Perspective

PERSPECTIVE 

JOURNALISTS’ 

WORKING CONDITIONS 

IN THE WESTERN BALKANS 

AND TURKEY 

A magazine produced by 

students in journalism from 

Bosnia and Herzegovina, Kosovo, 

Montenegro, North Macedonia, 

Serbia, and Turkey

This publication received the financial support of the UNESCO. 

All responsibilities regarding the contents and the actions belong to the authors only and should not 

be considered as reflecting the views of the United Nations 

® European Federation of Journalists 2019

INTRODUCTION 

Involving the young generaon in the debate on working 

condions. This was the objecve of the Journalism Student 

Award organised by the journalists' unions and professional 

associaons in the Western Balkans and Turkey, in partnership 

with the European Federaon of Journalists. In a region 

where journalists are oen facing precariousness, insecurity 

and lack of recognion, how do students in journalism see 

the profession? What is it like to a be a journalist in Serbia, 

Montenegro or Turkey? This magazine highlights the best 

pieces of journalism selected in each six countries. 

Happy reading! 

AUTHORS 

Krisna Gadže, University of Mostar, Bosnia and Herzegovina 

Urim Isma, University of Prishna, Kosovo 

Blaze Darudov, Ss. Cyril and Methodius University in Skopje, 

North Macedonia 

Zeljka Zvicer, University of Montenegro, Montenegro 

Marija Simojlović, University Singidunum, Serbia 

Nebiye Arı, Nişantaşı Üniversitesi, Turkey 

Image credits 

Ryan Tauss, Stocksnap (p.2) 

Sven Mieke, Unsplash (p.6) 

Blaze Darudov (p. 8) 

broN, Pexels (p. 12) 

Pixabay (p.14) 

Star TV (p.14) 

PROJECT 

This publicaon is produced in the framework of the project 

Building Trust in media in South East Europe and Turkey 

running from 2016 to 2019. The focus of this EU-UNESCO 

funded project is on improving media accountability mechanisms, 

media internal governance, and media and 

informaon literacy (MIL) among cizens in Albania, Bosnia 

and Herzegovina, Macedonia, Montenegro, Serbia, Turkey, 

and Kosovo. The European Federaon of Journalists, 

together with its affiliates in the region, has been committed 

to improve journalists' working condions. A special 

focus was paid to students in journalism to raise awareness 

about labour rights standards and the importance of joining 

a union. 

1

KRISTINA GADŽE 

RADNA PRAVA 

NOVINARA U BIH 

LABOR/WORK RIGHTS OF 

JOURNALISTS IN BOSNIA AND 

HERZEGOVINA (BIH) 

Novinarska djelatnost često ne biva trerana kao zanat 

koji se ne razlikuje od nekog drugog. Radnike se ne shvaća 

kao ozbiljne medijske djelatnike i djelatnike kompetentne 

na tržištu rada. „Posljednjih nekoliko godina, razna europska 

istraživanja, kao i ankete među EFJ članicama, istaknula su 

neke prevladavajuće trendove u novinarstvu koji nagovještavaju 

propadanje profesije. Razlozi su ponajprije: 

Pad dohotka od profesije (stagnirajući dohodci/naknade, 

rušenje cijene rada, manji broj povlasca, neplaćeni 

prekovremeni rad); 

Pogoršavanje radnih uvjeta (povećanje obujma posla, 

poslovnog tempa i zahjevanih vješna, otpuštanja, 

fleksibilnos i nejasnih uredničkih polika); 

Pojava novih oblika radnih odnosa (neredovni, nepredvidljivi 

i kratkoročni poslovni angažmani, poput outsourcinga, 

, kratkoročnih ugovora, ugovora preko agencija za privremeno 

zapošljavanje itd.) i nejasnih ugovora (nedovoljno 

precizni opisi poslova, spajanje novinarskih i tehničkih 

djelatnos).“ 1 

Novinari zato često nisu upozna sa svojim radnim pravima. 

„Sukladno zakonima o radu i kolekvnim ugovorima, 

osim prava na rad, redovitu plaću, uplatu doprinosa za 

zdravstveno i mirovinsko osiguranje, djelatnici/e u medijima 

imaju pravo na naknadu za godišnji odmor, pravo na naknadu 

za javni prijevoz, pravo na dnevni, tjedni i godišnji odmor, 

pravo na slobodu sindikalnog organiziranja i kolekvno 

pregovaranje i socijalni dijalog s poslodavcem uz posredovanje 

izabranih predstavnika – sindikata, udruženja novinara, 

te pravo na štrajk i druge zakonom propisane oblike 

izražavanja radničkog nezadovoljstva.“ 2 Prava su ista za 

medijske djelatnike u privatnom i javnom sektoru. 

Zakoni i ak koji uređuju zaštu prava u BiH su: 

„Zakoni o radu s odobrenim međunarodnim propisima, 

Opći kolekvni ugovori ili granski kolekvni ugovori, 

Zakoni o vijeću zaposlenika/savjetu zaposlenih RS-a, 

Zakoni o štrajku, 

Krivični zakoni, 

Statut tvrtke, 

Pravilnik tvrtke o radu, sa sistemazacijom.“ 3 

1 

Prava i rad u novinarstvu, Europska federacija novinara, Bruxelles, 2016., 

str. 24. 

2 

Priručnik za novinare i medijske djelatnike: 100 prvih pitanja o pravima 

medijskih djelatnika u BiH, Udruženje /udruga BH novinari, Sarajevo, 2010., 

str. 31. 

3 Isto, str. 32. 

Journalism, as professional occupaon has oen been 

considered and treated as trade which is not different than 

any other trade. Journalists have not yet been considered as 

responsible and serious media professionals and have not 

been treated as competent workers in the local market. 

“During the period of last few years, various European 

researches and surveys, including the polls conducted 

amongst EFJ member states, confirmed and proved that 

there had been certain dominang and uprising trends 

emerging in journalism and these trends somehow served 

as the introducon to journalism degradaon and even 

decline, mainly appearing due to the following reasons: 

Reduced monthly incomes or wages (stagnang 

wages/contribuons, degradaon and devaluaon of 

market prices for professional journalism services, reduced 

number of benefits, unpaid overme work, etc.); 

Aggravaon of labor/work condions (expansion of 

scope of work, including business operaon pace and 

demanding of special skills; sacking/dismissing of employees, 

unclear flexibility and undefined eding policies; 

Emerging of new forms and shapes of work relaonships 

(unseled, irregular, odd and occasional business engagements, 

including outsourcing, short – term contracts, part - 

me contracts through employment agency engagement 

and advocacy, etc.) and undefined and unclear contracts 

(unclear job descripons, requiring of combinaon of 

journalism and technical skills.)1 

Journalists are oen not familiar with their labor/work 

rights. “According to laws on labor/work and collecve 

contracts, besides the right to work, to have regular 

wages/salaries, to have social security, including rerement 

and health care contribuons, people working in the field of 

journalism are entled to reimbursement for holidays they 

use, including reimbursement for public transport expenses, 

they have rights to daily breaks and weekly holidays, 

and they have rights to join unions (syndicate) and aend 

collecve negoaons and social dialogues with their 

employers in presence of legally appointed representaves 

of union/syndicate whom they represent and journalist 

1 

Rights and Jobs in Journalism, European Federaon of Journalists, 

Brussels, 2016.Page. 24. 

BOSNIA AND HERZEGOVINA

3 

Novinari prilikom zasnivanja radnog odnosa moraju 

potpisa ugovor o radu. To predstavlja pravni temelj za 

radni odnos. „Zaključuje se u pisanoj formi i može bi 

zaključen na određeno ili neodređeno vrijeme. Ugovor o 

radu novinara/ke na određeno vrijeme ne može se zaključi 

na period duži od dvije godine. Istekom roka od dvije godine 

ugovoro na određeno vrijeme prerasta i smatra se ugovorom 

na neodređeno vrijeme pod uvjetom da kolekvnim 

ugovorom nije drugačije određeno.“ 4 Isto tako, postoji i 

ugovor o obavljanju privremenih i povremenih poslova. 

„Ovim ugovorom jasno se određuje koje poslove angažirani 

honorarni suradnik treba obavlja u određenoj medijskoj 

kući, a poslovi ne mogu traja duže od 60 dana jekom 

jedne godine.“5 

Ovdje novinari trebaju pripazi budući da poslodavci 

često krše zakonom propisano vrijeme trajanja ugovora kao 

izgovor za izbjegavanje trajnog zapošljavanja. Novinari često 

rade volonterski, pogotovo jekom studiranja ili se 

pripravnički pripremaju u nekom od medija. „Pripravnik je 

onaj tko prvi put zasniva radni odnos u određenom 

zanimanju za koje se školovao, radu stručnog osposobljavanja 

za samostalan rad. Pripravnici potpisuju ugovor s 

poslodavcem na određeno vrijeme i u trajanju od godinu 

dana.“6 Ugovor o radu se može sklopi i s nepunim radnim 

vremenom, „ali pritomu može sklopi više takvih ugovora 

kako bi na taj način ostvario puno radno vrijeme“.7 

DANAŠNJI MEDIJSKI 

DJELATNICI PRISTAJU NA 

RAZNE USLOVE ZBOG ZARADE, 

A ONA JE IONAKO MALA 

” 

AT PRESENT, MEDIA STAFF ACCEPT TO 

WORK UNDER WHOLE LOT OF DIFFERENT 

CONDITIONS JUST TO GET PAID, 

ALTHOUGH THEIR EARNINGS ARE RATHER 

BELOW ANY DECENT RATE 

Poslodavac može traži od novinara prekovremeni rad, ali 

samo u određenim slučajevima „kao što su elementarne 

nepogode, požari itd. ili je zbog posebnog povećanja 

obujma posla zaposlenik/ica, na zahtjev poslodavca, duža 

radi prekovremeno, i to najviše do deset sa tjedno“.8 

Prekovremeni rad se plaća više nego rad ostvaren u 

redovitom radnom vremenu. Ako prekovremeni rad traje 

duže od deset dana u tjednu, „poslodavac je dužan izvijes 

organ nadležan za poslove inspekcije rada“.9 Današnji medijski 

djelatnici pristaju na razne uslove zbog zarade, a ona je 

ionako mala. „Diplomirani novinari u prosjeku imaju 680 

maraka, dok je plaća zaposlenih na javnim servisima iz 

Sarajeva (BHRT I RTV FBIH) u prosjeku 1000 maraka. Plaća 

novinara početnika uglavnom iznosi oko 600, dok glavni 

urednici imaju plaću i do 3000 maraka.“ 10 Međum, mnogi 

poslodavci i dalje poču rad na crno i me izbjegavaju 

zakonske obaveze. Time trajno oštećuju zaposlenike, a 

poslodavci imaju materijalnu korist. „Poslodavci ne prijavljuju 

poreze i doprinose koje različim fondovima trebaju 


4 Isto, str. 32-33. 


6 Isto, str. 34-35. 


8 

Isto, str. 35-36. 

9 

Nav. mj. 

associaons, they also have rights to strike and hold legimate 

rallies and other labor/work forms should they decide 

to express their dissasfacon.“2 Same rights apply for 

media staff engaged in both private and public sector. 

Legislave acts defining the protecon of labor rights in 

BiH include the following: 

“Labor Law with approved internaonal legislave; 

General collecve contracts or paral collecve 

contracts; 

Law on Labor Council of the Republic of Srpska; 

Law on strike; 

Criminal Laws; 

Company Statute, 

Company Rulebook with view on systemazaon.“3 

During the employment process journalists are obliged to 

sing a contract. This contract represents a legal foundaon 

for work. “Contract must be presented in wrien and can be 

on full me or part me basis. Part me contracts for 

journalists cannot be longer that two years period. Aer this 

period, part me contracts become legally invalid and 

should aerwards be legally considered and treated as full 

me contracts, unless collecve contracts specify otherwise.“4 

Addionally, there can be contracts on casual work 

basis. “This contract clearly defines what kind of work shall 

be completed by an engaged associate in certain media 

houses and this specific work cannot last longer than 60 

days during a single year.“5 

Journalists should be very careful here, bearing in mind 

that employers oen violate the law during legally valid 

contract me and they (employers) jusfy their acons so 

they can avoid full me employment. Journalists oen work 

on voluntary basis, parcularly during their studies or they 

undergo traineeship programs in certain media houses. “A 

trainee can be any person who has never been employed or 

worked in parcular field for which she/he had been studying 

in order to accomplish special and required knowledge 

and skills for independent work. Trainees sign a 

contract with their employers on part me basis and this 

period shall not be longer than one (1) year.“6 “Work 

contracts can be signed on casual basis as well and there 

can be several such contracts so employees an aain full 

working me benefits accordingly.“7 

Employers can require from journalists to stay overme 

but only under specific circumstances “such as elementary 

disasters, fires, etc., or due to parcular expansion of their 

scope of work at the request of the employer, journalists 

can be asked to do overme work and this period must not 

be longer than 10 hours per week.”8 Overme work rates 

must be paid more than regular work under regular opera- 

ng hours. If overme period exceeds 10 hours per week, 

“employer is bound to submit an official complaint to 

official inspecon authories in charge with labor/work 

issue about this maer“.9 „At present, media staff accept to 

work under whole lot of different condions just to get paid, 

although their earnings are rather below any decent rate. 

