Bronisław Urban - Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

wuj.pl
  • No tags were found...

Bronisław Urban - Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego

América Latina: Desarrollo de capacidad multi-país encumplimiento del Protocolo de Cartagena en Bioseguridad(COLOMBIA, PERU, COSTA RICA, BRASIL)1. Informe técnico final de subproyectosProject NameDevelopment of operational guidelines to minimize effects of maize GM crops on non-target organismsPrincipal InvestigatorSimone Martins MendesInstitutionEmbrapa Milho e SorgoJustificaciónThroughout all over world, there is a concern around the commercial release of GM crops. In Brazil, the release of the planting and marketing ofgenetically modified maize by the National Technical Commission on Biosafety (CTNBio), since 2008, fostered discussions and raised questions. Theadoption of Bt maize in Brazil has been occurred very fast: after four years since the CTNBio release GM plants, 65% of Brazilian maize crop(2011/2012) has been planted with transgenic seeds (Menezes et al. 2011).These crops should not interfere in the population dynamics of non-target organisms and ecosystem services such as biological control, decomposition,pollination or herbivory reducing the benefits of GM crops. The tritrophic interactions need to be better understood (Zwahlen et al 2000), because thereare many factors affecting the ecosystem. Questions regarding the Bt maize cultivation in large areas can impact the population dynamic and thecommunity composition of insect. The selection of indicator species for risk analysis must be done according to the degree of exposure to the Bt protein,which depends on some variables, like prey availability and gene expression in Bt maize. These aspects need to be coupled with prior knowledge aboutecology ecosystem, including, the species susceptibility and their role in the IPM programs.Many developing countries currently require formulating an effective insect monitoring and crop management strategies to mitigate potential impactof Bt crops after the release of one commercial GM cultivar. In Brazil, for example, before the GM plants release, the scientific community needsCTNBio permission to develop research using transgenic species, consequently, this additional bureaucracy delays or inhibits such research whichexplains the lacking of basic information about important non-target species susceptibility to the Bt toxins. For this reason there is a demand, for thisproject, to do field and laboratory researches to increment the local database. Specifically to maize agro ecosystem, there are some key species ofpredators and parasitoids that need a GMO impact study to evaluate. Two main predator species in the Brazilian corn field were evaluated: the earwigs(Doru luteipes) and pirate bug (Orius insidiosus). Besides, studies on soil biosafety and susceptibility of soil organisms were also developed.


Publikacja dofinansowana przez Instytut Pedagogiki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz PedagogiumWyższą Szkołę Nauk Społecznych w WarszawieRECENZENTprof. dr hab. Mieczysław RadochońskiPROJEKT OKŁADKIMarcin Bruchnalski© Copyright by Bronisław Urban, Marek Konopczyński & Wydawnictwo Uniwersytetu JagiellońskiegoWydanie I, Kraków 2012All rights reservedNiniejszy utwór ani żaden jego fragment nie może być reprodukowany, przetwarzany i rozpowszechnianyw jakikolwiek sposób za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywającychi innych oraz nie może być przechowywany w żadnym systemie informatycznym bez uprzedniej pisemnejzgody Wydawcy.ISBN 978-83-233-3351-7www.wuj.plWydawnictwo Uniwersytetu JagiellońskiegoRedakcja: ul. Michałowskiego 9/2, 31-126 Krakówtel. 12-631-18-81, 12-631-18-82, fax 12-631-18-83Dystrybucja: tel. 12-631-01-97, tel./fax 12-631-01-98tel. kom. 506-006-674, e-mail: sprzedaz@wuj.plKonto: PEKAO SA, nr 80 1240 4722 1111 0000 4856 3325


