Λένα Σεπτέμβρη - eBooks4Greeks.gr

ebooks4greeks.gr
  • No tags were found...

Λένα Σεπτέμβρη - eBooks4Greeks.gr

Λίγα λόγια........

Ξεκίνησα τεχνοκράτισσα.........

Να υπολογίζω νούμερα και αριθμούς..........

Τα πάντα να είναι λογική και υπολογισμοί.........

Αυτά συνήθως φέρνουν και απαισιοδοξία.

Στην πορεία άρχισα να αλλάζω. Όχι πώς δεν

ήμουν ευαίσθητη πάντα, απλά τώρα το εκδηλώνω

περισσότερο και ασχολούμαι πιο πολύ με

πράγματα που γεμίζουν την ψυχή μου.

Έτσι, προτιμώ να γράφω, να διαβάζω, να πιέζω

τον εαυτό μου να είμαι πιο αισιόδοξη και να

έχω εμπιστοσύνη στο Θεό, που πάντα πιστεύω

τελευταία στιγμή κάνει το καλύτερο για μας.

Λένα Σεπτέμβρη


Το κεντητό...

Κι αν η ζωή φοβάται...

εσύ μη φοβηθείς...

τι, τάχα, θα πετύχεις;

Τον πόνο και τα δάκρυα

δεν τα γλυτώνεις...

μα και το γέλιο, τη χαρά

μήτε κι αυτά θα λείψουν...

Πλεγμένα είναι όλα

σε τούτο το κεντητό

κι εσύ κλωστή ανάμεσα

....να ξεφύγεις δεν μπορείς

μα ούτε και που θέλεις....

Κεντητό πολύχρωμο

είναι η ζωή

κι αυτό που πλέκει

δεν ξεπλέκει...


Κουκίδες στο χρόνο...

Η ζωή είναι πίστη...

Πίστη σε κάτι βαθύ,

σε κάτι μεγάλο..

Κι αν έρθουν πίκρες,

τι μένει;

Ξεχνιούνται τόσο εύκολα...

Όσο εύκολα ξεχνιούνται και οι χαρές.

Όλα είναι κουκίδες στο χρόνο

Κουκίδες πολλές.

Μεταφρασμένες αναμνήσεις

Δες το χαρτί...

γεμάτο κουκίδες...

Αυτή είναι η ζωή μας,

που περνάει τόσο γρήγορα

Και τι ζήσαμε;

Μέτρα, ζύγιασε,

τα καλά, τα άσχημα...

Τελικά όλα είναι ένα τίποτα...

Στο βάθος του χρόνου ένα τίποτα...

Μόνο κουκίδες....


Το χρώμα της ζωής...

Ποιο χρώμα νά΄χει η ζωή,

ίδιο νά΄ ναι για όλους;

Μα, μια παλέτα είν’ η ζωή,

ξέχωρη για καθέναν,

γεμάτη από χρώματα...

Την ώρα που γεννιόμαστε,

οι Μοίρες μας την φέρνουν

και συμβουλή μας δίνουνε

εμείς να την κρατούμε

και με πινέλο, με νερό,

ζωγράφοι να γενούμε...

Κι εμείς να χρωματίσουμε

τη κάθε μας τη μέρα,

τα χρώματα που βάζουμε,

αυτή θα΄ ναι η ζωή μας...


Αν αύριο πέθαινα...

Σκέφτομαι...

Αν αύριο πέθαινα,

αν αύριο ήταν η τελευταία μου μέρα,

να σκεφτώ, τι δεν έχω προλάβει να κάνω

απλό ή δύσκολο, μικρό ή μεγάλο...

Αν αύριο πέθαινα,

δεν θά΄χα προλάβει

να ζητήσω συγχώρεση

απ΄ όσους πλήγωσα...

...δεν θά΄χα προλάβει

να πω σε κάποιους

πόσο τους αγαπώ

που η ντροπή ή 0 εγωισμός δεν μ΄άφηναν

νωρίτερα να το πω...

...δεν θά΄χα προλάβει

να κολυμπήσω, χειμώνα καιρό,

στα παγωμένα του πελάγου νερά...

...δεν θά΄χα προλάβει

στο δάσος,

να περπατήσω σιγανά,

μην το ξυπνήσω...

...δεν θά΄χα προλάβει

να μάθω να ζωγραφίζω,

όπως πάντα ήθελα, όμως, υπομονή δεν είχα...


...δεν θά΄χα προλάβει να πατήσω

στα Λευκά Όρη,

που τα κοίταζα πάντα απέναντί μου

κι έλεγα “προλαβαίνω...”

...δεν θά΄χα προλάβει

να πάω στη φυλακή

να δώσω κουράγιο και σοκολάτες

σ΄αυτούς που μέσα ζουν

το δικό τους κόσμο....

