Views
4 days ago

No Title for this magazine

κινηματογράφος “Δαναός” με κάποιον αναπληρωματικό γκόμενο, και γέλιο για το παράδοξο τέλος της καριέρας του Μαστρογιάννι και τα σχόλια των ταμπλοϊντς της εποχής για το αν η πρωταγωνίστρια μίκρυνε ο στήθος της για να παίξει στην ταινία...Μεταπολίτευση και μαγκιά το ξήλωμα των μαξιλαριών στο τέλος της συναυλίας του Μίκη στην Αλεξάνδρας. Μεταπολίτευση και αφέλεια. Μεταπολίτευση και πίστη ότι ο Μάης του '68 ήταν ό,τι χρειαζόταν ο κόσμος για να πάει μπροστά. Λακάν και Κον-Μπεντίτ και μεγαλοαστές στους ώμους του γκομενου στις διαδηλώσεις στο Παρίσι. Μεταπολίτευση και φοιτητοπατέρες πιστοί στο Κόμμα, στο κάθε Κόμμα. Μεταπολίτευση και φοιτητοπατέρες που ανέλαβαν να εξηγήσουν το όνειρο. Να εξηγήσουν όσα τους έμαθαν για τη σωστή και ευθύγραμμη ανάλυση του κοινωνικού προτσές. Μεταπολίτευση και ανάλυση των διαφορών της κεντρικής κομματικής γραμμής από τον Τρότσκι, και πώς δε θα φανείς αστός γελοίος που κρίνεις με απλοϊκούς, ξεπερασμένους μικροαστικούς όρους την οικονομία και τις σχέσεις. Μιλάμε για γαμήσι μωρό μου, άσε τους έρωτες, γιατί έχω να υπηρετήσω το όραμα που γεννήθηκε στα οδοφράγματα. “Ας γελάσω ρε μαλάκα.” Αν η ορολογία σου στα οικονομικά είναι μικροαστική και ξεπερασμένη, σκέψου στα ερωτικά τι δουλειά χρειάζεσαι μωρό για να ξεφύγεις απ' τα παραδεδεγμένα. Ανοιχτή σχέση εγώ μωρό, εσύ είσαι γυναίκα, άστο καλύτερα. Όπως είπαν κι οι σουρεαλιστές, καθ' υπόδειξιν του Μαρκήσιου και της καύλας τους, πρέπει να απελευθερωθείς μωρό γιατί η πατριαρχία σε θέλει φεμινίστρια όσο σε θέλει ο γκόμενος για πάρτη του. Μετά, όταν η μικροαστίλα ζητήσει την ψυχή του, βρες κάπου ν' ακουμπάς γιατί αυτός θα ακουμπάει στο κρεβάτι, τα όνειρα και ίσως στο κομπόδεμα της Σούλας που θα τη βαφτίσει ιστορική αναγκαιότητα. Το κινητό της χτύπησε, το είχε στην τσέπη. Κοίταξε τον αριθμό, αλλά δεν απάντησε. Με τέτοια νεύρα που είχε τώρα, καλύτερα να μη μιλούσε σε κανέναν. “Άσε ρε Πάνο μην τα ακούσεις εσύ τώρα,” είπε από μέσα της στον πρώην της αγριοκοιτάζοντας το κινητό. Τον αγαπούσε ακόμα και τον νοιαζόταν, δεν είχαν χωρίσει άσχημα, απλά έτσι τους τελείωσε κι εκείνη τα στύλωσε και είπε “δεν πάει άλλο, θέλω να φύγεις τώρα, αλλιώς θα με πιάσει ασφυξία.” Εντάξει, δεν έφυγε εντελώς, είχαν και τα δίδυμα, αλλά μετακόμισε, απρόθυμα είναι η αλήθεια. Τώρα προφανώς τηλεφωνούσε γιατί θα ήθελε να περάσει απ' το σπίτι, αλλά η Μυρτώ βαριόταν. Όπως ήταν τώρα, δεν ήθελε επισκέψεις. Δε θα μπορούσε να το αναβάλλει για πολλή ώρα, αλλά μέχρι να τελειώσει η Καραίνδρου και να δουν τα δίδυμα την ταινία με τον Σνούπυ, θα προλάβαινε να ηρεμήσει και να τον πάρει τηλέφωνο να κανονίσουν συνάντηση. Μάλλον θα έβγαινε, δεν ήθελε πολλά-πολλά, κάτι έπρεπε να βρει, ίσως έναν περίπατο μοναχικό απ' αυτούς που της άρεσαν και την ηρεμούσαν. Θα τους άφηνε μόνους κανενα δίωρο και μετά θα επέστρεφε. Ίσως πήγαινε απ' της Λίνας, είχε μέρες να τη δει και να τα πούν από κοντά. Άμα βαριόταν πολύ, τι διάολο, μπορούσε να μείνει σπίτι και να διαβάσει κανένα βιβλίο ή να χαζολογήσει όσο τα αγόρια θα έπαιζαν με το τραινάκι ή τα λέγκο και το επιτραπέζιο που τους χάρισε ο πατέρας τους. Η μουσική σταμάτησε κι ο ακάλυπτος είχε μια ησυχία ακόμα πιό αποκαρδιωτική από πριν, όταν τα

