Chef Thailand Magazine Published in English and Thai languages


Talk to the Chef Aom tells her tale, her inspirations and her desire to keep the traditions of street food alive. Talking about street food. We explore the amazing street food scene and there is no question that Bangkok and Thailand have the best in the world. South Africa has been a culinary bubble waiting to burst. The fertile areas of Cape Town have given the stage for Chef Peter Tempelhoff. Also, there are plenty of recipes and other stories, including an update from Michelin in California that feature throughout the magazine.

Yes Chef!


The Magazine for the Professional Chef

Talk to The Chef

Heaven on a Plate

Sujira ‘Aom’ Pongmorn

Jay Fai

The Queen of

Curbside Cuisine

JOSPER has been producing ovens

for half a century, has more than

30.000 customers (it is an oven

100% made in Spain) and is present

in more than 120 countries on the 5







Gutenberg, 11 - 08397 Pineda de Mar

Barcelona (Spain)

T +34 93 767 15 16





SINCE 1969

JOSPER has been producing ovens

for half a century, has more than

30.000 customers (it is an oven

100% made in Spain) and is present

in more than 120 countries on the 5









SINCE 1969


Gutenberg, 11


- 08397 Pineda


de Mar

Sanphawut Rd,

Bangna Barcelona Trad, (Spain) Bangkok, Thailand 10260

T. T +66(0)2-399-4558-9, +34 93 767 15 16 M. +66(0)93-6262-456





on a plate

Sujira ‘Aom’ Pongmorn

Walking the


of Luxury



Michelin Guide


Big Apple

in Algarve





Spanish Persimon


and Cookbooks


all eyes are on



A FYN Affair

Peter Tempelhoff


40 & 94





"This Suk31 Charcoal

Grill will satisfy all your

carnivorous craving"

BK Magazine

"A hidden beef haven

in Sukhumvit"


68/6 Sukhumvit 31 Yaek 4,

Khwaeng Khlong Tan Nuea,

Khet Watthana,

Krung Thep Maha Nakhon 10110,


Yes Chef!


Chef Media


Peter Marshall

Tel: 0044 0207 0971396


Culinary Regards, Antony Scholtmeyer Greetings from “The Land of Smiles”.

Talk to the Chef unveils a local star with a strong pedigree. “Saawaan” opened in

early 2018 and I was lucky enough to try it early on. Within its first year it won a

Michelin Star. Chef Aom tells her tale, her inspirations and her desire to keep the

traditions of street food alive. By using a traditional approach and incorporating

her life experiences she has created a unique dining experience.

From left to right

Antony Scholtmeyer

Pierre Andre Haus

Pisit Jinopong

Arnaud Dunand Sauthier

Laurent Ganguillet

Thitid Tassanakajohn

Greg Meadows


Kelly Harvey

Matt Lucas

Bruce Scott

Jeffrey Benson

Namai Bishop


Chef Media


Chef Media United Kingdom


Chef Magazine is published for

professional Chefs in Thailand.

Published 6 times a year and available in

both electronic and printed format.

Yes Chef!


The Magazine for the Professional Chef

Talk to The Chef

Heaven on a Plate

Sujira ‘Aom’ Pongmorn

Jay Fai

The Queen of

Curbside Cuisine

This months cover

is Chef

Sujira ‘Aom’


The interview is

on page 10

Talking about street food. There is no question that Bangkok and Thailand has the

best in the world. When the first Michelin guide was released I was sure that one

vendor would receive a star and I had my money on Jay Fai. However, there is so

much more variety and in many different locations. Value for money is amazing and

if you go to the right locations you can have a feast on your table. There is no doubt

that Thai cuisine is one of the best. You will really see and taste the freshness and

vitality on your fork and spoon.

Have you ever heard of Afro-Japanese or Afrasian…….. South Africa has been a

culinary bubble waiting to burst. The fertile areas of Cape Town have given the

stage for Chef Peter Tempelhoff along with Ashley Moss the stage for him to build

a budding gastronomic empire. He and his team are creating a very interesting and

different way of using local produce paired with Asian and Japanese ingredients.

This concept is not just in the food but also utensils and elements of the restaurant


Also there are plenty of recipes and other stories, including an update from

Michelin in California that feature throughout the magazine.

Its great reading that offers plenty of perspective into the diversity of our industry.

Culinary Regards, Antony Scholtmeyer



Arnaud Dunand Sauthier

Le Normandie

48 Oriental Avenue

Bangkok 10500

Gaggan Anand


68/1 Soi Langsuan

Ploenchit Road


Bangkok 10330

Mathias and Thomas



10 Yen Akat Soi 3

Chongnonsi, Yannawa

Bangkok 10120

Ryuki Kawasaki


1055 Silom Road Bangrak

Bangkok 10500

Alvaro Roa


Park Ventures Ecoplex

57 Wireless Road

Lumpini, Pathumwan

Bangkok 10330

Banyen Ruangsantheia

Salom & Jatuthen

Suan Thip

9 Sukhaprachasan 2 Soi 76

Tambon Bang

Phut, Amphoe Pak Kret, Chang

Wat Nonthaburi 11120

Bee Satongun


3rd Floor, Gaysorn, 999

Ploenchit Rd.

Lumpini, Bangkok


Bo.Lan Restaurant

24 Soi Sukhomvit 53

Vadhana, Krung Thep,


Chayawee Sutcharitchan

Sra Bua by Kiin Kiin

Siam Kempinski Hotel Bangkok

Rama 1 Road 991/9

Chumpol Jangprai


131 Soi Sukhumvit 53

Klongtun Nua Wattana

Bangkok 10110

Dan Bark

Upstairs at Mikkeller

26 Soi Ekamai 10 Yaek 2

Vadhana, Bangkok

Henk Savelberg


Oriental Residence

Bangkok 110 Wireless Road.

Lumpini, Pathumwan

10330 Bangkok

Jean Michel Lorain and

Amerigo Sesti

J’aime by Jean-Michel

U Sathorn Bangkok 105

105/1 Soi Ngam Duphli Thung

Maha Mek, Bangkok 10120

Jim Ophorst


60/1 Moo 6

Srisoonthorn Road,

Cherngtalay, Thalang

Phuket, 83110


622, 7/9 floor, Emporium Tower,

Sukhumvit Road, Khlong Tan, Khlong

Toei, Bangkok 10110, Thailand

T. +66 2090 2808




Jirawut Sapkiree

Methavalai Sorndaeng

78/4 Ratchadamnoen Klang



Bangkok 10200

Masakazu Ishibashi

Ginza Sushi ichi

494 Erawan Bangkok

LG floor, Ploenchit Road

Lumpini, Bangkok


Olivier Limousin

L’Atelier de Joël Robuchon

5th Floor MahaNakhon CUBE

96 Narathiwas Ratchanakharin

Rd., Silom, Bangrak

Bangkok 10500

Pannee Ganisthanaka

Ruean Panya

1300/600 Soi Ekachai 13

Norarat Uthit Road


Pim Techamuanvivit


GF COMO Metropolitan

27 Sathon Tai Road

Sathon, Bangkok



Piyachart Puttawong

Saneh Jaan

130-132 Sindhorn Tower

Witthayu Road

Pathum Wan, Bangkok

www.glasshouseatsindhorn. com/


Riley Sanders


113/9-10 Sukhumvit Soi 55

Klongton Nua, Wattana

Bangkok 10110

Supaksorn Jongsiri


56, Sukhumvit

26 Soi Ari, Bangkok 10110

Supinya Junsuta

Jay Fai

327 Samran Rat Intersection

Phra Nakhon


Sujira Pongmorn


39/19 Soi Suanplu

Sathorn Road

Thungmahamek, Sathorn

Bangkok 10120

Thaninthorn Chantrawan

Chim by Siam Wisdom

66 Soi Sukhumvit 31 Yaek 4,

Vadhana, Bangkok

Thitid Tassanakajohn

Le Du

399/3 Silom

soi7 Silom Bangrak



TALK TO THE CHEF: Sujira ‘Aom’ Pongmorn

Words: Bruce Scott


on a Plate

Shocked and stunned are the words 33-year-old

Sujira ‘Aom’ Pongmorn uses to describe her reaction

when it was announced that Saawaan, the fine dining

restaurant where she is Chef de Cuisine and co-owner,

was to receive a star in the 2019 edition of Thailand’s

Michelin Guide. Those who were neither shocked nor

stunned were the legions of loyal customers who have

been frequenting this intimate, 24-seat restaurant on

Bangkok’s Soi Suan Phlu since it first opened its doors in

April of 2018.




The Thai word saawaan translates as “heaven”, although Chef

Aom points out that at her restaurant it’s more like “heaven at

night,” referring to the hours of operation (daily from 6pm till

midnight), the low lighting, and the black wall adorned with

fanciful golden clouds. Here diners partake in a 9-course, set

menu culinary journey in which each course is named after a

traditional Thai cooking style, such as raw, fermented, boiled,

stir-fried, charcoaled, and so on. Essentially it’s a gourmet

interpretation of Thailand’s common street food and rural

fare, reimagined with top quality ingredients and high-end


“I like street food so much,” Chef Aom explains, adding that she

gets a lot of inspiration from her nation’s humble local dishes.

“But some street food is disappearing or fading away because

of changing laws, and I don’t want to let them die. That’s why I

want to dress them up, and make them in a new way.”

Aom certainly knows her stuff when it comes to traditional

Thai fare. Her parents ran a small restaurant in Bangkok and

she recalls that when she was six her father taught her how to

make a Thai omlette. She instantly fell in love with cooking, even

though at that age she had no idea it could also be a career.

At the age of 18, after completing high school, she enrolled

in the Mandarin Oriental Bangkok hotel’s chef school

apprenticeship program, studying international cuisine and later

working at the hotel’s Lord Jim restaurant, and on occasion at

their renowned French restaurant Le Normandie. It was at Le

Normandie that she trained briefly with guest chef Juan Amador.

“I only trained with him for a week, but I learned so much,” she


Her next mentor would be Chef Henrik Yde Andersen at Sra Bua

by Kiin Kiin, who introduced her to the mind-bending world of

molecular gastronomy. After a year at Sra Bua she moved on

to the Issaya Siamese Club, followed by a stint at TWG—where

she learned about tea and food pairing—and then on to join the

pre-opening team at W Hotel’s House on Sathorn, under the

guidance of Chef Fatih Tutak.

Working in Bangkok with such amazing kitchen talent was

a priceless education, and it paved the way for Chef Aom to

eventually open her very own restaurant. In 2016, with the

backing of local restaurateur Frederic Meyer, she launched Baan


Phadthai, putting a gourmet spin on Thailand’s iconic wok-fried

noodle dish. It proved to be a huge success, but even after two

years of acclaim Aom still needed some encouragement to take

her next big step and enter the big leagues of fine dining—a

very different ball game, and one that is traditionally maledominated.

“I did feel intimidated,” she confesses, “but Frederic said to me

‘Why not? You can cook. You don’t have to stay in your corner.

Why don’t you go out and grab it?’ That was my motivation for


From day one the set menu dinners at Saawaan were garnering


rave reviews, but Chef Aom continues to experiment, revamping

her line-up approximately every five months. One menu item,

however, that has remained a constant is the rice paddy crab

dip with sticky rice, a dish inspired by a chance meeting with

local farmers during a visit to Nakhom Phatom province

(where Saawaan owns and operates its own organic farm).

