniem ICNP® trwają

w wielu krajach świata. Powstał specjalny

program komputerowy umożliwiający posługiwanie

się ICNP® celem tworzenia diagnoz

i interwencji pielęgniarskich oraz dokumentowania

ich na nośniku elektronicznym

jak również z możliwością wydruku

papierowego.

Współczesne pielęgniarstwo wymaga dobrych

systemów informatycznych, przydatnych

w przetwarzaniu i transmitowaniu danych,

co w efekcie może przyczynić się do

poprawy jakości świadczonej opieki oraz

rozwoju profesji.

Skuteczne wykorzystanie ICNP® wymaga

zarówno komputeryzacji stanowisk pracy

pielęgniarek, jak również kształtowania/

doskonalenia niezbędnych umiejętności.

Ujednolicona terminologia zawodowa

i odpowiednio zakodowana dokumentacja

umożliwiają szybkie przesyłanie i przetwarzanie

informacji w zakodowanej formie,

co przyczynić się może w dużej mierze do

usprawnienia i polepszenia opieki zdrowotnej

ze szczególnym zwróceniem uwagi na

zapewnienie bezpieczeństwa klientom systemu

ochrony zdrowia.

Warszawa, grudzień 2008

Polskie Towarzystwo Pielęgniarskie,

Zarząd Główny, Al. Reymonta 8 lok 12;

tel/fax +48 (22) 663 63 45;

zgptpiel@gmail.com; www.ptp.na1.pl

osoba do kontaktu:

Dorota Kiliańska przewodnicząca ZGPTP;

email: zgptpiel@gmail.com

opracowanie:

mgr Agnieszka Kubiak,

mgr Dorota Pietrzak

FAKTY O HIV I AIDS

Dlaczego konieczne jest posiadanie

wiedzy na temat HIV i AIDS?

Ponieważ liczba osób zakażonych

HIV, a w następstwie tego chorych

na AIDS, wciąż wzrasta. Istotny jest

również fakt, że w przeciwieństwie

do tego co często mówią ludzie, każdy

– bez względu na swoją przynależność

rasową, wyznanie religijne

lub orientację seksualną – może ulec

zakażeniu. W związku z tym wiedza

na temat HIV i AIDS jest niezbędna

każdemu człowiekowi.

AIDS to zespół chorobowy, który

powstaje w wyniku spadku odporności

organizmu. Obejmuje wiele schorzeń

zakaźnych i nowotworowych.

Rozwijają się one na skutek postępującego

uszkodzenia układu immunologicznego

człowieka. Nazwa pochodzi

od słów: Acquired Immune Deficiency

Syndrome (zespół nabytego upośledzenia

odporności). Pierwsze przypadki

AIDS opisano w 1981 roku w Stanach

Zjednoczonych u homoseksualnych

mężczyzn, a następnie u obojga

płci przyjmujących dożylne narkotyki.

Zdiagnozowano wówczas tzw. zakażenia

oportunistyczne i nowotwory, które

wcześniej występowały sporadycznie.

Okazało się, że zachorowania dotyczą

również osób cierpiących na hemofilię.

Od 1983 roku, kiedy opisano

pierwsze przypadki AIDS w Afryce,

wiadomo było, że zakażenie szerzy się

drogą kontaktów heteroseksualnych

i z matki na płód.

Czynnikiem wywołującym AIDS

jest drobnoustrój nazwany ludzkim wirusem

upośledzenia odporności HIV

(ang. Human Immunodeficiency Virus).

Za jego odkrywców uznano Francuza

Luca Montagiera i Amerykanina Roberta

Gallo, którym udało się – niezależnie

od siebie – wyizolować czynnik

odpowiedzialny za uszkodzenie układu

immunologicznego.

Okazało się, że wirus ten należy do

rodziny retrowirusów i ma powinowactwo

do limfocytów T człowieka.

Nazwę HIV ustalono w 1986 roku.

Retrowirusy posiadają materiał genetyczny

zakodowany w RNA. Aby móc

się namnażać w komórkach organizmu

(czyli replikować), muszą zawierać enzym

„przepisujący” informację genetyczną

z RNA na DNA. Dokonuje się

to przy udziale wirusowego enzymu –

odwrotnej transkryptazy. Dotychczas

wyodrębniono 8 podtypów (genotypów)

wirusa HIV i oznaczono je kolejnymi

literami alfabetu od A do H.

różnią się one m.in. stopniem „zakaźności”.

HIV namnażając się w organizmie

gospodarza stale ulega mutacjom,

tak więc u jednego chorego występuje

ogromna liczba zróżnicowanych

wariantów wirusa. Ma to szczególne

znaczenie dla skuteczności leków antyretrowirusowych,

gdyż część zmutowanych

wirusów jest niewrażliwa

na podawane preparaty. Namnażanie

się HIV powoduje śmierć limfocytów.

Nowe komórki pojawiają się znacznie

wolniej niż są niszczone i dlatego ustrój

niejako „przegrywa” walkę z zakażeniem.

Zmniejszona liczba limfocytów

jest przyczyną zwiększonej wrażliwości

organizmu na niektóre infekcje i

choroby nowotworowe. Kiedy układ

odpornościowy jest już mocno osłabiony,

rozwija się AIDS. Badania immunologiczne

krwi oraz pojawienie

się specyficznych infekcji wskazują,

że zakażenie HIV postępuje w kierunku

AIDS.

ZAKAŻENIE HIV

MOŻE NASTĄPIĆ

NA SKUTEK:

– kontaktu seksualnego z osobą zakażoną

(dopochwowego, doodbyt-

2 (208) 2009

9


Pielęgniarstwo

niczego lub oralno-genitalnego),

a także poprzez kontakt z zakażoną

krwią.

Jest to najczęstszy sposób szerzenia

się HIV. Wirus może być przenoszony

z każdej zakażonej osoby na jej partnera

seksualnego (z mężczyzny na kobietę,

z kobiety na mężczyznę, z mężczyzny

na mężczyznę oraz niezwykle

rzadko z kobiety na kobietę). Współwystępowanie

innych chorób przenoszonych

drogą płciową (z ang. STD –

Sexually Transmiter Diseases) zwiększa

ryzyko zakażenia HIV. Szczególnie

niebezpieczne są choroby wywołujące

owrzodzenia narządów płciowych.

Ułatwiają one wniknięcie wirusa

do organizmu, ponieważ większa

powierzchnia błony śluzowej ma wówczas

kontakt z HIV.

– przetoczenia krwi lub preparatów

krwiopochodnych uzyskanych od

dawców zakażonych HIV

– używania sprzętu do iniekcji (igły

i strzykawki) oraz innych narzędzi

naruszających ciągłość tkanek (np.

przy tatuowaniu), z których korzystali

zakażeni HIV

– przeniesienie wirusa z matki na

dziecko – może dojść w czasie ciąży,

porodu, a także podczas karmienia

piersią

NIE MOŻNA

ZAKAZIĆ SIĘ HIV PRZEZ:

– kaszel lub kichanie

– ukąszenia owadów

– wodę i żywność

– pocałunek

– uścisk dłoni

– kontakty w pracy lub szkole

– wspólne korzystanie z: łaźni publicznych,

toalet, telefonów, basenów,

kubków, szklanek, talerzy i innych

przedmiotów codziennego użytku

Od momentu zakażenia do rozwoju

AIDS mija przeciętnie 10-12 lat.

U niektórych chorych progresja choroby

może być szybsza. Historia naturalna

zakażenia HIV obejmuje następujące

etapy:

1. przedostanie się wirusa do krwioobiegu.

2. inkubacja (wylęganie) – trwa 2-6 tygodni.

3. ostra choroba retrowirusowa –

pierwsze objawy kliniczne zakażenia

występują u większości (nawet

80 %) chorych i związane są z

szybkim namnażaniem się wirusa.

W czasie 2-6 tygodni po wniknięciu

HIV do organizmu występują

objawy podobne do grypy (gorączka,

uczucie ogólnego „rozbicia”,

bóle mięśni i stawów), połączone z

powiększeniem węzłów chłonnych,

czasem z wysypką na skórze i zmianami

na śluzówkach jamy ustnej.

Ten zestaw objawów nazywany jest

zespołem mononukleozopodobnym,

gdyż przypomina też symptomy wirusowej

choroby zwanej mononukleozą

zakaźną. Sporadycznie występują

infekcje układu nerwowego:

aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych,

zapalenia mózgu

i rdzenia kręgowego, neuropatie

obwodowe. Objawy ostrej choroby

retrowirusowej mijają samoistnie,

są na tyle niecharakterystyczne, że

rzadko stanowią podstawę rozpoznania

zakażenia HIV.

4. wczesne zakażenie HIV – okres od

chwili zakażenia do ok. 6 miesiąca–

w tym czasie ustala się pewien stan

równowagi między replikacją wirusa

a układem immunologicznym Postęp

zakażenia i szybkość progresji

zależy od tempa namnażania się wirusa

i poziomu na którym ustabilizuje

się (czasowo) system odporności.

5. okres utajenia (bezobjawowe lub

skąpoobjawowe zakażenia HIV)

u dorosłych trwa od kilku miesięcy

do kilku lat, natomiast u dzieci

okres bezobjawowy jest krótszy.

6. „objawowe” zakażenie HIV – (dawna

nazwa: zespół związany z AIDS)-

występują objawy upośledzenia odporności

zawarte w kategorii klinicznej

B

7. zespół nabytego upośledzenia odporności

(AIDS) rozpoznawany jest

w chwili wystąpienia jednej z kilkudziesięciu

chorób wskaźnikowych

Osoby żyjące z HIV nawet jeśli nie

mają żadnych objawów chorobowych,

mogą zakażać innych. Tylko u ok. 1%

seropozytywnych osób, być może nigdy

nie rozwinie się AIDS. Mówi się

wówczas o tzw. niepostępującym zakażeniu

HIV.

KLASYFIKACJA

ZAKAŻENIA HIV:

W zależności od występujących objawów

zakażenie kliniczne dzieli się na

3 kategorie kliniczne – A, B, C:

– kategoria kliniczna A – ostra choroba

retrowirusowa, uogólnione powiększenie

węzłów chłonnych i bezobjawowy

okres zakażenia

– kategoria kliniczna B – objawy wynikające

z zakażenia HIV lub związane

z upośledzeniem odporności

komórkowej. Można do nich zaliczyć

m.in.:

• kandydozę śluzówek jamy ustnej,

• leukoplakię włochatą

• półpasiec nawracający

• zmiany dysplastyczne w obrębie

szyjki macicy

• małopłytkowość ze skazą krwotoczną

(plamica małopłytkowa).

Rozpoznanie schorzeń z kategorii B

wyklucza możliwość przejścia do kategorii

A (tzn. osoba, u której w wyniku

leczenia ustąpiły wymienione wyżej

stany chorobowe, nie może być ponownie

zakwalifikowana do kategorii A)

– kategoria kliniczna C – choroby zawarte

w definicji AIDS, tzw. choroby

wskaźnikowe. Należą do nich zakażenia

oportunistyczne, nowotwory

oraz zespoły chorobowe z bezpośrednim

oddziaływaniem HIV na

„gospodarza”.