“Graduate journalists earn around BAM 680 per month, 

while media staff engaged with public broadcasng services 

in Sarajevo (BHRT and RTVFBiH) earn some BAM 1 000 per 

month). Junior journalists usually make some BAM 600 per 

month while chief – in – editors can earn up to BAM 3 000 

per month.“ 10 

However, some employers sll encourage, advocate and 

2 Guideline for Journalists and media staff: 100 first questions regarding the rights of 

media workers in BiH, Association of BiH Journalists, Sarajevo, 2010.Page. 31. 

3 Same,page 32. 

4 Same,page 32-33. 

5 Same,page 34. 

6 

Same,page 34-35. 

7 

Same,page 35. 

8 


9 

Nav. mj. 

10 

JURČIĆ, Daniela: „Sigurnos novinara u BiH – Nužnost efikasnije instucionalne i 

društvene zašte“, hps://bit.ly/2OKMAH7, (30.7. 2018.).

uplaćiva za zaposlenike/ice i na taj način ostvaruju dobit od 

neplaćenih doprinosa, a na temelju zaključenih ugovora o 

djelu, privremenih i povremenih poslova, te ugovora o radu 

na određeno vrijeme plaćaju znatno manje poreze.“ 11 Medijski 

djelatnici se trebaju oduprije radu na crno tako što 

trebaju zahjeva zaključivanje ugovora o radu. „Ako to 

poslodavac ne želi, djelatnik/ica ne bi trebao/la prista na 

takav angažman, te s m u svezi i djelatnici i sindikat mogu 

podnije prijavu nadležnom organu za inspekciju rada.“ 12 

Isto tako, inspektori rada dosadašnjim provjeravanjem 

stanja u medijima nailaze na razne propuste. „Od januara 

2017. godine do danas inspektori rada najveće Kantonalne 

uprave za inspekcijske poslove u Federaciji, one u Kantonu 

Sarajevo, izvršili su šest kontrola u javnim i jednu u privatnim 

medijima...u jednom slučaju postoji česta promjena 

radnog mjesta jednog od urednika. Nepravilnos su 

utvrđene i u inspekcijskom nadzoru neisplaćivanja 

prekovremenih sa, nepriznavanja prava na smulaciju, 

neispunjavanja uslova radnog mjesta pojedinih radnika, 

uskraćivanja prava na dnevni odmor te rasporeda radnog 

vremena i opisa poslova.“ 13 Novinari mogu traži i zaštu od 

inspekcije rada u slučajevima povrede. „Kad je riječ oFederaciji 

BiH, rok za zaštu prava je godinu od dana dostavljanja 

odluke kojom je povrijeđeno pravo zaposlenika, odnosno 

dana saznanja o povredi prava iz radnog odnosa. Prijavu 

inspekciji rada mogu podnije u ime zaposlenika/ice i Linija 

za pomoć novinarima i sindikat.“ 14 

Prilikom raskida ugovora o radu na neodređeno vrijeme, 

„a kojemu poslodavac otkazuje ugovor o radu nakon 

najmanje dvije godine neprekidnog rada, osim ako se 

ugovor otkazuje zbog kršenja obaveze iz radnog odnosa ili 

zbog neispunjavanja obaveza iz ugovora o radu, ima pravo 

na otpremninu u iznosu koja se određuje u ovisnos o 

dužini prethodnog neprekidnog trajanja radnog odnosa s 

m poslodavcem“. 15 Međum, ako poslodavac daje otkaz 

zbog ponašanja ili rada zaposlenika, tada treba da zaposleniku 

mogućnost obrane. Današnji novinari su često izloženi 

tzv. mobbingu ili psihičkom zlostavljanju od strane poslodavca. 

Iako ga je teško dokaza, bitno je zna da novinari mogu 

prijavi mobbing „sindikalnoj organizaciji, inspekciji rada 

(samo u Republici Srpskoj), udruženjima novinara ili Liniji za 

pomoć novinarima BiH“. 16 Također mogu pokrenu sudski 

spor. Medijski djelatnici se mogu obra i Ombudsmanu za 

ljudska prava Bosne i Hercegovine koji predstavlja središnju 

MNOGI POSLODAVCI I 

DALJE POTIČU RAD NA 

CRNO I TIME IZBJEGAVAJU 

ZAKONSKE OBAVEZE 

” 

11 

SOME EMPLOYERS STILL ENCOURAGE, 

ADVOCATE AND CONDUCT ILLEGAL 

WORK, THUS AVOIDING LEGAL DUTIES 

AND CONSEQUENTLY DISADVSATAGING 

THEIR EMPLOYEES TO THEIR OWN BENEFIT 

10 

JURČIĆ, Daniela: „Sigurnos novinara u BiH – Nužnost efikasnije instucionalne i 

društvene zašte“, hps://bit.ly/2OKMAH7, (30.7. 2018.). 

11 

Priručnik za novinare i medijske djelatnike, str. 40-41. 

12 

Isto, str. 41. 

13 

VUKOTIĆ, Vlatko: „(Ne)efikasan nadzor nadležnih jela nad primjenom radno-pravnog 

zakonodavstva u privatnim medijima“, hps://bit.ly/2UtLiWe, (30.7.2018.). 

14 


15 

Isto, str. 48-49. 

conduct illegal work, thus avoiding legal dues and consequently 

disadvantaging their employees to their own benefit. 

Employers avoid paying taxes and legal contribuons 

which they should pay to different funds to the benefit of 

their employees, thus making extra profit from unpaid 

contribuon amounts and, based on signed contracts, (such 

as special short – term contracts, part – me and casual 

contracts and special undefined contracts) whereas all 

these type of contracts allow them to pay notably reduced 

amount of tax money.“ 11 Media staff should resist illegal 

work by demanding regular and legal work contracts. “If 

employer refuses to sign legal and regular contract, 

employees should not agree to sign them and they 

(employees) along with union/syndicate representaves are 

entled to file in charges to official inspecon authories in 

order to prevent these illegal acons from occurring.“ 12 

Also, inspecon official authories in charge with 

labor/work issues encounter various delinquencies and 

irregularies during their field work. “Since January 2017 

unl today, inspecon official authories of Cantonal 

Administraon for Inspecon Issues (being the largest 

inspecon body in the Federaon of BiH), have conducted 

six controlling checks in public and one control check in 

private media house. In one case, they noted very frequent 

change of certain vacancy posion by one of the editors. 

During their inspecon filed work, they also noted certain 

discrepancies, as far as the omission of overme payment is 

concerned, employers refusing to pay earned bonuses to 

their employees, failing to fulfill job dues in relaon with 

job descripon, depriving of rights for daily break, violang 

work schedule, me table and job descripon in general.“ 13 

Journalists are entled to seek protecon from the Inspec- 

on for Work Issues in case their rights were violated. “As 

far as Federaon of BiH is concerned, deadline for the right 

in regard with labor protecon is one year from the date of 

decision clearly defining the violaon of labor rights, that is, 

from the date of the acknowledgement of the violaon of 

rights. Official complaints can be submied to Inspecon for 

Labor Issues official authories and can be filed in by either 

Union/Syndicate representaves or official Free Media Help 

Line officers.“ 14 

During the terminaon of full me employment contract 

“where employers violate contract aer at least two years 

of full me engagement (unless the contract is terminated 

as a result of employee’s failure to fulfil and oblige dues 

and responsibilies defined in the contract itself), an 

employee is entled to redundancy money which depends 

on the duraon on consecuve full me working period 

within her/his employer“. 15 However, if employers decide to 

sack their employee, as a result of their misconduct, 

employees should be provided with an opportunity to 

defend themselves. Present day journalists have oen been 

subject to so called mobbing or mental abuse or harassment 

imposed by their employers. 

Although this occurrence is quite difficult to prove, it is 

important to acknowledge that journalists can report 

mobbing to “union representaves, official labor inspecon 

(this applies to Republic of Srpska only), associaons of 

journalists or Free Media Help Line officers“. 16 

Employees can also press in legal charges or appeal 

before the court. Media staff may also address the Ombudsmen 

for Human Rights of Bosnia and Herzegovina, represenng 

a medium instuon in charge with the protecon 

from discriminaon. Equally, journalists may address Helsinki 

Commiee for Human Rights in BiH if they believe that 

they had been subject to mobbing imposed by their 

employers. Law on Labor applying for both public and 

private media is on one hand sll in force, however its 

implementaon is on the other hand insufficient and weak. 

Guideline for Journalists and media staff, page. 40-41. 

12 

Same, page 41. 

13 

VUKOTIĆ, Vlatko: „(Ne)efikasan nadzor nadležnih jela nad primjenom radno-pravnog 

zakonodavstva u privatnim medijima“, hps://bit.ly/2UtLiWe, (30.7.2018.). 

14 


15 


16 

Same,page 52. 

4

5 

instuciju nadležnu za zaštu od diskriminacije. Isto tako, 

novinar se može obra i Helsinškom odboru za ljudska 

prava u BiH ukoliko smatra da je žrtva mobbinga. Zakon o 

radu u privatnim i javnim medijima je na snazi, no još je 

uvijek slaba njegova učinkovitost. 

Žene su često u medijskom poslu diskriminirane. Često 

bivaju birane za radno mjesto zbog svojih vješna, ali i 

vanjskog izgleda. Razgovori za posao su često prepuni 

privatnih pitanja o trudnoći, bračnom statusu i željama. 

„Novinarke su one koje ne samo da dobivaju manja prava, 

već ih se i zlostavlja na poslu. U prosincu 2015. godine, 

srpski ministar obrane Braslav Gašić smijenjen je nakon 

uvredljive opaske koju je upuo novinarki. Tijekom posjete 

tvornici, novinarka je kleknula pred njim kako ne bi bila na 

putu kamerama, a on je prokomenrao: 'Što volim 

novinarke koje ovako lako kleknu.'“ 17 Da su ovakvi slučajevi 

čes, pokazuju brojne tužbe u zadnjih desetak godina. 

Nažalost, ovaj način uvrede nije jedini. 

„2014. godine, međunarodno istraživanje 'Nasilje i 

zlostavljanje djelatnica u informativnim programima: 

globalna slika', koje su proveli Internaonal News Safety 

Instute (INSI) i Internaonal Women’s Media Foundaon 

(IWMF), pokazalo je da je gotovo polovina (48% ili 327 od 

683) intervjuiranih novinarki izjavila da su bile žrtve seksualnogzlostavljanja. 

Samo ih je jedna trećina prijavila barem 

jedan takav incident. U većini slučajeva, ovi su se događaji 

zbili u uredu.“ 18 Novinarke se susreću i s drugim preprekama 

koje ometaju razvoj njihovih karijera. Mogu se naves još 

neki primjeri: stakleni strop, podzastupljenost, 

potplaćenost, ugovori na nepuno radno vrijeme itd. „Od 

medijskih kuća često se traži (a posebno to traže novinarske 

organizacije) da provode poliku ravnopravnos spolova, 

koja omogućava da se prema novinarkama postupa jednako 

kao i prema njihovim muškim suradnicima.“ 19 Danas su žene 

rodno osviještene, no potrebno je mnogo presuda u korist 

žena da bi poslodavci u BiH uvidjeli svoje ponašanje. Postoje 

prava medijskih djelatnica što se če žena u trudnoći pa 

tako mogu traži rodiljni dopust „od jedne godine neprekidno, 

a za blizance, treće i svako sljedeće djete žena ima pravo 

na rodiljni dopust od 18 mjeseci neprekidno.“ 20 No, brojne 

žene dobiju otkaze upravo zbog trudnoće, iako to ne smije 

bi razlog otkaza jer tada to postaje protuzakonit čin. „Ukoliko 

poslodavac zbog trudnoće odbije zaposli ženu, otkaže 

joj ugovor o radu ili joj onemogući korištenje rodiljnog 

dopusta, počinio je prekršaj. Osoba koja je za vrijeme 

rodiljnog dopusta dobila otkaz, a da pri tome nije povrijedila 

nijednu od točaka ugovora o radu, može se obra 

nadležnoj inspekciji rada, sindikatu ili podnije tužbu 

nadležnom sudu radi zašte svojih prava.“ 21 

Isto tako, imaju prava koja ih šte od prekovremenog 

rada. „Trudnice, majke, odnosno usvojitelji s djecom do tri 

godine i samohrani roditelj, odnosno usvojitelji s djetetom 

do 6 godina mogu radi prekovremeno samo ako daju 

pisanu izjavu o dobrovoljnom pristanku. Zaposlenik/ica ne 

treba prista na prekovremeni rad bez pisanog naloga 

poslodavca, bez obzira na situaciju i okolnos.“ 22 Na ovaj 

način žene u medijima mogu naći odgovarajuću pravnu 

zaštu, iako je još uvijek nedovoljno raširena svijest o 

radnim pravima žena. 