In her interpretation the tasty crab fat is mixed with herbs and

homemade curry, and then grilled in the crab shell and served

alongside coconut steamed sticky rice. It’s a dish that Aom says

truly exemplifies what she’s trying to do in the sense of preserving

these oft forgotten, traditional rural delicacies.

“The flavour is so special,” she gushes, explaining how rice

paddy crab differs greatly from mud crab or blue swimmer

crab, both of which are more commonly used in Thai cuisine.

“And you have to know how to take out the fat, because inside

the crab they have the—how can I say it?—the ‘shit bag’ inbetween

there and you have to know how to remove it and not

break it,” she goes on to say, as we both burst out laughing at

her colloquial, but unquestionably apt, description of the poor

crustacean’s digestive tract.

Another dish that underscores Aom’s mission to preserve

traditional recipes is the charcoaled quail, served with an

incredibly delicious, but decidedly untraditional som tum

(papaya salad) reduction jus. Aom explains that as a child

she remembers deep-fried quail being commonplace but not

so much now, mainly because the birds are small, bony, and

without much meat. To counter that perception, her birds are

raised free-range—at the farm in Nakhon Phatom—and fed a

healthy mix of grains and coconut. When they arrive on the

plate they’re plump, tasty, and beautifully roasted.

On a menu filled with nothing but highlights it’s hard to choose

favourites, but my picks would probably include: the one-bite

raw sea urchin starter, with Thai madan fruit and homemade


Industry Topic

Words: Kelly Harvey


chili jam; the fermented black pork with pickled cucumber

and Thai herbs; and the wonderfully satisfying curry course,

consisting of Andaman black grouper in Penang curry, sided

with jasmine rice from Phayao province and an indescribably

good char-grilled eggplant. Heaven on a plate indeed!

For those with a sweet tooth, the other version of heaven on

a plate will be the divine desserts and petit fours at Saawaan,

which are the creations of award-winning pastry chef Arisara

'Paper' Chongphanitkul (a graduate of the Gastronomicom

culinary school in France). Chef Aom and Chef Paper became

acquainted when they were both working at Issaya Siamese

Club, and for Aom it was an easy decision to make when it came

to who would be in charge of the sweets at her new restaurant.

“In Thai we say sabai jai,” she tells me, explaining the

comfortable, relaxed, almost sisterly feeling she experiences

working with Paper. “We are matching. I also think her talent

is the most interesting. For me she’s the best pastry chef in


At Sawaan everything seems to be a match made in heaven,

and that also extends to the superb course-by-course wine

pairing available with dinner. Alternatively, guests can choose

the expertly curated course-by-course tea pairing, which

features all Thai-grown, wild leaf teas.


FRONT OF HOUSE: Jean-Francois Brun

Words:Matt Lucas

Jean – Francois Brun

Walking the

Halls of Luxury



The mid-morning sun came into the

lounge on the 9th floor. Outside of the

hotel in the Bangkok city center, the

foliage was drying off from an early

shower. Sitting right beside Lumpini park,

SO Sofitel Bangkok, the hotel was more

than awake, it was bustling. The lounge

was sprinkled with guests who sat on

plush couches either happily fed from the

morning breakfast, or wide-eyed from

their coffee.

As the day began the SO GM, Jean –

Francois Brun walked the floor.

“I always, always, always walk the floor,”

he said. “To me, it’s a habit. I will start

and end the day the same way. I walk the

property before the operations meeting.

I walk to breakfast. I walk to our Club

Signature. You need to make sure the

operation is going well. To check the vibe

of the guests and to try to connect directly

with them.”


Dressed in a contemporary suit, splashed

with small dots the Canadian expatriate

is well used to walking the floor. He’s

been with Accor Hotels, the French

Multinational hospitality company for

over six years.

Originally coming to Vietnam on

vacation, he began working for Premier

Village in Danang, known for its sandy

beaches and central location. Despite

just recently opened, the resort at the

time was struggling, as there was a high

turnover with the management and a lack

of cohesion with the strategy. A sound

game plan was imperative for the large


“The big picture, the resort wasn’t

completed. There wasn’t a proper

strategy. We created a number of

initiatives to elevate the service, the entire

experience and to simply get known”

Brun said.

In addition to creating resort hosts, Brun

shaped many of the four-bedroom villas

into three, two or one bedrooms. This

created a larger net for more guests.

The increased service and greater reach

quickly turned the location around and

what was originally the black sheep of

the company quickly became a favorite

and the leader of guest satisfaction on


Following the success of this first Premier

Village, it lead to open a second one,

even bigger, better and more complexed;

this time on the island of Phu Quoc,

Vietnam. The massive Premier Village

Phu Quoc resort is over four kilometers

long with a private road to the resort that

is five kilometers long. It is seen as the

Maldives of Vietnam, truly a gem and it

was an absolute pleasure to prepare and

open this new resort.

His success with Accor in Vietnam had

93 21

him move to Bangkok. With the job done

in Danang and Phu Quoc, SO Jeff was

tapped to be the new general manager

by the founding general manager of the

brand, Gilles Cretallaz, who is now Vice

President of Luxury Brands in several

regions of Asia.

“The hotel is the first urban flagship of

the company for the luxury lifestyle,”

Brun said. I was privileged to be offered

to take on the SO/ Bangkok and SO/

experience… two months later I am on the


Of course, there were changes for Brun.

The space in which he walked differed.

The Bangkok location is in a city center

and is an entirely different ecosystem. It

is known the environment very well that

matters no matter where he goes for

Brun. This is especially important as the

guests are highly loyal and many are long

term repeats.


“My third day here I met a guest who it

was his 100th stay at the hotel,” Brun

said. “That is his 100th arrival. He’s been

staying almost 300 days, almost an

entire year.” How impressive this is for a

General Manager

According to Brun, the guests come back

to the hotel and the team. The décor,

the proactive design even down to the

uniform all reinforce the luxury feel. The

staff is the other essential ingredient

as well they are the ones that make the

guests feel like family, knowing the details

of their partner’s name, their favorite

dishes, and the little idiosyncrasies that

make people unique.

“Behind the scenes, luxury is a finetuned

machine that doesn’t happen by

accident,” Brun said “Every day we review

our guests. We screen them. We keep

track of what they like and don’t like. It’s a

very fine-tuned operation.”

Brun’s daily walks have him constantly

inspecting the intricate machinery of

the hotel and he always begins with the

famous morning breakfast. Brun was

clear with how important breakfast was.

“Every single one of the guests will try

breakfast. If you cannot impress them by

breakfast they will not be impressed by

anything else,” he said.

Getting a good first impression is

important especially since the hotel has

six different outlets for wine and dining,

Red Oven, Park Society, HI-SO, KOF,

Chocolab, and Mixo. These operations

mix with the guests and draw in outside

clientele with innovative events such as

Cheese@SO, SO Fit SO Fun Run, and

Drag Me at SO among so many others.

The first event draws cheese lovers from

around the city as goods from around

the world are collected and sampled by

guests and customers.


“The elevators doors open you cannot

have more of a scent of cheese in the

lobby. It’s absolutely amazing.” Brun said.

“Wine and Dine is SO connected to the

experience of the guest.”

The hotel has also put together a wellness

initiative and one of the biggest events of

the year as more than 1200 participants

gathered together to run 5k-10k around

Lumpini park. All proceeds from the event

were given to two charities, BaanGerda

and Hands Across The Water to support

children in need across Thailand. The

event is expected to reach new heights

next year with a predicted participant

number of 2000.

Other events included Drag Me at SO,

a Pride event held on the top floor of the

hotel. The event came first and foremost

from the staff and is part of the playful

theme to the hotel.

“It was a public party on the top floor that


had a Drag Queen parade. The whole

spectrum of people. One of the MC’s was

a host of the restaurant,” Brun said. “The

playful side of SO Sofitel Bangkok comes

from letting each our ambassador’s

express themselves in their own way. Be

SO but don’t forget to be yourself.”

The playful side of the hotel is also

expressed in the monthly pool party in the

heart of the city, SO Pool Party.

“It is a well-known pool party,” Brun

said. Throughout each event, we have

over 750 guests, 2 DJs, and a great


The playful side has gotten serious with

Red Oven as recently chef Kenny Karlsson

has taken over. He has reviewed the menu

and offerings and come to the position

with more maturity and experience.

“He’s taken a really on the floor

approach,” Brun said. “It has a very

guest-centric experience. He comes out

of the kitchen. Luxury doesn’t have to be

all deconstructed cuisine. In a nutshell it's

run very smoothly but very fresh.”

While Red Oven has been renovated with

the new chef there will also be changes

with Park Society. The dramatic changes

will be complete before the festive season.

“You won’t even recognize it. The owner

is very supportive and cheerful,” Brun

said. “We really want to make our mark in

with this.”

By the end of the night, Brun is on the top

floor of the building. Walking the rooftop

bar, enjoying the guests’ company and

the city landscape.

“It’s a fantastic team to be working with

Accor. We keep growing at a pace that is

unbelievable. It’s one of the most fantastic

companies to work for,” Brun said.

Having covered the entirety of SO Sofitel

Bangkok, Brun is keeping pace with the

growing luxury brand and market.



Brewing a brighter future for the hill tribes.

Lanna cafe enables hill tribes villagers to grow coffee,escape

poverty,and live sustainably with each cup that brews.

Together, we are empowering local communities.

98 42 36 32 22 68

Serving Restaurants in Thailand and the USA with

direct trade coffee from Thailand. Roasted in Thailand

and California.



99 43 33 37

Industry Topic: Street food

Words: Bruce Scott


Michelin to


all eyes are on



street food



29 27


If you live in Thailand, and particularly if you live in Bangkok,

you’ll know that the term “street food” has a very elastic

definition. In its broadest sense it has less to do with where

the food is being served, and more to do with what is being

served, how much it costs, and the casual nature of the setting.

At its core, street food is the simple, often humble comfort

food that regular Thai people eat on a regular basis. Whether

it incorporates noodles, rice, meat, fish or vegetables, it’s

invariably cheap, flavourful, and usually ready in a few minutes

or less.

Street vendors pushing wheeled carts full of ready-made snacks

such as moo ping (marinated BBQ pork on a skewer) represent

street food in its purest form, as theirs is a simple “grab and

go” dining experience. Pushcart vendors who set up regularly


on public sidewalk space, and assemble a few folding tables

and plastic stools around their cart, bring street food to its next

level by offering customers an actual place to sit-down. Finally

there’s the no-frills, fixed address restaurants that are partially

or fully open to the streets, and often have a few tables and

chairs—and sometimes even the whole kitchen—spilling out

onto their sidewalk space. For some ultra purists only the first

two can strictly be considered street food, but for foodies simply

interested to know who makes the best pad Thai in town, it’s

only relevant whether there’s a roof overhead or not during the

rainy season.