Większość ludzi żyjących z HIV

wie, że są zakażeni. Zakażony organizm

wytwarza przeciwciała anty-

-HIV w ilościach wykrywalnych dostępnymi

testami zazwyczaj od 4-6

tygodni do trzech miesięcy od chwili

wniknięcia wirusa. Bardzo rzadko

przeciwciała wykrywa się między

3 a 6 miesiącem, zupełnie wyjątkowo

po 6 miesiącach. Ważna jest więc znajomość

objawów i schorzeń, których

10 W CIENIU CZEPKA


Neonatologia

wystąpienie może wskazywać na zakażenie

HIV.

Testy przesiewowe, stosowane do

wykrywania zakażeń HIV, stwierdzają

obecność przeciwciał anty-HIV, nie

zaś samego wirusa. Testy charakteryzują

się bardzo wysoką czułością sięgającą

99,5% oraz swoistością wynoszącą

99,8%. Ze względu na wysoką

czułość testów wynik może czasami

wypaść dodatnio, mimo braku przeciwciał

anty-HIV we krwi. Mówi się

wówczas o wyniku fałszywie dodatnim.

Dla upewnienia się, że wynik

nie jest fałszywy zawsze wykonuje się

tzw. test potwierdzenia, który zapewnia

wiarygodność dodatniego wyniku.

Testy na obecność przeciwciał anty-HIV

są rozstrzygające po upływie

trzech miesięcy od momentu zakażenia

(okienko serologiczne). Bardzo

rzadko wynik fałszywie ujemny może

wystąpić do sześciu miesięcy.

O wyniku fałszywie ujemnym mówimy

wówczas, gdy w badaniu próbki

krwi na obecność przeciwciał anty-

HIV uzyskujemy wynik ujemny,

podczas gdy dana osoba jest zakażona

i wynik ten powinien być dodatni.

Możliwość wystąpienia wyniku fałszywie

ujemnego musi być przedyskutowana

z pacjentem, o ile jego dotychczasowy

styl życia niesie ryzyko zakażenia

HIV. W takich sytuacjach, aby

upewnić się, że dana osoba nie jest zakażona,

konieczne jest ponowne wykonanie

testu po pewnym czasie. Najczęstszą

przyczyną wystąpienia wyniku

fałszywie ujemnego jest wykonanie

badania we wczesnym okresie zakażenia

(w „okienku serologicznym”), kiedy

nie doszło jeszcze do wytworzenia

przeciwciał. Należy jednak pamiętać,

że osoba, której status serologiczny jest

w danej chwili ujemny, może ulec zakażeniu

następnego dnia.

Opracowanie na podstawie :

– „Fakty na temat HIV i AIDS dla pielęgniarek

i położnych” Krajowe Centrum ds. AIDS;

Warszawa 2008

– „Co musisz wiedzieć o HIV i AIDS” mgr

Katarzyna Walkowska-Iwańska, dr Anna Marzec-Bogusławska;

Warszawa 2008

Małgorzata Narożna

licencjat pielęgniarstwa

Akademicki Szpital Kliniczny we Wrocławiu

WCZESNA DIAGNOSTYKA

WAD SŁUCHU

METODĄ REJESTRACJI

WYWOŁANYCH OTOEMISJI

AKUSTYCZNYCH

W BADANIACH PRZESIEWOWYCH

NOWORODKÓW

Badania dotyczące wczesnej diagnostyki

wad słuchu przeprowadziłam

z myślą o koleżankach pielęgniarkach

i położnych, które wykonują

tą olbrzymią pracę dla wszystkich

nowo narodzonych dzieci w naszym

kraju. Ośrodek w którym pracuję

Akademicki Szpital – Neonatologia

– OITN badania przesiewowe

słuchu u noworodków wykonuje

już 6 lat, a w całym kraju program

funkcjonuje od 4 lat. Obecnie Polska

zliczana jest do czołówki najlepiej

przebadanych, pod względem wad

słuchu, państw na świecie.

Warunkiem niezbędnym do wykształcenia

mowy i komunikowania się

w sposób właściwy gatunkowi ludzkiemu

jest prawidłowy słuch. Ma on zasadnicze

znaczenie dla rozwoju języka,

warunkuje poznawanie i rozumienie,

wpływa na rozwój psychiczny, społeczny

i intelektualny. U człowieka proces

słyszenia zaczyna się od 24 miesiąca

życia płodowego. Dziecko już w łonie

matki reaguje na dźwięki, a od momentu

narodzin zaczyna długi i skomplikowany

proces rozwoju mowy i komunikacji.

Sześciotygodniowe niemowlę

wykazuje zainteresowanie dźwiękami

z otoczenia, a w 6 miesiącu życia potrafi

umiejscowić źródło dźwięku, wyraża się

to zwracaniem głowy w kierunku źródła

dźwięku. Roczne dziecko rozumie

i wykonuje proste polecenia oraz wypowiada

pierwsze słowa, a w drugim roku

życia buduje proste zdania. W przypadku

dzieci niedosłyszących od urodzenia

proces ten jest bardzo zaburzony. Brak

dopływu bodźców dźwiękowych uniemożliwia

naturalne komunikowanie

się. Dzieci z głębokim uszkodzeniem

słuchu nigdy samoistnie nie są w stanie

nauczyć się mówić. Niedosłuch znacznego

stopnia dostrzegany jest przez rodziców

w drugim półroczu życia dziecka

(brak reakcji na głośne dźwięki, rozwoju

mowy), lżejsza jego postać jest rozpoznawana

przez otoczenie dopiero w 2

-3 roku życia.

Badania dowodzą, że krytyczny okres

w rozwoju mowy obejmuje pierwsze

6 miesięcy życia. Stąd też tak ważne

jest wczesne wykrycie niedosłuchu, odpowiednie

leczenie (protezowanie aparatami

słuchowymi) i rehabilitacja pozwalają

dzieciom z wadą słuchu rozwijać

się podobnie jak tym bez wad receptora.

Późno rozpoczęte leczenie i rehabilitacja

są przyczyną zaburzonego lub całkowi-

2 (208) 2009

11


Neonatologia

cie niemożliwego rozwoju mowy.

Przy współpracy Fundacji Wielkiej

Orkiestry Świątecznej Pomocy oraz

Pana Ministra Zdrowia prof. Mariusza

Łapińskiego w 2002 r. w wybranych

ośrodkach wprowadzony został

Program Powszechnych Przesiewowych

Badań Słuchu Noworodków. W całym

kraju program ten obowiązuje od

1.01.2004 r.

Wprowadzenie badań przesiewowych

słuchu u noworodków jest w pełni

uzasadnione, gdyż tylko 50% dzieci

z uszkodzeniem słuchu jest zakwalifikowanych

do grupy z dodatnimi czynnikami

ryzyka, poszerza to grupę wymagającą

troskliwej obserwacji. Światowe

statystyki podają, że 1 – 6 dzieci na

1000 rodzi się z zaburzeniami słuchu

różnego stopnia.

W Polsce średnio rodzi się 400 000

dzieci rocznie. Można więc ocenić, że

każdego roku rodzi się w naszym kraju

od 400 do 2400 dzieci z głębokim

uszkodzeniem słuchu, z obustronnym

niedosłuchem średniego stopnia lub niedosłuchem

jednostronnym.

U dzieci do 5 roku życia 90% przypadków

zaburzeń słuchu jest spowodowane

uszkodzeniami wrodzonymi lub

nabytymi w okresie noworodkowym.

Tylko 10% stanowią zaburzenia nabyte

w późniejszym okresie życia.

Głęboki niedosłuch występuje 6 razy

częściej niż wrodzona niedoczynność

tarczycy i 15 razy częściej niż fenyloketonuria,

czyli schorzenia, których występowanie

powszechnie jest monitorowane

u noworodków.

Powyższe dane epidemiologiczne

wskazują na ogromną wagę i skalę problemu

wad słuchu.

Zgodnie z wytycznymi amerykańskich

i europejskich niezależnych konsultantów

Joint Commitee on Infant Hearing

European Consensus Development

Conference on Neonatal Hearing Screening

z 1999 roku zaleca się wprowadzenie

we wszystkich krajach powszechnych

przesiewowych badań słuchu u noworodków.

Najważniejszym celem badań jest

skrócenie czasu wykrywania wad słuchu

u dzieci do 3 miesiąca życia, tak, aby

diagnozowanie, zaopatrzenie w aparaty

słuchowe i rehabilitacja mogły nastąpić

przed 6 miesiącem życia.

W Polsce Powszechne Przesiewowe

Badania Słuchu u Noworodków zostały

zatwierdzone Rozporządzeniem

Ministra Zdrowia z dn. 10 lipca 2003

roku w sprawie świadczeń zdrowotnych,

w szczególności badań przesiewowych,

oraz okresów, w których te

badania są przeprowadzane.

Załącznik nr 2 określa, iż badanie

słuchu metodami obiektywnymi (otoemisja

akustyczna lub słuchowe potencjały

wywołane pnia mózgu) powinny

być wykonane na oddziale noworodkowym

w terminie do 4 doby życia.

W badaniach przesiewowych słuchu

u noworodków stosowane są metody

obiektywnej oceny narządu słuchu,

ponieważ noworodek ani niemowlę

nie jest pacjentem, który w jakikolwiek

sposób może współpracować podczas

badania.

Do tych metod należą m.in. wywołane

otoemisje akustyczne (OAE).

Ucho nie tylko odbiera, ale i emituje

dźwięki, które można zarejestrować

bardzo czułą sondą umieszczona

w przewodzie słuchowym.

Źródłem otoemisji są prawidłowo

funkcjonujące komórki słuchowe

w uchu wewnętrznym. Ponieważ otoemisje

są bardzo ciche, badanie przeprowadza

się podczas snu dziecka, w drugiej

dobie życia. Jeżeli wynik badania

jest wątpliwy, badanie powtarza się zanim

dziecko opuści oddział noworodkowy.

Zarejestrowanie otoemisji oznacza,

że w chwili badania komórki słuchowe

są sprawne. Dziecko otrzymuje certyfikat

w kolorze niebieskim, który wklejany

jest do książeczki zdrowia dziecka.

Jeżeli otoemisje nie zostały zarejestrowane,

a badanie powtórne potwierdziło

nieprawidłowy wynik, do książeczki

zdrowia dziecka zostanie wklejony

certyfikat w kolorze żółtym. Noworodek

jest kierowany na badania diagnostyczne,

które należy wykonać zanim

dziecko ukończy trzeci miesiąc życia.

Adres odpowiedniej placówki audiologicznej

lub laryngologicznej rodzice

otrzymują przy wypisie dziecka z oddziału

neonatologicznego.

BADANIA WŁASNE

Cel pracy

Celem pracy jest ocena słuchu u noworodków

z grupy ryzyka uszkodzenia

słuchu przy wykorzystaniu metody

pomiaru otoemisji akustycznych oraz

przedstawienie zależności pomiędzy

wczesna diagnostyką niedosłuchu na

oddziałach noworodkowych, a edukacją

rodziców oraz ilością dzieci, które zgłaszane

są do ośrodków wczesnej diagnostyki

audiologicznej.

Sposób realizacji badań.

Badania zrealizowano w oparciu

o kolejne kroki:

1. Wybór grupy dzieci poddanych badaniom,

czasu prowadzenia badań

i osób nadzorujących badania.

2. Wyodrębnienie czynników ryzyka,

które mogą wpłynąć na wyniki otoemisji.

3. Ocena otrzymanych wyników otoemisji

akustycznych w badanych grupach

noworodków.