Spis treściWstęp (Bronisław Urban) ....................................................................................... 9I. Profilaktyka – probacja – resocjalizacja. Zagadnienia ogólneAndrzej Bałandynowicz, Probacja-prewencja, a nie represja podstawąresocjalizacji w oparciu o społeczeństwo ....................................................... 17Henryk Machel, Profi laktyka i probacja jako czynniki ograniczającepenalizację penitencjarną ............................................................................... 51Kazimierz Pospiszyl, Resocjalizacja a terapia .................................................... 63Robert Opora, Sposoby pomiaru efektywności resocjalizacyjnej ........................ 69Sławomir Śliwa, Działania profilaktyczne wobec nieletnich zagrożonychwykluczeniem społecznym. Założenia teoretyczne .......................................... 77Lucjan Miś, Neoliberalna polityka penitencjarna. Kryminalizacja problemówspołecznych – właściwa droga czy ślepy zaułek? ........................................... 87Adam Szecówka, Teleologiczno-programowe aspekty oddziaływańresocjalizacyjnych i profi laktycznych ............................................................. 97Sławomir Sobczak, Relacje chroniące i racjonalność w kontekścieresocjalizacji strukturalnej i probacji ........................................................... 115II. Lokalność jako wymiar profilaktyki i probacjiFranciszek Wojciechowski, Przestrzeń bezpieczna środowiska lokalnegow strategii działań prewencyjnych. Próba refl eksji pedagogicznej .............. 131Małgorzata Michel, Koncepcja tworzenia bezpiecznej przestrzeni w lokalnymsystemie resocjalizacji jako reakcja na „grę w wykluczenie społeczne”w świecie płynnej nowoczesności ................................................................. 145Anna Fidelus, Rola kapitału społecznego w przebiegu procesu readaptacjispołecznej skazanych .................................................................................... 157Krystyna Kuberska-Przekwas, Profilaktyka, probacja wobec młodzieżyw kompleksowym systemie resocjalizacji w środowiskach lokalnych .......... 171Leszek Wieczorek, Samorząd lokalny w profi laktyce marginalizacji społecznej(aspekty prawne) .......................................................................................... 185


6 Spis treściBarbara Smoter, Lokalne inicjatywy z zakresu edukacji przedszkolnej jakoczynnik przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu .................................... 195Sonia Dzierzyńska, Oddziaływania probacyjne na nieletnich w płaszczyźniespołeczności lokalnej na przykładzie USA ................................................... 201Monika Noszczyk-Bernasiewicz, Środowiskowe determinanty przestępczościnieletnich jako wyznacznik oddziaływań profi laktycznych ........................... 209Anna Kieszkowska, Probacja szansą dla osób karanych na poprawęwłasnego życia w środowisku lokalnym ....................................................... 221III. Czynniki determinujące efektywność działańprofilaktyczno-resocjalizacyjnychIrena Pospiszyl, Syndrom Atlasa, czyli pułapki dynamicznych strategiiadaptacyjnych ............................................................................................... 239Adam Mikrut, Sławomir Olszewski, Poszanowanie godności jako czynnikprofilaktyki zachowań agresywnych osób z lekką niepełnosprawnościąintelektualną ................................................................................................. 249Eliza Mazur, Samoocena agresywnych sprawców przestępstw ......................... 259Irena Mudrecka, Kształtowanie poczucia odpowiedzialności pozytywneju dzieci i młodzieży jako cel profi laktyki kreatywnej .................................... 273Ewa Wysocka, Koncepcja resilience jako podstawa teoretyczna identyfi kacjizaburzeń w przystosowaniu i działań profi laktycznych ................................ 285Agnieszka Barczykowska, Szacowanie i zarządzanie ryzykiemw amerykańskiej praktyce probacyjnej ......................................................... 301Beata Maria Nowak, Rola zasobów w procesach resocjalizacjii destygmatyzacji społecznej osób skazanych i ich rodzin ............................ 313Łukasz Szwejka, Profi laktyka odrzucenia rówieśniczego oparta na koncepcjiresielience (opór–elastyczność) .................................................................... 325Małgorzata Piasecka, Odporność psychiczna jako czynnik ograniczającydziałanie niekorzystnych uwarunkowań środowiskowych u młodzieżynarażonej na ryzyko uzależnienia ................................................................. 333IV. Instytucje oraz metody profilaktyki i probacjiAndrzej Węgliński, Styl oddziaływań wychowawczych społecznych kuratorówsądowych w pracy z dozorowanymi z problemem alkoholowym .................. 341Anna Wojnarska, Treningi umiejętności społecznych w resocjalizacjinieletnich – szanse i ograniczenia ................................................................ 355Janina Florczykiewicz, Terapia przez kreację plastyczną w readaptacjispołecznej skazanych. Działanie artystyczne jako obszar transformacjiwartości ........................................................................................................ 367