Interestingly, this “what is and isn’t street food?” argument was

raised in earnest in November of 2017 when Michelin launched

the first Thailand edition of their famous guidebook. Within its

pages a chapter was given over to Bangkok’s best street food,

but due to Michelin’s criteria that all award winners must have

a fixed address almost no cart vendors could be included on

the list. Meanwhile, some argued that Raan Jay Fai, the lone

street food eatery awarded an actual Michelin star, could hardly

be considered street food anymore since their signature crab

omlette was priced at a whopping THB 1,000 (around US$32),

which is more than some entrées at Bangkok’s five-star hotels!

Regardless of the ensuing debates, Chef Jay Fai’s newfound

stardom through Michelin immediately intensified worldwide

interest in Thailand’s street food scene. To this day her bare

bones shophouse eatery at 327 Maha Chai Road, in the heart of

Bangkok’s Old Town, has a three-month long waiting list. And

with the airing of the new Netflix series Street Food, in which


31 21

The Queen of Curbside Cuisine

Episode One shines a massive spotlight on this 75-year-old

queen of curbside cuisine, the demand for a table at Raan Jay

Fai has never been greater.

So is it worth it? Can it possibly live up to the hype? Well, if you

can endure the long waits and stiff prices then definitely, yes!

The dishes themselves are everything Thai street food can and

should be—spicy, fragrant, perfectly cooked, and bursting with

flavour. The hefty price tags are simply the result of Chef Jay

Fai’s insistence that all of the ingredients and produce used must

be of the best quality, and that doesn’t come cheap (even in


Enjoying Chef Jay Fai’s cuisine is the easy part; the hard part is

actually scoring one of the mere half dozen tables at any given

hour of the day. If you’re not on the advanced waiting list you


are allowed to join the daily queue of hopefuls trying to snag

any last minute spots that might come available. This involves

showing up in person at 11am, putting your name on a numbered

waiting list, and then returning at 2pm, when the restaurant

opens for business, and waiting for your number to be called.

Our party of four dutifully followed the outlined procedure,

ending up at #20 on the day’s list and finally getting seated at

6:20pm. By that time we were starving, which made the food

taste even better.

During our four-hour wait we took turns venturing off to explore

the surrounding Old Town area, but as number 20 got closer

and closer to being called we diligently stayed put. It was

interesting at that point to observe the assembled crowd of

like-minded hopefuls, who by and large were young (20s and

30s) and seemed to represent every corner of the globe judging

from the languages we detected—German, Japanese, Chinese,

Spanish, Filipino, and most variations of English.

The wait time also allows for ample viewing of Chef Jay Fai

herself, who works in an open-air cooking area that faces the

street. It’s here, with her trademark aviator goggles firmly

strapped on, that she toils five nights a week—Tuesday through

Saturday, from 2pm till midnight—over a trio of open flame

burners. It’s less like a kitchen and more like a triage unit, where

food orders come in at a furious pace and Jay Fai deftly handles

each emergency in turn; her sizzling hot woks, pots, and pans

churning out an unending series of perfectly browned crab

omlettes, piping hot orders of stir-fried noodles, and steaming

bowls of seafood tom yum soup (just a few of the many items on



her varied menu). She is aided by a handful of assistants that

flit back and forth, delivering this or taking away that, while she

herself remains firmly rooted in place, always within an arm’s

length of the bright orange flames.

When our number is called, and we finally get seated, we

greedily order six ample entrées, including two of the signature

crab omlettes. The torpedo-shaped omlettes arrive at the table

first, and they are huge. Cutting them open lengthwise reveals

a fleshy white interior made up almost entirely of plump, tender

chunks of fresh Nakhon Si Thammarat crab. It’s so good that we

immediately forget the drudgery of our tedious, four-and-a-halfhour

wait. Somehow, it’s all been worth it.

The sharing portion dishes that follow include a plate of yummy

yellow crab curry (which is even more expensive than the

omlette), Jay Fai’s signature “drunken noodles” with seafood,

a heaping cauldron of super spicy tom yum soup with jumbo

prawns and perfectly cooked squid rings, and a tasty fried rice

dish. The servings are big, and we can barely finish it all, and

when the final bill comes the meal plus drinks clocks in at just

over THB 2,000 per person (around US$64). Yes, it’s the most

Bangkok Battles

Street Food Ban

Back in 2016 Bangkok residents first started to hear about

the Bangkok Metropolitan Administration’s (BMA) plan to

remove street food hawkers from certain downtown streets. The

situation got worse in March of 2017 when the BMA announced

that vendors in three popular upscale neighborhoods—

Thonglor, Ekkamai, and Phra Khanong—had until mid-April to

pack up and move on. A short time later the BMA was reported

to have announced that street food would be eradicated from

all 50 districts by the end of the year, although they quickly

backpedalled on the issue, hastily telling a CNN reporter that

their representative had been misquoted.

To 99.9% of the city’s population it seemed unthinkable that

there was suddenly a government sponsored “war on street

food”, and the public outcry was fierce. Since that time only a

handful of Bangkok’s street food hot spots have been wiped out

entirely—which is still a handful too many—and for the most part

the average residential city street is still lined with enough food

carts to keep the local citizenry from starving.

The question remains why stamping out this vital aspect of

daily life in Thailand seems a sane path for the BMA to pursue,

especially since worldwide interest in street food has never been

I’ve ever spent on street food since moving to Thailand 10 years

ago, but it’s the street food experience that I will now measure

all others against.

Before leaving I chat briefly with Jay Fai’s daughter, Yuawadee

Junsuta, as Jay Fai herself doesn’t—and to be honest, couldn’t—

give interviews during work hours while she’s frantically cooking.

I ask Yuawadee if her septuagenarian mother ever thinks this

has all become too much, and wants to hang up her apron and


“No,” she answers without hesitation. “She’s never said that.

She wants to keep going.”

We then talk about the impact of the new Netflix show, which

Yuawadee—who quit her day job to assist in her mother’s

restaurant full time—admits has been attracting a somewhat

younger demographic. I ask if TV fame has resulted in bigger

crowds than what she witnessed after the Michelin win.

“I don’t think it’s a lot more,” she replies. “I think it’s pretty

similar. But because we experienced what happened with

Michelin before, after Netflix we were pretty much prepared for

it.” Chef

greater. In a nutshell, the real problem has to do with the taxes

that the no-fixed-address street vendors allegedly don’t pay,

although the BMA usually cites hygiene concerns as the primary

need for regulation. It’s quite a ridiculous excuse as Bangkok’s

true hygiene and cleanliness problems are the filthy canals and

rivers, the toxic polluted air, and the impromptu garbage dumps

found in every vacant lot.

It’s probably safe to say that in this lifetime street food won’t

completely disappear from the thoroughfares of Bangkok, but it

will get slowly pushed further and further to the fringes in certain

upmarket areas; leaving in its wake a surfeit of bland, chain

restaurants and soulless faux bistros that will likely have more

staff than customers.


Industry Topic:

Michelin has announced the highly anticipated selection of star

awards in the 2019 MICHELIN Guide California, the first ever

statewide MICHELIN Guide, in a live beach-front celebration.

Expanding the selection announced in the 2019 MICHELIN

Guide San Francisco, California is now home to 657 restaurants

distinguished in the Guide.

Speaking after the launch, Gwendal Poullennec, International

Director of the MICHELIN Guides said: “Michelin is honoured

to reveal the 2019 star selection and to celebrate the talented

California chefs and their teams included in this, the first

statewide Guide in the U.S. California’s trendsetting, laid-back

and health-conscious culinary scene continues to boom, and as

a result is an amazing showcase for the great local produce.”

In summary, the 2019 MICHELIN Guide California selection


Seven restaurants with three stars

4 restaurants with two stars

69 restaurants with one star

The Guide includes seven new two-star distinctions:

Campton Place continues to wow diners with its creative Indian

cuisine and consistent execution in San Francisco. Inspectors are

incredibly excited about this dining room’s return to the rank of

two stars.

n/naka offers a clever, modern take on kaiseki at this dazzling


dining room in Culver City. The chef’s stellar skills and technique

are visible in every dish.

Providence provides a consistently excellent meal with skill

and technique. The seafood-focused menu at this Hollywood

establishment impresses diners with each course.

Somni is tucked away at the SLS Beverly Hills hotel and amazes

diners with a stimulating experience that is a feast for the senses.

Desserts are especially memorable and display attention to


Sushi Ginza Onodera stands out for excellent sushi technique

and product. Even the miso soup is special and flavorful with a

trio of aged miso pastes.

Urasawa is an exemplary Beverly Hills sushi temple that

showcases deep knowledge and tradition. The chef handles

each morsel of fish himself in a display of world-class skill and


Vespertine is a Culver City destination where every dish oozes

with personality and creativity. The innovative chef thrills diners

with flavors, impressive technique and unexpected dishes.

In addition, the 2019 MICHELIN Guide California features 27

new one-star distinctions:

Addison offers contemporary French fine dining with seasonal

California touches. Luxury and refinement are on the menu

every evening in this dining room near San Diego.



Michelin Guide


90 California


with stars

Angler is led by a chef who made a name for himself at Saison

and now channels his passion for the freshest seafood at this

new restaurant near the Embarcadero. Impeccable sourcing is a

signature of this culinary gem.

Aubergine is a long standing, beloved destination nestled in

Monterey with meals that leave a lasting impression. Inspectors

were impressed by the local flavor and seasonality of the menu.

Bistro Na's serves Chinese Imperial Court cuisine and is helmed

by a Beijing-based restaurant group. Focused on product

quality, the menu proudly acknowledges their effort to utilize

good ingredients.

CUT provides quality beef and expert preparation as the

original location of culinary icon Wolfgang Puck’s stellar

steakhouse. The menu focuses on classics that never seem to go

out of style.

Dialogue offers an evolving, lengthy menu with entertaining and

artistic presentations from a maturing and highly talented chef

who previously headed NEXT in Chicago. The cooking exudes

inspiration from start to finish.

Hana Re focuses on an omakase format operated with minimal

staff in a slightly hidden small space in Costa Mesa. Products are

of supreme quality.

Harbor House relies on the local bounty of on-site gardens

and diverse sea life found in a local cove and California’s North

Coast. The chef provides a contemporary approach with finesse.

Hayato is a relative newcomer to the downtown Los Angeles

dining scene. The chef offers a personal expression of kaiskei

that is intimate and very impressive.

Kali is inspired by the chef’s vision for playful food, and carefully

composed preparations that exceed expectations. A refrigerator

displaying dry-aged ducks, steaks and even a pig’s head is a

natural conversation starter.

Kato’s 27-year-old chef delivers an impeccably plated tasting

menu focused on Californian and Asian flavors. The judicious

use of deeply flavored sauces and charred elements are repeated


The Kitchen provides an interactive dining experience in

Sacramento that doubles as dinner and a show. Whether you’re

slurping oysters in the kitchen’s cooler or chatting with your

neighbors over hor d’oeuvres, this elaborate menu is a spectacle

that is sure to impress.

Le Comptoir presents a vegetable-focused menu that originates

from the chef’s own garden in Long Beach. This intimate

Koreatown space seats a mere handful of diners nightly.

Maude was named after the chef’s late paternal grandmother

and exemplifies meticulous attention to detail. The tasting menu

changes quarterly based on a single wine region and the results

are impressive and memorable.


Maum offers an incredibly exciting dining experience in Palo

Alto. This Korean stunner was promoted from a Plate award in

the 2019 MICHELIN Guide San Francisco.

