Sceny kulturowe a polityki kultury w Małopolsce - Obserwatorium ...

zarz.agh.edu.pl

Sceny kulturowe a polityki kultury w Małopolsce - Obserwatorium ...

Sceny kulturowe a polityki kultury w Małopolsce

nia rozwoju, ale wskutek braku narzędzi

do dyskusji, jedyne co można zrobić, to

ustalić twarde prawo – po równo dla

wszystkich.

Istnieje duże zróżnicowanie w zakresie

kompetencji pomiędzy gminami, związane

z zarządzaniem i koordynowaniem

polityk; w niektórych gminach panuje

stagnacja, inne ustawicznie rozwijają swój

potencjał zarządzania kulturą, inwestując

w szkolenia kadr, wdrażając systemy

zarządzania jakością, budując lokalne

koalicje na rzecz rozwoju kultury.

Unia Europejska (projekty unijne) i państwo

(programy rozwojowe) przerwały

stagnację związaną z brakiem finansowania

kultury, wywołując boom kulturowy,

ale jednocześnie ujawniając narastające

problemy związane z priorytetami inwestowania

w kulturę.

Polityki kultury nie są konstruowane

zgodnie z zasadami partycypacji społecznej.

Decyzje podejmują nieformalne,

lokalne „porozumienia kulturalne”, które

czasem są twórcze i przynoszą rozwój,

a czasem petryfikują lokalną normę.

Gminy nie mają zbyt wielu narzędzi do

ustanawiania polityk kultury opierających

się na współpracy z interesariuszami.

Pełna stabilność istnienia formalnych

instytucji kultury jest zapewniona, za to

model zarządzania powoduje niestabilność

ich funkcjonowania. Ich niezależność

jest mocno ograniczana przez interesy

aktorów kultury w samorządzie gminy.

Nie mogą one rozwinąć długofalowych

i bardziej skomplikowanych działań,

skupiając się na „zagospodarowywaniu

czasu” lokalnej społeczności oraz odpowiadaniu

na zapotrzebowania władzy.

Model instytucji kultury rodzi się czasem

w trójkącie: wójt (reprezentuje rozwój gminy,

chce też zachować kontrolę nad instytucjami)

– rada gminy (chce podjęcia działań

na rzecz sołectw, czyli własnych mateczników

wyborczych) – dyrektor GOK-u (zależy

od dwóch pozostałych, jest zakładnikiem

ich wizji, a nie realizatorem własnych).

Aktorzy kultury wskazywali na wagę ochrony

lokalnych tradycji i tożsamości, które można

nazwać pewnym stylem kultury. Uczestniczyć

w kulturze można wedle zasad i norm kulturalności;

normy zmieniają się wolniej, sposoby

uczestnictwa szybciej, ergo ludzie stają

się coraz mniej kulturalni i związani z lokalną

kulturą, ergo trzeba temu przeciwdziałać

i ludzi aktywizować, bo chęć udziału w kulturze

umiera. Jest to opis „kręgu niemocy”,

wynikający z wypowiedzi aktorów kultury na

158

More magazines by this user
Similar magazines