16 


17 

Prava i rad u novinarstvu, str. 28. 

18 

Nav. mj. 

19 

Nav. mj. 

20 

Priručnik za novinare i medijske djelatnike, str. 38. 

21 


22 


Women are oen discriminated against in the field of 

media world. They oen get jobs based on their knowledge 

and skills, but unfortunately they also oen get jobs due to 

their outer appearance and their look. Job interviews are 

oen biased with rather private quesons regarding 

pregnancy, marital status and personal wishes and desires. 

“Female journalists are not discriminated against, in terms 

of being deprived with their rights, they are also oen 

harassed at work. In December 2015, Braslav Gasic, 

Serbian Defense Minister, was dismissed because of his 

rather insulng and offensive remark addressed against 

certain female journalist. Namely, during the visit of Serbian 

factory, this female journalist kneeled before him, so she 

could get off the recoding camera way and trying thus not 

to obstruct live recording. His comment was: “I really like 

female journalists especially when they easily kneel down 

like this.“ 17 Numerous indictements confirm and unfortunately 

prove that these kinds of cases have become 

frequent during the period of past ten years. Unfortunately, 

these horrible insults are not the only offences that appear 

in public either. 

“In 2014, the internaonal survey and research tled 

“Violence and harassment against women in the news 

media: a global picture”, conducted by Internaonal News 

Safety Instute (INSI) and Internaonal Women’s Media 

Foundaon (IWMF), proved that almost half (48% or 327 

out of 683) interviewed female journalists claimed that 

they had been vicms of sexual harassment. Only one third 

of them reported at least one accident of the abuse and 

harassment. In most cases, these incidents happened in 

offices.“ 18 

Female journalists oen encounter other obstacles that 

obstruct their career advancement and there are several 

examples and cases: glass ceiling, insufficient promoon 

and wages, part me contracts instead of full me 

contracts, limited contracts, etc. Media houses are oen 

required (parcularly by journalist agencies) to conduct 

policy based on gender equality which enables equal treatment 

for both female and male journalists.“ 19 

Currently, women managed to have developed gender 

consciousness, however, many verdicts in favor of women 

are required to improve the overall situaon, and these 

legal judgments are also necessary so employers in BiH 

could reconsider their atude, conduct and behavior. 

Pregnant women working in media field are entled to 

maternity leave “from one consecuve year for a single 

baby, and for twins, for their third child and more than 

three children they are entled to 18 consecuve months 

of maternity leave“. 20 However, many women get sacked 

during their pregnancy period although this should not 

happened under any circumstances since it is illegal deed. 

“If employers refuse to engage a pregnant woman, cancel 

or terminate her contract or disallow her from using her 

maternity leave, they clearly commit illegal acons by doing 

any of these. Any person who got sacked during her 

pregnancy period and who had not violated any item in her 

contract, can contact authorized work / labor inspecon, 

union/syndicate or press charges before authorized court 

demanding the protecon of her rights.“ 21 

At the same me, women have rights that protect them 

from working overme. “Pregnant women, mothers, that 

is, adopve parent with children unl age three and single 

parents or adopve parent with children aged six and 

under, can work overme only if they decide to work at 

their own determinaon and this must be confirmed in 

wrien by both, employer and employee. Female and male 

employees should not accept overme without wrien 

consent issued by their employer, regardless to situaon 

and given circumstances.“ 22 In this way, women in media 

field may get certain legal aid, although overall consciousness, 

regarding women’s right is yet to reach general public 

in its most appropriate way. 

17 

Rights and Work in Journalism, page 28. 

18 

Nav. mj. 

19 

Nav. mj. 

20 

Guideline for Journalists and media staff, page. 38. 

21 


22 

Same, page 36.

URIM ISMA 

KUSHTET E PUNËS SË 

GAZETARËVE NË KOSOVË 

WORKING CONDITIONS OF 

JOURNALISTS IN KOSOVO 

Pothuajse 20 vjet pas luës, Kosova, një vend i vogël 

Ballkanik, përballet me sfida të shumta. Një ndër sfidat në 

Kosovë, është edhe të qenët gazetar. 

Gazetaria llogaritet si njëra ndër profesionet më të vëshra 

e shpeshherë edhe më të pambrojtura për t’u ushtruar. 

Të shkruash, të raportosh, e të jesh çdoherë në 

gashmëri ta informosh publikun e gjerë, jo rrallëherë të 

duhet të ballafaqohesh me rreziqe nga më të ndryshme e 

edhe me kushte të vëshra në vendin e punës. 

Një gjë e llë po ndodh shpeshherë edhe në Kosovë. 

Gazetarët, të cilët janë në dispozicion pothuajse tërë 

kohën për t’i shërbyer publikut, veç rrezikut në raporm, 

përballen edhe me kushte jo të favorshme në punë. 

Punë pa kontrata, pagesa jo të rregullta mujore dhe paga 

të ulëta, orare të tej-zgjatura të punës të cilat nuk kompensohen, 

mosrespekm i kalendarit të festave zyrtare etj., 

janë vetëm disa shkelje që gazetarët i përjetojnë në mediet 

ku ata punojnë. 

Kështu ka ndodhur edhe me Valbona Bytyqin, gazetare e 

cila rrëfen përvojën e saj përgjatë kohës sa kishte punuar në 

Agjencinë e Lajmeve Ekonomia Online. 

Gjithçka kishte filluar me nevojën për punë, pas përfundimit 

të studimeve baçelor, duke dashur ta sfidojë vetën në 

fushën që ka zgjedhur. 

Pasioni për të raportuar e për t’i sjellë publikut informacionin 

e saktë dhe në kohë reale, ka shtyrë Valbonën të 

kyçet menjëherë në tregun e punës. 

“Si një gazetare e re, të punosh në një agjenci të lajmeve, 

sidomos siç është Ekonomia Online, aq sa ka qenë nder dhe 

privilegj, ka qenë edhe sfidë me të cilën është dashur të 

përballem”, thotë Valbona. 

Për më shumë se një vit, ajo ka raportuar nga terreni në 

kohë reale, për shumë ngjarje që i caktoheshin nga redaksia 

ku punonte. 

Por, derisa po jepte maksimumin në punën që bënte, 

papritmas, ajo merr një lajm që nuk e priste. 

Asaj iu kërkua që ta reklamonte faqen e EO-së në rrjetet 

sociale. 

“Kontrata nga ky medium nuk më është vazhduar, shkaku 

që kam refuzuar të pranoj një kërkesë nga udhëheqësit e 

EO-së. Nga unë si gazetare është kërkuar që ta ndihmoj 

agjencinë në promovimin në Facebook, gjë që unë e kam 

konsideruar si ndërhyrje në të drejtën me për të menaxhuar 

me llogarinë me në këtë rrjet social”, ka thënë ajo. 

Veç kësaj, Bytyqi shton se ka pasur momente kur ajo ka 

pasur vëshrësi në realizimin e storjeve. 

Almost 20 years aer the war, Kosovo, a small Balkan 

country, faces many challenges. Being a journalist, is one of 

the challenges in Kosovo. Journalism is considered one of 

the most difficult and oen more vulnerable professions to 

be exercised. 

Wring, reporng, and always being ready to inform 

public, is associated with variety of risks and hard workplace 

condions. 

This is happening very oen in Kosovo. 

Journalists, who are all available to serve the public, 

besides the risk of reporng, also face unfavorable working 

condions. 

Unpaid jobs, irregular monthly payments and low wages, 

overme unpaid work schedules, failure to comply with 

official holiday calendar, etc., are just a few violaons that 

journalists experience in the media they work on. 

This happened to Valbona Bytyqi, a journalist who 

confesses her experience over the me she worked at the 

News agency/portal Ekonomia Online. 

Everything started with the need for work, aer 

compleng bachelor studies, aiming to be challenged in the 

field she chose. 

Passion to report and bring the public accurate and 

real-me informaon has pushed Valbona into the labor 

market immediately. 

"As a young journalist, working in a news agency, 

especially at the Ekonomia Online, has been an honor and 

privilege but at the same me has been a challenge" says 

Valbona. 

For more than a year, she provided real-me field coverage 

for many events assigned by the editorial office. 

But while she has been giving the maximum, suddenly, 

she gets the news she did not expect. 

She has been asked to adverse the website of the 

company on social networks. 

"The contract from this medium has not been connued, 

due to my refusal to accept a request from EO leaders. As a 

journalist, I was asked to help the agency by promong it in 

Facebook. I have considered this request as an interference 

in my right to manage my account in this social network" 

she added. 

In addion, Bytyqi adds that there were mes when she 

had difficules towards realizing the stories. 

"In addion to the difficules in the realizaon of the 

stories, with the pressure of the profession, journalists also 

face different editorial policies, which, in most cases, have 

to be adapted to the work they do", Bytyqi added. 

KOSOVO

“Përveç vëshrësive në realizimin e storjeve, me 

presionin që e ka profesioni, gazetarët përballen edhe me 

polika të ndryshme editoriale, të cilat, në të shumtën e 

rasteve, duhet përshtatur me punën që e bëjnë”, ka shtuar 

Bytyqi. 

Ajo shton se ka raste kur gazetarëve u mungon liria për 

veprim, sepse ballafaqohen me tendenca për ndërhyrje në 

punën që e bëjnë. 

Përballje me parregullsi në punë kishte pasur edhe 

gazetarja Sh.P., e cila kishte punuar në televizionin Tribuna 

Channel. 

Për dy vjet me radhë, Pajazi ka punuar në kushte shumë 

të vëshra. 

“...trajm punëtori nuk kemi pasur”, thotë Pajazi, e cila 

ka hasur në presione të ndryshme gjatë punës në këtë 

medium. 

Ajo tregon se kushtet e punës nuk ishin të vetmet mungesa, 

duke shtuar se edhe trajmi nga ana e eprorëve nuk ka 

qenë i duhur. 

“Punëdhënësit nuk i kanë përmbushur obligimet e tyre 

ndaj nesh, duke përfshirë kontratat, pagesat e të tjera 

padrejtësi”, thotë Pajazi, e cila pohon se ka punuar me 

muaj të tërë pa asnjë cent. 

Ajo thotë se u detyrua të lërë vendin e punës dhe thekson 

se trajm të llë kanë pasur edhe shumë kolegë e kolege të 

saj, në mediumin e njëjtë. 

“Kushtet elementare u mungojnë gazetarëve. Ata hasin 

në rrezik, por askush nuk jep përgjegjësi, madje kjo gjë as 

nuk u intereson”. 

She adds that there are mes when journalists lack the 

freedom to act, since they face interference within their 

work. 

Journalist Sh.P. has been facing irregularies as well while 

working at Tribuna Channel television. 

For two years, Pajazi has worked in very difficult condi- 

ons. 

"... we did not have adequate treatment as workers," 

Pajazi said, which has faced various pressures during the 

work on this medium. 

She adds that besides working condions, the treatment 

by the superiors was also an issue. 

"Employers have not fulfilled their obligaons towards 

us, including contracts, payments and other injusces," says 

Pajazi, who claims to have worked for months without 

being paid. 

She says she has been forced to leave her job and 

stressed that many colleagues have been facing such treatment 

in the same media. 

"Journalist don’t have elementary condions. They are in 

danger, but nobody gives any responsibility, and they don’t 

care about this issue. " 

Pajazi is skepcal with regard to improve working condi- 

ons of journalists, adding that it is difficult to change this 

pracce in Kosovo. 

However, despite the fact that journalists report on daily 

basis with regard to violaons of the labor rights of different 

social categories, unfortunately, even themselves, or beer 

said, a considerable part of them, face a number of 

NGA UNË SI GAZETARE ËSHTË 

KËRKUAR QË TA NDIHMOJ 

AGJENCINË NË 

PROMOVIMIN NË FACEBOOK 

“AS A JOURNALIST, I WAS ASKED TO HELP 

THE AGENCY BY 

7 

Pajazi shprehet skepke sa i përket përmirësimit të 

kushteve të punës së gazetarëve, duke thënë se vëshrë 

mund të ndërrohet kjo prakkë në Kosovë. 

Edhe përkundër fakt se gazetarët çdo ditë raportojnë 

për shkelje të të drejtave të punës së kategorive të 

ndryshme shoqërore, për fat të keq, edhe ata vetë, apo 

thënë më mirë, një pjesë e konsiderueshme e tyre, përballen 

me një sërë shkeljesh të të drejtave nga punëdhënësit, 

në këtë rast nga mediet. 