Spis treści7Maciej Bernasiewicz, Streetworking (praca uliczna) wśród dzieci ulicy jakoforma zapobiegania przestępczości nieletnich ............................................. 377Anna Chańko, Praca uliczna jako forma prewencji społecznej. Streetworkingw środowisku lokalnym ................................................................................. 385Patryk Kujan, Działalność kuratorów sądowych dla osób dorosłychw opiniach pracowników socjalnych, studentów resocjalizacji orazskazanych oddanych pod dozór .................................................................... 391Joanna Sztuka, Innowacje w środowiskowych programach profi laktycznych.Partyworking ................................................................................................ 403Karina Śliwińska, Skuteczność pracy świetlic środowiskowychi socjoterapeutycznych .................................................................................. 413V. Przykłady polskich i zagranicznych rozwiązań systemowychHans B. Dupont, Grupa docelowa opuściła już budynek! Metoda RARw badaniu używania konopi indyjskich oraz projektowaniu interwencjiprofilaktycznych ............................................................................................ 423Justyna Kusztal, Anna Siuda, Probacja w sprawach nieletnich –doświadczenia szkockie ................................................................................ 429Krzysztof Biel, Resocjalizacja kobiet w środowisku lokalnym: doświadczeniaamerykańskie i brytyjskie ............................................................................. 437Beata Zinkiewicz, Oddziaływania profilaktyczne norweskich służb ochronydziecka jako źródło inspiracji dla polskiej rodzinnej kurateli sądowej ........ 447Katarzyna Smoter, Przeciwdziałanie marginalizacji społecznej młodzieży naprzykładzie lokalnych inicjatyw realizowanych w Nowym Sączu ................. 459Iwona Malorny, Lokalna sieć wsparcia i profilaktyka wobec zjawiskaniedostosowania społecznego na przykładzie miasta Bytom ........................ 467Marek Heine,,Violetta Będkowska-Heine, Sprawcy wypadków drogowych ‒implikacje resocjalizacyjne i profi laktyczne ................................................. 481