4. Przedstawienie zależności pomiędzy

wczesną diagnostyką noworodków

i edukacją rodziców, a świadomością

bezwzględnej konieczności prowadzenia

wczesnej diagnostyki i rehabilitacji

audiologicznej.

MATERIAŁ I METODY.

Badania przesiewowe na wybranej

grupie noworodków.

Materiał moich badań stanowiły noworodki

od 1 dnia życia do 3 miesiąca

życia przebywające na Fizjologii i Patologii

oraz Intensywnej Terapii Oddziału

Neonatologii w Akademickim Szpitalu

Klinicznym we Wrocławiu.

Badania wykonano w czasie od

1.01.2007 do 31.12.2007.

Przesiewowe badania słuchu noworodków

i wcześniaków na Oddziale Intensywnej

Terapii Noworodka wykonałam

osobiście. Wraz z lekarzem prowadzącym

wypełniałam dokumentację

medyczną, a przy współpracy z Pielęgniarką

Oddziałową przesyłałam dane

drogą elektroniczną do bazy danych

w Warszawie.

12 W CIENIU CZEPKA


Neonatologia

Szkolenie teoretyczne i praktyczne

w zakresie badań słuchu metodą wywołanych

otoemisji akustycznych odbyłam

w dn. 18.12.2002 w Ośrodku Wczesnej

Diagnostyki Wad Słuchu Kliniki Otolaryngologii

Akademii Medycznej we

Wrocławiu.

Wybór dzieci do mojej pracy dokonywany

był losowo i stanowił grupę 356

noworodków.

Z grupy tej wytypowano wszystkie

dzieci, u których stwierdzono nieprawidłowości

stanu ogólnego lub oddziaływanie

czynników, które mogą mieć

wpływ na wystąpienie przejściowego

bądź trwałego upośledzenia słuchu

- grupę ryzyka Gr (156 noworodków)

oraz grupę potencjalnie zdrową Gk (200

noworodków).

Czynniki ryzyka jakie brano pod

uwagę, to:

• skrajnie niska urodzeniowa masa ciała

(750 – 1000g)

• bardzo niska urodzeniowa masa ciała

< 1500 g

• intensywna terapia > 7 dni

• sztuczna wentylacja > 5 dni, pobyt

w inkubatorze

• leki oto toksyczne (amino glikozydy,

diuretyki)

• wada wrodzona głowy i szyi, zespoły

wad skojarzonych z niedosłuchem.

Grupę ryzyka Gr – stanowiło 156

noworodków leczonych na Oddziale

Intensywnej Terapii i Patologii Noworodka

(65 noworodków płci żeńskiej

i 91 noworodków płci męskiej). U każdego

z nich wystąpił co najmniej jednego

z czynników ryzyka uszkodzenia

słuchu.

Grupa potencjalnie zdrowa (kontrolna)

Gk – to 200 noworodków, z Oddziału

Fizjologii i Patologii Noworodków

(85 noworodków płci żeńskiej i 115

noworodków płci męskiej), u których

na podstawie wywiadu i dokumentacji

medycznej nie stwierdzono czynników

uszkodzenia słuchu.

Wyniki badania TEOAE (wynik

otoemisji) w grupie Gk.

W badanej grupie dzieci potencjalnie

zdrowych (200 noworodków) wyodrębniono

5 z nich z nieprawidłowym wynikiem TEOAEs, co stanowi 2,5% badanej

populacji. Prawidłowy wynik badania słuchu stwierdzono w 195 przypadkach,

co stanowi 97,5 % badanych dzieci.

Wyniki badań słuchu w grupie Gk ilustruje wykres 1.

Wykres 1 – Wyniki badania słuchu w grupie Gk.

Wśród 5 dzieci z nieprawidłowym wynikiem przesiewowego badania słuchu

stwierdzono niedosłuch obustronny u 2 dzieci i niedosłuch jednostronny u 3 dzieci,

co pokazuje tabela 1.

Nieprawidłowy wynik TEOAEs LICZBA NOWORODKÓW PROCENT (%)

W uchu prawym 1 20 %

W uchu lewym 2 40 %

W obu uszach 2 40%

Wyniki badania otoemisji w Gr.

W grupie dzieci z czynnikami ryzyka (156) przedstawiono na wykresie 2.

Wykres 2 – Wyniki badania słuchu w grupie Gr.

U noworodków z nieprawidłowym wynikiem badania przesiewowego słuchu

2 (208) 2009

13


Neonatologia

obciążonych czynnikami ryzyka na 22 dzieci stwierdzono u 2 dzieci niedosłuch

lewostronny, u 9 dzieci niedosłuch prawostronny, a u 11 dzieci niedosłuch obustronny.

Podział ten przedstawiono w tabeli 2.

Nieprawidłowy wynik TEOAEs LICZBA NOWORODKÓW PROCENT (%)

W uchu prawym 9 40,9 %

W uchu lewym 2 9,1%

W obu uszach 11 50,0%

Porównanie wyników otoemisji akustycznych w Gk i Gr

Wykres 3

W Gk (dzieci

zdrowych) aż 5

miało dodatni wynik

przesiewowego

badania słuchu. W

Gr wynik nieprawidłowy

TEOAE

stwierdzono u 22

noworodków.

słuchu szczególnie ważną rolę odgrywa

edukacja zdrowotna rodziców, która

powinna rozpocząć się już podczas

trwania ciąży matki, zwłaszcza jeśli

występują czynniki powodujące niedosłuch

płodu.

6. Wyczerpujące informacje na temat

konieczności monitorowania narządu

słuchu, leczenia i rehabilitacji, które

otrzymują rodzice, mają ogromne znaczenie

dla ich dalszego postępowania

z niedosłyszącym noworodkiem.

Świadomość rodziców, ich praca,

konsekwencja i wytrwałość

wspierane dostępnymi technikami

medycznymi są w chwili

obecnej jedyną drogą do stworzenia

warunków prawidłowego

rozwoju niedosłyszącego dziecka,

a edukacja zdrowotna rodziców

powinna być kolejnym naturalnym

działaniem po wprowadzeniu

Powszechnych Badań

przesiewowych Słuchu Noworodków.

Literatura u autora.

Przedstawione wyniki wskazują na sens przeprowadzania przesiewowych badań

słuchu także w populacji zdrowo urodzonych dzieci.

WNIOSKI.

1. W badanej populacji noworodków

określano zazwyczaj kilka czynników

ryzyka uszkodzenia słuchu. Były to

najczęściej: wcześniactwo (skrajnie niska

lub bardzo niska masa ciała), zaburzenia

oddychania wymagające sztucznej

wentylacji, pobyt w inkubatorze, leki

ototoksyczne, wady rozwojowe, zespoły

wad szczególnie w obrębie twarzoczaszki.

2. Czynniki ryzyka uszkodzenia słuchu

są przyczyną zaburzeń słuchu i jednocześnie

obniżają parametry otoemisji

akustycznych TEOAE.

3. Uszkodzenia słuchu występują częściej

w grupie dzieci z kilkoma czynnikami

ryzyka, co powoduje potrzebę długotrwałego

nadzoru audiologicznego,

szczególnie u noworodków, gdzie badanie

przesiewowe słuchu zarejestrowano

jako prawidłowe.

4. Nieprawidłowe wyniki badań w grupie

zdrowych dzieci potwierdzają konieczność

przeprowadzania badań przesiewowych

słuchu na całej populacji noworodków.

5. Dla dalszej diagnostyki audiologicznej

dzieci z grupy ryzyka uszkodzenia

Stowarzyszenie

Opieki

Długoterminowej

„Otwarta Dłoń

W 2008 r. z inicjatywy pielęgniarek

powołano Stowarzyszenie

Opieki Długoterminowej

„Otwarta Dłoń” -

siedziba 59—300 Lubin,

ul. Bema 5.

Osoby zainteresowane wsparciem

naszej działalności, na rzecz

osób wymagających profesjonalnej

opieki długoterminowej zapraszamy

do współpracy.

Prezes Stowarzyszenia

Beata Braziuk

(tel. 608292582)

Nr konta bankowego

75 1240 1486 1111 0010 2144 5418

14 W CIENIU CZEPKA


Problemy prawne

MINISTERSTWO ZDROWIA Warszawa, 26 listopad 2008 r.

Departament Pielęgniarek i Położnych

Szanowna Pani Prezes

Pani Elżbieta Buczkowska Prezes Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych

Departament Pielęgniarek i Położnych przesyła w załączeniu opinię prawną do wiadomości i ewentualnego

wykorzystania, w kwestii pełnienia funkcji pielęgniarki oddziałowej przez ratownika

medycznego.

Z-ca Dyrektora Departamentu Pielęgniarek i Położnych Jolanta Skolimowska

W nawiązaniu do maila z dnia

23 października 2008 r. w sprawie

konkursu na stanowisko pielęgniarki

oddziałowej, Departament

Pielęgniarek i Położnych

przedkłada następującą opinię.

Kwestie związane z przeprowadzaniem

konkursu min. na stanowisko pielęgniarki

oddziałowej reguluje Rozporządzenie

Ministra Zdrowia i Opieki

Społecznej z dnia 19 sierpnia 1998 r.

w sprawie szczegółowych zasad

przeprowadzania konkursu na niektóre

stanowiska kierownicze w publicznych

zakładach opieki zdrowotnej,

składu komisji konkursowej

oraz ramowego regulaminu przeprowadzania

konkursu (Dz. U. Nr 115,

poz. 749. z późn. zm.).

Natomiast problematykę kwalifikacji

zawodowych wymaganych na stanowisku

pielęgniarki oddziałowej określa

Rozporządzenie Ministra Zdrowia

i Opieki Społecznej z dnia 29 marca

1999 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych

od pracowników na poszczególnych

rodzajach stanowisk

pruty w publicznych zakładach opieki

zdrowotnej (Di U. Nr 30. poz. 300,

z późn. zm.). Zgodnie z tabelą stanowiąca

załącznik do tego rozporządzenia

(poz. 28) pielęgniarką oddziałową może

zostać osoba, która ma wykształcenie

wyższe pielęgniarskie lub inne wyższe

mające zastosowanie przy udzielaniu

świadczeń w działalności podstawowej

i średnie medyczne. Ponadto, test

wymagany staż pracy w szpitalu (3 lata).

Z treści tego rozporządzenia wynika.

że kandydatem na stanowisko pielęgniarki

oddziałowej może być osoba

mająca wykształcenie pielęgniarskie

lub inne wyższe mające zastosowanie

przy udzielaniu świadczeń w działalności

podstawowej. Postanowienie

powyższe wskazuje na zasadnicze

wymagane wykształcenie tj. wyższe

pielęgniarskie, dopuszcza jednak

innych kandydatów jednakże pod

warunkiem posiadania wykształcenia

pielęgniarskiego. Za takim rozumowaniem

przemawia wykładnia celowościowa

analizowanych unormowań,

które nie pozwalają na pełnienie

stanowiska pielęgniarki oddziałowej

osobie niemającej prawa do

wykonywania zawodu pielęgniarki,

a co za tym idzie wykształcenia pielęgniarskiego.

Należy zwrócić uwagę,

że przedmiotowe rozporządzenie nie

może być sprzeczne z ustawą z dnia

5 lipca 1996 r, o zawodach pielęgniarki

i położnej (Dz. U. z 2001 r. Nr

57, poz. 602, z późn. zm.), a w szczególności

z art. II ust. 1. zgodnie z którym

zawód pielęgniarki może wykonywać

osoba posiadająca prawo

wykonywania zawodu stwierdzone

przez okręgową radę pielęgniarek

i położnych.

