Views
9 months ago

გჯეროდეს - ფონდი ,,ბილივი"

გაეცანით ,,ბილივის" ახალგაზრდული ჯგუფისა და მეგობართა გუნდის ერთობლივი ძალისხმევით შექმნილ ჟურნალს. Believe - გჯეროდეს! - ამ იდეის ირგვლივ გაერთიანდნენ ენთუზიაზმითა და სიკეთის ქმნის, ადამიანების თანადგომის სურვილით აღსავსე ადამიანები და გაჩნდა “ბილივი”. გაიგეთ მეტი..

ცეკვაზე

ცეკვაზე შეყვარებული როდესაც ძალიან ბევრი ემოცია გვიგროვდება და გრძნობების გადმოსაცემად სიტყვები აღარ გვყოფ- ნის, ვცდილობთ, რომ ალტერნატიულ გზებს მივმარ- თოთ. ასეთ დროს, ადამიანს შეუძლებელია არ გაახსენდეს ხელოვნება და, რა თქმა უნდა, მისი ერთ-ერთი დარგი - ცეკვა. ჩემი აზრით, ეს უკანასკნელი არის პროცესი, როდესაც ჩვენ ნაცვლად სხეული საუბრობს. წარმოიდგინეთ, თითქოს პატარა ფრინველი ხართ, რომელსაც გალიის კარი გაუღეს და ახლა თავის მსუბუქ ფრთებს როგორც უნდა ისე აფრიალებს. ცეკვის დროსაც მსგავსი შეგრძნება გვეუფლება: პირველივე მოძრაობიდან ვხვდებით, რომ ვიცლებით და ვემსგავსებით ერთ დიდ მოძრავ ემოციას, რომელსაც უკვე ვეღარაფერი შეაჩერებს. ჩემთვის კი ცეკვა, უპირ- ველეს ყოვლისა, ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია, რომლის გარეშეც ვერასდროს გავხდებოდი ის, ვინც ახლა ვარ. ცეკვა ადამიანს თვითრეალიზაციაში ეხმა- რება, გემოვნებას უყალიბებს, მნიშვნელოვან როლს თამაშობს განტვირთვაშიც. ცეკვის ეს ღირსებები მე საკუთარ თავზე გამოვცადე. ბედნიერი ვარ, რომ ცხრა წლის განმავლობაში, კვირაში სამჯერ, ლამის ორი საათი ცეკვისა და, ზოგადად, ხელოვნების სიყვარულს ვსწავ- ლობდი ქალბატონ ირინა კუპრავას ცეკვის გაკვეთილებზე. 2017 წლის მარტის ერთ მზიან დღეს, ისე როგორც არასდროს, მომინდა დამებრუნებინა დრო, როცა ირინა კუპრავას მოსწავლე მერქვა და მის გაკვეთილზე დასასწრებად მივედი. უკვე მაყურებლის როლში. ამან მომაგონა ახალი ცეკვის ფორმების მორგებით გამოწვეული სიხარული, სხვადასხვა კონკურ- სისა თუ კონცერტის წინ რეპეტიციების განსაკუთ- რებული ატმოსფერო, ცეკვისგან დაღლილ-დაქან- ცულების წყლის დასალევად ჩუმად გაპარვა, სცენაზე გამოსვლის უცნაურად სასიამოვნო შეგრძნება, დაუსრუ- ლებელი აპლოდისმენტებით გამოწვეული სიამაყის განცდა... ეს ყველაფერი ირინა კუპრავას დამსახურებით შევიგრძენი, ადამიანის, რომელიც იყო, არის და მუდამ იქნება ჩემთვის მისაბაძი მაგალითი. მან მასწავლა არა მხოლოდ ცეკვა, არამედ ადამიანებისა და საკუთარი საქმის სიყვარული, მეგობრობა, შრომა და იმის გააზრება, რომ არაფერი უნდა დავიშუროთ მიზნის მისაღწევად. ჩემთვის დიდი პატივია, რომ შესაძლებლობა მაქვს, ქალაქ ფოთის არჩილ ხორავას სახელობის სახელოვნებო სასწავლებლის ქორეოგრაფიული განყო- ფილების კლასიკური ცეკვის პედაგოგს, ირინა კუპრავას რამდენიმე კითხვა დავუსვა და ის უფრო ახლოს გაგაცნოთ. –ქალბატონო