Mori Sushi received one-star awards in the 2008 and 2009

editions of MICHELIN Guide Los Angeles. Everything from the

homemade tofu to the kitchen’s selection of seasonal fish is

nothing short of exquisite.

Nozawa Bar serves omakase in a hidden room at the Beverly

Hills location of Sugarfish. The warm rice highlights the flavor of

the fish.

Orsa & Winston showcases the culinary traditions of both Japan

and Italy at this impressive downtown Los Angeles hot spot.

The multiple prix-fixe menu items showcase the beauty of local


Osteria Mozza serves delightful Italian cuisine that represents

good quality with a touch of Mediterranean flavors in a casually

elegant setting. This restaurant has long been a favorite in Los

Angeles, and was awarded one star in the 2009 MICHELIN

Guide Los Angeles.

Q Sushi is a downtown Los Angeles sushiya with a lineup of

high quality fish and impressive technique. The chef gracefully

prepares each course and thoughtfully serves each diner

virtually from his own hands.

Rustic Canyon provides a vegetable-focused menu that is truly


impressive. After years away from professional kitchens, the reenergized

chef has re-emerged in Santa Monica.

Shibumi offers Kappo-style Japanese fare in downtown Los

Angeles. The chef’s skillful cooking is evident and his plates are


Shin Sushi is an under-the-radar counter that showcases

excellent knife work, high quality ingredients and a delightful

omakase. The friendly chef engages with each customer as he

slices their fish to order.

Shunji is a delightful and popular Westside Los Angeles sushiya

helmed by the chef who previously flashed his knife at several

hot spots in the 80’s. While the menu does offer á la carte, the

omakase is far and away the best option.

Sorrel was promoted from the Plate award in the 2019

MICHELIN Guide San Francisco and delivers seasonal delights

from the tasting menu or á la carte. This sleek Cal-Ital eatery

draws a casual-chic neighborhood crowd.

Taco Maria in Orange County delivers a deeply flavorful and

memorable meal. The enticing scent of meat cooking over the

fire and house-made heirloom masa tortillas on the griddle set

the tone for an amazing experience.

Trois Mec is a Los Angeles based restaurant where the classic

French skills and technique of the chef lend a hand to his

contemporary menu that is equally creative and delicious. Chef

F o o d P h o t o g r a p h y | C o c k t a i l P h o t o g r a p h y | V i d e o g r a p h y | M e n u S h o o t


Words: Namai Bishop


A bite of the

Big Apple in


International Editor Namai Bishop travels to Portugal’s Vila Vita Fine Wine & Food Fair 2019 to meet Portugal’s most notable

Chefs and Chef Thomas Allan bringing his taste of NYC to sunny Algarve!

Airport Calamity!

“It looked like the larder exploded!” Says Chef Thomas Allan of

his arrival into Southern Portugal from his transatlantic flight

from NYC. “You should have seen the customers inspectors

faces, who are more used to bags of golf clubs here in the

Algarve no doubt! When we unpacked our luggage what did

they uncover? A mass of sauces, batter, pastry - some of our

preparations were still even frozen when we got here!”

Part-prepped authentic local foods, lovingly transported across

an entire continent; that’s the extent this revered NYC based

Chef goes to with the aim he says of

“Bringing a taste of NYC as close and as accurately, as possible

to the rest of the world”.

Throughly ‘Modern’

“What we do at in our kitchen is quintessentially New York.”

The kitchen Chef Thomas Allan modestly refers to is the two-

Michelin starred restaurant The Modern, the pinnacle dining

spot of an already iconic Manhattan institution, MOMA

(Museum of Modern Art) where he presides as Executive Chef.

“We have genuine love of the city and how cosmopolitan it is -

it’s a city made up of so many different nationalities, that all

have merged to create a new separate multi-cultural identity - so

when we travel abroad to different countries, we want to really

showcase the melting pot that’s become the city’s own unique


He continues “So we brought as many genuine ingredients as


38 42

we possibly could to best transmit the

flavours and personality of what we do

back home” the Chef tells me.

NYC goes Portuguese

“What does it mean to be a NYC Chef

and to cook NY food? Well, look at me

here, with my mixed background, cooking

with my Korean pastry Chef, producing

flavours from across the globe. It’s a

melting pot. And what could be more

from the very streets of of New York than

a pretzel?!” says Chef Allan. “It’s what

we serve at our restaurant, made from

NYC flour and NYC water, and it’s what

we’re serving here at Vila Vita today. So

to transmit that best, we brought NYC

water to Portugal! We were unsure how

the local flour or water would work in

our recipe for the pretzel-croissant, so we

brought the pastry here part frozen”. The

Chef speaks eloquently as he continues

“It’s essentially a representation of what

we inherently do: products and flavours

indigenous to NY but acknowledging the

fact that NYC is itself a city of abundance

and unique multiculturalism.”

He continues “So yes, it’s important that

even our batter is made with NYC water.

We don’t compromise on details”.

This level of detail has ensured the

Chef earns notable accolades, such as

StarChefs Rising Star award, an award

that highlights emerging values of the

contemporary American dining scene. His

formidable training is well witnessed in

his craft, having worked as chef de partie

for Thomas Keller and chef de cuisine

Jonathan Benno at Per Se, all before his

role as sous chef for Yannick Alléno at Le

Meurice in France.

“I gave Alleno’s book to at least 20 Chefs

- even before I worked there! His word is

that important to me” the Chef says with

clear affection about his formative 2 years

spent at Chef Alleno’s Parisian Palace

hotel restaurant.

Pirate-Chefs and a Tight Ship!

Yet the Chef still remembers his

British roots, having been born in

Middlesbrough, and I tease him as I

glimpse his three lions tattoo that he

bears on his forearm. “Yeah, done by an

Italian guy who went all artistic with it!”.

But no Northern British accent on this

Chef - his part Texan drawl hints at his

eclectic upbringing. At three years old his

family moved to Canada and then onto

Texas, but for this creative 19 year old, it

was not long before the lights of the city


“I was lucky, my first job was at

Blue Smoke” [managed by renown

restauranteur Danny Meyer]. “There the

Chefs looked like pirates! All hipster skull

scarves, tattoos and nose rings. So you

43 39

can image the shock of starched crisp whites and toques at my

next job at 11 Madison Avenue!” the Chef laughs. “I remember I

walked in on my day off and got hired. I was in awe: 200 covers

on a Saturday night? That sure taught me discipline.” No room

for pirates on that tight ship!

Although the Chef left 11 Madison Park after two years, it wasn’t

the only time Chef Allan would work with renown Chef Daniel


“I was 21 and when he called me - that was it! Four years behind

the pass as sous chef. It was during that time I was part of a

2 Chef USA team for Bocuse D’Or 2011 and we came 10th.”

Impressively, all while Allan was just 23.

“But as well as the great experience it provided, it also changed

my nationality!” He laughs “With days before I was meant to go,

I only just managed to get my US citizenship!”

All great in the Algarve

I chat languidly with Chef Thomas and his pastry Chef on the

lawns of the picturesque Vila Vita resort in Southern Portugal.

The resort is well respected for its own cuisine headed by

talented Executive Chef Hans Neuner, both at Michelin started

Ocean as well as across all of its 11 restaurants each with a

distinctive menu featuring hyper local, home grown and ownlabel


Increasingly the resort is also renown as the meeting spot for

Top Portuguese Chefs as well as notable international guest

Chefs who gather for its Gourmet food festival held every

other year. Top Chefs from around the world are invited here

to showcase their own style cuisine, served at a revolving roster

of “four hands” or multi-Chef gala dinners. Chefs at this year’s

event included renown Portuguese Chef Dieter Koschina of


two Michelin starred Vila Joya, Spanish Chef Àlvaro Garrido

from Bilboa’s Mina restaurant, nicknamed “Mina Warrior’s

Kitchen” that carves out a unique new menu daily, as well

Karlheinz Hauser of Hamburg’s two Michelin restaurant Seven

Seas as UK’s own Nigel Haworth from Northcote, that hosts its

own annual food festival “Obsession”. Shake in some dapper

Mixologists including Pedro Paulo from London’s One Aldwych

hotel and top gourmet producers from caviar, cheese, meats

to fine table and Port wines and you had quite a showcase at

the sizzling Kitchen Party! But it’s not all fun in the sun for these

Chefs: as well as the challenge of working with unfamiliar local

produce, kitchens, mis en place and with limited support staff,

each Chef’s chosen menu at their individual gourmet dinners

must be paired with wines from selected top international



Fine Wines - a perfect pairing?

“Well that threw a spanner in the works!” says Chef Allan. There

I was, menu all sorted, excited to feature fresh seasonal greens

and delicate flavours of spring - and then boom! We were told

we would be paired with some pretty punchy Nappa Valley

wines. Well, with the help of my sommelier at the restaurants we

changed the menu radically, to better fit the wines.”

An excellent pairing it proved to me: the robust profiles of the

boutique winery Realm Cellars were reflected in Chef Allan’s

menu, rich with deeply flavoured dishes such as Dry aged Duck,

Chanterelle mushrooms and apricots and the umami heavy

beef crusted in aged Comte cheese, green asparagus and bone

marrow. A highlight was the ‘Eggs on Eggs on Eggs’ a signature

dish that also included caviar as one element in the egg trilogy.

Equally well matched to this four-hand Gala dinner I attended

was the setting, at the hotel’s fine dining restaurant Ocean.

The views here provide exactly what it says above the door:


breathtaking views across the Portuguese coastline and it’s

menu, devised by two Michelin starred Austrian Chef Hans

Neuner, features freshest catch of the day and the finest flavours

of the region. So whilst Hans Neuner showcased dishes such

Sea Urchin, carrot and olive or rock prawn, almond ‘satay’ and

a main course of Atlantic Monkfish, lentils and Topinambur

(a type of Jerusalem artichoke) Chef Allan was busy at work

in the same kitchen on his own separate menu. The kitchen’s

slick open plan design, certainly provides enough space for the

busy Chefs and additionally, the pride of Chef Neuner - ever the

perfectionist - is that he also has an entire warehouse of bespoke

crockery plus a plethora of various stemware, so that each

dish and wine pairing can be perfectly matched to their precise


It is that level of care, even in what may be considered a holiday

resort, that has ensured Vila Vita and Chef Neuner continue to

herald the next wave of top chefs at Ocean!



TALK TO THE CHEF: Pietro Peter Tempelhoff Leeman

Words:Namai Bishop

30 48


A FYN Affair

49 31


Peter Tempelhoff and Ashley Moss

Namai Bishop International Editor talks to one

of South Africa’s leading Chefs Peter Tempelhoff

as he unveils his new ‘FYN dining’ concept.

“No! Not Fine but FYN!” pronounced

like grain but with a "f" Peter Tempelhoff

corrects me as we sit together in Cape

Town, the location of his new restaurant.