Asociacioni i Gazetarëve të Kosovës, në kuadër të veprimtarisë 

që ka, kurdo që është lajmëruar nga anëtarët e vet se 

ndonjë medium po ua shkel atyre të drejtat, të drejta këto 

që janë të përcaktuara me Ligjin e Punës, ka reaguar duke 

iniciuar kështu raste të ndryshme në Inspektoran e Punës. 

Ardiana Thaçi – Mehme nga AGK-ja, thotë se të pakta 

janë rastet kur gazetarët kanë guximin të raportojnë parregullsitë 

që u ndodhin në vendin e punës, nga frika që do të 

suspendohen automakisht nga puna dhe për këtë arsye 

ndodh që rastet e lla të heshn. 

“Vlen të përmendet një nga shembujt e këj reagimi. 

Është ai i para dy vjetëve, me punëtorët e “Tribuna Media 

Group”, të cilët e kanë njouar Asociacionin e Gazetarëve të 

Kosovës, se për muaj të tërë nuk janë paguar për punën e 

tyre. AGK-ja, përveç reagimit, menjëherë ka kontaktuar 

Inspektoran e Punës, ku edhe e ka iniciuar këtë rast, i cili 

më pas ka shkuar në Gjykatën Themelore të Prishnës, ku, 

me anë të një vendimi gjyqësor, është lejuar përmbarimi në 

këtë procedurë përmbarimore”, ka thënë Thaçi - Mehme. 

Thaçi – Mehme nga AGK-ja, ka bërë të ditur që fatkeqësisht 

edhe sot e kemi problemin e njëjtë të mospagesës së 

gazetarëve për punën e bërë në këtë medium. 

Dhe, sipas saj, fuqia e AGK-së është vetëm sensibilizuese 

dhe reaguese, fuqi e cila ka kërkuar nga organet e drejtësisë 

t’i marrin si prioritet rastet e gazetarëve duke dhënë dënime 

meritore për keqpërdoruesit e tyre. 

PROMOTING IT ON 

violaons of rights by employers, in this case by the media. 

Associaon of Journalists of Kosovo, as part of its acvity, 

whenever it has been nofied by its members that any 

media is violang employees’ rights, that are set out in the 

Labor Law, has reacted by iniang cases to the Labor 

Inspectorate. 

Ardiana Thaçi - Mehme 

FACEBOOK.” 

from AJK, says that there are 

few cases where journalists have the courage to report 

irregularies occurring in the workplace, fearing that they 

will be automacally suspended from work and that is why 

such cases are being silenced. 

"It is worth menoning one of the examples of this 

reacon. The one that happened two years ago with the 

employees of "Tribuna Media Group", who have informed 

the Associaon of Journalists of Kosovo that for months 

they have not been paid for their work. AJK, in addion to 

the reacon, immediately contacted the Labor Inspectorate, 

where it iniated the case, which then went to the 

Basic Court of Prisna where, through a court decision, was 

allowed the execuon in this enforcement procedure "said 

Thaçi - Mehme. 

Thaçi - Mehme from AJK says that unfortunately the 

journalists working in this medium sll face non-payments. 

And, according to her, AJK can only provide awareness 

and reacon, and this instuon has demanded from 

jusce authories to priorize journalists' cases by giving 

merit sentences to their abusers.

BLAZE DARUDOV 

ДОПИСНИЦИТЕ И НИВНАТА 

БЕЗНАДЕЖНА БОРБА ЗА 

ПОДОБРИ РАБОТНИ УСЛОВИ 

THE CORRESPONDENTS AND THE HOPELESS 

SEARCH FOR BETTER WORKING 

CONDITIONS 

Проклетство e да си новинар во Македонија, 

проклетството е уште поголемо ако си дописник од 

внатрешноста на државата. Анализата на условите за 

работа во македонското новинарство покажа дека 

условите за работа на новинарите и медиумските 

работници се на многу ниско ниво, а тоа особено важи 

за оние кои работат како дописници од вратрешноста. 

Токму поради тоа дел од нив останаа без работа по 

затворањето на одредени медиуми, кренаа раце од 

новинарство и одлучија да работат како таксисти, 

продавачи, работници во погони за конзервирање на 

храна и многу други професии кои немаат допирни 

точки со медиумите. 

Според истражувањето на Самостојниот синдикат на 

новинари и медиумски работници врз основа на 

пријавените приходи во Управата за јавни приходи за 

медиумскиот сектор во втората половина на 2017, 

медиумските работници во просек имаат примања под 

државниот просек, односно нивните приходи се 

пониски од 300 евра. Иако досега не е направено 

посебно истражување кое ќе ги опфати само 

дописниците, според неофицијалните информации 

нивните приходи во многу случаи се далеку пониски од 

споменатиот просек. 

Според медиумските работници од внатрешноста, 

новинарите во редакциите од главниот град барем 

имаат биро и компјутер со интернет, додека 

дописниците во најголем дел од случаите трошат 

сопствени ресурси работејќи од дома. 

Тие нагласуваат дека се свесни за лошите услови за 

работа во македонските медиуми, сепак како најголем 

проблем за нив го истакнуваат тоа што во најголем број 

случаи се ангажирани хонорарно. Најчесто тие немаат 

фиксен приход туку се платени „на парче“ и во најголем 

дел не добиваат средства за транспорт или за 

потребната опрема за работа. 

Во зависност од медиумот и од новинарскиот жанр на 

сработеното, еден хонорарен дописник во просек може 

да заработи од 200 до 800 денари по парче, со мали 

исклучоци кои добиваат повеќе. Велат дека на прсти се 

бројат дописниците кои се вработени на полно работно 

време и со пензиско и социјално осигурување, иако и за 

нив условите за работа не се којзнае колку подобри. 

„Фиксните хонорари во просек се движат од сто до 

двеста евра, со ретки исклучоци кои добиваат повеќе, 

до триста. На некои од газдите повеќе им одговара 

фиксно плаќање оти ако е на парче, новинарот ќе 

Being a journalist in Macedonia is not an easy task. But, 

being a correspondent from the up- country is like walking 

on a hopeless and doomed path in the search for beer 

working condions. Various analysis of the Macedonian 

media industry showed that the working condions for 

journalists and media workers in general are on a very low 

level. The tough working environment is especially emphasized 

considering the situaon in which the correspondents 

work. 

This showed to be a main reason why many became 

jobless aer closure of several naonal media, while others 

decided to leave the profession and work as cab drivers, 

commercialists, workers in food factories and other professions 

that have nothing to do with the media. 

According to the research conducted by the Independent 

Trade Union of Journalists and media workers based on the 

data taken from the tax authories, the income of the 

Macedonian media workers in 2017 was below the state 

average i.e. their income was below 300 euros per month. 

Although a separate research for the correspondents hasn’t 

been conducted the unofficial informaon says that their 

income is far below the above menoned average for the 

media workers. 

The journalists that work as correspondents from towns 

out of the capital Skopje say that their colleagues in the 

proper newsrooms at least have computers and internet, 

while they are using their own resources mostly working 

from home. 

Even though they are completely aware that the working 

condions in Macedonian media industry more or less 

everywhere are not sasfying, they emphasize that the part 

me contracts is an unwrien rule for them. In most cases 

they do not have fixed income but are paid per arcle and in 

most cases with no reimbursement for the travel expenses 

or the needed equipment. 

Depending on the media they are working for, one 

correspondent in average earns 3 to 15 euros per arcle. 

One might say that those who get fixed income per month 

for their work can consider themselves as “lucky”, but their 

situaon is not much beer. 

“The fixed incomes in average are between 100 and 200 

euros, with very rare excepons of correspondents earning 

300 euros. Some of the owners prefer to have contracts 

with the correspondents that provision fixed income which 

is nevertheless low, because if someone is hard working can 

write series of arcles that will earn him more than the 

menoned fixed income. Simply said, our work is not 

NORTH MACEDONIA

ќе повеќе и повеќе ќе треба да му платат. А вака ќе му 

побараат сешто да прати, ќе се утепа од работа, а 

хонорарот е тој. Едноставно, нашиот труд не се вреднува 

доволно“, вели еден долгогодишен дописник кој 

моментално работи за едно национално радио и 

интернет портал. 

Но, ниските примања на дописниците не се 

единствениот проблем со кој новинарите и 

медиумските работници од внатрешноста на 

Македонија се соочуваат во својата секојдневна работа. 

Тие постојано се сведоци на кршење на работничките 

права. 

„Речиси и да немаме право на слободен ден, викенд 

или празник, годишен одмор, немаме право на 

боледување, на трудничко отсуство. Всушност, има, ама 

ако се користи, автоматски се намалува бројот на 

избројани објавени информации, па во тој случај 

хонорарот станува повеќе од мизерен“, вели една 

дописничка која работи како дописниц за онлајн 

медиум. 

Друга новинарка, пак, сведочи за тешки прекршувања 

на основните работнички права предвидени со закон. 

„Бев во редовен работен однос, но дел од платата ни 

даваа на рака. Кога се породив, требаше да бирам дали 

ќе отсуствувам од работа и да добивам породилен 

надоместок, кој според платата беше многу мал, или пак 

ќе продолжам да работам за да го добивам и кешот. 

Бидејќи бев во тешка финансиска состојба, одлучив да 

продолжам да работам, со тоа што и бебето го носев на 

терен, па го доев на паузи“, ни откри една од 

дописничките која прифати да разговара со нас, но под 

услов да не го откриваме нејзиниот идентитет. 

ОСНОВНИТЕ РАБОТНИЧКИ ПРАВА 

НЕ СЕ ПРИОРИТЕТ 

Според истражувањето на ССНМ најголем дел од 

новинарите и медиумските работници не ги знаат 

своите работнички права кои има следуваат според 

Законот за работни односи. 

Повеќе од 60 проценти од анкетираните новинари 

одговориле дека не го знаат Законот за работни односи. 

Всушност, овој процент е доста поголем со оглед на 

фактот дека повеќе од половината од тие што 

одговориле дека ги знаат правата кои им следуваат на 

работниците, не одговориле точно на контролните 

прашања како што се: Колку трае приправничкиот стаж? 

и Кој е законскиот минимум за годишен одмор? 

Сепак, за дел од дописниците овие права кои 

произлегуваат од споменатиот закон на некој начин се 

второстепена работа, бидејќи се презафатени со 

обидите да сврзат крај со крај. Затоа дел од нив без 

двоумење велат дека многу често во изминатите години, 

се чувствуваат како граѓани од втор ред во една држава. 

„Замислете апсурд, во еден период од новинарската 

работа, како дописничка морав oд сопствениот хонорар 

да издвојувам, за да плаќам снимател. А имаше случај 

во медиум, според нашите сознанија, директорка да 

зема 25 илјади евра плата, компанијата замина во 

стечај, а на дописниците не им беа исплатени неколку 

хонорари“, вели еден од дописниците со кои 

разговаравме. 

Бранко Ѓорѓевски, долгогодишниот заменик главен 

уредник во весникот Дневник кој беше затворен во 2017 

година смета дека фрустрациите на оваа група на 

медиумски работници се сосема разбирливи. 

„ Не може како добри услови да се сметаат работата 

од дома, без користење на службен автомобил, најчесто 

без платени телефонски трошоци, со компјутер кои сами 

сте си купиле, со фото-апарат кои сами сте си набавиле 

(сега мобилен телефон), со интернет кој сами го 

appreciated at all”, says one journalists that at the moment 

works for a naonal radio and online news site. 

However, the low income is not the only problem that the 

correspondents are facing in their everyday work. They 

constantly witness breach of the basic labor rights provisioned 

by the Labor Law. 

“We are basically not entled to a free day, weekend or 

holiday. We don’t have the right for sick leave or maternity 

leave. I mean the right is wrien in the Law, but if we use it 

we automacally lose income because of decreased 

number of wrien arcles. In that case we basically are le 

with no substanal income”, a journalist that work as a 

correspondent to online media explains. 

Another journalist witnesses blatant breach of the basic 

labor rights. 

“НИВ (ДОПИСНИЦИТЕ) ГИ ИМА 

СЕ ПОМАЛКУ И ТАА 

ПРОФЕСИЈА МИСЛАМ ЌЕ 

ИСЧЕЗНУВА ПОЛЕКА. НО НЕ 

ЗАРАДИ ТЕХНОЛОГИЈАТА, 

ТУКУ ЗАРАДИ СУРОВОСТА НА 

ПРОФИТНАТА ЛОГИКА НА 

НАШИТЕ МЕДИУМСКИ ГАЗДИ” 

” 

"THE NUMBER OF CORRESPONDENTS IS 

DECREASING AND WILL SLOWLY 

COMPLETELY DISAPPEAR IN FUTURE. 