βαλς τύλιγαν, λες, τα πάντα σε μια παρελθοντική ψωρονοσταλγία υποχρεωτικής μελαγχολίας για τα δράματα γενεών που σφάχτηκαν μεταξύ τους ανενδοίαστα. Μεταπολίτευση, δημοκρατία, νομιμότητα. Ποιός φταίει αν πίστεψες τους επαίοντες της κομματικής γραμμής...Ποιός φταίει αν δε διάβασες τα “ψιλά γράμματα”, που κανένας κομματικός δεν υποδείκνυε στον πελάτη να μελετήσει όταν του πούλαγε την πραμάτεια του; Τουλάχιστον κάτι υποψιάστηκε έστω κι εκ των υστέρων η Μυρτώ. Ήταν κι άλλοι που δεν πρόλαβαν να πηδήξουν απ' το τραίνο. Μεταπολίτευση. Μουτζούρα, χαρτομάνι, νταϊλίκι στα αμφιθέατρα, τσιγάρα και πάρτυ συνεταιρικά, καμμιά απόφαση για τίποτα, ξύσιμο μέχρι την αποφοίτηση. Μεταπολίτευση, οι κομματικοί απροκάλυπτα στην εξουσία. Μια εξουσία το ίδιο και περισσότερο εξουσία από 'κείνη που εναντίον της προειδοποιούσε η διαρκής επανάσταση. Τη θέση της μουσικής που την εξόργισε νωρίτερα, πήραν οι Jethro Tull. Ούτε κι αυτούς τους άντεχε. “Too old to rock'n'roll ρε μαλάκα; Τι μας λες. Ας έκοβες το αλκοόλ και τα χασίσια”. Αμέτε μου όλοι στο διάολο,” ξαναφόρτωσε η Μυρτώ. Αν και το μόνο τραγούδι τους που άντεχε ήταν αυτό ακριβώς. “Είναι λιγάκι όμως το τραγούδι του αποσυρόμενου μεταπολιτευόμενου νέου,” γέλασε. “Όποιος πλησίαζε τα τριάντα, και οσμιζόταν ότι το προφίλ του οσονούπω δε θα ταίριαζε με τις προηγούμενες παπαρδέλλες, υιοθετούσε ύφος Σουλιώτισσας που πάει ντουγρού στην κατηφόρα της ωριμότητας, έβαζε το too old to rock'n'roll, too young to die τέρμα στο Seat ibiza κι ετοιμαζόταν να εξαφανιστεί στον αχανή ορίζοντα της βολεμένης νομιμότητας τάχα μου με υπαρξιακή, ατέλειωτη πίκρα.” Μεταπολίτευση. “Πόσο μαλάκας όποιος έχαψε τέτοια παραμύθια..” Μπήκε κι έκλεισε την μπαλκονόπορτα. “Ο απέναντι δεν πρέπει να 'χει και μεγάλο γούστο στη μουσική, πού διάολο τα ξέθαψε όλα αυτά...” Και όπως συμβαίνει πάντα με τον άμεσα ενδιαφερόμενο, δεν κατάλαβε ότι το τελευταίο μέρος της φράσης, αφορούσε την ίδια.