“It’s the Africaans word for ‘fine’ but I

like to think of it as the better half of the

word Fynbos!” (the indigenous shrub that

grown abundantly in the Western and

Eastern Cape). The name is testament

to this South African Chef’s pride in his

Africaans heritage. “It’s reflective of the

local dining concept we’ve created - plus

I like to think it’s rather ‘fine’ too!” he


Indeed, this is Chef who has a lot to

laugh about: for the past decade he’s

been spearheading the South Africa

dining scene as group Chef for the Liz

McGrath Collection Hotels’ not one but

four restaurants. Loved by Capetonians

and tourists alike, his eateries are a

beacon for modern South African

cuisine, most notably his dining room The

Greenhouse at the The Cellars-Hohenort

in the bucolic, suburban green lands of


I meet the Chef on his home turf in Cape

Town, on the very week it is announced

that he is embarking on the next stage

of his Relais & Châteaux journey over at

The city’s most exclusive boutique hotel,

Ellerman House. It’s been quite a year for

him so far, opening his own restaurant

FYN and now appointed as Culinary

Director and mentor to Executive Chef

Grant Daniels and his team who will be

responsible for catering to the hotel’s

discerning international clientele.

"My dad's South African, I'm a product

of this environment and so is my food."

He told me, as we strolled the manicured

lawn of the hotel overlooking the city and

the vast ocean beyond. Chef Tempelhoff

is justified in flexing his South African

pride; he’s crafted a brand new menu and

exclusive dining experience, showcasing

the best of South African produce. “What

I love is to harmonise local ingredients

with unexpected international touches,

creating a multi textured, balance of

powerful flavours, such as my dish of


Carrot, Karoo Truffle and Scallop

Tea smoked duck, fermented pear, binchotan dressing, miso aubergine

Karoo lamb with sweetbreads, Parmesan pap, spekboom and

pickled honey, gremolata and jus gras” he told me.

An Urban Oasis

At FYN, Tempelhoff switches scenery, with a bold move back

to the bustle of the city centre. And no better way to showcase

what’s happening in a radically rising culinary city than this

urban dining space in a booming locale. FYN restaurant is as

groundbreaking as it’s contextual surroundings: restoration of

Cape Town’s historic Speakers Corner, replete with heritage

buildings, is underway Tempelhoff is an anchor tenant of this

new development. The original interiors of the dining space too

have been creatively remastered and given new life; similarly,


the Chef is reworking local and traditional elements in creating

something completely new with his latest dining concept. The

‘blank canvas’ space he was given on the top floor inspired the

Chef as much as an empty dish waiting to be designed. “We

engineered every inch of FYN; it’s a meticulous realisation of a

dream I’ve had since I started cooking 23 years ago! I dreamt

back then of a restaurant where the menu would incorporate

taste variations of the same ingredient on one plate” he tells me.

He’s come full circle:

“23 years later my vision is becoming a reality - it’s amazing

to see that the menu at FYN has not strayed too far from that

dream concept, all these years later!”.

Yuzu, raspberry, puffed rice, white chocolate

Tuna, Tomato ponzu, shio kombu, fermented tofu

Working alongside Tempelhoff are two of South Africa’s most

revered professions, as Tempelhoff drew on his little black book

to roped in two of the best here in the business!

Ashley Moss (formerly head Chef at Greenhouse) and Jennifer

Hugé (formerly front of house manager at the famed winelands

eatery La Colombe) bring to FYN all their well honed expertise

to cater to an international clientele.

Afro + Asian = Afrasian!

The design of the Cape Town restaurant hints at the menu,

with its mix of Afro-Japanese decor. This cross-continent design

marriage is not as bizarre as it first may appear: Japanese and

African cultures have after all, many similar design elements,

incorporating materials such as dark woods, raw rope, textured

ceramics, natural beads and raw stone. “A vast mural dominates

the back wall which depicts a hybrid African-Japanese warrior

woman carrying the symbolic birds of the 2 nations. As colorful

as Ashley’s own tattoos. It was no surprise to learn it was done

by his same tattoo designer! Hanging wooden discs in the

dining room here give a sense of an organic enchanted forest - a

reference perhaps to the natural Plant based menu that’s also on


This Afro-Asian mix (or as Chef Ashley describes it “Africanese”)

is present too on diners’ plates. The menu, laced with umamirich

local and Japanese ingredients, including wakame (edible


Kaiseki Tray of Starters

Tuna, broad bean tamari, kelp Prawn, waterblometjie Karoo truffle glazed sweetbreads and Carrot salad

seaweed), daikon and Koji (a type of fungus commonly used in

fermentation, like in the conversion of soybean to sauce) and

furikake (a dry Japanese seasoning usually sprinkled on top of

cooked rice, vegetables, and fish and consisting of a mixture of

dried fish, sesame seeds, chopped seaweed, sugar and salt).

The tasting menu starts with a Bento box selection of miniature

Canapés. Each varied in taste and textures, like crispy sweet

Karoo lamb samosa with lemon archar or the daikon and

octopus with creamy ink mayonnaise, are all prepared with

oragami-like intricacy and meticulously conceived to awaken

the palate and indeed all the senses. Then follows a Kaiseki

Tray of assorted starters. Each dish, one hot starter and several

cold, each come in hand crafted ceramics, like the grainy halfoyster

dish containing the luscious seafood Cale Malay ‘Somen’

(squid cleverly disguised by being precisely cut into noodle

shapes). Another may be the dish of daikon maki (his own

three year pickled radish) with salted cherry blossom or crispy

chewy rice with local white fish served with aged soy sauce,

wasabi and dashi aioli or the game fish with seaweed dressing,

koji cucumber and Katsuobushi (a triple preparation of dried,

fermented and smoked skipjack tuna).

Next on the the Fyn set menu, the main plate, featuring again,

local ingredients with Japanese touches, such as grass-fed beef


with green bean ‘risotto’ umami jus and crispy sweatbread.

Final act: another selection this time Sweet Kaiseki featuring

Madagascan chocolate, salted Japanese plums and fennel ice

cream or another of blueberries with yuzu and coconut, (that

paired well with the honey-sweet local Klein Constantia Vin de


Whilst South African ingredients form the basis of the larder,

they are painstakingly dressed, as dazzling as an elaborately

textured Japanese Kimono. The concept behind Kaiseki dining

is to engage all of the five senses, and this Chef Tempelhoff

does with aplomb in the most striking of his dishes, though not

really a course per se but more a palate cleanser: a small bowl

filled with dainty edible flower petals and herbs, is transformed

right before our eyes using liquid-nitrogen table-side into a

brittle, bubbling, fizzing, frozen sculpture. Requiring a further

dramatic element of client interaction we were advised to grind

the contents with a pestle before a refreshing celery sorbet was

added atop. This one dish epitomises what the Chef is doing

here: engaging our eyes, our hands, our ears as well as our sense

of smell and taste in an interactive show.

The talented sommeliers continue the storytelling with an expert

pairing of both regional wines and international labels, with the

strong flavours on the menu particularly well matched to the

Karoo lamb, lacto-sago, wakame seaweed


Tuna, broad bean tamari, kelp


zing and adaptability of the Reisling varietal.

A Japanese-Afro marriage made in heaven?

Why the Japanese turn for what was a quintessentially South

African Chef, I ask him.

Tempelhoff’s answer comes creatively from his own travel

experience and more practically, of of what the modern city

diners are now really after. He explains “Being a City restaurant,

people are busy and tend to want an impactful experience

without investing time in a drawn-out tasting menu experience.”

He continues “Our challenge was to create a tasting menu that

can be experienced in two hours, and we looked to Japan for

the answer. By serving the starter and dessert courses on small

Kaiseki trays, we are able to offer the guest a multi sensory

experience of three or four courses at the same time, shortening

the dining experience considerably.”

Chef Tempelhoff has met the challenge by celebrating local

produce Spiked with powerful Japanese and regional flavours,

served in an novel format. “We’re bringing the boldness and

vibrancy that’s essential in a cosmopolitan city restaurant!”.

Tables IN the kitchen!

This drama that the Chef speaks of is evidenced also in the

kitchen design. “When say open-plan, we really mean openplan!”

he exclaims animatedly as he raises his hands out wide

before us: the majority of the restaurant comprises the kitchen

and prep areas, dominating the entire central dining space itself.

“We want diners to feel part of this theatre, to come up, talk to

us, watch the culinary show unfold!”. The ‘show’s royal-box is

undoubtedly the Kitchen Counter as Chef affectionately calls it,

where those not so time-strapped city dwellers can indulge in a

more drawn out 14-dish menu prepared before their eyes.

As I sit at this ‘Kitchen Counter’ taking to the Chef as he preps in

the kitchen, the sunset casting shadows over Lion’s Head peak

before us, the bustle of the old Square and stunning rooftop

vistas of ‘Table’ Mountain, I can think of no more inviting Table

right now in South Africa!



Orexi by Theo Michaels


Cypriot Lamb Shanks: Theo Michaels

Salad 21…31…41…51…: Enrico Croppa

Grouper and Chu-Chee Curry: Thitid Tassanakajohn

Bouillabaisse: Kenny Karlsson

Salmon Trout Tartare: Dion


INGREDIENT: Spanish Persimon




This delicious fruit is grown in the Ribera del Xúquer Valley

(Xúquer river valley) near Valencia in Spain. They have a sweet,

delicate flavour similar to a peach or a mango and are only

available for a short period of time; from mid-October until


The variety currently grown in the area is called Rojo Brillante

(Bright Red). This does not reflect the colour of the flesh, which

is actually bright orange and can sometimes be speckled with

natural sugar freckles. These appear as the fruit ripens and

indicate extra sweetness, just like a banana.

“Rojo Brillante” grown in the Ribera del Xúquer is larger and

longer than other varieties such as the small, squat Sharon fruit.

The fruit, which is an indigenous variety to the region, was first

discovered growing in Valencia more than 50 years ago and

is thought to have developed naturally from the conventional

persimmon varieties that were introduced into eastern Spain.

Persimon® is the registered trademark used to identify the Rojo

Brillante variety of persimmon, grown in the Ribera del Xúquer

region and characterised for its firm flesh and lack of astringency

(the sharp taste of unripe fruit).

Only persimmon bearing this Persimon® trademark is certified

and protected by the Denomination of Origin Ribera de Xúquer.

This quality seal is the only one existing in the world for a

persimmon fruit variety and is recognised by the EU.

A Regulatory Council was set-up in 1998 to oversee the

production, quality, flavour, appearance and packaging of

the persimmon grown and certified in the Ribera del Xúquer

area. standards, and that all its grower members comply with

international regulations.

The rigorous checks to gain the P.D.O. status ensure that each

fruit available with this Persimon® registered trademark is

guaranteed to be nothing but the very best.


Spanish Persimon®, Beetroot and Toasted Chickpea Salad

Colour, crunch and flavour means that this vibrant vitamin-packed salad is SO good to eat!

Preparation: 15 minutes Preparation: 20 minutes

Cooking: 30 minutes Serves: 6



• 100g butter, plus 1tsp for greasing

• 100g light muscovado sugar

• 2 large eggs, beaten

• 1tbsp milk

• 100g self-raising flour

• Pinch of salt

• 1/2tsp ground ginger

• 2tbsp chopped stem ginger in syrup

• 2 Spanish persimon®, halved and leafy top removed

• Squeeze of lemon juice

• 1tbsp demerara sugar

• 20g pecans, chopped

• 2tbsp golden syrup


1 Preheat the oven to 180°C, fan oven 160°C, Gas Mark 4.

Grease a 22cm ceramic baking dish (or similar) with a little


2 Beat the butter and sugar together until light and creamy,

then gradually beat in the eggs. Stir in the milk. Fold in the

flour, salt, ground ginger and stem ginger.

