Views
4 months ago

2018-04 GrkApr

ΑΠΡΙΛΙΟΣ,

ΑΠΡΙΛΙΟΣ, 2018 3 -ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗΣ – στον θάνατο- Το πλοίο είχε ναυαγήσει και ο καπετάνιος διέταξε να κατεβάσουν τη βάρκα. Το τραγικό όμως ήταν ότι στη βάρκα αυτή δεν υπήρχε χώρος για όλους. Έτσι έριξαν κλήρους και έτυχε σε έναν νέο, πολύ βλάσφημο και κακό ναύτη, να μείνει στο βυθιζόμενο πλοίο. Κιτρίνισε ο ά- μοιρος ναύτης και ε- κείνοι που ήσαν πολύ κοντά του τον άκουσαν να ψιθυρίζει: *χαμένος για πάντα*. Όλοι είχαν μπει στη βάρκα ε- κτός από έναν, που την τελευταία στιγμή, άρπαξε τον νέο βλάσφημο ναύτη και τον έ- σπρωξε να μπει στη βάρκα. --Εσύ δεν είσαι έτοιμος να πεθάνεις, του είπε, ενώ τον έσπρωχνε προς την βάρκα. Εγώ ό- μως είμαι. Εσύ πρέπει να ζήσεις. Φρόντισε όμως να σε συναντήσω στον Ουρανό. Όταν αργότερα ο νέος αυτός βλάσφημος ναύτης, επιστράφηκε στον Χριστό, έλεγε πάντοτε στην ομολογία του: --Δύο πέθαναν για μένα, για να σωθώ εγώ ο άθλιος αμαρτωλός. Ένας λαός, στρατοπεδευμένος στην έρημο, ζούσε κάτω από την πρόνοια Εκείνου του Δυνατού, ο Οποίος διά χειρός κραταιάς και βραχίονος ε- ξηπλωμένου, τον είχε εξαγοράσει από τον τόπο της δουλείας. Λαός μεμψίμοιρος, λιγόψυχος, μίλησε σκληρά λόγια στον Θεό του. Φάνηκαν τότε, στο στρατόπεδο, «φίδια φλογερά». Δάγκωναν και θανάτωναν τον λαό. Μέσα στον πόνο του εξολοθρεμού, κραύγασε ο λαός: «αμαρτήσαμε, λαλήσαμε λόγια σκληρά κατά του Θεού…. Είπε, τότε, ο Κύριος στο δούλο Του: Κάμε ένα χάλκινο φίδι και κάρφωσέ το ψηλά, σ’

4 ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ ένα ξύλο να φαίνεται. Εάν ένας όφις εδάγκανε τινά εμβλέπων ούτος τον όφιν τον χαλκούν, θα έζη» (Αριθμοί κα/9). Στην Καινή Διαθήκη ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, αναφερόμενος σε τούτο το περιστατικό, δίδει το νόημα και τον τύπο του γεγονότος: «…καθώς ο Μωϋσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω, έτσι πρέπει να υψωθή ο Υιός του ανθρώπου, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις Αυτόν αλλά να έχη ζωήν αιώνιον» (Ιωάννου γ/14-15). Δεν ζήτησε ποτέ ο Θεός τον θάνατο των αμαρτωλών, αλλά να επιστραφεί στον ίδιο τον Λυτρωτή του και να σωθεί. Λόγια φωτισμένα ανάμεσα από τις προφητείες και την πραγμάτωση του Θείου σχεδίου. Για έναν αμαρτωλό δεν υ- πάρχει καμία σωτηρία. Κανένας τρόπος λύτρωσης. Κάθε α- μαρτία δικάζει στον θάνατο. Για να λυτρωθεί ο παλαιός άνθρωπος στην έρημο, έπρεπε να κοιτάξει το υψωμένο χάλκινο φίδι. Όχι να θυσιάσει ή να προσφέρει. Με τον ίδιο τρόπο, κάθε σημερινός αμαρτωλός, «πρέπει να σταθεί μπροστά στο ξύλο του Σταυρού». Εκεί πλέον δεν είναι ένα χάλκινο φίδι, αλλά ο Υιός του Θεού, Εκείνος που κράτησε την αμαρτία όλων των ανθρώπων όλων των μετά Χριστόν α- μαρτωλών. Όποιος με πίστη κοιτάξει το Σταυρό, αυτός σώζεται. Ένας υμνωδός γράφει: *Απ’ το ξύλο του Σταυρού Σου, ώ Χριστέ μου ξεκινούν, κύματα Θείας αγάπης που το σύμπαν συγκλονούν…*. Έπρεπε να υψωθεί ο Υιός του ανθρώπου… Είναι το σχέδιο του Θεού, για να ξανασταθεί μπροστά στο Θεό του ο πεσμένος άνθρωπος. «Αυτός πραγματικά τας αμαρτίας ημών εβάστασε επί του ξύλου….». Ο παλαιός άνθρωπος του δόλου, ο χαμένος, ο δαγκωμένος από το φίδι του θανάτου της αμαρτίας, αυτός συνεσταυρώθη μετά του Χριστού, διά να καταργηθεί το σώμα της αμαρτίας, (Ρωμαίους ς/6), και μεις να ζήσουμε με τον Θεό.