Jednocześnie zgodnie z §8 rozporządzenia

z dnia 19 sierpnia 1998 r. do

konkursu mogą przystąpić osoby posiadające

kwalifikacje wymagane do

zajmowania danego stanowiska w publicznych

zakładach opieki zdrowotnej

określone odrębnymi przepisami.

W omawianym przypadku będzie

to niewątpliwie osoba będąca pielęgniarką.

Powyższa regulacja oznaczają, że

w postępowaniu konkursowym na stanowisko

pielęgniarki oddziałowej nie

mogą brać udziału osoby nieposiadające

kwalifikacji wymaganych do zajmowania

tego stanowiska. Decyzję

o spełnieniu powyższych wymagań

przez kandydatów podejmuje komisja

konkursowa powołana przez właściwy

podmiot tj. podmiot, który utworzył zakład,

albo kierownika zakładu, stanowi

o tym §2 tego rozporządzenia. Tym samym

do wyłącznej kompetencji komisji

konkursowej jest rozstrzygniecie konkursu,

o czym stanowi §13 ust. 1 omawianego

rozporządzenia (komisja konkursowa

wybiera kandydata na dane

stanowisko w drodze tajnego głosowania,

bezwzględną większością głosów).

Zatem, to komisja konkursowa podejmując

decyzję o wyborze na dane stanowisko,

stwierdza czy kandydaci maja

stosowne wykształcenie i doświadczenie

wynikające z załącznika do rozporządzenia

z dnia 29 marca 1999 r.

Z poważaniem

Z-ca Dyrektora Departamentu

Pielęgniarek i Położnych

Jolanta Skolimowska

2 (208) 2009

15


Problemy prawne

Sprawa realizacji poboru przez pielęgniarkę

materiału do badań diagnostycznych

na zlecenie lekarza w domu pacjenta

Warszawa dnia 14.01.2009 r

Opinia

w sprawie pisma NRPiP z dnia

16.12.2008 r nr NRPiP/XVII/219/08.

Sprawa realizacji poboru przez

pielęgniarkę materiału do badań

diagnostycznych na zlecenie lekarza

w domu pacjenta powinna opierać

się na następujących aktach prawnych:

– Rozporządzeniu Ministra Zdrowia

z dnia 23.03.2006 r. w sprawie standardów

jakości dla medycznych laboratoriów

diagnostycznych

/Dz.U nr 61 poz. 435/.

– rozporządzeniu Ministra Zdrowia

z dnia 3.11.2004 r. w sprawie wykazu

zabiegów i czynności polegających

na pobraniu od pacjenta materiałów

do badań /Dz.U nr 247 poz. 24811.

Zarządzenie Prezesa NFZ nr 105/2008/

DSOZ z dnia 5.11.2008 r w sprawie określenia

warunków zawierania i realizacji

umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych

wydane na podstawie art. 102 ustawy

oświadczeniach opieki zdrowotnej,

w skrócie ustawy o NFZ wprowadza jednak

istotne zmiany do regulacji rozporządzeniowych.

Rozporządzenie z 3.11 .2004 r. nie wymienia

w ogóle pielęgniarki jako osoby

uprawnionej do poboru materiału do badań

diagnostycznych a więc w sytuacji

gdy taka praktyka jest stosowana zarówno

w sytuacji gdy pielęgniarka działa samodzielnie

/co przepisy dot. rozporządzenia

o wykonywaniu czynności zdrowotnych

bez zlecenia lekarza dopuszczają/ lub na

zlecenie lekarza - to sprawa poboru mate-

riału przez pielęgniarkę powinna być uregulowana

w rozporządzeniu z 3.11.2004 r

poprzez jego nowelizację.

Natomiast w sytuacji gdy pielęgniarka

POZ na zlecenie lekarza pobiera materiał

do badań w domu pacjenta to nie wystarczy

wskazać tylko na rozporządzenie Ministra

Zdrowia w sprawie standardów i obowiązku

stosowania procedur i instrukcji

gdyż taka regulacja jest zbyt ogólna nawet

przy stosowaniu obowiązku zapoznania

się z tymi procedurami przez zlecającego.

Skoro Prezes NFZ chciał uregulować

sprawę poboru materiału w domu pacjenta

przez pielęgniarkę POZ powinien zwrócić

uwagę na lukę prawną dot. ustalania

kosztów związanych z przewozem i zasadami

bezpieczeństwa w toku przewozu

zarówno dla przewożącego jak i materiału

do badań.

Wskazane byłoby szczegółowe uregulowanie

w zarządzeniu Prezesa NFZ a właściwie

w rozporządzeniu dotyczącym standardów

aby zlecający przy zawieraniu

umowy z laboratorium miał obowiązek

ustalić zasady odpłatności dla osoby pobierającej

materiał, koszty przewozu i zasady

bezpieczeństwa.

Pozostawienie sprawy w obecnym

stanie będzie rodziło wiele nieporozumień

a nawet nieprawidłowości i może

wskazywać, że koszty przewozu i zasady

bezpieczeństwa w przewozie materiału

obciążają wyłącznie pielęgniarkę

POZ.

KRAJOWA IZBA

DIAGNOSTÓW LABORATORYJNYCH

03 – 428 Warszawa, ul. Konopacka 4

Radca Prawny

Grażyna Filipowska-Kejna

Stanowisko Prezydium

NRPiP w związku

z wystąpieniem

pana Marka

Twardowskiego

- Podsekretarza Stanu

w Ministerstwie

Zdrowia,

podczas 33 posiedzenia

Sejmu RP

w dniu 8 stycznia

2009 roku.

Stanowisko zostało przesłane do Prezesa

Rady Ministrów, Michała Boniego – Sekretarza

Stanu w Kancelarii Prezesa Rady

Ministrów, Marszałka Sejmu RP, Klubów

Parlamentarnych Sejmu RP, Poseł Krystyny

Łybackiej, Elżbiety Streker-Dembińskiej.

W związku z wystąpieniem sejmowym

(podczas 33 posiedzenia

Sejmu RP, w dniu 8 stycznia 2009

roku) Podsekretarza Stanu w Ministerstwie

Zdrowia Pana Marka Twardowskiego,

w odpowiedzi na interpelację

poselską zgłoszoną przez

Panią Elżbietę Streker-Dembińską,

Prezydium Naczelnej Rady Pielęgniarek

i Położnych stwierdza, że

ww. wystąpienie było nierzetelne,

nie przedstawia rzeczywistej sytuacji

pielęgniarek i położnych udzielających

świadczeń opieki zdrowotnej

w podstawowej opiece zdrowotnej,

a także dezinformuje społeczeństwo

w zakresie faktycznej

realizacji świadczeń zdrowotnych

w podstawowej opiece zdrowotnej

na rzecz ubezpieczonych.

16 W CIENIU CZEPKA


Problemy prawne

UZASADNIENIE

Słusznie Pan Marek Twardowski zauważył, że

kwestie pracy i zadań pielęgniarek rodzinnych

(podstawowej opieki zdrowotnej – poz) reguluje

m. in. rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia

20 października 2005 roku w sprawie zakresu zadań

lekarza, pielęgniarki i położnej poz. Zgodnie

z załącznikiem nr 2 część 1 ust. 1 tego aktu

prawnego pielęgniarka i położna poz planuje

i realizuje kompleksową opiekę pielęgniarską

i pielęgnacyjną w miejscu zamieszkania i nauki

świadczeniobiorcy, z uwzględnieniem

miejsca wykonywania świadczeń.

Tymczasem obowiązujące na rok 2009 zarządzenie

Prezesa NFZ nr 105 radykalnie zmieniło

charakter świadczeń pielęgniarek i położnych

poz sprowadzając je wyłącznie do świadczeń

ambulatoryjnych, a jedynie wyjątkowo

udzielanych w domu pacjenta. Ponadto pielęgniarki

i położne wbrew prawu powszechnie

obowiązującemu zostały wewnętrznym

aktem Prezesa NFZ zobowiązane do posiadania

gabinetów, które de facto wyposażeniem

odpowiadają gabinetom zabiegowym,

a nadto pielęgniarki i położne muszą pobierać

i transportować materiał do badań laboratoryjnych,

pobrany w domu u pacjenta do

miejsca wyznaczonego przez lekarza. Pan

Minister zapomniał wspomnieć o obowiązujących

w tym zakresie przepisach prawa ujętych

w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 23

marca 2006 roku w sprawie standardów jakości

dla medycznych laboratoriów diagnostycznych

i mikrobiologicznych. Powyższe rozporządzenie

szczegółowo określa procedurę pobierania

i transportowania pobranego materiału do badań

laboratoryjnych, który traktowany jest jako

materiał zakaźny.

Nie jest zatem zgodne z prawdą twierdzenie

Podsekretarza Stanu M. Twardowskiego,

że nic się nie zmieniło w sposób radykalny.

Nieprawdziwe są stwierdzenia, że w minionych

latach pielęgniarki środowiskowe

(rodzinne) musiały posiadać gabinety zabiegowe.

Przede wszystkim należy podkreślić,

że Podsekretarz Stanu M. Twardowski myli pojęcie

gabinetu pielęgniarki / położnej poz z gabinetem

zabiegowym lekarza poz. Prawdą jest,

iż pielęgniarki i położne w podstawowej opiece

zdrowotnej posiadały pomieszczenie (zgodnie

z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia

15 marca 2006 roku w sprawie wymagań technicznych

i sanitarnych dla pomieszczeń, w których

można wykonywać praktykę pielęgniarek

i położnych), zwane – gabinetem pielęgniarki

poz, gabinetem położnej poz, które powinny

być wyposażone w szafkę, biurko i kozetkę,

zgodnie z realizowanymi świadczeniami zdrowotnymi

na rzecz pacjentów. Dopiero od 2009

roku wymaga się, aby pielęgniarki nagle zakładały

gabinety o wyposażeniu identycznym jak

gabinety zabiegowe. Zarządzenie nr 105 nałożyło

na pielęgniarki obowiązek wyposażenia

gabinetu w sprzęt, którego nawet nie

przewiduje rozporządzenie Ministra Zdrowia

z dnia 15 marca 2006 roku w sprawie wymagań

technicznych i sanitarnych dla pomieszczeń,

w których można wykonywać praktykę

pielęgniarek i położnych.

Należy podkreślić, że lekarze poz na założenie

i wyposażenie takiego gabinetu otrzymali

fundusze na ten cel, a ich wielokrotnie

wyższa niż pielęgniarek poz stawka kapitacyjna

uwzględnia utrzymanie gabinetu zabiegowego

i punktu szczepień.

Przez wiele lat system POZ funkcjonował

w oparciu o pielęgniarkę rodzinną i pielęgniarkę

praktyki, która pracowała w gabinecie zabiegowym.

Do chwili obecnej tak jest w wielu placówkach.

Nie jest zgodne z prawdą, iż z obowiązkiem

posiadania gabinetów zabiegowych

nie zgadza się mała grupa pielęgniarek środowiskowych.