ირინა, რატომ აირჩიეთ ბალეტი და რა გზა გაიარეთ ბალეტის პედაგოგობამდე? –ბალეტი ბავშვობიდან მიყვარს. თუმცა, ჩემს ბავშვობაში, ფოთში საბალეტო წრე არ არსებობდა და მშობლებმა სპორტულ წრეზე, მსუბუქი ათლეტიზმის განხრით ჩამწერეს. მეცადინეობები სტადიონის ტერიტორიაზე გვქონდა. ირინა კუპრავა მახსოვს, მასწავლებელი მიბრაზდებოდა ხოლმე – ირინა, შენ კი არ დარბიხარ, ცეკვავო. მე–4 საჯარო სკოლაში ვსწავლობდი. მეშვიდე თუ მერვე კლასში ვიქნებოდი, როცა ფოთში მეუღლესთან ერთად ჩამოვიდა ქალბატონი ანტონინა (მასში იტალიური სისხლიც ერია). ჩემდა სასიხარულოდ მან ცეკვის წრე ჩამოაყალიბა და დედამ ამ წრეზე შემიყვანა. ჩვენი ცეკვის მასწავლებელმა მალევე უთხრა დედას, თქვენს ქალიშვილს ცეკვის ნიჭი აქვსო. თუმცა, ასაკის გამო, კლასიკური ბალეტის განხრით ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში ჩაბარება უკვე დაგვია- ნებული იყო. მაგრამ მე ცეკვის გარეშე ვერ გავძლებდი. რვა კლასი დავხურე, ფოთს დროებით დავემშვიდობე და კალინინიგრადის საოლქო კულტურულ-საგანმანთლებ- ლო სასწავლებლის ქორეოგრაფიულ განყოფილებაზე გამოცდები ბრწყინვალედ ჩავაბარე. სხვათაშორის, ქალბა- ტონმა ანტონინამ (იგი წარმოშობით კალინინგრადიდან იყო, ამ ქალაქთან ახლოს, რიგაში ცხოვრობდა ბიძაჩემიც) დამიდგა ესპანური ცეკვა, რომელიც მისაღებ გამოცდებზე შევასრულე. მამა ძალიან წინააღმდეგი იყო, რომ ცეკვის გზას გავყოლოდი, მაგრამ მიხვდა, რომ ამის გარეშე ცხოვრება არ შემეძლო. სასწავლებელში ოთხი წელი ვისწავლე. არასოდეს დამავიწყდება იქაური არაჩვეუ- ლებრივი პედაგოგები. ისინი გვასწავლიდნენ კლასიკურ, სახასიათო, ისტორიულ–ყოფით და სამეჯლისო ცეკვებს. აგრეთვე ვსწავლობდით ბალეტის, თეატრის, კოსტიუმის ისტორიას, ეთიკასა და ესთეტიკას. სასწავლებლის ცეკვის ანსამბლის სოლისტი ვიყავი. მისი დამთავრების შემდეგ, 18 წლის ასაკში, ფოთში დავბრუნდი. დედა უჩემოდ ვერ ძლებდა და მის გვერდით ყოფნა ვარჩიე. სულ ვფიქრობდი, რა გამეკეთებინა, რომ ცეკვის კუთხით მემუშავა. გემთმშენებელი ქარხნის კლუბში შევქმენი ცეკვის წრე, რომელიც მალე გახდა პოპულარული. მაშინ აერობიკის ბუმი იყო. 16

დიდები აერობიკაზე დადიოდნენ ჩემთან, პატარები კი – ცეკვაზე. კლუბში ორი წელი დავყავი. ჩემზე, როგორც ნიჭიერ ახალგაზრდა პედაგოგზე, ალაპარაკდნენ. 1986 წელს გაიხსნა ოთარ თაქთა- ქიშვილის (მაშინ მის სახელს ატარებდა) სახელობის სახელოვნებო სასწავლებელი და მასთან არსებული ხელოვნების სკოლა. 