NOT BECAUSE OF THE TECHNOLOGY, BUT 

BECAUSE OF THE DISTORTED LOGIC FOR 

PROFIT THAT THE OWNERS HAVE" 

“I was a correspondent for one naonal newspaper, but 

part of the salary was paid to me in cash instead through 

the bank. When I gave birth I was supposed to choose 

between taking maternity leave and receiving the state 

allowance that according to my legal income was very low, 

or to connue working and get the proper salary plus the 

cash. Because I was in bad financial situaon I had to decide 

to go to work. I was taking the baby with me wherever I had 

to go and did the breast-feeding in between”, said one of 

the correspondents that agreed to talk to us insisng on 

anonymity. 

BASIC LABOR RIGHTS ARE NOT 

PRIORITY 

According to another research conducted by the 

Independent Trade Union of Journalists and Media Workers 

most of the journalists do not know the labor rights they are 

entled to by the Labor Law. More than 60 percent of the 

journalists that were surveyed said that they do not know 

the provisions of the Labor Law. Basically this percent is 

much bigger taking into account the fact that more than 

half of those who answered posively on this queson, 

provided false answers on the control quesons as: How 

long is the apprenceship? and What is the minimum 

9

“РЕЧИСИ И ДА НЕМАМЕ 

ПРАВО НА СЛОБОДЕН ДЕН, 

ВИКЕНД ИЛИ ПРАЗНИК, 

ГОДИШЕН ОДМОР, НЕМАМЕ 

ПРАВО НА БОЛЕДУВАЊЕ, НА 

ТРУДНИЧКО ОТСУСТВО” 

” 

"WE ARE BASICALLY NOT ENTITLED TO A 

FREE DAY, WEEKEND OR HOLIDAY. WE 

DON’T HAVE THE RIGHT FOR SICK LEAVE 

OR MATERNITY LEAVE" 

плаќате... Да не збориме за тоа дека дописници се први 

на листа на кратење на трошоците. Ако на сето тоа ги 

додадете и притисоците кои ги трпите од локалните 

функционери кои се чувствителни за секој објавен 

критички збор на нивна сметка, тогаш е јасно во какви 

услови работат македонски дописници“, вели Ѓорѓевски. 

Тој додава дека општото мислење е дека 

новинарството е тешка професија, но дека таа е уште 

потешка за дописниците. 

„Нив (дописниците) ги има се помалку и таа 

професија мислам ќе исчезнува полека. Но не заради 

технологијата, туку заради суровоста на профитната 

логика на нашите медиумски газди“, вели тој. 

ОТКАЗ ПРЕКУ МЕИЛ 

Односот на најголем дел од сопствениците е една од 

поважните причини за лошите услови во кои работат 

овие медиумски работници. Некои од нив сведочат за 

сериозни навреди, деградации, па и закани. 

Доскорешната новинарка Билјана Наумова Тошевски, 

го почувствувала тоа на своја кожа во изминатите 

дваесетина години работа како дописник од Тиквешко. 

„Наместо да ме пофалат за пожртвуваноста во 

работата, доживеав телевизијата во која вложив убави 

осум години од мојот живот, да ја прекине соработката 

со мене преку електронска пошта. Работев вредно, без 

ниту ден работен стаж, со хонорар со кој требаше да 

покријам трошоци за бензин, телефон, за на крајот да ја 

прекинат соработката со некакво објаснување за 

штедење, иако потоа примија нови работници“, 

раскажува Наумова Тошевски. 

Недопустливиот однос од сопствениците кон 

дописнците го потврдува и уредникот Димитар Грумар. 

Тој смета дека она што го работат дописниците е од 

исклучителна вашност, како за локалната заедница така 

и за целата држава. 

„Од моето повеќегодишно искуство, можам слободно 

да кажам дека токму приказни од дописниците, беа 

најпреземани од други медиуми во регионот и во 

светот. Тоа лесно може да се провери. А за жал секогаш 

дописниците биле онеправдани со привилегии што ги 

имале новинарите во редакцијата. Како во поглед на 

наградување на трудот, така и други привилегии, и биле 

први на удар за „кастрење“. Сведок бев и на еден 

апсурд, кога единствената дописничка која беше 

постојано вработена, во иста година, доби награда за 

дописник на годината и отказно решение. 

guaranteed number of days for holiday? 

Nevertheless, for the correspondents these basic rights 

provisioned by the Law are simply put on the margins as 

making ends meet is their priority. Some of them do not feel 

shame to say that in many occasions they felt “second grade 

cizens”. 

“For some me during my work as correspondent I had to 

pay the camera man with my own money. It is absurd. This 

was happening in a period of me when some of the media 

published informaon that a manager of one of the biggest 

newspaper companies was earning 25.000 euros per 

month. That same company in that me owed several 

paychecks to the correspondents”, explains former 

journalists who now works in completely unrelated industry 

Ḃranko Gjorgjevski, former deputy editor at “Dnevnik” 

naonal newspaper that faced closure in 2017 says that the 

frustraons that this separate group of media workers have 

are completely understandable. 

“Working from home, using your own car, no reimbursement 

for phone calls, internet and using your own equipment 

cannot be considered as good condions. Apart from 

the fact that when it comes to cung expenses they are 

always on the top of the list. Add the threats and pressures 

they face from the local authories and businessmen and 

you come to a conclusion that they work in very dissasfying 

condions”, Gjorgjevski says. 

He adds that if the common opinion about journalism is 

that it is very hard profession, than it is even harder for the 

correspondents that work outside their newsrooms. 

“The number of correspondents is decreasing and will 

slowly completely disappear in future. Not because of the 

technology, but because of the distorted logic for profit that 

the owners have”, he explains. 

SACKED BY E-MAIL 

The atudes that most of the owners of the media have 

towards the correspondents is also one of the important 

reasons for worsening working condions for this group of 

media workers. Some of them witness about serious insults, 

degradaons, even threats. 

Biljana Naumova Tosevski who up unl recently worked 

as a correspondent from the Tikves region in central Macedonia, 

says that she felt this many mes during her 20 years 

long career. 

“Instead of being acclaimed for my work in the TV staon 

that I worked for eight years I was sacked with a simple 

e-mail. I worked hard, without a day with paid social benefits, 

using my wage to pay gas, phone etc. and at the end 

they sacked me with some short explanaon for cung 

expenses, even though immediately aer that they hired 

new journalists”, Naumova Tosevski says. 

The distorted treatment from the owners is confirmed by 

another former editor, Dimitar Grumar. He praises the work 

of the correspondents assessing it as very important both 

for their local community but also naonwide. 

“From my long experience as editor I can say that the 

stories wrien by the correspondents were most frequently 

picked up by the regional and world media. This can be 

easily confirmed. However, the correspondents were always 

on the margins having almost no privileges that the 

journalists from the newsrooms have. I was a direct witness 

of the absurd when the only correspondent that was 

properly employed with all benefits in the same year earned 

the award for best correspondent in the country and was 

sacked due to raonalizaon of the expenses”. 

10

11 

наградување на трудот, така и други привилегии, и биле 

први на удар за „кастрење“. Сведок бев и на еден 

апсурд, кога единствената дописничка која беше 

постојано вработена, во иста година, доби награда за 

дописник на годината и отказно решение. 

Образложението беше: поради рационализација”, Вели 

Грумар. 

СЕКОЈ ПЕТТИ ВРАБОТЕН ВО 

МЕДИУМИТЕ МОЖЕ ДА БИДЕ 

ОТПУШТЕН ВО СЕКОЈ МОМЕНТ 

Според анкетата на Самостојниот синдикат на 

новинари и на медиумски работници, од 2017 година 

половината или околу 54 проценти од медиумските 

работници не се вработени постојано, односно немаат 

договори на неопределено време и тоа 35 проценти се 

на определено време и 19 отсто се ангажирани 

хонорарно, што значи дека секој петти вработен во 

медиумите може да биде отпуштен во секој момент и 

дека прекарната работа во македонската медиумска 

индустрија е чест и сериозен проблем за 

професионалното новинарство. 

Сепак, според анкетата објавена во публикацијата од 

2014 година со наслов „Прекарната работа во 

медиумската индустрија“, 78 проценти од новинарите и 

медиумските работници не знаеле што е прекарна 

работа, иако според истото истражување една третина 

од анкетираните немале постојана работа или работеле 

хонорарно. 

Поранешната претседателка на синдикатот на 

новинари и медиумски работници Тамара Чаусидис 

вели дека во Македонија потврдува дека новинарите 

имаат мал интерес за работничките права. 

„Нивото на познавање или разбирање на природата 

на синдикално организирање беше истражувано во 

неколку анкети на ССНМ. Резултатите недвосмислено 

покажуваат дека тоа е тема за која новинарите имаат 

минимални познавања и еднакво мал интерес. 

Синдикалното организирање го следи тој тренд. На 

синдикат се помислува на два пати, најчесто кога е веќе 

доцна, кога платите не се исплатени со месеци и кога 

отказите се веќе врачени, а тогаш всушност многу малку 

може да се направи“, вели Чаусидис. 

Сепак, таа додава дека по формирањето на ССНМ во 

2010 година постои одредено поместување во 

позитивна насока. 

„На пример, ако порано беше пракса за синдикално 

организирање воопшто да не смее да се зборува, денес 

е тоа повеќе исклучок отколку правило, се повеќе 

медиуми, но и сопственици и менаџменти на медиуми, 

ја препознаваат важноста од синдикално 

организирање“, нагласува Чаусидис. 

Моите соговорници се децидни дека има уште многу 

што да се кажува за маките кои секојдневно ги 

преживуваат медиумските работници во земјава. 

Додаваат дека борбата за подобрување на условите за 

работа засега изгледа невозможна, но некои сеуште 

продолжуваат да работат како новинари. Некои, пак, 

како Наумова, решаваат да се откажат и покрај тоа што 

желбата да работат во новинарството не исчезнала. 

Според неа лошите услови во професијата по одреден 

период стануваат неодминлива причина за напуштање 

на новинарството и наоѓање друга работа од која може 

да се заработува за достоинствен живот. 

EVERY FIFTH MEDIA 

EMPLOYEE CAN BE INSTANTLY 

LAID-OFF 

Another data from the Independent Trade Union of 

journalists and Media Workers research from 2017 says that 

54 percent of the media workers do not have permanent 

employment. About 35 percent of them have fixed term 

contracts while 19 percent are engaged with service 

contracts. This means that every fih employee can be 

instantly laid off without any problem and that the 

precarious work in Macedonian media industry is very 

frequent and poses a serious problem for professional 

journalism. However, according to the survey published in 

the 2014 publicaon “Precarious work in the media 

industry”, 78 percent of the journalists and media workers 

did not know what precarious work is, even though 

according to the same research one third of the surveyed 

did not have steady job or were working with service 

contracts. 

The former president of the Independent Trade Union of 

Journalists and Media Workers (SSNM), Tamara Causidis 

confirms that the media workers have lile interest about 

their labor rights. 

“The level of knowledge about the Trade unionism was 

researched several mes by SSNM. The results undoubtedly 

showed that labor rights are a topic that journalists know 

lile about. Trade unionism follows this paern. In most 

cases employees think of the Trade Union when the salaries 

are not being paid for months, or when the lay-offs are 

already finished. Then it is too late for something substan- 

al to be done”, says Causidis. 

However, she adds that aer SSNM was founded in 2010 

there are some movements in posive direcon. 

“If for example, in the past trade unionism was something 

that was forbidden to be talked about, today this is 

more and excepon than a rule. More and more media, but 

also owners and managers of the media are recognizing the 

importance of trade unionism”, Causidis explains. 

The journalists that I have talked to were prepared to chat 

for days about the problems that media workers are facing 

every day. All of them said that at this point winning the 

bale for beer working condions seems impossible, but 

are sll doing their journalists work. Some, as Naumova, are 

deciding to give up, despite the fact that their desire for 

journalism has not disappeared. According to her, everybody 

has a red line of tolerance, but at some point the bad 

working condions become unavoidable reason for leaving 

journalism and accepng another job that offers earnings 

for dignified life. 

“СЕКОГАШ ДОПИСНИЦИТЕ 

БИЛЕ ОНЕПРАВДАНИ СО 

ПРИВИЛЕГИИ ШТО ГИ ИМАЛЕ 

НОВИНАРИТЕ ВО 

РЕДАКЦИЈАТА” 

” 

"THE CORRESPONDENTS WERE ALWAYS ON 

THE MARGINS HAVING ALMOST NO 

PRIVILEGES THAT THE JOURNALISTS FROM 

THE NEWSROOMS HAVE"

ZELJKA ZVICER 

REDAKCIJSKA 

POKRETNA TRAKA 

EDITORIAL 

CONVEYOR BELT 

Neriješeni slučajevi napada na novinare, mala primanja 

zaposlenih u ovom sektoru, diskutabilne uređivačke 

polike... Medijska scena u Crnoj Gori ili kako neki vole da 

kažu, medijski mrak... Mnogo je problema u crnogorskom 

novinarstvu. Oslobodili smo se okova komunisčke polike 

samo da bi prešli na savremene metode cenzure, koji ne 

tako vidljivo ali ipak snažno guše glas onih koje nazivamo 

čuvarima demokraje. 