Stanowisko w tej sprawie jest jednoznaczne,

gdyż takiego typu postanowienia są po prostu

niezgodne z obowiązującymi przepisami, rolą

i funkcją pielęgniarki rodzinnej w podstawowej

opiece zdrowotnej. Nie może być przecież tak,

że pielęgniarka będzie cały dzień pracować

w gabinecie i wykonywać świadczenia lecznicze

ambulatoryjne, dla pacjentów chodzących,

które powinny zostać wykonane w

gabinecie zabiegowym, a pacjenci obłożnie

i przewlekle chorzy będą godzinami czekać

w domach na wizytę pielęgniarki.

Prawdą jest, że przedstawiciele pielęgniarek

rodzinnych spotykali się z przedstawicielami

Ministerstwa Zdrowia i Narodowego Funduszu

Zdrowia. Podczas tych spotkań doszło do

wspólnych uzgodnień, których niestety NFZ nie

chce realizować.

Twierdzenia Podsekretarza Stanu M. Twardowskiego,

że system funkcjonuje dobrze, są

sprzeczne z rzeczywistością; być może dla lekarzy

funkcjonuje on faktycznie dobrze. Systematycznie

wzrastała stawka kapitacyjna bazowa,

wprowadzono sześć progów wagowych związanych

z wiekiem pacjenta oraz dla podopiecznych

domów pomocy społecznej, dodatkowe

środki obejmują katalog porad w zakresie realizacji

programów profilaktycznych określonego

rodzaju. Lekarz poz realizuje zadania głównie

w przychodni, a tylko w medycznie uzasadnionych

przypadkach – poprzez wizyty domowe.

Pielęgniarki i położne głównie wykonują swoje

zadania w miejscu zamieszkania chorego. Na

pierwszym miejscu należy jednak mieć na

uwadze zawsze dobro pacjenta, także tego

obłożnie chorego, który np. czeka w domu

na kroplówkę i podanie leków. Nie do pomyślenia

jest, aby pielęgniarka środowiskowa jednocześnie

wykonywała zabiegi zlecane przez

lekarzy w gabinecie, świadczyła usługi w domu

pacjenta i transportowała samodzielnie wszystkimi

dostępnymi środkami transportu materiał

zakaźny, nie otrzymując za to wynagrodzenia.

Obecne wymagania na 2009 rok są nierealne

w stosunku do pielęgniarek środowiskowych

i naruszają ich prawa do wykonywania

zawodu zgodnie z wykształceniem.

Ponadto należy podkreślić, że niepubliczne

zakłady opieki zdrowotnej, utworzone przez pielęgniarki

lub położne i realizujące świadczenia

zdrowotne w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna

w zakresie świadczeń pielęgniarki poz /

położnej poz, jako forma organizacyjna świadczeniodawcy

powinny być zrównane w zakresie

warunków kontraktowania w odniesieniu do pomieszczeń,

z indywidualnymi i grupowymi praktykami

pielęgniarek.

Pielęgniarki środowiskowe (rodzinne) od

lat walczą o to, aby wszyscy świadczeniodawcy

byli traktowani równo i żeby nie było sytuacji,

że nakłada się praktycznie z dnia na dzień

na jednych świadczeniodawców niemożliwe do

spełnienia i wymagające ogromnych nakładów

finansowych obowiązki, natomiast pozostali

świadczeniodawcy mają przez lata takie same

warunki udzielania świadczeń, albo z roku na rok

korzystniejsze, a nawet preferencyjne.

Powyższe wskazuje na działania ustawodawcy,

które powodują chaos i niespójność

systemu ochrony zdrowia, co prowadzi do

nadużyć interpretacyjnych w praktyce.

Prezes

(-)Elżbieta Buczkowska

2 (208) 2009

17


Problemy prawne

Opracowała

Teresa Fichtner- Jeruzel

Od dawna wiadomo, że eksperymenty medyczne

niosą postęp w metodach leczenia. Gdyby

zaprzestano eksperymentów medycznych

mogłoby dojść do zahamowania jakiegokolwiek

postępu wleczeniu i profilaktyce chorób.

Eksperyment medyczny jest eksperymentem

naukowym prowadzonym na ludziach. Jest

to jedna z metod badawczych stosowanych we

współczesnej medycynie i służy opracowaniu nowych

metod profilaktycznych, leczniczych i diagnostycznych.

Dużo uwagi problematyce eksperymentu

medycznego poświęca ustawa o zawodzie

lekarza i lekarza dentysty oraz ustawa- Prawo

farmaceutyczne. Eksperyment medyczny

przeprowadzany na ludziach może być eksperymentem

leczniczym lub badawczym.

Eksperymentem leczniczym jest wprowadzenie

przez lekarza nowych lub tylko częściowo

wypróbowanych metod diagnostycznych,

leczniczych lub profilaktycznych w celu osiągnięcia

bezpośredniej korzyści dla zdrowia osoby

leczonej.

Eksperyment badawczy ma przede wszystkim

na celu wyjaśnienie określonego problemu

naukowego i rozszerzenie wiedzy medycznej.

Szczególnym rodzajem eksperymentów medycznych

są badania kliniczne. Są to eksperymenty

zarówno badawcze jak i lecznicze. Dotyczą

one produktów leczniczych oraz wyrobów

medycznych.

Badaniem klinicznym produktu leczniczego

jest eksperyment medyczny prowadzony

z udziałem ludzi w celu odkrycia lub potwierdzenia

klinicznych i farmakologicznych skutków

działania jednego lub wielu badanych produktów

leczniczych. Produkt leczniczy potocznie

nazywamy „lekiem”.

Badaniem klinicznym wyrobu medycznego

jest eksperyment medyczny prowadzony na

ludziach w celu sprawdzenia czy w normalnych

warunkach użytkowania nie ma niepożądanego

działania wyrobu. Ma również na celu ocenę czy

spodziewany efekt działania wyrobu przeważa

nad ryzykiem związanym z tym działaniem.

Nie wszystkie wyroby medyczne wymagają

przed ich dopuszczeniem do obrotu badań

klinicznych. Szczegółowa klasyfikacja wyrobów

medycznych zawarta jest w ustawie o wyrobach

EKSPERYMENT MEDYCZNY

medycznych oraz w Rozporządzeniu Ministra

Zdrowia w sprawie klasyfikacji wyrobów medycznych

do różnego przeznaczenia.

W śród badań klinicznych produktów leczniczych

wyróżnia się badania I, II, III i IV fazy.

Badanie I fazy to eksperyment medyczny,

w którym nowy lek jest podawany zdrowemu

człowiekowi. Wyjątek stanowią leki o wysokiej

toksyczności np. nowe leki onkologiczne wtedy

uczestnikami badania są ludzie chorzy na schorzenia

nowotworowe. Podczas badania I fazy

nie ocenia się skuteczności terapeutycznej badanego

leku. Głównym celem badania I fazy

jest wstępna ocena bezpieczeństwa stosowania

leku oraz jego tolerancji w stosunku do zastosowanej

dawki.

Badanie II fazy to badanie oceniające skuteczność

terapeutyczną i krótkoterminowe bezpieczeństwo

stosowania nowego leku w danej

jednostce chorobowej. Badanie to może mieć

również na celu uzyskanie odpowiedzi dotyczącej

optymalnego dawkowania leku. Badanie

przeprowadzane jest w małej liczbie uczestników,

często z zastosowaniem grupy kontrolnej

otrzymującej placebo.

Badanie III fazy jest prowadzone w dużych

grupach uczestników, ma na celu określenie bezpieczeństwa

stosowania nowego leku w stosunku

do określonej choroby. Stosowany jest losowy

dobór uczestników oraz w miarę możliwości

podwójnie ślepa próba. W wyniku tego badania

powinno zostać określone występowanie najczęstszych

objawów niepożądanych.

Badanie IV fazy jest badaniem leku, który już

jest wprowadzony na rynek. Celem tego badania

jest ocena długoterminowego bezpieczeństwa

oraz skuteczności jego stosowania.

Jednym z podstawowych warunków prowadzenia

eksperymentu medycznego na ludziach

jest świadoma zgoda osoby biorącej udział

w eksperymencie. Jest to warunek prawny

i etyczny. Świadoma zgoda musi być uzyskana

przed włączeniem osoby do eksperymentu medycznego

i musi być wyrażona na piśmie. Osoba

biorąca udział w eksperymencie medycznym

musi zostać zapoznana z istotą i celem eksperymentu

oraz ze sposobem jego przeprowadzenia.

Musi poznać ryzyko i korzyści z nim zwią-

zane oraz prawa jakie przysługują uczestnikowi

eksperymentu.

Każdy eksperyment medyczny z udziałem

ludzi musi być prowadzony zgodnie z zasadami

etycznymi opracowanymi w tzw. Raporcie Belmonckim

wydanym w roku 1979 przez Narodową

Komisję do spraw Ochrony Uczestników Badań

Biomedycznych i Behawioralnych Są to następujące

zasady: zasada szacunku dla osoby,

zasada dobroczynności oraz zasada sprawiedliwości.

Współcześnie zasady te są powszechnie

akceptowane przez międzynarodową społeczność

badaczy.

Zasada szacunku dla osoby obejmuje obowiązek

poszanowania autonomii innych osób,

wyraża się przede wszystkim w świadomej zgodzie

na udział w eksperymencie. Zgoda na udział

w eksperymencie nie może być wyrażona pod

wpływem zależności od lekarza ani pod jakąkolwiek

presją.

Zasada dobroczynności zobowiązuje do podejmowania

takich działań, które dają maksymalne

korzyści oraz minimalne krzywdy.

Zasada sprawiedliwości dotyczy przede

wszystkim wyboru i rekrutacji uczestników eksperymentu.

Eksperymentem kieruje lekarz posiadający

odpowiednio wysokie kwalifikacje. Eksperyment

medyczny może być przeprowadzony wyłącznie

po wydaniu pozytywnej opinii przez niezależną

komisję bioetyczną.

Komisje biotyczne powołują:

1) okręgowa rada lekarska

2) rektor wyższej uczelni medycznej

3) dyrektor jednostki badawczo- rozwojowej

W skład komisji bioetycznej wchodzą:

1) lekarze specjaliści

2) po jednym przedstawicielu innego zawodu,

w szczególności: duchowny, filozof, prawnik,

farmaceuta, pielęgniarka, którzy posiadają co

najmniej 10 letni staż pracy.

Do składu komisji powoływane są osoby posiadające

wysoki autorytet moralny i wysokie

kwalifikacje specjalistyczne. Komisja bioetyczna

wyraża opinię o projekcie eksperymentu medycznego

w drodze uchwały w tajnym głosowaniu,

przy uwzględnieniu kryteriów etycznych

oraz celowości i wykonalności projektu.

18 W CIENIU CZEPKA


Konsultanci

KONSULTANT KRAJOWY W DZIEDZINIE PIELĘGNIARSTWA EPIDEMIOLOGICZNEGO

Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny im. A. Mielęckiego Śląskiego Uniwersytetu Medycznego

40-027 Katowice, ul. Francuska 20-24, tel. 032 25-91-586, fax. 032 255-40-52,

http://www.pspe.pl

e-mail: beata.ochocka@spskm.katowice.pl,

Opinia Konsultanta Krajowego w dziedzinie

pielęgniarstwa epidemiologicznego w sprawie nakazywania

pielęgniarkom dyżurującym na bloku operacyjnym

w godzinach od 19.00 do 7.00 pomocy w sprawowaniu

opieki pielęgniarskiej w oddziale dziecięcym

w czasie, gdy nie są wykonywane zabiegi operacyjne.