1987 წელს, სწორედ ამ სკოლაში დავიწყე ბალეტის პედაგოგად მუშაობა. მაშინ სკოლა მთლიანად სახელმწიფო ბიუჯეტზე არსებობდა. დღეს, ნაწილობრივ, ისევ სახელმწიფო გვაფინანსებს. როცა 1987 წელს ხელოვნების სკოლაში მუშა- ობა დავიწყე, ფოთში ბალეტისადმი ინტერესი დიდი არ იყო. მას სკეპტიკურადაც კი უყურებდნენ. თუმცა, 1989 წელს, ფოთის ვალერიან გუნიას სახელობის სახელ- მწიფო დრამატული თეატრის სცენაზე საბალეტო წარმოდგენა „ცეროდენა“ ვაჩვენე ჩემი პირველი, მეორე და მესამეკლასელი მოსწავლეების მონაწილეობით. გრიგის მუსიკაზე დადგმული ცეკვებით მოვყევით ამბები პატარა გოგოსა და მის მეგობარ თაგვებზე, თხუნელებზე, გომბეშოებზე. ამ წარმოდგენამ დიდი მოწონება დაიმ- სახურა. მაშინ მთელი თეატრი გვერდში დაგვიდგა, დეკორაცია გაგვიკეთა. ამ წარმოდგენის შემდეგ მეუბნებოდნენ, თუ ვახტანგ ჭაბუკიანი ქართული ბალეტის მამაა, შენ დედა ხარო (იცინის). „ცეროდენამ“ ყველას დაანახა, რომ ბალეტი ქალაქში საჭირო იყო. მიუხედავად იმისა, რომ 90–იანი წლები ჩვენი ქვეყნის- თვის უმძიმესი იყო და ეს ჩვენს სკოლასაც დაეტყო, მიუხედავად უშუქობისა, სიცივისა, მიტინგებისა, ჩვენ მუშაობას ვაგრძელებდით. სკოლა არ დახურულა. – რა განსხვავებას ამჩნევთ თაობებს შორის, რომლებიც თქვენს ხელში აღიზარდნენ და ახლა იზრდებიან? –პირველი თაობები, შეიძლება ითქვას, ფიზიკურად უფრო მოძრავი თაობები იყვნენ. მათ მოძრაობა სისხლ- ში ჰქონდათ გამჯდარი. ისინი ნაბადიდან, მალთაყვიდან გაკვეთილებზე ფეხით მოდიოდნენ. წინა თაობა ეზოში ბურთს თამაშობდა. ეს თაობა კომპიუტერთან ზის. დღესაც ლამაზი და ნიჭიერი მოსწავლეები მყავს, მაგრამ მათ მოძრაობა უჭირთ, უფრო მოუქნელები არიან, სხეულს ვერ ფლობენ, კოორდინაციაში მოიკოჭლებენ. ბუნებით მკაცრი და მომთხოვნი ვარ. ამას ბალეტის სფერო მოითხოვს კიდეც, მაგრამ ახალი თაობის მიმართ კიდევ უფრო მომთხოვნი გავხდი, რათა მათ ცეკვა ნამდვილად შევაყვარო. – საუკეთესო მოგონებები, რომლებიც თქვენს პროფე- სიას უკავშირდება... – საბჭოთა კავშირი ახალი დაშლილი იყო, როცა თბი- ლისში კომპანია „მონტე–კარლოს ბალეტებმა“ ცნობილი ამერიკელი ქორეოგრაფის, ჰამბურგის ბალეტის დირექტო- რის, ჯონ ნიუმეიერის მიერ გამოჩენილი კომპოზიტორის, გუსტავ მალერის მეათე სიფონიაზე დადგმული ბალეტი ჩამოიტანა. თბილისში სპეციალურად ამ ბალეტის სანახავად წავედი. ნანახით აღფრთოვანებული დავრჩი. კომპანიამ აჩვენა კლასიკური საცეკვაო ტექნიკისგან სრულიად განსხვავებული თანამედროვე სტილი და ტექნიკა. მოვიხიბლე ამ ტექნიკით, მოცეკვავეებით, მათი პლასტიკით. ნანახზე დიდხანს ვფიქრობდი. ასევე დაუვიწყარია აკრამ ხანის, ბანგლა- დეშელ-ინგლისელი მოცეკვავისა და ქორეოგრაფის „ხის ცხოვრება“, რომელიც მან თბილისში ერთ-ერთი ფესტივალის ფარგლებში აჩვენა. 