Pričalo se o ovoj profesiji kao o uzvišenoj, o novinarima 

kao privilegovanim članovima društva koji rade u službi 

javnog interesa, o onima koji imaju moć da isnu predoče 

vjerodostojno i neustrašivo. Nažalost, stvarnost je mnogo 

drugačija, a ove riječi ostaju da vise u vazduhu kao cilj kojem 

ćemo teži. I možda se i ostvare. Možda, kada izađemo iz 

tranzicije i demokrazacija se okonča. A možda nam pomognu 

i evropske konvencije, čija nam je rafikacija zagarantovala 

slobodu govora i pravo na pristup informacijama. 

Međum, rafikacija izgleda paradoksalno ako uzmemo u 

obzir ocjene relevantnih međunarodnih organizacija, poput 

Reportera bez granica, koji su na osnovu indeksa medijskih 

sloboda, Crnu Goru postavili na nezavidno 103. mjesto. Vide 

nas kao državu u kojoj se novinari suočavaju sa nasiljem 

kriminalnih grupa i priscima poličkog establišmenta. I 

zaista, isnito su nas predstavili u toj jednoj rečenici. Pero 

naših novinara i novinarki piše maslom onih koji dikraju 

uslove. Oglašivači, vlasnici, polički moćnici... Utopijski bi 

bilo kada bi jedini okvir predstavljao ečki kodeks. No i on 

gubi trku sa interesima onih koji na svojoj strani imaju 

kapital i moć. Onima koji isnu prilagođavaju svojoj koris. 

No nije ni to bez posledica, rezulralo je niskim povjerenjem 

u medije. Ali se čini da to malo koga zabrinjava. Evidentno je 

da je sloboda izražavanja samo prividna. Kažem prividna jer 

paralelno sa njom ide i ugrožena bezbjednost onih koji su 

odlučili da pišu van ovih ograničenja. O tome svjedoče i 

izvještaji napada na novinare postavljeni na sajtu safejournalists.net. 

Na ovoj regionalnoj plaormi za zagovaranje 

medijskih sloboda i sigurnos novinara zabilježena su 33 

napada na novinare od 2016. godine. Većina ovih napada 

još nije razriješena, a neki od njih izgleda nikada neće ni bi. 

Ugrožena bezbjednost svakako jeste najveći problem ali 

nije jedini. Gledano sa finansijskog aspekta, situacija u kojoj 

se nalaze novinari i novinarke je loša. Prema anke koju je 

sproveo Sindikat medija Crne Gore, u kojoj je učestvovalo 

136 novinara/ki i urednika/ca više od trećine ankeranih 

prima platu od 400-500 eura, dok svaki treći novinar/ka 

prima platu manju od 400 eura. Veliki broj njih nema ugovor 

o radu, da ne govorim o ugovoru za stalno, a značajan je i 

Unresolved cases of aacks on journalists, low incomes 

of employees in this sector, debatable editorial policies... 

Media scene in Montenegro, or as some people like to say, 

media darkness... There are many problems in Montenegrin 

journalism. We have freed ourselves from the communism 

policy only to move onto modern methods of censorship 

which, maybe not openly but strongly, dampens the voices 

of those we call the guardians of democracy. 

This profession used to be considered as exalted, journalists 

as privileged members of society working in the service 

of public interest, as those who have the power to present 

the truth in a credible and fearless manner. Unfortunately, 

the reality is much different, and these words hang in the air 

as the goal we are aiming to. And maybe they'll come true. 

Perhaps, when we get out of the transion process, democrazaon 

will be over, too. Or perhaps the European 

convenons help us, because, by rafying them, we have 

been guaranteed freedom of speech and the right to access 

informaon. However, raficaon seems paradoxical 

considering the rangs of relevant internaonal organiza- 

ons, such as the Reporters Without Borders, which ranked 

Montenegro in the 103rd posion based on the media 

freedom index. They saw us as a state in which journalists 

face the violence of criminal groups and the pressures of 

polical establishment. And indeed, they truly described us 

in that single sentence. The pen of our journalists writes 

with the ink of those who dictate the condions. Adver- 

sers, owners, polical potentates... It would be utopian to 

believe that the Code of Ethics is the only framework. But it 

also loses a race with the interests of those who have 

money and power on their side. Of those who adapt the 

truth to their own benefit. However, this situaon is not 

without consequences, resulng in low level of trust in the 

media. It seems that not many people are worried about 

this. It is evident that freedom of expression is only 

apparent. I use word apparent because, in parallel with 

that, the security of those who decided to write beyond 

these limitaons is endangered. This is also evidenced by 

reports of aacks on journalists posted on the website 

safejournalists.net. On this regional plaorm for advocacy 

of media freedom and security of journalists, 33 aacks on 

journalists have been recorded since 2016. Most of these 

aacks have not yet been solved, and some of them seem 

never to be. 

Endangered security is, of course, the biggest problem, 

but it is not the only one. From a financial point of view, the 

situaon of journalists is poor. According to a survey 

MONTENEGRO

oj onih kojima kasne primanja. Zaposlenima u lokalnom 

javnom emiteru Radio Berane duguje se osam plata, dok se 

zaposlenima u lokalnom javnom emiteru Radio Televizija 

Ulcinj duguje, čak, 15 plata. Uprkos ovoj situaciji, izgleda da 

su lokalne vlas Berana odlučne da po svaku cijenu osnuju i 

televiziju. Nijesam prov toga, baš kao ni zaposleni u ovom 

javnom emiteru, međum, smatram da bi se prvenstveno 

trebalo pozabavi aktuelnim problemima. Jer u ovoj situaciji, 

čini se, da bi televizija samo proizvela nova dugovanja. 

MOŽDA NAS JE ZAISTA, FORD 

ZAMISLIO KAO RADNIKE NA 

POKRETNOJ TRACI, SA 

MINIMALNIM TROŠKOVIMA 

RADA, SAMO UMJESTO 

POKRETNE TRAKE IMAMO 

REDAKCIJU. 

” 

PERHAPS, FORD INDEED IMAGINED US AS 

WORKERS ON THE CONVEYOR BELT, WITH 

MINIMAL LABOUR COSTS, ONLY INSTEAD 

OF A CONVEYOR BELT WE HAVE 

EDITORIAL STAFF. 

Rame uz rame sa ovim problemima, korača i breme koje 

je donijelo digitalno doba. Za sve manje plate zaposleni u 

medijima rade sve više i više. Posao za čije obavljanje je u 

prošlos angažovano četvoro ljudi, danas se angažuje jedna 

osoba. Pomalo nalik fordizmu, zar ne? Možda nas je zaista, 

Ford zamislio kao radnike na pokretnoj traci, sa minimalnim 

troškovima rada, samo umjesto pokretne trake imamo 

redakciju. 

Idealisčki sam gledala na ovu profesiju, gledam još 

uvijek. Međum, ne mogu prista na to da moja riječ mora 

bi prilagođena onima koji dikraju uslove. Novinari jesu i 

uvijek će bi prozor u svijet, a sloboda medija jeste osnov 

demokraje. Ne možemo dozvoli nijednom glasu da 

uhne. Taj luksuz crnogorsko društvo sebi ne smije priuš. 

Možda je promjena sa ove tačke gledišta teško vidljiva ali 

nije nemoguća, i neće doći sama od sebe. Problemi neće 

nesta i riješi se čekanjem. Na svakom crnogorskom 

novinaru i studentu novinarstva je da raskrči put ka slobodnoj 

riječi i onemogući nastajanje tog stalno potenciranog 

medijskog mraka. 

conducted by the Trade Union of Media of Montenegro, 

which included 136 journalists and editors, more than a 

third of respondents receive a salary amounng to EUR 

400-500, while every third journalist receives a salary 

amounng to less than EUR 400. A large number of them do 

not have employment contracts, not to menon permanent 

contracts, and the number of those whose salaries are paid 

late is also significant. Employees in the local public broadcaster 

Radio Beraneare owed 8 salaries, while employees of 

the local public broadcaster Radio Television Ulcinjare owed 

15 salaries. Despite this situaon, Berane's local authories 

seem determined to establish a television staon at any 

cost. I am not against it, just nor the employees in this 

public broadcaster, however, I think that we should primarily 

solve the current problems. This is because it seems that, 

in this situaon, the television would only generate new 

debts. 

A burden that was imposed by the digital age goes side by 

side with these problems. Media employees are working 

more and more for wages that are geng lower. One 

person is hired today for a job for which four people used to 

be hired in the past. A bit like Fordism, isn’t it? Perhaps, 

Ford indeed imagined us as workers on the conveyor belt, 

with minimal labour costs, only instead of a conveyor belt 

we have editorial staff. 

I have been an idealist regarding this profession, and I am 

sll. However, I cannot agree that my word must be adapted 

to those who dictate condions. Journalists are and will 

always be a window into the world, and media freedom is 

the basis of democracy. We can't afford to be silenced. 

Montenegrin society must not afford itself this luxury. 

Perhaps the change is difficult to be seen from this point of 

view but is not impossible, and it will not come by itself. 

Problems will not disappear and be resolved by waing. 

Every Montenegrin journalist and journalism student has to 

clear the way to a free word and prevent the emergence of 

this constantly emphasized media darkness. 

13

MARIJA SIMOJLOVIĆ 

KAKO DO ODGOVORNIH 

MEDIJA I NOVINARA 

KOJIMA VERUJEMO 

TOWARDS RESPONSIBLE MEDIA AND 

JOURNALISTS WE CAN TRUST 

Reč je delotvorna, te je onaj ko vlada rečima veoma 

moćan. Zloupotreba jedne takve moći dovela nas je u 

situaciju u kojoj se nalazimo sada, prividno sprečeni da 

uradimo bilo šta jer se ništa ne čini dovoljno dobrim odgovorom 

na pitanje ovako velikih razmera. Kako bih bolje objasnila 

idejno rešenje ovog problema osvrnuću se na priče 

mojih roditelja, na proverene glasine starijih ljudi, svedoka 

jednog potpuno drugačijeg medijskog sveta. Kažu, nekada 

su novinari važili za gospodu. Postojalo je vreme, kome nije 

svedočila moja generacija, kada se na televiziji prikazivao 

sadržaj odabran od strane ljudi koji su bili svesni da taj 

sadržaj oblikuje čitavu naciju. Urednici nisu dozvoljavali 

štampanje novina pre no što pročitaju svaki tekst, pazeći na 

poruku koju on šalje. Ljudi koji su nekada radili u medijima 

znali su da su odgovorni ne samo za sadržaj koji kreiraju već 

i za posledice konzumiranja tog sadržaja, bilo da su one 

pozivne ili negavne, jer su znali da je Maršal Makluan 

govorio da je medij poruka, a sadržaj svakog medija uvek je 

neki drugi medij.1 Ne možemo se vra u to vreme ali 

možemo insisra na sličnim vrednosma i negova ih. 

Veliki problem predstavlja upravo nesvest novinara i 

medijskih stručnjaka o tome da su oni koji oblikuju ukus 

publike, bilo da kreiraju sadržaj ili upravljaju njime. Ukus je 

ono što određuje osobenost, kako pojedinca, tako i mase. 

Ograđivanje od kolekvne odgovornos je infekvna bolest 

duha koja se u Srbiji održava strahom od vladajuće manjine. 

Kada bi se ovo promenilo, postepeno bi bilo moguće uvodi 

nove sadržaje starih vrednos. Neodgovorni mediji se mogu 

promeni ukidanjem zastrašivanja ljudi koji rade u medijima. 

Strahom nametnu naslovi i tekstovi u novinama koji su 

vidno stvoreni da zasite najgore ljudske potrebe oduzimaju 

ljudsko dostojanstvo, nameću vrednos ljudi ,,sa dna kace 

života''2 prikazivanjem rijalija, nameću jeinu, ,,laku'' 

zabavu kao primarni sadržaj jer ,,to ljudi žele''. Dakle, zauzeli 

su većinu tržišta. Ne postoji nešto što se može okarakterisa 

kao ,,laka'' zabava upravo zato što je svaki medij poruka. 

Ukoliko se takav sadržaj ukine, drugi sadržaj će posta popularan. 

Kreiranjem tog drugog, novog sadržaja poznavajući 

odgovornost koju takav posao nosi sa sobom, postepeno je 

moguće preoblikova kolekvni ukus. Mogli bismo poče 

od male promene kao što je pomeranje termina prikazivanja 

,,Kulturnog dnevnika'' za koji sat ranije. Vraćanjem starih 

vrednos, pažljivim izborom reportera, novinara, producenata, 

sa proverenom stručnom spremom, snimanjem novih 

emisija i javnih tribina, strogom osudom nepozma, 

oduzimanjem nacionalne frekvencije televizijama koje 

1 

Maršal Makluan. ,,Medij je poruka'', Razumevanje medija, Zagreb: Golden markeng 

– tehnička knjiga, 2008, str. 13. 