Katowice, dnia 22.12.2008 r.

W świetle wiedzy na temat zakażeń szpitalnych

zawartej między innymi w podstawach

nauki pielęgniarstwo epidemiologiczne,

współczesny szpital jest miejscem

szczególnym. Mimo postępu i wdrożenia

nowoczesnych metod ograniczania ryzyka

ich występowania, zakażenia szpitalne

są nadal przyczyną zachorowalności chorych

i personelu. Z tego powodu w ostatnich

latach w polskich szpitalach wprowadzono

między innymi rejestrację i monitoring

niebezpiecznych drobnoustrojów

chorobotwórczych.

Jednym z podstawowych elementów

programów kontroli zakażeń szpitalnych

jest stale aktualizowana wiedza i świadomość

personelu medycznego oraz kadry

zarządzającej placówkami ochrony zdrowia.

W Ustawie o chorobach zakaźnych

i zakażeniach ustawodawca zobowiązał

kierownika zakładu opieki zdrowotnej do

odpowiedzialności za bezpieczeństwo sanitarno-epidemiologiczne

placówki, chorych

i personelu. Kierownik zakładu odpowiedzialny

jest za wdrożenie i przestrzeganie

procedur zapewniających

ochronę przed zakażeniami. Zapobieganie

zakażeniom w złożonym epidemiologicznie

środowisku szpitalnym, opiera

się na zrozumieniu sposobu szerzenia

się drobnoustrojów chorobotwórczych

i możliwości przerwania łańcucha epidemiologicznego.

W przypadku przemieszczania się

personelu szpitala pomiędzy obszarami

o różnym ryzyku rozprzestrzenianiasię

zakażeń jakimi są blok operacyjny

i oddział dziecięcy dochodzi do wzrostu

ryzyka transmisji zakażeń i translokacji

endogennej flory oddziałów i zatrudnionego

personelu. Taki ruch personelu

jest krzyżowy i niebezpieczny w aspekcie

epidemiologicznym. Podjęta w opisanym

przypadku decyzja administracyjna

powoduje w świetle zasad epidemiologicznych

wzrost narażenia populacji chorych

dzieci na patogeny, których źródłem

może być skolonizowany personel bloków

operacyjnych. Zwiększone ryzyko transmisji

zakażeń wewnątrzszpitalnych działa

także w odwrotnym kierunku. W oddziałach

dziecięcych występują biegunki wirusowe,

bardzo trudne do opanowania, a zarazem

bardzo łatwe do przeniesienia. Tak

więc jest możliwość przeniesienia takich

infekcji w obszar bloku operacyjnego.

Pomimo stosowania przez pielęgniarkę

instrumentariuszkę zabezpieczeń,

mycia rąk, zakładania odzieży

nie można wykluczyć, że nie dochodzi

do powstawania krzyżowych infekcji

szpitalnych.

Wniosek:

Pielęgniarki dyżurujące na bloku

operacyjnym nie powinny być kierowane

do pomocy w sprawowaniu opieki

nad dziećmi w oddziale dziecięcym

w czasie kiedy nie odbywają się zabiegi

operacyjne.

Dla ilustracji problemu i uzasadnienia

podjętej opinii podaję kilka przykładów:

1. Wysoki, sięgający 50% odsetek nosicielstwa

gronkowców obserwowany jest u pracowników

służby zdrowia. Wykazano, że nosicielstwo

gronkowca złocistego jest kilkakrotnie

większe u anestezjologów,

chirurgów, pielęgniarek instrumentujących

do zabiegów i pielęgniarek anestezjologicznych.

Najczęściej zakażenie to jest

przenoszone przez kontakt bezpośredni, ale

także drogą powietrzną. Gronkowce mogą

powodować epidemie szpitalne, zdolność

kolonizacji pacjentów i personelu oraz przetrwanie

w środowisku szpitala jest zależne

od wielu czynników. EMRSA (epidemiczne

szczepy gronkowca złocistego metycylinoopornego)

są łatwo przenoszone między

oddziałami, kolonizują osoby w poważnym

stanie choroby, a także małe dzieci. Cenne

są badania przesiewowe u personelu wykonywane

wyłącznie ze wskazań epidemiologicznych.

Gronkowce złociste kolonizują nie

tylko nozdrza, ale także gardło i w przypadku

nosicielstwa u personelu mogą być źródłem

zakażenia podopiecznych.

2. Dużym zagrożeniem w szpitalach są paciorkowce.

Rezerwuarem może być zarówno

personel jak i małe dzieci, u których nosicielstwo

sięga 15-20%. Źródłem zakażeń

paciorkowcem ropnym miejsca operowanego

może być członek zespołu operującego.

3. Kolejnym przykładem niebezpiecznych zakażeń

przenoszonych różnymi drogami (nie

tylko drogą kontaktową) są infekcje szpitalne

wywołane dwoinką zapalenia płuc. Zakażenie

te są częste u dzieci i szerzą się drogą

kropelkową.

4. Poprzez ręce personelu szerzą się zarówno

zakażenia epidemiczne oraz endemiczne.

Pałeczki Gram (-) przeżywają na

skórze dłoni do dwóch godzin, ale zdarza

się także ich długotrwałe nosicielstwo

nawet do 6 tygodni! Nie zawsze możemy

liczyć na bezwzględne przestrzeganie pro-

2 (208) 2009

19


Ogłoszenia

cedury dekontaminacji rąk. Z cytowanych

w literaturze badań wynika, że nawyki personelu

nadal nie są najlepsze. W 50% przypadków

personel nie przestrzega zasady

mycia rąk przed kontaktem z chorym!

W obliczu opisanej sytuacji można

także zadać pytania natury organizacyjno-prawnej:

– Jak przygotowana do pracy na oddziale dziecięcym

jest instrumentariuszka?

– Czy instrumentariuszka wracając do zabiegu

na blok zdąży na czas właściwie przygotować

salę operacyjną?

– Kto poniesie odpowiedzialność za ewentualne

błędy ?

– Jak zapisana jest odpowiedzialność i uprawnienia

pielęgniarki instrumentariuszki bloku

i jej uprawnienia do pracy w oddziale dziecięcym?

– Jak zabezpieczone są dzieci kiedy instrumentariuszka

asystuje do operacji?

Regulamin porządkowy szpitala określa

przebieg procesu udzielania świadczeń

zdrowotnych z zapewnieniem właściwej

dostępności i jakości tych świadczeń w jednostkach

organizacyjnych W regulaminie

musza znajdować się zapisy o organizacji

i zadaniach poszczególnych jednostek

organizacyjnych zakładu opieki zdrowotnej,

w tym zakresy czynności pracowników

oraz warunki współdziałania między tymi

jednostkami dla zapewnienia sprawności

funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej

pod względem leczniczym, administracyjnym

i gospodarczym.

REASUMUJĄC:

Prawidłowo podejmowane

decyzje w zakresie prewencji zakażeń

stanowią najlepszą gwarancję

wysokiej jakości świadczeń

i bezpieczeństwa chorych

i personelu, a prawdziwy rozwój

i postęp wiedzy o zakażeniach

nadal opiera się na zasadzie dobrowolności

i zrozumienia decyzji

i działań kadry zarządzającej

zakładu opieki zdrowotnej.

Konsultant Krajowy w dziedzinie

pielęgniarstwa epidemiologicznego

(- ) Beata Ochocka

KONSULTANCI WOJEWÓDZCY

W WOJEWÓDZTWIE DOLNOŚLĄSKIM

w dziedzinach:

PIELĘGNIARSTWA

mgr JOLANTA KOLASIŃSKA

AM Wydział Nauk o Zdrowiu, ul. Bartla 5, 51-618 Wrocław,

e-mail:WP-7@am.wroc.pl,

0-71/ 348-42-10; 348-42-19, fax: 343-20-86

PIELĘGNIARSTWA W GINEKOLOGII I POŁOŻNICTWIE

mgr URSZULA ŻMIJEWSKA

Szpital Specjalistyczny im. A. Falkiewicza, ul. Warszawska 2,

52-114 Wrocław

0-71/342-86-31 wew. 344, 604-93-94-55, 667-977-735

PIELĘGNIARSTWA RODZINNEGO

EWA CHLEBEK

Caritas Archidiecezji Wrocławskiej, ul. Katedralna, 50-328 Wrocław,

0-71/ 327-13-09, 668-021-032

PIELĘGNIARSTWA W PEDIATRII

mgr DOROTA MILECKA

Akademicki Szpital Kliniczny, ul. Borowska 213, 50-556 Wrocław

071/733-11-90, 733-11-95, 662-232-595

Są do Państwa dyspozycji i zapraszają do konsultacji

w sprawach zawodowych wymagających

porady, wyjaśnienia lub interwencji

W sprawach trudnych warto skorzystać

z opinii Konsultanta

Wysyłając korespondencję na adres DOIPiP

we Wrocławiu (zaświadczenia, uzupełnienia itp.)

prosimy o dopisanie na kopercie czego dotyczy

lub nazwę działu , do którego należy ją skierować.

Biuro Izby we Wrocławiu

OŚWIADCZENIE

DOIPiP nie pośredniczy w rekrutacji pielęgniarek i położnych

do pracy w kraju i zagranicą

20 W CIENIU CZEPKA


Ogłoszenia

Podziękowanie

Serdecznie dziękuję zespołom oddziałów: Kardiologii

„A”, oraz „R” Kardiologicznej Wojewódzkiego Szpitala

Specjalistycznego we Wrocławiu przy ul. Kamieńskiego 73a

za pomoc i wsparcie oraz życzliwość i troskliwą opiekę nad

moją Mamą Katarzyną Bryndzej

Niezależne

forum

pielęgniarek

i położnych

Pragnę poinformować pielęgniarki

i położne z obszaru Dolnośląskiej

Okręgowej Izby Pielęgniarek

i Położnych, iż powstało niezależne

forum pielęgniarek i położnych

redagowane i tworzone przez

same pielęgniarki i położne.

Mam nadzieję, że każda osoba

zdoła znaleźć tam coś interesującego

dla siebie.

adres strony:

http://forum-pielegniarek.pl

Z wyrazami szacunku

tel: 600648280

2 (208) 2009

przedstawiciel ds

pielęgniarstwa:

Elżbieta Krupińska

Wdzięczna Danuta Hanusiak

Podziękowanie

Składamy serdeczne podziękowanie

Pani Jolancie Wiktorskiej – prowadzącej Ośrodek

Zamiejscowy Kształcenia Podyplomowego Kadr Medycznych

w Lubinie, oraz Pani Kierownik Kursu nr 17 Beacie Braziuk

za zorganizowanie Kursu Kwalifikacyjnego w dziedzinie

pielęgniarstwa opieki długoterminowej dla pielęgniarek.

Dziękujemy za zdobytą wiedzę, przekazaną nam w sposób

ciekawy, profesjonalny wyróżniający się wysokim poziomem

przygotowania merytorycznego wykładowców

oraz za miłą atmosferę kursu.