3 Transfer to the baking dish and spread out evenly. Cut the

persimon® into thin slices and arrange on top of the sponge

mixture, fanning out the slices. Sprinkle lemon juice and demerara

sugar on top of them.

4 Bake for 30-35 minutes, until golden brown. Serve immediately,

sprinkled with pecans and drizzled with syrup.

Cook’s tip: Make the puddings in individual dishes, though

reduce the cooking time to 20-25 minutes.



By Peter Tempelhoff


At Fyn we use Cape Hope Squid (Loligo reynaudii) from the

south coast of South Africa for this dish, as it is the largest

commercially caught squid here, and squid size is crucial in

order to get this dish right.

Chefs and home cooks in South Africa rarely see this product

on their shelves because, like most of South Africa’s best

ingredients (especially our fish), they are exported almost as

quickly as caught. If you ever do happen to come across it at

your local fish monger, take my advice and purchase some,

as you will be pleasantly surprised by the sweet flavor and

generous yield from the meaty mantle.

Like most cephalopods, if you don’t get the cooking right,

expect some serious masticating, so keep the cooking to

a bare minimum. Our chokka (the local name for squid)

spends less than 10 seconds in the pan, as we have found that

keeping them a little ‘under cooked’ yields the best eating

experience, ensuring the tenderest noodles.

Reminiscent of a ramen bowl, the noodles are immersed

in a broth made from the offcuts, such as fins, heads and

tentacles. The dish is completed with a tart gel made from

the indigenous Hottentot-Fig (Carpobrotus edulis) pulp and

ultratex, and Marsh Samphire (Salicornia) and onion flowers.


• 240g Cleaned squid ‘bodies’,

frozen and sliced thinly lengthwise

on gravity slicer, leave to defrost


• Pinch of sea salt

• 30ml Canola oil

• 75ml Good quality dry white wine

• 15g creamed garlic mixed with 20ml

canola oil

• ½ Lemon

• Pinch of chives

Bring the squid up to room temperature.

Sear the squid for 4 to 5 seconds in an

extremely hot pan with the pinch of

salt using the 30 ml oil. Remove squid

quickly after it has started to curl a little.

Add a splash of water to the pan

followed by the white wine and garlic,


reduce to a 1/3. Add lemon juice and

emulsify with the butter, finish with

chives and season

Squid Broth

200g offcuts of the cleaned squid,

discarding the innards and heads, sliced

• 40ml Canola oil

• 2 medium sized shallots, thinly


• ½ fennel bulb sliced

• 1 celery stalk

• 2 cloves of garlic

• 150ml white wine

• 500ml good fish stock

• 50ml light cream

• Salt to taste

Sauté squid in sauce pan and remove

once slightly coloured.

Add vegetables and sweat off until soft.

Add the wine and burn off alcohol, add

the fish stock and return the squid to the


Simmer for 35min.

Strain and reduce at high heat

until broth in concentrated but not

overpowering, add cream and simmer

for a further 4 minutes. Enhance with

fresh lemon then season with salt to



To assemble the dish, heat up the ‘squid

frying’ sauce and return the squid to the

pan for 4-5 seconds to heat through.

Pile up noodles in a deep ramen style

bowl and garnish on top of the squid

with Hottentot-fig gel, steamed

samphire and onion flowers. Pour the

squid broth into the bowl table side.



Phadthai Gai Yong (Stir-Fried Noodles with Grilled Chicken)

By Sujira ‘Aom’ Pongmorn


2 tbsp vegetable oil for phadthai

1 tbsp vegetable oil for egg

3 tbsp vegetable oil

80 g dried Chanthaburi noodles

2 tsp dried shrimp

1 tbsp tofu, cut into small chunks

1 tbsp pickled turnip, chopped

1 tbsp shallot, chopped

8 tbsp chicken stock

½ cup phadthai sauce (see below)

1 tbsp ground roasted peanuts

½ cup bean sprouts

¼ cup garlic chives, cut into 2.5-cm pieces

1 egg

1 tsp chili powder

1 lime wedge

1 chicken thigh or chicken breast

1 garlic clove, smashed

1 tsp black pepper

1 tbsp Golden Mountain Seasoning Sauce

1 tbsp palm sugar

Sauce Phadthai


• ¼ cup shallot, thinly sliced

• 1 tbsp garlic, finely chopped

• 1 cup tamarind concentrate

• 1 cup palm sugar

• ½ cup fish sauce

• 1 tbsp salt

• 1 cup water

• 1 tsp chili powder

• 2 tbsp vegetable oil


Add vegetable oil to a saucepan and place on

medium-heat stove.

Add shallot and garlic, and fry until fragrant and

the garlic is a bit brown.

Add water, tamarind concentrate, chili powder,

palm sugar, and salt.

Stir constantly until palm sugar dissolves and

sauce is mixed. Let the sauce simmer and thicken.

Remove from the heat and let cool down.

Pour phadthai sauce into a blender and blend

until smooth.

Strain, and store in a plastic box.


In a mixing bowl, mix together palm sugar, seasoning sauce, black pepper

and garlic until the palm sugar dissolves.

Add chicken to the bowl, and hand-knead until the marinade is absorbed

by the chicken. Set aside to marinate for 20 minutes.

In a heated grilling pan, grill the marinated chicken until cooked. Set aside.

Crack the egg into a small bowl, and beat till smooth. Set aside.

Heat a wok or large non-stick frying pan over medium-high heat. Drizzle

two tablespoons of oil into the pan and swirl around. Add shallots and stirfry

until fragrant.

Add tofu and pickled turnip to the pan, and stir-fry about a minute.

Add noodles and chicken stock and stir-fry until the noodles soften.

Add phadthai sauce and stir-fry until noodles and dry ingredients absorb all

the sauce.

Remove noodles and set to one side. Stir-fry the egg in the remaining

vegetable oil until cooked.

Add sprouts, garlic chives, dried shrimp and chili powder and stir-fry until

the sprouts and garlic chives are wilted.

Slice the chicken and place over the noodles. Serve with lime wedge,

beansprouts, garlic chives, chili powder and ground roasted peanuts on the




• Specialist Japanese knife retailer.

• With in-house Sharpening and Fixing

• Bespoke knife handles and knife covers

CutBoy located in downtown Bangkok. all of our knives are made in Japan by master blacksmiths with a wide

variety of knives from all over all “hand-picked” by CUTBOY.

Our after-sales services include sharpening, and repairs, all completed in house, by hand. on Japanese imported stones.

If sharpening your knife is as important to you as it is to us you will find our selection of Japanese imported stones

is second to none.

Sustainability is one of our top priorities, we offer custom hand crafted handles, sayas, knife rolls, and bags all

made by top quality local tailors and carpenters.

Available from our stores at Sukhumvit soi 38 and Seacon Square Srinakarin Phone number: 0941982394 or 0816219723



Words: Jeffrey Benson

De-Luxe champagnes are the prestige brands of the champagne

houses - the crème de la crème. They represent, at least in

theory, the absolute summit of what the region can produce.

In principle they are made from the best cuvees from the best

vineyards, from the finest quality vintages, and are wines, which

have been carefully aged after blending so that they have a

depth and complexity of maturity as well as all the breed and

distinction of the original cuvee. Most of them are marketed in

fancy bottles, often copies, like Dom Perignon, of an eighteenthcentury

shape. Naturally they are highly priced. Dom Perignon,

Louis Roederer Cristal, Perrier Jouet Belle Epoque, and

Taittinger Comtes de Champagne, Blanc de Blancs, four of the

best known. This makes them double the price of the same firm’s

ordinary vintage blends and trebles their non-vintage. As such

a question immediately poses itself. Are they worth it? Today

when almost every house - not just the most respected - now

offers a luxury cuvee, and all at equally inflated prices, are we

entitled to curve a slightly cynical eyebrow above all this fuss and



With two exceptions the de luxe cuvee is a recent phenomenon.

A hundred years ago Alexander 11, Tsar of all the Russia's,

commanded that the champagne he served to his guests should

be presented in clear bottles so that, even when wrapped in a

linen cloth for serving, it should be clearly identifiable as his own

personal selection, unique to the imperial court, Louis Roederer

was his supplier; Cristal was born. Until the Revolution 40

years later Cristal, then a sweet wine, was exclusively produced

for the Tsar and his successors. The real pioneer in the concept

of prestige champagne was Moet et Chandon. In 1930 Moet

purchased the unused brand name of Dom Perignon from

Mercier - it was to purchase Mercier itself 40 years later - and

in 1937 it launched the first de-luxe cuvee under this name in an

elegant reproduction of the sort of bottle the firm itself had used

prior to the French Revolution. Today it is the brand leader.

What should you expect from a de luxe champagne? The

short answer is: what you get (or should get) from a vintage

as opposed to a non-vintage, only more so. Class, complexity,

depth and elegance, and maturity without age. If, by definition,






all vintage champagne like all vintage port is very good wine,

i.e. the wine is only produced with a vintage label if that vintage

and that blend thereof has been especially successful, then,

even more decidedly, a de luxe champagne should invariably

be a stunning product. Sadly it isn't. Like all too many vintage

champagnes the wines are frequently marketed too young. If a

quality non vintage should be - I'm not talking about what the

legal requirements stipulate - a wine of at least three years of

age by the time it reaches the consumer, then a vintage wine six

or seven, and the deluxe wines should be, if not older, at least

wines of greater ageing potential. Well-made champagne can

easily take ten or even fifteen years bottle age.

Champagne is the most versatile of all wines as it the perfect

aperitif, goes well with fish and also can be drunk throughout

the rest of the meal, pairing well with meat such as lamb and

with cheese and dessert.

In short a drink for any time - to celebrate or commiserate, one

can always find a reason to drink Champagne.

Jeffrey Benson is an approved programme provider,

examiner and adjudicator for the Wine and Spirit

Education Trust and empowered to hold their wine

training courses and examinations anywhere in the


Anyone one who is interested in receiving further

information please contact me at


Dr. Johann Siegert

It all started in 1824, when founder Dr. Johann Siegert first produced Aromatic Bitters as a medicinal

tincture designed to alleviate stomach ailments.

Originally known as “Amargo Aromatico” Angostura ® Aromatic Bitters

has now become a by word for Chefs and Mixologists alike as an integral ingredient

in food and cocktails.







Chef Media


Peter Marshall

Tel: 0044 0207 0971396


คำทักทายจาก“ ดินแดนแห่งรอยยิ้ม”

พูดคุยกับแม่ครัว เปิดตัวดาราท้องถิ่นด้วยสายเลือดที่แข็งแกร่ง “ Saawaan” เปิดบริการในต้นปี 2018 และ

ฉันโชคดีพอที่จะลองใช้บริการตั้งแต่ช่วงแรก ภายในปีแรกนั้น ร้านอาหารนี้ได้รับรางวัลมิชลินสตาร์ เชฟ

อ้อม เล่าเรื่องของเธอ แรงบันดาลใจของเธอ และความปรารถนาของเธอที่จะรักษาวิถีดั้งเดิมของอาหารริม

ทางให้คงอยู่ต่อไป ด้วยการอาศัยวิธีการแบบดั้งเดิมและผสมผสานประสบการณ์ชีวิตของเธอ เธอได้สร้าง


From left to right

Antony Scholtmeyer

Pierre Andre Haus

Pisit Jinopong

Arnaud Dunand Sauthier

Laurent Ganguillet

Thitid Tassanakajohn

Greg Meadows


Kelly Harvey

Matt Lucas

Bruce Scott

Namai Bishop


Chef Media


Chef Media United Kingdom


Chef Magazine is published for

professional Chefs in Thailand.

