Views
7 months ago

Historia klasa 5

26 4 • Palestyna

26 4 • Palestyna Palestyna to niewielki kraj na obszarze Żyznego Półksiężyca. W czasach starożytnych sąsiadowała z dwoma wielkimi cywilizacjami – egipską i mezopotamską. Na nadmorskich terenach Palestyny oraz w dolinie Jordanu i w dolinach mniejszych rzek panowały korzystne warunki dla uprawy roli. Na pozostałych, częściowo górzystych obszarach mieszkańcy trudnili się głównie hodowlą owiec, kóz i bydła. Z kolei dla ludności żyjącej nad Jordanem i jeziorem Genezaret ważnym zajęciem było rybołówstwo. Na obszarze Palestyny osiedlały się w starożytności różne ludy. Jednym nich byli Żydzi, zwani wówczas Hebrajczykami, a później także Izraelitami. Przybyli tam prawdopodobnie w XIX wieku p.n.e. Lud Izraela i jego Bóg Żydzi byli niewielkim ludem, nie stworzyli w starożytności potężnego państwa jak np. ich sąsiedzi – Egipcjanie czy Babilończycy. Spośród innych starożytnych społeczeństw wyróżniali się swoją wiarą. Z czasem porzucili kult wielu bogów i zaczęli wierzyć, że istnieje tylko jeden Bóg. Taką religię nazywamy monoteizmem (czyli jedynobóstwem). Religia żydowska – dziś określana mianem judaizmu – jest najstarszą religią monoteistyczną. Żydzi wierzyli, że Bóg, którego nazywali Jahwe, stworzył świat, zawarł przymierze z Izraelitami i uczynił ich narodem wybranym. Obiecał także, że Palestyna będzie ojczyzną Izraelitów, dlatego uważali ją za swoją Ziemię Obiecaną. Warunkiem dotrzymania przymierza miało być przestrzeganie zasad postępowania, które Bóg objawił Żydom, przede wszystkim Dziesięciu Przykazań. Religia żydowska kładła duży nacisk na drobiazgowe wypełnianie przepisów dotyczących ofiar oraz rozmaitych zakazów religijnych (np. zakaz spożywania mięsa wieprzowego). Zakazywała również sporządzania wizerunków ludzi i zwierząt. Miało to uchronić wyznawców przed grzechem, jakim mogłoby być odejście od monoteizmu i oddawanie czci wielu bogom. •

4. Starożytny Izrael 27 Święte księgi – Biblia Swoje zasady religijne, prawa oraz historię przymierza z Bogiem Żydzi zaczęli spisywać. Tak stopniowo przez stulecia powstawały księgi, które z czasem zostały połączone w jedną – Biblię (słowo to, pochodzące z języka greckiego, znaczy po prostu „księgi”). Była ona pisana przez ludzi, ale – jak wierzyli Izraelici – pod natchnieniem Boga. Biblia jest dziś dla nas głównym źródłem pisanym, dzięki któremu możemy badać dzieje starożytnego Izraela. Musimy jednak pamiętać, że jest ( , to przede wszystkim dzieło religijne, opowiadające o tym, jak Bóg objawiał się w dziejach tego ludu. Naukowcy zestawiają więc opowieści biblijne z innymi źródłami, przede wszystkim z wynikami prac archeologicznych. W Palestynie i Egipcie Według tradycji zapisanej w Biblii Hebrajczycy wywodzili się od Abrahama pochodzącego z miasta Ur w Mezopotamii. To on z Bożego polecenia miał przyprowadzić Żydów do ich Ziemi Obiecanej, którą później zaczęto nazywać Palestyną. W tych czasach Izraelici byli prawdopodobnie wędrownym ludem pasterskim. Część Żydów osiedliła się w Egipcie, gdzie – jak podaje Biblia – schronili się przed klęską głodu i wiedli dostatnie życie. Po kilku stuleciach w państwie faraonów zaczęli jednak cierpieć prześladowania. Pod wodzą Mojżesza wyruszyli więc do Ziemi Obiecanej. Według zapisów biblijnych to właśnie Mojżeszowi Bóg przekazał na górze Synaj Dziesięć Przykazań, które stały się fundamentem religii żydowskiej. Fragment Dziesięciu Przykazań nadanych Mojżeszowi na górze Synaj Nie będziesz miał bogów innych oprócz Mnie. Nie uczynisz sobie posągu ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko albo na ziemi n i- sko, lub w wodzie poniżej ziemi. Nie będzi esz oddawał im [tym malowidłom lub posągom] pokłonu ani służył. Bo Ja jestem Pan, Bóg twój, zazdrosny […]. Pismo Święte Stareg o i Nowego Testamentu, oprac. zespół biblistów polskich z inicjatywy benedyktynów tynieckich, Poznań–Warszawa 1990.