Uczestniczki kursu nr 17

Dolnośląska Okręgowa Izba Pielęgniarek

i Położnych we Wrocławiu,

zaprasza pielęgniarki i położne pracujące

w podstawowej opiece zdrowotnej

do udziału w spotkaniu organizowanym

przez Zespół ds. Pielęgniarek

i Położnych POZ na temat:

„KONTRAKTOWANIE ŚWIADCZEŃ

PIELĘGNIARSKICH I POŁOŻNICZYCH

POZ W 2009 R. I LATA NASTĘPNE”

Spotkanie odbędzie się dnia 2 kwietnia

2009 r. o godz. 12.00 w siedzibie

Dolnośląskiej Okręgowej Izby Pielęgniarek

i Położnych we Wrocławiu

przy ul. Powstańców Śląskich 50.

Zgłoszenia uczestnictwa w niniejszym

spotkaniu można dokonać telefonicznie

lub osobiście w sekretariacie

DOIPiP we Wrocławiu.

Nr telefonów:

071 364 04 35, 071 364 04 44

Serdecznie zapraszamy

Zespół

ds. Pielęgniarek i Położnych

POZ

Tu warto zajrzeć:

spis adresów stron internetowych instytucji powiązanych

z pielęgniarstwem

– http://www.pielegniarstwo.republika.pl/

– PORTAL pielęgniarek i położnych

www.pielegniarki.info.pl

– FORUM PIELĘGNIARKI I POŁOŻNEJ - Gazeta Wyborcza

http://forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=28038

– Polska pielęgniarka i położna w Wielkiej Brytanii

http://artur73.blogspot.com

– Fundacja Rozwoju Pielęgniarstwa Polskiego

http://www.frpp.org.pl/

– Polskie Towarzystwo Pielęgniarskie

http://www.ptp.na1.pl/

– Wirtualny Magazyn Pielęgniarki i Położnej

http://www.nursing.com.pl

– Studenckie Koło PTP przy Zarządzie Głównym Polskiego

Towarzystwa Pielęgniarskiego

http://www.koloptp.pl/

–Polskie Towarzystwo Położnych

http://www.zgptpol.am.lublin.pl/

– Polskie Towarzystwo Pielęgniarek Anestezjologicznych

i Intensywnej Opieki

http://www.ptpa.amp.edu.pl/

– Krajowe Stowarzyszenie Pielęgniarek Medycyny Szkolnej

http://www.kspms.org/

– Polskie Stowarzyszenie Pielęgniarek Pediatrycznych

http://sppszpital.w.interia.pl/

– Polskie Towarzystwo Pielęgniarek Stomijnych

http://www.ptps.pl/

– Polskie Stowarzyszenie Pielęgniarek Onkologicznych

http://www.pspo.pl/

– Polskie Stowarzyszenie Pielęgniarek Epidemiologicznych

http://www.pspe.pl/strona/

– Sekcja Pielęgniarstwa i Techniki Medycznej Polskiego

Towarzystwa Kardiologicznego

http://www.sptm.org.pl/

– Ministerstwo Zdrowia http://www.mzios.gov.pl/

– Krajowa Rada Akredytacyjna Szkolnictwa Medycznego

http://www.mz.gov.pl/wwwmz/index?mr=b2&ms=0&ml=pl&mi=0&mx=6&ma=162

– Centrum Kształcenia Podyplomowego Pielęgniarek

i Położnych http://www.ckppip.edu.pl/

– Narodowy Fundusz Zdrowia - Centrala

http://www.nfz.gov.pl/new/

– Narodowy Fundusz Zdrowia – Oddziały Wojewódzkie

http://www.nfz.gov.pl/new/index.php?katnr=3&dzialnr=8&artnr=34

– Ogólnopolski Związek Zawodowy Pielęgniarek i Położnych

http://www.ozzpip.nazwa.pl/

– Samorząd Zawodowy Pielęgniarek i Położnych - Naczelna

Izba http://www.izbapiel.org.pl/

Dolnośląska Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych

http://www.doipip.wroc.pl

21


Ogłoszenia

DOLNOŚLĄSKI OŚRODEK KSZTAŁCENIA PODYPLOMOWEGO KADR MEDYCZNYCH SP. Z O. O.

Okręgowy Szpital Kolejowy

53-137 Wrocław

Al. Wiśniowa 36, bud A, p. 214

tel/fax 071/343 04 16

e-mail: dokpkm@o2.pl

Dziedzina

Pielęgniarstwo

onkologiczne

dla pielęgniarek

Pielęgniarstwo

położnicze

dla położnych

Pielęgniarstwo

kardiologiczne

dla pielęgniarek

Pielęgniarstwo

zachowawcze

dla pielęgniarek

Organizacja i

zarządzanie dla

pielęgniarek i

położnych

Tryb

kształcenia

Plan szkoleń na pierwsze półrocze 2009 r

Miejsce prowadzenia

kształcenia

Cena

od uczestnika*

SZKOLENIA SPECJALIZACYJNE

Planowana

liczba

edycji

specjalizacji

Planowane terminy rozpoczęcia

poszczególnych edycji

specjalizacji (miesiąc, rok )

Liczba uczestników,

w tym:

Planowane terminy zakończenia

specjalizacji

(miesiąc, rok)

mieszany Wrocław 5.415 PLN 1 kwiecień 2009 25 – 30 marzec 2011

mieszany Lubin 5.415 PLN 1 marzec 2009 25 - 30 luty 2011

mieszany Wrocław 5.415 PLN 1 marzec 2009 25 - 30 luty 2011

mieszany Lubin 5.415 PLN 1 kwiecień 2009 25 - 30 marzec 2011

mieszany Wrocław 5.415 PLN 1 marzec 2009 15 10 luty 2011

Terminy rozpoczęcia i zakończenia specjalizacji podane są orientacyjnie, gdyż uzależnione są od ogłoszenia przetargu przez Ministerstwo

Zdrowia.

* przy refundowanych specjalizacjach - dofinansowanie z Ministerstwa Zdrowia – 4.215 PLN; dopłata od uczestnika - 1.200 PLN

Piel.

LUBIN

59-300 Lubin

ul. Odrodzenia 18/2

tel/fax 076/746 42 03

e-mail: dokpkm.lubin@o2.pl

Poł.

Dziedzina

Pielęgniarstwo

rodzinne dla położnych

Pielęgniarstwo opieki

długoterminowej

dla pielęgniarek

Tryb

kształcenia

Miejsce prowadzenia

kształcenia

KURSY KWALIFIKACYJNE

Cena

od

uczestnika

Planowana

liczba edycji

kursu kwalifikacyjnego

Planowane terminy

rozpoczęcia

poszczególnych edycji

kursu kwalifikacyjnego

Planowana liczba

uczestników, w tym:

mieszany Wrocław 1.530 PLN 1 luty 2009 r. 25 - 30 maj 2009 r.

mieszany Wrocław 1.530 PLN 1 luty 2009 r. 25 – 30 maj 2009 r.

Piel.

Poł.

Planowane terminy zakończenia

poszczególnych

edycji kursu kwalifikacyjnego

Pielęgniarstwo

ochrony zdrowia

pracujących dla pielęgniarek

mieszany

Lubin

Wrocław

1.530 PLN

1

1

luty 2009 r.

marzec 2009 r.

25 - 30

maj 2009 r.

czerwiec 2009 r.

Organizacja i zarządzanie

dla pielęgniarek

i położnych

mieszany

Lubin

Wrocław

1.650 PLN

1

1

marzec 2009 r.*

luty 2009 r.

20

20

10

10

czerwiec 2009 r.

maj 2009 r.

Pielęgniarstwo

anestezjologiczne i

intensywnej opieki

dla pielęgniarek

Pielęgniarstwo opieki

paliatywnej dla

pielęgniarek

Pielęgniarstwo

rodzinne dla pielęgniarek

mieszany Wrocław 1.530 PLN 1 marzec 2009 r. 25 – 30 czerwiec 2009 r.

mieszany Lubin 1.530 PLN 1 marzec 2009 r.* 25 - 30 czerwiec 2009 r.

mieszany Wrocław 1.530 PLN 1 maj 2009 r.* 25 – 30

październik 2009 r.

( z przerwą wakacyjną )

22 W CIENIU CZEPKA


Ogłoszenia

Dziedzina

Sanitariusz szpitalny

– dla sanitariuszy

Tryb kształcenia

Miejsce prowadzenia

kształcenia

Cena

od uczestnika

Planowana

liczba edycji

kursu kwalifikacyjnego

Planowane terminy

rozpoczęcia poszczególnych

edycji kursu kwalifikacyjnego

Planowana liczba

sanitariuszy

Planowane terminy

zakończenia poszczególnych

edycji kursu kwalifikacyjnego

mieszany Wrocław 950 PLN 1 luty 2009 r.* 30 - 40 maj 2009 r.

*- terminy rozpoczęcia w/w kursów uzależnione będą od ilości osób zainteresowanych i mogą rozpocząć się we wcześniejszych miesiącach

w zależności od zapotrzebowania na szkolenia

Zakres

Wykonywanie i interpretacja

zapisu EKG

dla pielęgniarek i położnych

(nr 03/07)

Resuscytacja krążeniowo

– oddechowa (

nr 02/07 )

Szczepienia ochronne

dla pielęgniarek

Szczepienia ochronne

dla położnych

Przeciwdziałanie

przemocy w rodzinie

dla pielęgniarek i położnych

Leczenie ran - dla

pielęgniarek

Pielęgnowanie w chorobach

narządu wzroku

- dla pielęgniarek

Tryb

kształcenia

mieszany

mieszany

mieszany

Miejsce

prowadzenia

kształcenia

Lubin

Wrocław

Lubin

Wrocław

Lubin

Wrocław

Cena

od

uczestnika

350 PLN

350 PLN

350 PLN

SPECJALISTYCZNE KURSY

Planowana liczba

edycji kursu specjalistycznego

2

2

1

2

1

1

Planowane terminy rozpoczęcia

poszczególnych edycji

kursu specjalistycznego

styczeń 2009 r.

kwiecień 2009 r.

luty 2009 r.

maj 2009 r.

marzec 2009 r.

luty 2009 r.

kwiecień 2009 r.

kwiecień 2009 r.

marzec 2009 r.

Planowana liczba

uczestników, w tym:

Piel.

20

20

20

20

20

20

20

25

25

Poł.

5

5

5

5

5

5

5

Planowane terminy zakończenia

poszczególnych

edycji

luty 2009 r.

maj 2009 r.

marzec 2009 r.

czerwiec 2009 r.

kwiecień 2009 r.

marzec 2009 r.

maj 2009 r.

maj 2009 r.

kwiecień 2009 r.

mieszany Wrocław 250 PLN 1 marzec 2009 r. 25 kwiecień 2009 r.

mieszany Wrocław 880 PLN 1 maj 2009 r. 20 5 czerwiec 2009 r.

mieszany Lubin 500 PLN 1 kwiecień 2009 r. 25 maj 2009 r.

mieszany

Lubin

Wrocław

200 PLN

1

1

marzec 2009 r.

kwiecień 2009 r.

25

25

kwiecień 2009 r.

maj 2009 r.