2 

Predrag J. Marković, ''Nadrealni rijali svet'', Politika, kulturni dodatak, god. 62, br. 

25 (jesen 2018):1 

Words are effecve, and the one who controls the words 

has the power. The abuse of this power has brought us 

where we are now, seemingly unable to do anything about 

it since nothing seems to be a good enough answer to such 

a high-order queson. In order to beer explain a possible 

soluon to this problem, let me go back to the stories told 

my parents, proven rumors of people older than myself, the 

witnesses of an enrely different media world. They say, 

once upon a me, that journalists were held in high regard. 

There was a me, unwitnessed by my generaon, when the 

content shown on television had been selected by people 

who knew that it impacted the enre naon. The newspapers 

never went to print without the editors approving the 

proof, taking into consideraon the messages it conveyed. 

Media professionals used to know that they were responsible 

not only for the content they were creang but also for 

the consequences of the consumpon of that content, 

posive or negave, because they understood that the 

medium is a message, and the content of any medium is 

always another medium.1 We cannot go back in me, but we 

can insist on the similar values, and we can nurture them. 

The lack of awareness among journalists and media experts 

that they are the ones who shape the taste of the audience, 

whether by creang content or by managing it, is a big 

problem. Taste is what determines the parcularity of both 

the individual and the masses. Refusing collecve responsibility 

is an infecous disease in Serbia strengthened through 

fear of the ruling minority. If this changed, it would be possible 

to gradually introduce new contents of the old values. 

The irresponsible media can be changed by doing away with 

the inmidaon of people working in the media. Headlines 

and newspaper stories inspired by fear, obviously created to 

appeal to people’s worst insncts, take away human dignity, 

impose the values of those „coming from the boom of the 

barrel“2 by airing reality programs, imposing cheap, "easy" 

entertainment as the primary content because „that’s what 

people want“. Theirs is the majority share of the market. 

There is no such thing as easy entertainment precisely 

because every medium is a message. Once such content is 

abolished, another one takes its place. By creang this new 

content, and recognizing the responsibility that comes with 

it, it is possible to gradually modify the collecve taste. The 

inial small changes could include airing the "Cultural News 

Bullen“ closer to prime me. The reestablishment of old 

values, careful selecon of professionally qualified reporters, 

journalist, and producers, 

1 

Marshall McLuhan, Understanding Media: The Extensions of Man, 1964. 

2 

Predrag J. Marković, ''Nadrealni rijali svet'', Politika, kulturni dodatak, god. 62, br. 25 

(jesen 2018):1. 

SERBIA

najviše štete svojom neodgovornošću, pozivanjem na slobodu 

svakog čoveka da se odupre prisku mase – verujem da 

je moguće doći do odgovornih medija. Poverenje je nešto 

što se zaslužuje i zavisi kako od novinara tako i od publike. 

Poverenje je izbor. Posmatrajući poličku, kulturnu, medijsku 

situaciju u Srbiji mogli bismo lako zaključi da problem 

nije u tome što se novinarima ne veruje, nego što se većini 

novinara na današnjem tržištu veruje. Ako samo pogledate 

naslovne strane izložene štampe na trafikama uoči izbora i 

obrate pažnju na rezultate izbora, shvaćete da se 

novinarima veruje, možda više nego što bi trebalo. 

Do odgovornih medija koji bi kreirali sadržaj koji ozdravljuje, 

potkrepljuje i podsče ljude da igraju ulogu koja im je 

data – ulogu građana, dolazi se lukavo, vešto i postepeno. 

Ono što se publici ne nudi, ne može bi izabrano. Potrebna 

nam je hrabrost, svest i snaga i potrebni su nam stručnjaci 

udruženi u jednom cilju – da stvore odgovorne medije koji 

će formira novi ukus publike. Kako sam ja na početku puta 

otkrivanja medijskog sveta i kako mi je krajnji cilj da akvno 

učestvujem u pomenum promenama, o ism mogu govori 

samo kao putnik namernik. 

introducon of new programs and public debates, clear 

condemnaon of neposm, withdrawal of naonal 

frequency earlier rewarded to outlets with proven record of 

damaging and irresponsible behavior, call for the freedom 

of every person to resist to the pressure of the masses – 

can, I believe, lead to the establishment of responsible 

media. Trust has to be earned by both journalists and the 

public. Trust is the choice. Looking at the polical, cultural, 

and media situaon in Serbia, one could easily conclude 

that the problem is not that the journalists are not trusted, 

but that most journalists operang on today's market are 

trusted. One glance at the cover pages at the newspaper 

stands ahead of the elecons and the subsequent elecon 

results shows that journalists are indeed trusted, perhaps 

more than they should be. The responsible media which will 

offer content that heals, supports, and encourages people 

to play the role they were given – that of the cizens – are 

to be created wisely, skillfully and gradually. What is not 

being offered to the public cannot be chosen by the public. 

We need courage, awareness and strength, and we need 

experts teaming up towards one common goal – the 

creaon of responsible media that will shape a new taste. 

As my road to the discovery of the media world has only just 

begun and since my ulmate goal is to acvely parcipate in 

the changes menoned above, I can for now speak only in 

the capacity of a good-intenoned traveler. 

15

NEBIYE ARI 

MEDYANIN GENÇ 

EMEKÇILERI: “HABERCININ 

GECESI GÜNDÜZÜ YOKTUR!” 

YOUNG MEDIA WORKER: 

“A REPORTER HAS NO TIME OFF!” 

Medyada çalışan gençler hangi koşullarda, nasıl çalışıyorlar? 

Ulusal veya bağımsız basın kuruluşlarında çalışan Ece, 

Gökhan, Şükran ve Fırat ile medyada çalışmaya dair tecrübelerini 

ve hisseklerini konuştuk. 

“BIR HABERCININ GECESI GÜNDÜZÜ 

YOKTUR ÇÜNKÜ HABER HER AN, HER 

YERDEDIR,” Ece Belen, 32 yaşında, Görsel ileşim 

tasarımı mezunu, Star TV’de spiker olarak çalışıyor. 

Ece, 2008 yılında stajyer olarak işe başlayıp, muhabirlik, 

haber yazımından haber montajına, gündem toplamaktan 

canlı yayınlara kadar pek çok alanda çalışarak en sonunda 

ana haber’de spikerlik yapmaya başladı. Gazetecilik eğimi 

almadığı halde, spikerliğe dair eğimler alıyor ve haber 

yapımının her aşamasında tecrübeli kişilerle çalışarak kendini 

yeşriyor. 

Sektöre girdiğinde yaşadıklarını şöyle özetliyor: “Stajyerliğe 

başladıktan sonra bu işin ne kadar fedakarlık gerekrdiğini 

anladım. Bir habercinin gecesi gündüzü yoktur çünkü 

haber her an, her yerdedir. Sabrederek çok çalışarak asla pes 

etmeyerek bugüne geldim. Movasyonum aslında bende 

gizliydi, sonuçta hayal eğiniz şey, siz ne kadar çabalarsanız 

size yaklaşıyor.” 

Ece, işini severek yapan herkesin sektörün zorluklarına 

rağmen bakış açısının farklılaşğını anlayor. İlk günden 

ibaren sigortalı olarak çalışğını, kendisine ve çalışğı 

kuruma güvendiği için mesleğini yaparken rahat hisseğini 

de ekliyor. 

Ece, gelişen teknoloji ve dijitalleşme çağında sosyal medyanın 

gücünün farkında olduğunu söylerken, o gücü işi için en 

faydalı olacak şekilde kullandığını, söylüyor. 

“HABERDE HIZLI OLURKEN BILGININ 

DOĞRULUĞUNU DA IYI TEYIT ETMEK 

LAZIM,” Gökhan, 29 yaşında, Gazetecilik mezunu, 

ulusal bir gazetede muhabir olarak çalışıyor. (Kendi isteğiyle 

soy ismi ve çalışğı kurum ismi veremiyoruz.) 

Öğrenciyken BirGün gazetesinde ve Cumhuriyet gazetelerinde 

staj yapan Gökhan, şu anda ulusal bir gazetede 

muhabir olarak çalışıyor. Gazetecilik bölümüne başladığında 

eğimi konusunda beklensi yüksek olmasına rağmen, 

istediği eğimi bulamadığından şikayet ediyor. İleşim 

fakültesinde sınıfların kalabalık olmasının, 100 kişilik sınıflarda 

ders işlemenin öğrenmeye olumsuz etkilerini olduğunu 

söylüyor. Eğimlerde sahaya yönelik derslerin olmaması da 

gazeteciliğe adım aldığında eksik hisseren yönlerden, 

How are the working condions for the young members 

of the media corps? We talked with Ece, Gökhan, Şükran 

and Fırat, who work in naonal or independent media 

outlets, about their experiences and feelings regarding their 

work in the media. 

“A REPORTER HAS NO TIME OFF, FOR 

THE NEWS ARE SIMPLY EVERYWHERE, 

AT EVERY MOMENT OF LIFE,” Ece Belen, 

32, is a graduate of visual communicaon design, and works 

as an anchor at Star TV. 

Ece began her career in 2008 as an intern, and worked in 

various parts of the operaons, serving as a correspondent, 

writer and editor of news pieces, invesgang issues on the 

agenda, and working in live broadcasts, ending up as a 

newscaster at prime me. Even though she did not receive 

a formal journalism educaon, she tries to improve herself 

by aending anchor trainings and working with experienced 

people in every stage of the producon of news. 

She has the following to say in her early days in the industry: 

“Once I took up the internship posion, I realized what 

kind of a sacrifice this job demanded. A reporter has no 

off-me, for the news are simply everywhere, at every 

moment of life. I reached my current posion through 

paence, hard work, and persistence. Actually my mova- 

on was hidden inside me. You know, you get closer to your 

dreams through hard work.” 

Ece tells how anyone that loves his or her job gets to 

enjoy a changing perspecve in me, despite all the difficul- 

es involved in this line of business. She also adds that she 

worked with social security registraon since day one, and 

that she felt comfortable in her work as she was confident 

in her abilies as well as the instuon she is a part of. 

Underlining her awareness of the importance of social 

media in the age of fast-changing technology and digitaliza- 

on, she adds that she makes opmal use of that strength in 

her line of work. 

“ONE SHOULD NOT ONLY ACT 

QUICKLY IN PRODUCING NEWS, BUT 

ALSO CONFIRM THE ACCURACY OF 

ANY PIECE OF INFORMATION,” Gökhan 

is a 29-years old Journalism graduate. He works as a 

correspondent for a naonal newspaper. (We have to keep 

his surname and the organizaon he works in confidenal, 

as per his request.) 

Having served as an intern at BirGün and Cumhuriyet 

TURKEY

17 

“BIR HABERCININ GECESI 

GÜNDÜZÜ YOKTUR ÇÜNKÜ 

HABER HER AN, HER YERDEDIR” 

“A REPORTER HAS NO OFF-TIME, FOR THE 

NEWS ARE SIMPLY EVERYWHERE, 

AT EVERY MOMENT OF LIFE” 

diyor Gökhan. “Gazetecilik eğiminde hala fi tarihinden 

kalma baskı teknikleri gösteriliyor ama ark insanları sokakta 

gazete okurken göremiyoruz, herkesin elinde telefonları 

var ve haberleri oradan okuyorlar.” 

Gökhan, sektöre girdiğinde bazı hayal kırıklıkları 

yaşamasına rağmen, mesleğini sevdiği için devam eğini, 

söylüyor: 

“Bedava çalışmadan kadroya geçemeyeceğimi sektöre 

girince görmüş oldum, bu biraz hevesimi kırsa da mesleği 

sevdiğim için devam em.Bu alanda iş bulmak çok zor. İşe 

başvurduğunda zaten hemen işe başlatmıyorlar, “seni bir 

görelim” diyorlar. Bu görme hali bazen 2 yılı buluyor. Bir 

insanın potansiyelini görmek için 2 yıl bakılır mı?” 

“Çalışğın kuruma göre haber yapıyorsun, yeri geliyor 

kendine otosansür uyguluyorsun. Kendine sansür uygulamak 

aslında iyi birşey değil, kendini çalışğın kurumun 

kalıbına sokmuş oluyorsun.” 

Yeni medyanın gelişmesinin, hız çağında yaşamanın 

mesleğinde de nasıl değişimlere neden olduğunu da 

anlayor. Basılı gazetelerin hızla azaldığını, birçok gazetenin 

kapandığını, zamanla gazetelerin ortadan kalkacağını 

düşünüyor. Yazılı medyada çalışanların dijitale ayak uyduramadığı 

sürece sektörden silineceğini, söylüyor. Çünkü 

gazetede çıkan tüm haberleri insanların zaten dijital 

mecralardan okuduğunu söylüyor. Yazılı basının dijitale 

yarım yapğını ama çalışanlarını bu konuda eğitmediğini 

de ekliyor sözlerine. Yalnız dijital mecraların hızlı haber 

yayınlama arzusunun da manipülasyona açık olduğunu 

söylüyor: 

“Haber yapımında hızlı olurken bilginin doğruluğunu da 

iyi teyit etmek lazım. Yoksa hızla yanlış bilgilerle yapılan 

haberler ortaya çıkıyor.” 