2004 წელი იქნებოდა. ჩემი მოსწავლის მშობელმა მაჩუქა მასზე დასასწრები ბილეთი. „ხის ცხოვრება“ ისე მომეწონა, რომ რამდენიმე დღე მონუსხული დავდიოდი. სულ თვალწინ მედგა მოცეკვავეების რთული, ზუსტად გათვლილი მოძრაო- ბები. ფოთში დაბრუნებული ფიქრებით ისევ „ხის ცხოვრებას“ დავტრიალებდი. კოლეგები ხუმრობით მეუბნებოდნენ, არ უნდა გაგვეშვი თბილისშიო... – ვინ არიან თქვენი საყვარელი მოცეკვავეები და ქორეოგრაფები? – მოცეკვავეებიდან გამოვყოფდი ვლადიმერ ვასილიევს, რომელსაც დიდი ფრანგი ქორეოგრაფი მორის ბეჟარი უნიკალურ მოცეკვავეს უწოდებდა. ასევე, მოსკოვის დიდი თეატრისა და მილანის ლა სკალას ვარსკვლავს სვეტლანა ზახაროვას. მინდა ცალკე გამოვყო დიანა ვიშნევა, მსოფლიო დონის ვარსკვლავი. ქორეოგრაფებს შორის ბევრი მომწონს, ყველას ვერ ჩამოვთვლი. რა დამავიწყებს იური გრიგოროვიჩის მიერ დადგმულ „ივანე მრისხანეს“, მათს ეკის „ჟიზელს“, როლან პეტის, ბორის ეიფმანის ბალეტებს. ახალგაზრდებს ვურჩევდი, რომ მათ შემოქმედებას ახლოს გაეცნონ. – რა არის თქვენთვის ხელოვნება? – ჩემთვის ეს მთელი ცხოვრებაა. ლევ ტოლსტოი წერს, რომ ყველაზე დიდ ბედნიერებასა და ყველაზე დიდ ტკივილს ხელოვნების ნაწარმოების შექმნის დროს განვიცდით. – თქვენ ფოთის ვალერიან გუნიას სახელობის სახელ- მწიფო დრამატულ თეატრთან თანამშრომლობთ როგორც ქორეოგრაფი. რას გვეტყვით ამ თანამ- შრომლობის შესახებ? – პირველად რეჟისორმა ოთარ ცერაძემ მიმიწვია. მოლიერის „პრესიოზებს“ (Les Précieuses ridicules) დგამდნენ და ცეკვა სჭირდებოდათ. როგორც ჩანს, ისე მოეწონათ ჩემ მიერ დადგმული ცეკვები, რომ მას შემდეგ სულ მიწვევენ (იცინის)! 1987 წლიდან თეატრის ოფიციალური ქორეოგრაფი ვარ. ძალიან კარგად მახსენდება რეჟისორ გოჩა კაპანაძესთან მუშაობა. მან ფოთში ნოდარ დუმბაძის ნაწარმოებების მიხედვით დადგა სპექტაკლი „მე, ბებია, ილიკო და ილარიონი“. ამ უკანასკნელისთვის ჩემ მიერ დადგმულმა ბოშების ცეკვამ დიდი მოწონება დაიმსახურა. თეატრთან თანა- მშრომლობის ფარგლებში ხან ცეკვებს ვდგამ, ხან კი პოზას, დგომას „ვძერწავ“... – როგორ ფიქრობთ, რა არის მთავარი მიზნის მისაღწევად? შრომა, რწმენა და სიყვარული. – ბალეტის პედაგოგი რომ არ იყოთ, ვინ იქნებოდით? ცეკვის სიყვარული კუპრავებს გვარში მოგვდგამს. ჩემი ბაბუა ლამაზი და წარმოსადეგი კაცი იყო. ის ქართული 17

პიონერის კატალოგი
კარტოფილის კულტივაცია
ახალი საგაზაფხულო კოლექცია
ДАШОГУЗ
Преступления армянских террористических и ... - Erevangala500
Скачать книгу - Альп
Μεθοδολογία υλοποίησης μάθησης μέσω σύγκρισης και πρότυπα ...
Секреты Бильдербергского клуба - Духовный путь развития науки
ISSN 2218-0346 - DSpace at Khazar University
Родительского контроля - InfoCity - aзербайджанский журнал о ...
Microsoft - InfoCity - aзербайджанский журнал о технике и ...
azbrbaycan arxeologıyası - DSpace at Khazar University
Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı - 1
XEBERLER 2010 #2 son - Ä°qtisadiyyat Ä°nstitutu
Antenatal Care Pregnancy
Historische Uitgeverij; Beijing Book Fair 2011
Black Mold Testing Miami
Tripped Out Birmingham
Chameleon Print Group - Urangan, Australia
Organic Mate