Zakres

Praca pielęgniarki w gabinecie

zabiegowym - dla

pielęgniarek

Wybrane zagadnienia z

zakażeń szpitalnych - dla

pielęgniarek i położnych

Szkoła Rodzenia - dla położnych

Pielęgnacja, rehabilitacja

lecznicza chorego wymagającego

leczenia w oddziale

intensywnej terapii

- dla pielęgniarek

Bezpieczne i umiejętne

podnoszenie i przemieszczanie

pacjentów - dla

pielęgniarek i położnych

Udar mózgu – rola pielęgniarki

w postępowaniu

rehabilitacyjnym umożliwiającym

powrót do zdrowia

– dla pielęgniarek

Profilaktyka i leczenie odleżyn

– dla pielęgniarek

Tryb

kształcenia

mieszany

Miejsce prowadzenia

kształcenia

Lubin

Wrocław

KURSY DOKSZTAŁCAJĄCE

Cena

od

uczestnka

200 PLN

Planowana liczba

edycji kursu specjalistycznego

1

1

Planowane terminy

rozpoczęcia poszczególnych

edycji *

luty 2009 r.

marzec 2009

Planowana liczba

uczestników, w tym: *

Piel.

25

25

Poł.

Planowane terminy zakończenia

poszczególnych edycji

kursu specjalistycznego *

luty 2009 r.

marzec 2009 r.

mieszany Wrocław 200 PLN 1 kwiecień 2009 r. 20 10 kwiecień 2009 r.

mieszany Wrocław 400 PLN 1 maj 2009 r. - 15 czerwiec 2009 r.

mieszany

mieszany

mieszany

mieszany

Lubin

Wrocław

Lubin

Wrocław

Lubin

Wrocław

Lubin

Wrocław

200 PLN

200 PLN

200 PLN

200 PLN

1

1

1

1

1

1

1

1

marzec 2009 r.

kwiecień 2009 r.

25

25

kwiecień 2009 r. 15

maj 2009 r. 15

marzec 2009 r.

maj 2009 r.

maj 2009 r.

czerwiec 2009 r.

25

25

25

25

10

10

marzec 2009 r.

kwiecień 2009 r.

kwiecień 2009 r.

maj 2009 r.

marzec 2009 r.

maj 2009 r.

maj 2009 r.

czerwiec 2009 r.

2 (208) 2009

23


Ogłoszenia

G.B. MANAGEMENT

DZIAŁ DOSKONALENIA ŚREDNICH KADR MEDYCZNYCH

Biuro / szkoła/adres do korespondencji: 50-230 Wrocław, ul. Trzebnicka 42

tel/fax (071) 78 33 285; (071) 78 36 911

e-mail: gbm@ddskm.pl; www.ddskm.pl

PLAN SZKOLEŃ NA PIERWSZE E PÓŁR ROCZE 2009 0 r.

L.p. Rodzaje szkolenia Czas trwania Termin realizacji

1. Szczepienia ochronne dla pielęgniarek (Nr 03/08)

KURSY SPECJALISTYCZNE

2. Szczepienia ochronne noworodków dla położnych (Nr 04/08)

3. EKG dla pielęgniarek i położnych (Nr 03/07)

4.

Resuscytacja krążeniowo-oddechowa dla pielęgniarek i położnych

(Nr 02/07)

5. Podstawy dializoterapii dla pielęgniarek (Nr 08/07)

teoria: 6 dni

praktyka: 6 dni

teoria: 4 dni

praktyka: 3 dni

teoria: 5 dni

praktyka: 10 dni

teoria: 6 dni

praktyka: 5 dni

teoria: 4 dni

praktyka: 8 dni

12,13,14.III.2009

19,20,21.III.2009

12,13,14,19.

III. 2009

16,17,18,

23,24.IV.2009

26,27,28.II.2009

5,6,7.III.2009

26,27.III.2009

3,4.IV.2009

Cena

PLN

350 zł*

300 zł*

350 zł*

350 zł*

350 zł*

*możliwość opłaty w dwóch ratach

• Zgłoszenia należy dokonywać na załączonym formularzu listownie lub elektronicznie. O przyjęciu na dany kurs dokształcający oraz specjalistyczny

decyduje kolejność zgłoszeń. Osoby, które nie zakwalifikowały się na bieżące szkolenie będą przyjęte w kolejnym terminie.

• Kandydat zakwalifikowany na kurs otrzymuje zawiadomienie w formie pisemnej. W sytuacji dużego zainteresowania danym kursem dokształcającym,

może być on realizowany również na życzenie w Państwa placówce, tylko dla jej pracowników. Termin, miejsce i organizacja kursu ustalone

będą wówczas indywidualnie.

• O przyjęciu na specjalizację decyduje spełnienie wymogów zawartych w Rozporządzeniu MZ oraz wynik egzaminu wstępnego.

• Organizator informuje, iż podane terminy rozpoczęcia i zakończenia planowanych szkoleń mogą ulec przesunięciom spowodowanym przez brak

kompletu osób na dany rodzaj kursu.

ZAWIADOMIENIE O WYSOKOŚCI SKŁADEK CZŁONKOWSKICH

Dolnośląska Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych we Wrocławiu informuje, że zgodnie z Uchwałą nr 13 IV Krajowego

Zjazdu Pielęgniarek i Położnych z dnia 10 grudnia 2003 r. wydaną na podstawie art. 31 pkt 11 ustawy z dnia 19 kwietnia

1991r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz.U. nr 41 poz.178 z późn. zmianami) określa się składkę członkowską

na rzecz samorządu w wysokości:

1. 1% wynagrodzenia zasadniczego od pielęgniarek i położnych wykonujących zawód

2. 0,5% emerytury, renty lub świadczenia przedemerytalnego od emerytów i rencistów.

3. 16,60 zł ( za rok 2009) zł od osób prowadzących praktykę indywidualną na własny rachunek oraz osób nie wymienionych

w punktach 1-2 4.

Konto Dolnośląskiej Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych we Wrocławiu :

Bank PEKAO S.A.O/Wrocław, nr konta: 63 1240 6670 1111 0000 5641 0435

Z obowiązku płacenia składki członkowskiej są zwolnione pielęgniarki i położne:

• bezrobotne,

• przebywające na urlopach wychowawczych,

• pobierające zasiłek rehabilitacyjny.

Art. 9 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych w pkt 4 wyraża wprost obowiązek opłacania składki członkowskiej.

Skutkiem nieopłacania składki członkowskiej może być wszczęcie egzekucji administracyjnej (art. 59 cytowanej

ustawy).

Uwaga ! Uchwała nr 13 IV Krajowego Zjazdu Pielęgniarek i Położnych

z dnia 10 grudnia 2003 r. obowiązuje również w V kadencji samorządu (lata 2007-2011)

24 W CIENIU CZEPKA


Pamięć i serce

Nie umiera ten, kto żyje w sercach i pamięci innych

Naszej Koleżance HALINIE CICHOŃ

wyrazy szczerego współczucia i słowa otuchy

z powodu śmierci Taty

składają Pielęgniarka Oddziałowa i pielęgniarki

Oddziału Urazowo-Ortopedycznego w Trzebnicy

Wyrazy szczerego współczucia i słowa otuchy

z powodu śmierci Teściowej

Koleżance MAŁGORZACIE KURZYDŁO

składają koleżanki z Jelcza Laskowic

Pielęgniarce DOROCIE GOŁĘBIOWSKIEJ

serdeczne wyrazy współczucia i otuchy z powodu śmierci

Matki

składają koleżanki i koledzy z Kliniki Chirurgii

Szczękowo-Twarzowej z ul. Borowskiej

Koleżance MARII CZERNATOWICZ

pielęgniarce ZRM Złotoryja

wyrazy głębokiego współczucia z powodu śmierci Brata

składają Przełożony Pielęgniarek, Kierownik ZRM

Złotoryja oraz koleżanki i koledzy.

Szczere wyrazy współczucia

naszej Koleżance WIESI STOCHNIAŁEK

i Jej najbliższym z powodu śmierci Mamy

składają koleżanki i koledzy z Oddziału Klinicznego

Neurochirurgii ASK we Wrocławiu

„Zatrzymaj upływający czas we wspomnieniach,

a przede wszystkim pamiętaj o pięknych chwilach, by nigdy

nie poszły w zapomnienie”

(Phil Bosmans)”

Pani URSZULI PIRCH wyrazy współczucia

z powodu śmierci Ojca

składa zespół pielęgniarek Wojewódzkiego Szpitala

Specjalistycznego im. J. Gromkowskiego we Wrocławiu.

„Odszedłeś cicho i bez pożegnania,

Jak ten, co nie chce swym odejściem smucić,

Jak ten, co wierzy w chwili rozstania,

Że ma niebawem z dobrą wieścią wrócić.”

Serdeczne wyrazy współczucia i słowa otuchy

dla MIROSŁAWY PASTERNAK

z powodu śmierci Taty

składają koleżanki

i Pielęgniarka Oddziałowa

Szpitalnego Oddziału Ratunkowego w Trzebnicy

„Wyrazy głębokiego współczucia dla naszej koleżanki

BOŻENY BANASIAK z powodu śmierci Jej Matki

składają koleżanki i koledzy

z Oddziału Klinicznego Neurochirurgii ASK Wrocław”

„Jedne drzwi otwierają się, inne zamykają,

a my musimy żyć dalej...”

Koleżance ELŻBIECIE JAKOBSCHE

wyrazy szczerego współczucia i słowa otuchy

z powodu śmierci Ojca

składają Przełożona Pielęgniarek,

Pielęgniarka Oddziałowa,

oraz Pielęgniarki Kliniki Pediatrii,

Gastroenterologii i Żywienia we Wrocławiu.

Drogiej Koleżance BEACIE NAUMIEC

słowa otuchy oraz wyrazy głębokiego współczucia

z powodu śmierci Ojca

składają koleżanki

z Kliniki Transplantologii Szpiku

Onkologii i Hematologii Dziecięcej

przy ulicy Bujwida 44 we Wrocławiu.

„Nie umiera ten, kto żyje w sercach i pamięci innych”

Koleżance TERESIE JAMROZIAK

wyrazy głębokiego współczucia i słowa otuchy

z powodu śmierci Siostry

składają Pracownicy Oddziału Chirurgicznego w Oławie

2 (208) 2009

25


DOLNOŚLĄSKA

OKRĘGOWA IZBA

PIELĘGNIAREK I POŁOŻNYCH

WE WROCŁAWIU

SERDECZNIE ZAPRASZA DO UDZIAŁU

W WARSZTATACH EDUKACYJNYCH

DLA PIELĘGNIAREK I POŁOŻNYCH

Zajęcia odbywają się w siedzibie DOIPIP we Wrocławiu, ul Powstańców Śląskich 50 o godzinie 12 00

STRES

I WYPALENIE

ZAWODOWE

WYKŁAD POPROWADZI

PSYCHOLOG

mgr IZABELA CZEKALSKA

TERMIN: 25 LUTY 2009 r.

GODZINA 12:00

OPIEKA

DŁUGOTERMINOWA

W DOMU PACJENTA

WYKŁAD POPROWADZI

mgr MAŁGORZATA OSTROWSKA

TERMIN: 11 MARCA 2009 r.

GODZINA 12:00

Każdy biorący udział w zajęciach otrzyma ZAŚWIADCZENIE UCZESTNICTWA W NINIEJSZYM SPOTKANIU

ZGŁOSZENIA UCZESTNICTWA PROSZĘ DOKONAĆ TELEFONICZNIE W DOIPiP POD NUMEREM 071/364-04-44

Z POWAŻANIEM

O UDZIALE DECYDUJE KOLEJNOŚĆ ZGŁOSZEŃ

UDZIAŁ W ZAJĘ CIACH JEST BEZPŁ ATNY

PRZEWODNICZĄCA DOIPiP

Urszula Olechowska

More magazines by this user
Similar magazines