WstępOstatnie dziesięciolecia obfitują w liczne prace z zakresu pedagogiki resocjalizacyjnej,co wyraża się nie tylko w ilościowym wzroście opracowań, ale również w znaczącymposzerzeniu teoretycznego i empirycznego obszaru badań tej dyscypliny. Najbardziejwyrazistym wskaźnikiem tego poszerzenia są prace badawcze daleko wykraczającepoza tradycyjny obszar badań, jakim jest instytucjonalny system penitencjarno--resocjalizacyjny, i wkroczenie badaczy na rozległą płaszczyznę środowiska wolnościowego.Rezultatem tego procesu jest ugruntowanie się teorii i praktyki zaliczanejdo profilaktyki i probacji – oznacza to zaawansowaną przemianę resocjalizacji jakodyscypliny pedagogicznej w naukę o charakterze interdyscyplinarnym.Niewątpliwie rozwój profilaktyki społecznej i probacji dokonuje się na podstawieistnienia wewnętrznych sił pedagogiki resocjalizacyjnej i dyscyplin pokrewnych(głównie psychologii i socjologii). Ważnym stymulatorem i wzmocnieniem są tutajdoświadczenia i wyniki badań nad skutecznością systemu penitencjarnego prowadzonena gruncie kryminologii. Obecnie powszechnie wiadomo, że są one dalekieod oczekiwań.Gdyby dokładnie zbilansować te doświadczenia i ściśle określić skutecznośćwysiłków instytucjonalnych działań resocjalizacyjnych, to powstałoby pytanie: jakilościowo określić rzeczywistą poprawę przestępców dokonującą się w typowychzakładach penitencjarnych, a jak rzeczywistą poprawę poza całym systemem sprawiedliwości?Choć od przełomu XX i XXI wieku skompletowano argumenty na rzeczpoglądu o nieefektywności, a nawet szkodliwości więzienia (deprywacja potrzebpsychofizycznych skazanych, pogwałcenie praw człowieka, kryminogenny wpływitp.), to jednak żadne państwo nawet nie myśli o likwidacji tej instytucji. W ostatnichdziesięcioleciach coraz bardziej utwierdza się przekonanie o małej reformatorskiejzdolności systemu penitencjarnego ‒ szuka się zatem alternatywnych rozwiązańw środowisku wolnościowym.Współcześni krytycy wskazują, że w warunkach więzienia wyeliminowano wszelkąinicjatywę ze strony więźniów i że od skazanych żąda się z góry określonych zachowańi pewnego stylu zaspokajania ich własnych potrzeb.Pocieszający jest fakt, że ze strony twórczych teoretyków akceptujących (z konieczności)współczesne więzienia słyszy się wezwanie do zaakceptowania odpowiedzialnościprzestępców za swoje kryminalne czyny oraz wezwanie do dostarczeniaim sposobności do dokonywania odpowiedzialnych wyborów i okazji do osobistego


10 Wstęprozwoju i samodoskonalenia. Zatem chociaż resocjalizacja spotkała się w ostatnichdziesięcioleciach z próbą całkowitego odrzucenia, to jednak ma ona ciągle swoichzwolenników, którzy jej szans upatrują w rozszerzonym poza mury więzienne obszarzedziałań, czyli w środowisku wolnościowym.Ideowych inspiracji i zracjonalizowanych zasad do takiego bipolarnego obszarudziałań resocjalizacyjnych dostarcza współczesna filozofia człowieka, humanistycznakryminologia, psychologia kognitywna i socjologiczne teorie interakcji. W zespoletych założeń i zasad znajduje się: 1. współczesne pojmowanie wolności, opierające sięna umiarkowanym determinizmie i koncepcji homo eligens; 2. antropologiczny nurtpodkreślający powszechną ludzką zdolność inicjowania własnych działań; 3. psychologicznakoncepcja tożsamości, kontroli wewnętrznej, samooceny i poznawczego nurtuobjaśniającego genezę zachowań dewiacyjnych, oraz 4. interakcyjne ujęcie rozwojuczłowieka w obrębie pierwotnych i wtórnych grup społecznych.Próby organizowania resocjalizacyjnych działań wyznaczonych tymi zasadamiznajdujemy w amerykańskiej koncepcji what works?, która nie tylko przywraca resocjalizacyjnyoptymizm, ale wyraźnie sugeruje konieczność poszukiwania wielorakichukładów czynników ryzyka i wsparcia ze strony różnych struktur społecznych w celuich eliminowania. W tej intelektualnej atmosferze większość teoretyków jednoznacznieaprobuje poglądy o konieczności prowadzenia badań nad wypracowywaniem skutecznegosystemu profilaktyki w środowisku lokalnym.Równolegle z tym nurtem teoretycznym po stronie praktyki podejmowane są licznepróby organizowania, mniej lub bardziej szerokich, systemowych rozwiązań profilaktycznych.Większość tych prób wynika z praktycznych doświadczeń pedagogicznych,które najczęściej mają charakter działań spontanicznych i słabo korespondującychz ustaleniami teoretycznymi wyrastającymi z badań empirycznych. Przyczyn takiegostanu jest wiele, ale główna tkwi w braku podstawowych badań w sferze profilaktyki,które za podstawę powinny przyjmować uogólnienia i twierdzenia funkcjonujące wewspółczesnych naukach społecznych.Obserwując relacje między polskimi teoretykami a praktykami, ze skromnościątrzeba przyznać, że to właśnie praktycy częściej wykazują inwencję i tworzą projektyprofilaktyczne na podstawie własnej pomysłowości, doświadczenia i wiedzy, a teoretycy,profesjonalnie zobowiązani do tworzenia nauki, pod pozorem badań empirycznychzaledwie opisują te projekty, poddają je krytyce negatywnej, bez propozycji ichdoskonalenia.Aby wykazać jałowość takich działań, konieczna jest z jednej strony szeroka profesjonalnadyskusja ukazująca te osiągnięcia teoretyczne na gruncie nauk społecznych,które mają inspirującą moc i przydatność do rozwiązań profilaktycznych, a z drugiejstrony trzeba promować informacyjne spotkania teoretyków i praktyków, zmierzającedo opracowywania projektów powstałych na podstawie osiągnięć naukowych.Z takiego rozumowania wynika pytanie o istnienie takich uogólnień badawczychi teoretycznych założeń, które już teraz mogą być przydatne w doskonaleniu praktykiprofilaktycznej i probacyjnej. Jestem przekonany, że obecnie istnieją takie zasobyteoretyczne i warunki do ich wprowadzania do praktyki ‒ dla przykładu możnawspomnieć koncepcję zróżnicowanych oddziaływań uwzględniających właściwości