Published 6 times a year and available in

both electronic and printed format.




Issue 5

The Magazine for the Professional Chef

Talk to The Chef

Heaven on a Plate

Sujira ‘Aom’ Pongmorn

Jay Fai

The Queen of

Curbside Cuisine

This months cover

is Chef

Sujira ‘Aom’


The interview is

on page 10

เมื่อพูดคุยเกี่ยวกับอาหารริมทาง ไม่ต้องสงสัยเลยว่ากรุงเทพและประเทศไทยมีสิ่งที่ดีที่สุดในโลก เมื่อ

มีการเปิดตัวคู่มือมิชลินเล่มแรก ฉันมั่นใจว่าผู้ขายรายหนึ่งจะได้รับดาวและฉันวางเดิมพันไว้ที่ร้านเจ๊ไฝ

อย่างไรก็ตาม มีร้านอาหารริมทางหลากหลายในสถานที่แตกต่างกันมากขึ้น คุ้มค่าเงินน่าทึ่งและถ้าคุณ

ไปยังสถานที่ที่เหมาะสมคุณสามารถมีงานเลี้ยงบนโต๊ะของคุณ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอาหารไทยเป็นหนึ่งใน

อาหารที่ดีที่สุด คุณจะเห็นและลิ้มรสความสดใหม่และความมีชีวิตชีวาด้วยส้อมและช้อนของคุณ

คุณเคยได้ยิน Afro-Japanese หรือ Afrasian …… .. แอฟริกาใต้เป็นชุมชนอาหารที่กำลังรอคอยวิกฤตวงการ

อาหารแตก พื้นที่อันอุดมสมบูรณ์ของเคปทาวน์ได้กลายเป็นเวทีของเชฟปีเตอร์ เทมเปิลฮอฟพร้อมกับ

แอชลีย์ มอสส์ในการสร้างอาณาจักรการกินอันอุดมสมบูรณ์ เขาและทีมของเขากำลังสร้างวิธีที่น่าสนใจ

และแตกต่างจากเดิมในการใช้ผลิตผลในท้องถิ่นจับคู่กับส่วนผสมอาหารจากเอเชียและญี่ปุ่น แนวคิดนี้ไม่

เพียง แต่ในอาหาร แต่ยังรวมถึงเครื่องใช้และองค์ประกอบของการออกแบบร้านอาหาร

นอกจากนี้ยังมีสูตรอาหารและเรื่องราวอื่น ๆ อีกมากมาย รวมถึงข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับมิชลินแคลิฟอร์เนีย

ซึ่งมีอยู่ทั่วทั้งนิตยสาร การอ่านที่ยอดเยี่ยมของหนังสือเล่มนี้ได้นำเสนอมุมมองที่มากมายเกี่ยวกับความ


ขอแสดงความนับถือในฐานะคนครัว แอนโธนี สก๊อลต์เมเยอร์


TALK TO THE CHEF: Sujira ‘Aom’ Pongmorn

Words: Bruce Scott



ตกใจและตกตะลึง คือคำาที่ “อ้อม” สุจิรา พงษ์มอญ ใช้อธิบายอาการของเธอ

หลังจากที่ร้าน สวรรค์ ร้านอาหารชั้นเลิศที่เธอเป็นหัวหน้าครัวร้อนและเจ้าของ

ร่วมนั้น ได้รับดาว 1 ดวงจากคู่มือมิชลินฉบับประเทศไทย ปี พ.ศ. 2562 แต่

ผู้ที่แทบจะไม่ตกใจหรือตกตะลึงเลย ก็เห็นจะเป็นกลุ่มลูกค้าประจำาที่หมั่นมา

เยี่ยมเยือนที่ร้านอาหารแห่งนี้ที่เปิดทำาการมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เปิดทำาการ ใน

เดือนเมษายน ปี พ.ศ.2561ที่มีโต๊ะจำานวน 24 ที่นั่ง ซึ่งตั้งอยู่ที่ซอยสวนพลู


56 60 70


57 61 71


คำว่าสวรรค์ ที่เป็นชื่อร้านนั้น เชฟอ้อมได้กล่าวว่า ร้านของเธอนั้น อาจจะเหมือน

กับ “สวรรค์ยามค่ำคืน” เสียมากกว่า ซึ่งเห็นได้จากเวลาทำการของร้าน (ตั้งแต่ 6 โมง

เย็น ถึงเที่ยงคืน ทุกวัน) แสงไฟสลัว และผนังสีดำทึบที่ประด้วยเมฆสีทองที่หรูหรา

ผู้ที่มาทานอาหารที่นี่ จะได้เสพอาหารจำนวน 9 คอร์ส ซึ่งเรื่องราวในแต่ละรายการ

อาหารจะตั้งชื่อตามกรรมวิธีการทำอาหารแบบดั้งเดิมของไทย เช่น การทานดิบ หมัก

ดอง ต้ม ผัด ย่างถ่านและอื่น ๆ ซึ่งหัวใจหลักก็คือการที่พ่อครัวได้ทำการตีความ

อาหารข้างถนนและอาหารท้องถิ่น แล้วนำมาปรุงแต่งขึ้นใหม่ด้วยวัตถุดิบที่มีคุณภาพ


“ดิฉันชื่นชอบอาหารข้างทางมาก ๆ ค่ะ” เชฟอ้อมอธิบายเสริมว่าตัวเธอนั้นได้รับแรง

บันดาลใจหลายด้านจากอาหารท้องถิ่นทั่วไปในประเทศเธอ “แต่อาหารข้างทางบาง

อย่างได้หายไปหรือค่อย ๆ เลือนหายไปสืบเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของกฎหมาย

และดิฉันไม่ต้องการให้สิ่งเหล่านี้จบลง เลยเป็นเหตุผลที่ดิฉันอยากจะแต่งตัวให้พวก


กล่าวได้ว่า อ้อมนั้นมีความรู้อย่างแน่นหนาในเรื่องของอาหารไทยดั้งเดิม พ่อแม่ของ

เธอทำร้านอาหาเล็ก ๆ ใน กรุงเทพฯ และเธอยังจำได้ว่าตอนที่เธออายุหกขวบ พ่อ

ของเธอเคยสอนให้เธอทำไข่เจียวแบบไทย ๆ มันทำให้เธอหลงรักการทำอาหารใน

ทันที แม้ว่าในตอนนั้นเธออาจจะยังรู้เลยว่ามันจะกลายมาเป็นอาชีพของเธอได้

หลังจากที่เอเรียนจบชั้นม.ปลายตอนอายุ 18 ปี เธอได้สมัครเข้าเรียนเพื่อเป็นเชฟภาย

ใต้โปรแกรมการฝึกงานของโรงแรม แมนดาริน โอเรียนเต็ล กรุงเทพฯ เธอได้เรียนรู้

การทำอาหารนานาชาติ และต่อมาได้ทำงานที่ร้านอาหาร Lord Jim และร้านอาหาร

ฝรั่งเศสที่มีชื่อเสียงของโรงแรม นามว่า “Le Normandie” และที่ Le Normandie นี่เอง

ที่เธอได้รับการฝึกฝนพื้นฐานจากเชฟรับเชิญอย่าง Juan Amador “ฉันได้ฝึกกับเขา

เพียงแค่ หนึ่งสัปดาห์ แต่ฉันได้เรียนรู้หลายอย่างมาก” เธอย้อนภาพให้ฟัง

เชฟผู้ฝึกสอนคนต่อมาของเธอคือ เชฟ Henrik Yde Andersen ที่ร้านสระบัว เขาได้

จุดประกายให้เธอรู้จักกับวิทยาศาสตร์การอาหารที่เรียกว่า Molecular Gastronomy

ซึ่งหลังจากเวลาหนึ่งปีที่ร้านสะบัว เธอก็ได้ย้ายไปยัง Issaya Siamese Club ตามมา

ด้วยการใช้เวลาพักหนึ่งที่ TWG ร้านที่เธอได้เรียนรู้การจับคู่ชากับอาหาร และเธอ

ยังได้เคยร่วมเป็นส่วนหนึ่งของทีมเตรียมตัวเปิดร้านให้กับ W Hotel’s House สาทร

ภายใต้การแนะนำของเชฟ Fatih Tutak.

การได้ทำงานในกรุงเทพฯ พร้อมด้วยพรสวรรค์ชั้นเลิศในด้านการครัว

เปรียบดั่งความรู้ที่หาค่ามิได้ และมันยังเป็นสื่งที่ปูทางให้เชฟอ้อมได้มีโอกาสเปิด

ร้านอาหารของตัวเองได้ ในปี 2559 ด้วยความช่วยเหลือของ Frederic Meyer เธอได้

เปิดตัว บ้านผัดไทย ที่ปรุงแต่งลูกเล่นให้กับเส้นก๋วยเตี๋ยวผัดอาหารไทยอันโด่งดัง ซึ่ง

ถือได้ว่าเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่ของเธอ แต่ถึงแม้ว่ามันจะผ่านมาด้วยดีกว่าสองปี

แล้ว แต่อ้อมก็ยังคงต้องการการต่อยอดเพื่อขยับไปสู้ก้าวต่อไปที่ใหญ่กว่า และเข้าสู่


การแข่งขันในวงการอาหารชั้นสูง ที่มีกติกาที่ต่างออกไป แถมด้วยสนามที่ส่วนใหญ่


“ฉันรู้สึกกลัวขึ้นมาอยู่เหมือนกัน” เธอสารภาพ “ แต่คุณเฟเดอริกได้บอกกับฉันว่า

“ทำไมล่ะ? เธอทำอาหารได้นะ คุณห้ามอยู่แต่มุมของคุณสิ ทำไมคุณไม่ออกไปคว้า

โอกาสล่ะ? และมันเป็นสิ่งที่ผลักดันให้ฉันทำร้านสวรรค์ขึ้นมา”

ตั้งแต่วันแรก ชุดอาหารที่ร้านสวรรค์ได้รับคำวิจารณ์ชื่นชมอย่างคึกคัก แต่เชฟอ้อม

เองก็ยังคงพยายามที่จะทดลอง ปรับปรุงรายการอาหารของร้านเกือบทุก ๆห้าเดือน

แต่มีอยู่หนึ่งเมนูที่จะยังคงอยูไม่แปลี่ยนแปลง นั่นก็คือแมนู ข้าวเหนียวจิ้มมันปูนา

