EFHMERIDA_PAGES_11_4

Marina2016

ΑΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΟ!

ΘΆΝΟΥ ΕΛΈΝΗ

- ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

«Επίθεση στην πόλη του φωτός, το Παρίσι έπεσε», «Οι

τζιχαντιστές εισέβαλαν στο Bataclan.», «Τρόμος στο

Παρίσι: εκατόμβη νεκρών», ήταν μερικές μόνο από τις

ανακοινώσεις που συνόδευσαν το ομολογουμένως

δραματικό συμβάν της δεκάτης τρίτης Νοεμβρίου του

2015. Η χώρα που γέννησε τη σύγχρονη δημοκρατία,

η πατρίδα του Βολταίρου, του Μοντεσκιέ, του Ουγκώ,

αλλά και του Μιτεράν, η χώρα που τάχθηκε ενάντια σε

οποιαδήποτε μορφή ρατσισμού χτυπήθηκε στο κέντρο

της ανελέητα και απάνθρωπα. Η μέρα αυτή θα μείνει

χαραγμένη στη μνήμη όλων των ανθρώπων, όχι μόνο

γιατί για πρώτη φορά αισθάνθηκαν τον «ισλαμικό

εχθρό» ασφυκτικά κοντά, αλλά γιατί εκείνη τη μέρα

χάθηκαν αθώες ανθρώπινες ζωές στο όνομα της

θρησκείας και των πολιτικών συμφερόντων. Γιατί όμως

αυτές οι απώλειες να είναι σημαντικότερες από τους

καθημερινούς θανάτους με βομβιστικές επιθέσεις του

άμαχου πληθυσμού της Συρίας ή από τους πνιγμούς

των προσφύγων στα νερά του Αιγαίου; Με ποια

κριτήρια η ζωή του ενός υπερέχει της ζωής του άλλου

και ποιος είναι πραγματικά κατάλληλος για να ορίσει

αυτά τα κριτήρια; Και στο τέλος για ποια δημοκρατία

και ισότητα συζητάμε τη στιγμή που απαντάμε στην

τρομοκρατία με την τρομοκρατία, τη στιγμή που η

αξία της ανθρώπινης ζωής θυσιάζεται στο βωμό της

εξουσίας και της δύναμης;

Εν έτει 2016 θα έπρεπε να είχαμε όλοι κατανοήσει πως

δεν έχει σημασία σε ποιο μέρος του πλανήτη κατοικούμε,

ποια γλώσσα μιλάμε ή ποιους θρησκευτικούς νόμους

υπηρετούμε. Μιλάμε αδιάλειπτα για την εδραίωση

της ισότητας και για την αποδοχή της απαραίτητης

διαφορετικότητας, αγορεύουμε για το αναφαίρετο

δικαίωμα του ατόμου στην ελευθερία και τη ζωή την

ίδια ώρα που έχουμε συμβιβαστεί με την άποψη ότι

όλα αυτά δεν υπάρχει περίπτωση να μετατραπούν

από σκέψεις και ιδέες σε γεγονότα. Είμαστε τρομερά

υποκριτές όταν αυτοαποκαλούμαστε πολιτισμένοι

Ευρωπαίοι και λύνουμε τα προβλήματά μας με

άνευ προηγουμένου ωμότητες και βαρβαρότητες,

καταδικάζοντας στην εξαθλίωση χιλιάδες ανθρώπους

και παίρνοντας τα εύσημα που χαλιναγωγούμε τις

επιρροές των «αγρίων», των οποίων το χέρι εμείς

οπλίσαμε. Το οπλίσαμε στερώντας από απλούς

ανθρώπους το δικαίωμα στην ευτυχία, στην οικογένεια,

στην ανεξαρτησία. Δημιουργήσαμε ανθρώπους που

δεν έχουν απολύτως τίποτα να χάσουν, άρα και τίποτα

να φοβούνται, τίποτα να τους περιορίζει. Τους κάναμε

επικίνδυνους και τώρα αφελώς αναρωτιόμαστε «μα

υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν πως ένα

όπλο θα φέρει τη λύτρωση;» Ασφαλώς και υπάρχουν.

Όταν έχεις βάναυσα χάσει αυτό που σε καθόριζε, που

νοηματοδοτούσε την ύπαρξή σου, τότε καταφεύγεις σε

μονοπάτια που ούτε εσύ ο ίδιος δεν είχες διανοηθεί,

γιατί απλά είσαι ολοκληρωτικά απεγνωσμένος.

Εμείς στον επονομαζόμενο δυτικό κόσμο οφείλουμε

τουλάχιστον, αν δεν μπορούμε στη ζωή , να

προωθήσουμε την ισότητα στο θάνατο! Είναι καθήκον

μας να αγωνιούμε για την τύχη των προσφύγων, των

παιδιών στις εμπόλεμες ζώνες. Μπροστά στον θάνατο

κανείς δεν πρέπει να ενδιαφέρεται για την καταξίωση, το

βιοτικό επίπεδο, το κοινωνικό προφίλ. Άλλωστε όπως

και ο Θερβάντες γράφει «Όταν αφήνουμε τον κόσμο

τούτο και μας θάβουν κάτω απ’ τη γη, ο πρίγκιπας

κατέχει τόσο στενό χώρο όσο κι ο εργάτης». Αν λοιπόν

δεν είμαστε ικανοί να κατορθώσουμε την ισότητα στη

ζωή, ας την κατορθώσουμε στο θάνατο, διότι πράγματι

ό, τι συνέβη εκείνο το βράδυ σε εκείνη τη φωτεινή

πόλη ήταν τραγικό, αλλά ό, τι συμβαίνει διαρκώς στις

καταρρέουσες πόλεις και στις στενόχωρες διαλυμένες

βάρκες είναι αχαρακτήριστο!

ΆΤΟΜΑ ΜΕ ΕΙΔΙΚΈΣ ΑΝΆΓΚΕΣ

ΚΑΤΗΦΌΡΗ ΚΥΡΙΑΚΉ

Όπως όλοι γνωρίζουμε ο ρατσισμός απέναντι σε άτομα

με αναπηρίες είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο το

οποίο όμως έχει αρνητικές επιπτώσεις στα άτομα αυτά.

Με αφορμή την εκδήλωση που έγινε στο σχολείο μας

θα ήθελα να μιλήσω σχετικά με τις δυσκολίες που

2

More magazines by this user
Similar magazines