“ANA AKIM DIŞINDA ÇALIŞIYOR- 

SAN MESAIN FAZLA VE DÜŞÜK 

ÜCRETLERE ÇALIŞIRSIN, ÇOĞU YERDE 

SIGORTAN OLMAZ,” Fırat Yeşilçınar, 30 yaşında, 

İksat mezunu, Medya Blok sitesinde editör, muhabir olarak 

çalışıyor. 

Fırat, başlangıçta gazetecilik mesleğinden nefret etmesine 

rağmen önce belgesel çekimleriyle, yazılar yazarak, daha 

çok hak temelli haberler yaparak başlıyor mesleğe. İnsan 

hakları üzerine haberler yapan gazetecilerin hikayesinden 

etkilendiği için mesleğe giriyor. Başka alanlarda da haberler 

yapmasına rağmen, en yoğun çalışğı alan insan hakları 

oluyor. İnsan hakları alanında çalışmanın zor olduğunu ve 

devletle karşı karşıya gerdiğini, bu alanda çalışan gazetecilerin 

öldürülme ve gözal riski ile karşı karşıya olduğunu, 

söylüyor. Bazı haberlerinin ödül aldığını ve Uğur Mumcu, 

Men Göktepe, Musa Anter gibi isimler adına ödül alırken 

gazetecinin bu riski alması gerekğini, ifade ediyor. 

Muhalif medya kuruluşlarında çalışmanın maddi olarak 

zorluklarından bahseden Fırat, şöyle anlayor:“Bu meslekte 

ses çıkaran, muhalif olan basının çoğu para kazanamaz. 

Gazetede çalışırsan raj düşüktür, ajansta çalışırsan k 

düşüktür. Yani sigortasız, güvencesiz çalışırsın. Böyle 

çalışmak zorunda kalmak kurumun kendisiyle alakalı değil, 

dailies during his days at the university, Gökhan, at the 

moment, works as a correspondent for a naonal newspaper. 

He complains about the level of educaon he expected 

to receive in his early days at the school of journalism, but 

was unable to get. He notes the negave effects of the 

crowded classrooms of the faculty of communicaons, and 

how ineffecve courses taught to an audience of 100 

students were. Gökhan adds that the lack of classes to 

provide some field-experience represents one of the shortcomings 

any journalism graduate would feel upon venturing 

into an actual career in this occupaon. “Journalism educa- 

on sll entails some discussion of truly ancient prinng 

techniques. But we don’t see people reading paper based 

newspapers in the street any more. Nowadays, they all have 

their phones and read the news on those phones.” 

Gökhan says that, despite a few disappointments he 

suffered upon venturing into this career, he loves his job, 

and therefore connues his career: 

“Upon venturing into this sector, I realized that I could 

not get into a paying job without doing some free service. 

To be honest, that was a bit discouraging. However, I 

proceeded as I loved this profession.It is very difficult to get 

a job in this field. Whenever you apply for a job, you don’t 

get hired immediately. The employers think ‘let’s see what 

this guy can do first’. And that trial period can extend up to 

2 years in some cases. Is it sensible to have a 2-year trial 

period just to see the potenal of a person?” 

“The news you bring in get shaped with your employer in 

mind. At mes, you need to apply some self-censorship. 

And that is not the best thing to do. You force yourself into 

the template of your employer.” 

He also talks about the kinds of change brought about by 

the development of the new media and life in this 

quick-paced age. He menons how the printed newspapers 

are contracng rapidly, and how many newspapers close 

their doors, and notes his opinion that, in me, newspapers 

will wither away. He believes that the print-media folk is on 

track for withering away unless they can keep up with the 

digital trend. For, any news you can find on a newspaper 

had, by then, been published already on digital media. He 

adds that the print-media is invesng in digital, but falls 

short of training their staff about the peculiaries of this 

new medium. On the other hand, in his perspecve, the 

race to publish news quickly, as a trend prevalent in digital 

media, makes them prone to manipulaons. “One should 

not only act quickly in producing news, but also confirm the 

accuracy of any piece of informaon. Otherwise, you get 

news based on misinformaon.” 

“IF YOU ARE EMPLOYED SOME- 

WHERE OTHER THAN MAINSTREAM 

MEDIA, YOU HAVE TO WORK LONG 

HOURS FOR ONLY MEAGER WAGES. 

MORE OFTEN THAN NOT, YOU 

WOULD NOT GET SOCIAL SECURITY,” 

Fırat Yeşilçınar is a 30 years old economics graduate. He 

works as an editor and correspondent on Medya Blok news 

site. 

Even though he hated the profession in the beginning, 

Fırat nevertheless took his first steps in the form of documentary 

shoots, wring columns, and reporng news about 

rights. His venture into the profession was mostly 

influenced by the stories of journalists reporng about 

human rights. Even though he reports other news as well, 

most of his efforts are focused on human rights issues. He 

notes that working on human rights is a difficult task, that 

the job puts one on a collusion course with the state, and 

that the journalists working in this field face the threat of 

being taken into custody, or being killed. He adds that some 

of his news brought him awards, and that one should just 

take the risk if he wants to be worthy of the awards issued 

in the name of Uğur Mumcu, Men Göktepe, or Musa 

Anter.

ildiği yerden dolayı bu şekilde. Gerçek gazetecilik yapmak 

için maddi olarak zorlansan da bir şekilde çalışıyorsun. Ana 

akım dışında çalışıyorsan mesain fazla ve düşük ücretlere 

çalışırsın, çoğu yerde sigortan olmaz. Aslında gazeteciliğin 

bir mesaisi yok, Türkiye’de 7/24 akışı olan bir sektör.” 

Fırat, şu anda sigortalı olarak çalışıyor ve basın iş kolunda 

olan bir sendikaya üye. 

Fırat, haber yaparken kendini rahat hissediyor, baskı 

alnda hissetmiyor. Bugüne kadar kendisine hiçbir 

otosansür uygulamadığını ama yapğı haberlere bazen 

sansür uygulandığını beliryor. Haber yapmanın kendisi için 

öğreci olduğunu, daha çok belgelerle haber yapğını, 

yapğı haberlerle bilgisi olmayan alanlarda birçok kavramı 

öğrendiğini, söylüyor. 

Medya Blok internet sitesi farklı alanlarda çalışan küçük 

bir ekiple 1.5 yıldır devam ediyor. Çoğu medya kuruluşunun 

kapandığı zaman kurdukları sitede ve “alternafsiz değiliz” 

sloganını kullanıyorlar. Fırat, Ohal’den dolayı kapalan 

kurumlarda çalışan ve işsiz kalan arkadaşlarıyla birlikte, biraz 

da ishdam oluşturmak için kurulduklarını anlayor. 

Fırat, internet haberciliği bu kadar yaygın değilken çalışğı 

gazetede, baskları haberin ertesi güne merakla beklendiğini 

ama şu an bunun mümkün olmadığını, dijital mecraya 

uyum sağlamak adına site haberciliğinin daha hızlı 

olduğunu, söylüyor. 

“SÜREKLI INTERNETIN BAŞINDA 

OLMAK, TAKIPTE OLMAK, BU ÇOK 

YORUCU BIR ŞEY. GÜNDE 9 SAATE, 10 

SAATE ÇIKAN MESAILERIM OLUYOR- 

DU,” Şükran Şençekiçer, 26 yaşında, Boğaziçi Siyaset 

mezunu, Medyascope’te muhabir ve programcı olarak 

çalışıyor. 

Şükran, üniversite son sınıf öğrencisi iken Medyascope’te 

çalışmaya başlıyor. Medyascope’un bir gazetecilik okulu 

olduğunu, istediği haberleri kovalamak ve deneyimli gazetecilerle 

birlikte çalışmak noktasında kendisini özgür hisset- 

rdiğini, söylüyor Şükran. 

“Ana akımda kalabalığın içinde kaybolmaktansa, burada 

istediğin her alan açık oluyor sana, istediğin haberi yaz, 

kamera önüne çıkmak isyorsan çık, istediğin kişiyle röportaj 

yap. Hem de normalde ulaşamayacağın, tanışamayacağın 

çok deneyimli gazetecilerle birebir ileşim kurup, yanyana 

çalışıyorsun, bu çok öğreci.” 

Şükran, 140 journos’un sosyal medya yöneminde de 

çalış. Akf olarak çalışğı dönemde yoğun çalışma saatleri 

ve son dakika haberciliği yapmanın işini stresli hale gerdiğini, 

söylüyor. “Sürekli internen başında olmak, takipte 

olmak, bu çok yorucu bir şey. Günde 9 saate, 10 saate çıkan 

mesailerim oluyordu.” 

Şükran, Medyascope’taki hiyerarşisiz çalışma ortamından, 

çalışma saatleri ve çalışma koşullarından memnun. 

Çalışğı kurumdan içerik olarak memnun olmasına rağmen, 

teknik olarak iyileşrmelerin işlerini daha iyi hale gereceğini, 

ifade ediyor. Yine de bunun maddi olarak kurumu 

zorlayacağının da farkında. 

“BIR INSANIN POTANSIYELINI 

GÖRMEK IÇIN 2 YIL BAKILIR 

MI?” 

“IS IT SENSIBLE TO HAVE A 2-YEAR TRIAL 

PERIOD JUST TO SEE THE POTENTIAL 

OF A PERSON?” 

Nong the financial difficules associated with working in 

an opposion media organizaon, Fırat had the following to 

say: 

“The majority of the media organizaons which stand in 

opposion and which raise their voice against the government, 

cannot earn much. Such newspapers don’t sell much. 

Such media agencies don’t receive enough clicks. In other 

words, you have to work without social security or insurance. 

That modus operandi is not enforced by the organiza- 

ons themselves. They are forced to work that way. To 

engage in true journalism, you have to work somehow, even 

if you face hardships. If you are employed somewhere other 

than mainstream media, you have to work long hours for 

only meager wages. More oen than not, you would not get 

social security. There are no official work hours for journalists. 

It is an industry that is required to work 7/24 in Turkey.” 

At the moment Fırat is employed with social security, and 

is a member of a union for media laborers. 

Fırat feels comfortable and free from pressure as he 

simply reports news. He is also quick to note that he never 

resorted to self-censorship, while some news he reported 

became the object of censorship by the authories. To him, 

reporng news is a didacc experience, based mostly on 

concrete documents, through a process where he got 

acquainted with many concepts he previously been foreign 

to. 

Medya Blok web site’s journey connues for 1.5 years 

now, with a small team covering a multude of interests. 

“We are not unrivaled” is the slogan of the site they set up 

at a me where many media agencies had been shung 

their doors for good. Fırat says that one of the goals for 

seng up the site was to create some employment opportunies 

for a group of friends who had been employed at 

news organizaons closed due to the state of emergency. 

Fırat notes how the readers were impaent to read the 

news they printed on the next day’s issue, before the advent 

of internet news media, and adds that is simply not an 

opon today, and news sites represent the faster opon in 

terms of keeping up with the digital technology. 

“STAYING ONLINE AT ALL TIMES, 

KEEPING UP WITH THE DEVELOPMENT, 

IS TRULY TIRING. I HAD TO WORK 9 

OR 10 HOURS OVERTIME ON SOME 

DAYS,” Şükran Şençekiçer is a 26 years old graduate of 

Boğaziçi University, Department of Polical Science. She 

works at Medyascope, as a reporter and programmer. 

Şükran began her work at Medyascope in her last year of 

studies at the university. To her, Medyascope is a school of 

journalism, making her feel free to chase the news of her 

desire, while working with experienced journalists. 

“Instead of geng lost in the crowds of mainstream 

media, here you have free reign over any issue you desire. 

You are free to write any news you like, to get in front of a 

camera if you like, have an interview with any person you 

choose. And you get to have direct contact with very experienced 

journalists who would normally be out of reach for 

you. Working side-by-side with them is a very educaonal 

experience. 

Şükran also worked in social media management of 

140journos. She says that in busy mes, the long work hours 

and the need to deliver the breaking news as soon as possible 

makes the work a stressful one. “Staying online at all 

mes, keeping up with the development, is truly ring. I had 

to work 9 or 10 hours overme on some days.” 

On the other hand, Şükran is happy with the lack of 

hierarchy, the flexible work hours, and the condions of 

work at Medyascope. Yet, she says that a number of technical 

improvements could make the place even beer, given 

the right content is available already. She nonetheless is 

aware of the financial strains such changes could impose. 

18

Perspective - magazine

Transform your PDFs into Flipbooks and boost your revenue!

Perspective - magazine

Transform your PDFs into Flipbooks and boost your revenue!

Delete template?

Save as template ?