...δεν θά΄χα προλάβει

να δώσω λίγη ζάχαρη σ΄έναν φτωχό

να τον γλυκάνω...

...ούτε και στον παππού τον ολομόναχο

δεν θά΄χα προλάβει να του δώσω

ένα ποτήρι νερό και λίγη συντροφιά να του

κάνω...

Αν αύριο πέθαινα,

δεν θά΄χα προλάβει

να δω τη ζωή μου όπως θά΄πρεπε

...απλή, λιτή και όμορφη

φορτωμένη από μικρά κι άξια...

Θε μου, βοήθησέ με να προλάβω,

γιατί, όλα όσα προλάβαινα μέχρι σήμερα

δεν έχουν να κάνουν με την ψυχή μου...


Ένα λιθαράκι... Ένα βηματάκι...

Ένα λιθαράκι, τόσο δα μικρό,

ακόμα ένα...

Ένα βηματάκι, τόσο δα μικρό,

ακόμα ένα....

ακόμα ένα...

κι ακόμα ένα..

Αυτό το λιθαράκι

χτίζει το σύμπαν...

Κι αυτό το βηματάκι

σε ταξιδεύει στο σύμπαν..

Χτίσε... προχώρα... Νίκησες!


Πίστη...

Απελπισία μεγάλη...

Ψάχνω ένα φως, ένα αστέρι...

ένα χέρι... ένα κάτι...

Μα τίποτα, κανείς να με σώσει

Πού είναι η δύναμή μου;

πού χάθηκε η ζωή μου;

η καρδιά μου;

τα όνειρά μου;

Η φωνή.. αυτή η φωνή

από μέσα μου ξάφνου.... βαθειά

κάτι ακούγεται...αχνά...σιωπηλά... ήρεμα

“ΕΓΩ είμαι η δύναμή σου”

τάχα μου δίνει το χέρι

“Εγώ! εδώ...κοίτα... μέσα σου βαθειά

εδώ είμαι... εγώ θα σε σώσω

Εγώ και η πίστη σου μόνο...”

-Που είσαι;

-Βαθειά μέσα σου...σκύψε να με δεις

-Και η πίστη μου;

-Παντού γύρω σου... πάμε....


Αυτό που είσαι.....

Αυτό που αισθάνεσαι,

αυτό είσαι...

Αυτό που νιώθεις,

αυτό είσαι....

Αυτό που θέλεις,

αυτό είσαι......

Δεν υπάρχουν δικαιολογίες,

κανείς δεν σε φτιάχνει έτσι....

Μόνος σου έχεις τη δύναμη

να αλλάξεις

και να γίνεις αυτό που εσύ θέλεις

Γιατί όλοι θέλουν να σε φτιάξουν

όπως αυτούς τους βολεύει....

Όμως, όχι,

εσύ, μόνο εσύ,

θα είσαι αυτό που θέλεις να είσαι....


Ταξίδι...

Είμαι ό,τι εγώ αποφασίζω για μένα,

εγώ νιώθω ευτυχισμένη και έτσι είμαι...

εγώ νιώθω δυστυχισμένη και έτσι είμαι...

Στενόμυαλοι άνθρωποι....

χαρακωμένοι μέσα στην μιζέρια μας,

δίπλα μας είναι... μέσα μας είναι....

η ευτυχία και η γαλήνη

...ο πλούτος και η αφθονία...

Όλα μέσα στο μυαλό μας είναι,

και το καλό και το κακό...

και η χαρά και η λύπη...

και η δυστυχία και η ευτυχία

Όλα μέσα στο μυαλό μας είναι

αρκεί να το αφήσουμε να ταξιδέψει....


Περιστέρι...

Περιστέρι λευκό,

της νιότης,

της ομορφιάς,

της αγνότητας....

Ποιος δε σε θαύμασε,

ποιος δε σε ζήλεψε,

ποιος δε σ΄αγάπησε

Ποιος δε θά΄θελε να σου μοιάσει

να είναι περιστέρι...


Νοστάλγησα νά΄μαι παιδί...

Νοστάλγησα τη ξενοιασιά,

της νιότης τη γαλήνη...

μικρή, ανέμελη, τρελή,

στ’ όνειρο αφημένη...

Τότε που η θλίψη σκιάζουνταν

νά΄ μπει μες στην ψυχή μου,

ούτε σκισμή δεν άφηνα

στη πίκρα να τρυπώσει...

Άστραφτα από τη χαρά,

έλαμπα απ΄ τ΄αστέρια,

τότε που μόνο όνειρα

μέσα μου κατοικούσαν....

Νοστάλγησα νά΄μαι παιδί,

θέλω να γίνω πάλι....

More magazines by this user
Similar magazines