Wstęp11osobowościowe wychowanków (dorosłych przestępców). W uproszczeniu koncepcjata zakłada potrzebę pierwotnego określenia, jakie jednostki będą przedmiotemoddziaływań, jaki typ dewiacji te jednostki przejawiają (np. rodzaj agresji) i w jakichwarunkach prowadzone będą wobec nich działania.By zilustrować takie postępowanie, warto przytoczyć za Jacqueline Helfgott 1wyniki badań, które wskazują na skuteczność terapii behawioralno-poznawczejskierowanej przeciwko groźnym agresorom. Warunkiem skuteczności terapii, zmniejszającejod 40 do 80% wskaźniki recydywy w tej grupie skazanych, była klasyfikacjaagresorów według bipolarnych typów agresji: wyróżniono agresję reaktywną(ekspresyjno-instrumentalną) oraz łupieżczą (typu predatory). Bez takiej pogłębioneji bardziej zróżnicowanej typologii agresji nie można było osiągnąć tak zadawalającychwyników (80%).Dla praktyki bezpośrednią konsekwencją wynikającą z bipolarnej klasyfikacjiagresji są programy zarządzania agresją, które skierowane są do przestępców z wysokimpoziomem gniewu (złości) i niskim poziomem samokontroli oraz które powodująredukcję recydywy impulsywnych agresywnych przestępców. Z jednej strony,zarządzanie agresją jest mniej skuteczne w stosunku do przestępców przejawiającychagresję instrumentalną (łupieżczą) bądź też przestępców psychopatycznych, ponieważich zachowania przestępcze generalnie nie mają podłoża emocjonalnego. Z drugiejjednak strony, przestępcy stosujący przemoc oraz mający niską kontrolę złości i wysokijej poziom największe korzyści osiągają właśnie z programów zarządzania agresją.Równocześnie wnikliwa diagnoza i ewaluacja wyników terapii ujawnia trudnościi małą efektywność terapii jednostek dokonujących aktów morderstwa, które nie sąspontaniczne, lecz starannie zaplanowane i metodycznie opracowane na długo przedich popełnieniem.Dokładny rejestr możliwości i ograniczeń terapii zgodnie z modelem bipolarnymagresji jest większy. W tym miejscu nie wymieniam go w całości, gdyż chodzi tu tylkoo ogólne zarysowanie zróżnicowanego podejścia w terapii-resocjalizacji. Zróżnicowanepodejście jest ważne również w działaniach profilaktycznych w środowisku lokalnym.Projektowanie takich działań uwzględnia strategię identyfikacji i oddziaływanie naczynniki ryzyka, potrzeby i responsywność przestępców, a więc naczelne zasady zawartew modelu ryzyka, będącym jednym z głównych modeli współczesnej resocjalizacji(Risk-Need-Responsivity Model). Oddziaływania te obejmują również inwigilacjęi intensywną superwizję resocjalizacyjną (probacyjną) w środowisku lokalnym.Badania nad tymi strategiami wykazują potrzebę wnikliwej diagnozy cech osobowościowychi zróżnicowanych oddziaływań. Raporty z badań wskazują na koniecznośćuwzględniania specyficznych zasad w praktyce profilaktycznej i probacyjnej.Nawet intensywna superwizja nie daje pożądanych rezultatów, gdy nie uwzględniakomponenty terapeutycznej. Inaczej mówiąc, dozorowanie, karanie w środowisku niemoże być zbyt intensywne i musi być uzupełnione elementami terapii. Ograniczonośćintensywnej i samoistnej superwizji uwidacznia się głównie w postępowaniu z osobamiuzależnionymi i chronicznymi przestępcami. Przestępcy zakwalifikowani do1J.B. Helfgott, Criminal Behavior: Theories, Typologies and Criminal Justice, Los Angeles 2008.


