Views
2 months ago

Historia klasa 5

50 8 • Grecka

50 8 • Grecka mitologia W starożytnej Grecji nie powstały księgi zawierające zbiór prawd religijnych obowiązujący wszystkich. O pochodzeniu bogów i historiach z ich życia opowiadały natomiast mity. Greckie opowieści mityczne początkowo przekazywano ustnie. Z czasem utrwalono je w dziełach literackich. Utwory takie czytano na obszarze całej Hellady i były one podstawą wykształcenia młodych Greków niezależnie od polis, w której mieszkali. Do najsłynniejszych greckich dzieł o tematyce mitycznej należą eposy autorstwa Homera, który żył prawdopodobnie w VIII wieku p.n.e. Bogowie Starożytni Grecy byli politeistami. Wierzyli, że świat powstał z Chaosu, czyli mrocznej przestrzeni, nicości, z której wyłonili się pierwsi bogowie. mianem . 1 3 5 2 4 6 królewskim ptakiem. Hera Ares wojny. sztuki i poezji. Atena wojennej. •

8. Wierzenia starożytnych Greków 51 Grecy wyobrażali sobie bóstwa na podobieństwo ludzi. Zgodnie z mitycznymi przekazami bogowie kochali, nienawidzili i cierpieli, zawierali małżeństwa, mieli dzieci, rywalizowali i walczyli między sobą. Odnosili nawet rany, ale nie umierali. Od ludzi najbardziej różniła ich właśnie nieśmiertelność. Bogowie byli niewidzialni, choć mogli na różne sposoby objawiać się ludziom. Mieli nadprzyrodzoną moc i władzę nad siłami natury, ale nie byli wszechmocni. Grecy uważali, że bogowie tworzą wielką rodzinę. Na jej czele stał Zeus (Dzeus) – władca bogów. Jego siedzibą był Olimp – najwyższy szczyt górski w Grecji (patrz: mapa na s. 40). Tam też zbierali się wszyscy bogowie, dyskutowali, świętowali i posilali się boskim pokarmem – ambrozją, która dawała nieśmiertelność. Herosi Obok bogów i ludzi w greckiej mitologii ważną rolę odgrywali herosi (bohaterowie) – osoby, których jedno z rodziców było bogiem, a drugie człowiekiem. Choć byli istotami śmiertelnymi odznaczali się nadzwyczajnymi cechami. Najsławniejszy heros to Herakles, syn Zeusa i greckiej królewny, słynący z olbrzymiej siły i wielkiej odwagi. . Cerbera i uprowadzenie Fragment Iliady, eposu autorstwa Homera Biednym śmiertelnym [czyli ludziom] bogowie wieść życie kazali w ciągłej udręce, bo tylko oni [bogowie] nie znają boleści. Stoją, jak mówią, u Dzeusa dwie wielkie beczki z darami: jedna nieszczęścia zawiera, a druga losy szczęśliwe; jeśli dla kogoś je zmiesza Dzeus […], dole ma ten różnoraką – dziś złą, jutro radosną, ale jeżeli komuś Dzeus nieszczęścia tylko przeznaczył – tego przytłacza zło wszelkie i ściga po całej ziemi, błąka się w nędzy, wzgardzony przez bogów i [ludzi] śmiertelnych. Homer, Iliada, przeł. K. Jeżewska, Warszawa 1999. , . i pokojem.