12 Wstępróżnych typów osobowościowych w różnym stopniu wchodzą w krąg przestępców--recydywistów i różnie reagują na superwizję. Wiele indywidualnych czynników,takich jak typ przestępstwa, wiek popełnienia pierwszego przestępstwa, zaburzeniaosobowościowe, sprawność psychofizyczna, uczestnictwo w gangach i przynależnośćdo podkultur, jest powiązanych z recydywą, a zaniechanie przestępstwa to processtopniowy, wyzwalający kompleks interakcji między indywidualnymi a społecznymiczynnikami. Rozpoznanie cech poszczególnych typów przestępców i ich subtypóworaz związku między jednostką a środowiskiem jest ważnym narzędziem superwizjiśrodowiskowej. Na przykład przestępcy z długą historią łamania dyscypliny oraz cizwalniani przedterminowo nie osiągną lepszych wyników adaptacyjnych w warunkachwolnościowych niż ci, którzy zwalniani są po odbyciu całej kary w warunkach zakładukarnego. Również przestępcy narkotykowi, szczególnie zażywający twarde narkotyki,potrzebują na wolności intensywnej superwizji, ale połączonej z intensywnym i długoterminowymleczeniem farmakologicznym i psychoterapeutycznym. W tym przypadkupotrzebna jest też opieka i kooperacja między medycznymi i kryminalnymi agencjami,które kontrolują nakazy nałożone na zwalnianych narkomanów. Natomiast strategiepostępowania z narkomanami w środowisku lokalnym okazują się nieskuteczne, jeślipolicja przesadnie kontroluje wszystkie sfery ich zachowań.Wszystkie te fakty jednoznacznie wskazują, jak żmudna jest droga tworzenia naukowejteorii profilaktyki-probacji i jaki jest dystans między tak pojmowaną strategiąnaukowej profilaktyki a działaniami profilaktyczno-probacyjnymi realizowanymiw warunkach polskich.W niniejszym zbiorze zamieszczamy opracowania, które były prezentowanew formie referatów na ogólnopolskiej konferencji pod hasłem Profilaktyka i probacjaw środowisku lokalnym, zorganizowanej przez Zakład Profilaktyki i ResocjalizacjiUniwersytetu Jagiellońskiego z okazji dwudziestolecia tego zakładu. Konferencjaodbyła się w dniach 26−27 września 2011 roku w Krakowie. Otwarcia konferencjiw Collegium Maius dokonała Pani Dziekan Wydziału Filozoficznego prof. dr hab.Mariola Flis, która w swoim wystąpieniu ukazała powiązania tematyki konferencjiz aktualnymi zjawiskami socjologicznymi w okresie globalizacji. Krótką historiękrakowskiej profilaktyki i resocjalizacji przedstawiła Dyrektor Instytutu PedagogikiUJ dr hab. Krystyna Ablewicz, prof. UJ.W konferencji wzięło udział ponad 100 osób, w tym 64 referentów reprezentującychniemal wszystkie ośrodki akademickie w Polsce. Obok najwybitniejszych profesoróww tej dziedzinie wystąpiło wielu młodych pracowników nauki, specjalizujących sięw resocjalizacji, profilaktyce i probacji, reprezentujących różne orientacje naukowei koncepcje badawcze. Po sesji plenarnej w Sali Bobrzyńskiego Collegium Maiusobrady były kontynuowane w czterech sesjach tematycznych w Instytucie Pedagogiki.Czynne uczestnictwo dużej liczby specjalistów z natury rzeczy zadecydowałoo zróżnicowaniu referatów pod względem podstaw teoretycznych, orientacji metodologicznychi umiejscowienia problematyki w relacji teoria–praktyka.Już pobieżny przegląd tematyki zamieszczonych opracowań wskazuje na rozszerzeniepowiązań polskiej myśli resocjalizacyjnej i profilaktyczno-probacyjnej z aktualnymiosiągnięciami w naukach społecznych i na percepcję trendów teoretycznych


Wstęp13dominujących w nauce krajów zachodnich. Pozytywnym wskaźnikiem dobrej kondycjipolskiej resocjalizacji jest coraz większy udział w badaniach naukowych młodychpracowników, z których spora część aspiruje do uprawiania teorii przy równoczesnychpróbach weryfikacji empirycznych.Wyrażamy nadzieję, że opublikowanie niniejszego zbioru przyczyni się do pogłębieniatwórczej dyskusji nad dalszym rozwojem polskiej resocjalizacji–profilaktyki–probacji oraz do podniesienia poziomu dydaktyki.Konferencja była zaplanowana na połowę roku akademickiego 2009/2010.Przygotowanie i organizacja konferencji wymagały jednak wielu konsultacji z władzamiUniwersytetu Jagiellońskiego i instytucjami świadczącymi różne usługi, a nieprzewidzianeproblemy i trudności – przemyślanego, długofalowego działania w różnychokolicznościach. Wszystkie te problemy rozwiązano dzięki wyjątkowo ofiarnej pracydr. Jacka Bylicy, który w trakcie tak długiego okresu przygotowawczego, a zwłaszczaw dniach trwania konferencji, wykazał się wielkimi zdolnościami organizacyjnymii godną podziwu wytrwałością.Składając dr. Jackowi Bylicy serdeczne podziękowania, nie można zapomniećo wkładzie intelektualnym wszystkich uczestników konferencji, zwłaszcza autorówwygłoszonych referatów.Mam nadzieję, że opublikowane teksty istotnie przyczynią się do dalszego rozwojumyśli i praktyki profilaktyczno-probacyjnej oraz będą stanowić wartościowy materiałdo pracy dydaktycznej na specjalności pedagogika resocjalizacyjna.Bronisław Urban


Redaktor prowadzącyAgnieszka StęplewskaAdiustacja językowo-stylistycznaAgnieszka Toczko-RakKorektaJustyna BaranSkład i łamanieMarian HanikWydawnictwo Uniwersytetu JagiellońskiegoRedakcja: ul. Michałowskiego 9/2, 31-126 Krakówtel. 12-631-18-81, 12-631-18-82, fax 12-631-18-83

More magazines by this user
Similar magazines