จานเด็ดที่ได้รับแรงบันดาลใจจากการที่เธอได้มีโอกาสพบปะกับเกษตรกร ในช่วงที่

ไปเยือนจังหวัดนครปฐม (ที่ซึ่งร้านสวรรค์มีฟาร์มออแกนิคของตนอยู่) การตีความ

ใหม่ของเธอนั้น ได้นำมันปูแสนอร่อยมาผสมกับเครื่องแกงตำเอง และนำไปย่าง

ในกระดองปู โดยเสิร์ฟพร้อมกับข้าวเหนียวปิ้งกะทิ ซึ่งเป็นเมนูที่อ้อมบอกว่ามัน

สามารถขยายความสิ่งที่เอกำลัพยามทำอยู่ได้เป็นอย่างดี ในการที่จะคงรักษาสิตำนาน


“รสชาติของมันพิเศษมากค่ะ” เธอเอ่ยขึ้น พร้อมกับอธิบายความแตกต่างระหว่าง

ปูนา และปูไข่ ปูม้าที่นิยมใช้มากกว่าในวงการอาหารไทย “และคุณต้องรู้วิธีที่จะเอา

มันของปูนาออกมาด้วย เพราะข้างในตัวปู จะว่าไงดี มันจะมี “ถุงอึ” ขั้นอยู่ด้วยตรง

นั้น และคุณจะต้องรู้วิธีที่จะเอามันออกมาโดยไม่ให้มันแตก” เธอกล่าวออกมาตรงๆ

ในขณะที่เราพากันหัวเราะคำอธิบายของเธอ แต่เราก็เข้าใจเพราะมันอธิบายได้ชัดเจน




เชื่อ โดยอ้อมอธิบายว่าเมื่อตอนที่เธอเป็นเด็กเธอจำได้ว่าจะมีนกกระทาทอดกรอบ

ขายอยู่ทั่วแต่ไม่ค่อยมากแล้วในสมัยนี้ เพราะเป็นนกตัวเล็ก กระดูกเยอะและมีเนื้อ

ไม่มาก และแน่นอนว่านกกระทาของเธอได้รับการเลี้ยงดูอย่างอิสระที่ฟาร์มใน


จังหวัดนครปฐมและให้อาหารด้วยธัญพืชผสมและมะพร้าวคุณภาพดี เมื่อมันมาถึง

จานแล้ว พวกมันจึงอวบอิ่ม รสอร่อยและย่างสุกออกมาได้อย่างสวยงาม

ในรายการอาหารเต็มไปด้วยไฮไลท์ที่ยากจะเลือกว่าอย่างไหนคือจานโปรด แต่ตัว

เลือกของผมน่าจะได้แก่: จานสตาร์เตอร์อย่าง พล่ามะดันไข่หอยเม่น หอยเม่นทะเล

พอดีคำที่มาพร้อมกับมะดันผลไม้ไทยและแยมพริกแบบโฮมเมด ตามด้วย หมูดำ

หมักแกล้มด้วยแตงกวาดองและสมุนไพรไทย และสุดท้ายคืออาหารประเภทแกงที่มี

รสชาติอันน่าพึงเป็นพิเศษ ซึ่งประกอบไปด้วย เนื้อปลาเก๋าอันดามันราดซอสพะแนง

แบบไทย ทานกับข้าวหอมมะลิจากจังหวัดพะเยาและมะเขือยาวย่างด้วยวัตถุดิบชั้น

ยอด นี่แหละสวรรค์บนจานอาหารของแท้แน่นอน!

สำหรับผู้ที่ชื่นชอบของหวานแล้ว อีกเวอร์ชั่นของสวรรค์บนจานก็คงจะเป็นขนม

หวานแห่งสวรรค์และเค้กแบบpetit fours ที่ร้านสวรรค์นี่เอง ซึ่งเป็นผลงานการ

สร้างสรรค์ของเชฟขนมหวานที่มีรางวัลการันตีอย่าง "เปเปอร์" อริศรา จงพาณิชกุล

(สำเร็จการศึกษาจาก สถาบันการอาหาร Gastronomicom ประเทศฝรั่งเศส) เชฟอ้อม

และเชฟเปเปอร์ได้รู้จักกันตอนที่ทั้งคู่ได้ทำงานที่ Issaya Siamese Club และสำหรับ

อ้อมแล้วมันเป็นการเลือกตัดสินใจที่ง่ายมาก เมื่อต้องหาเชฟมาเป็นผู้ดูแลเรื่องขนม


“ในภาษาไทยเราพูดว่าสบายใจค่ะ” เธอบอกกับผม เพื่ออธิบายความรู้สึกสบาย ๆ

ผ่อนคลาย และรู้สึกความรู้สึกเหมือนเป็นน้องสาวของเธอ ตอนที่เธอได้ทำงานกับ

เปเปอร์“ "เราทั้งคู่เข้ากันได้ดี ฉันยังคิดอีกว่าความสามารถของเธอนั้นน่าสนใจอย่าง

มาก สำหรับฉันแล้ว เธอเป็นเชฟขนมหวานที่ดีที่สุดในกรุงเทพเลยค่ะ”

ที่ร้านสวรรค์ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นการจับคู่ที่เกิดขึ้นบนสวรรค์จริง ๆ ซึ่ง

นั่นก็รวมไปถึงการจับคู่ไวน์แบบคอร์สต่อคอร์สชั้นยอดพร้อมกับอาหารค่ำ อีกทาง

เลือกหนึ่งคือ ผู้ที่มาทานอาหายังสามารถเลือกการจับคู่ชาซึ่งเป็นชาที่มาจากใบชา

ไทยที่ปลูกในประเทศไทยทั้งหมด แบบคอร์สต่อคอร์สที่เลือกสรรค์มาอย่างประณีต

ได้ด้วย Chef


FRONT OF HOUSE: Jean-Francois Brun

Words: Matt Lucas

Jean – Francois Brun

Walking the

Halls of Luxury



แสงอาทิตย์ในยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในเลานจ์บนชั้น 9

ที่ด้านนอกของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ ใบไม้แห้ง

คาต้นร่วงหล่นหลังฝนโปรยก่อนหน้านี้ และด้วยความ

ที่ตั้งอยู่ข้างสวนสาธารณะลุมพินี จึงยิ่งทำให้โรงแรมโซ

ฟิเทล เอสโอ มีบรรยากาศที่มากกว่าคึกคัก แต่เรียกได้

ว่าตื่นตาตื่นใจเลยทีเดียว ที่เลานจ์ของโรงแรมคลาคล่ำ

ไปด้วยแขกเหรื่อที่นั่งอยู่บนโซฟาหรู ทั้งกลุ่มที่กำลัง

ทานอาหารเช้าอย่างมีความอิ่มเอม หรือแม้แต่กลุ่มคนที่


เมื่อวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น คุณ Jean - Francois Brun ผู้


“ผมเดินไปทั่วทั้งชั้นแบบนี้ตลอดเลย และสม่ำเสมอ

ด้วยครับ” เขากล่าว “

“ ฉันทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเสมอเดินบนพื้นเสมอ” เขากล่าว “

สำหรับผมแล้ว มันกลายเป็นนิสัย ผมจะเริ่มและจบวัน

แต่ละวันแบบนี้เสมอ ผมเดินไปทั่วอาคารก่อนการที่จะ

ประชุมเริ่มงาน ผมเดินไปที่โซนอาหารเช้า ผมเดินไปที่

ชั้น 25 เราต้องทำทุกอย่างให้แน่ใจว่าการให้บริการจะ

เป็นไปด้วยดี ตรวจสอบความเป็นอยู่ของแขกที่มาพัก



ชายต่างชาติชาวแคนาดา แต่งชุดสูทแบบร่วมสมัยมี

ลายจุดเล็ก ๆ ชายผู้ที่ช่ำชองการเดินสำรวจอาคาร เขา

ร่วมงานกับโรงแรมในเครือแอคคอร์ ซึ่งเป็นบริษัทการ



การพักผ่อน และเขาก็ได้เริ่มทำงานให้กับ Premiere

Villiage ในเมืองดานัง เมืองแห่งหาดทรายขาวน้ำ

ทะเลใสที่เป็นดั่งมัลดีฟส์ของเวียดนาม รีสอร์ทที่เขา


ลาออกของพนักงานและขาดกลยุทธ์ในการทำงาน ซึ่ง



Premiere Villiage นั้นมีขนาดที่กว้างขวางถึงสี่

กิโลเมตร พร้อมด้วยถนนส่วนตัวสู่รีสอร์ทที่มีความ


“ภาพโดยรวมของรีสอร์ทยังไม่เสร็จสมบูรณ์เลย ไม่มี

กลยุทธ์ที่เหมาะสมด้วย เราเลยทำการสร้างรีสอร์ท

โฮสต์เพื่อยกระดับการบริการขึ้นมา" คุณ Brun กล่าว

ซึ่งนอกจากการสร้างโฮสต์ของรีสอร์ทแล้ว คุณ Brun


ให้เป็นกลายสามห้อง สองห้องหรือหนึ่งห้องนอนด้วย


การรองรับแขกได้มากขึ้น ด้วยการให้บริการที่เพิ่มมาก

ขึ้นและการเข้าถึงที่ง่ายขึ้นนี้ ทำให้สถานที่ดังกล่าวเกิด


ของบริษัท ก็ได้กลายมาเป็นที่โปรดปรานในที่สุด


เวียดนาม ทำให้เขาได้โยกย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพมหานคร

หลังจากเสร็จงานที่ดานังแล้ว คุณ Brun ก็ได้กลายมา

เป็นผู้จัดการทั่วไปคนใหม่ โดยที่ผู้จัดการทั่วไปคนเดิม

ของโซฟิเทลโซ กรุงเทพ คุณ Gilles Cretallaz ซึ่งขณะ

นี้ดำรงตำแหน่งรองประธานฝ่ายLuxury Brands ใน

หลายภูมิภาคของเอเชีย ต้องการตัวคุณ Brun มาหลาย



93 79 15

“โรงแรมเป็นเสมือนเรือธงของบริษัท สำหรับการมี

ไลฟ์สไตล์ที่หรูหรา” คุณ Brun กล่าว “ Cretallaz ได้

โทรหาผมและบอกว่า "รอบนี้คุณจะปฏิเสธผมไม่ได้

แล้วนะ" เรื่องนี้สำคัญกับเขาเสมอ เขาต้องการให้ผมรับ

ช่วงต่อให้แบรนด์ SO และ มีประสบการณ์กับ SO จา


มันเป็นช่วงที่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับคุณ Brun

แน่นอน เพราะสถานที่ที่เขาจะเดินนั้นต่างออกไป ที่ตั้ง

ของโรงแรมในกรุงเทพฯนั้น วางอยู่ใจกลางเมืองและ

เป็นระบบนิเวศที่แตกต่างกันเลยอย่างสิ้นเชิง ซึ่งการได้


เขา ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน เพราะลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็น

ลูกค้าขาประจำและมักจะกลับมาพักซ้ำ ๆ เสมอ

“ตอนวันที่สามของการทำงานที่นี่ ผมได้พบกับแขกคน

หนึ่งที่การมาพักที่นี่ในวันนั้น เป็นครั้งที่ 100 ของเขา

แล้ว” คุณ Brun กล่าว “มันคือการมาถึงครั้งที่ 100 ของ

เขาเลยนะ เขาพักอยู่เกือบ 300 วันเกือบทั้งปีเลย”

จากที่คุณ Brun บอกไว้ ผู้เข้าพักมักย้อนกลับมาหา

โรงแรมและทีมงาน การตกแต่ง การออกแบบเชิงรุก




หนึ่ง และเป็นสิ่งที่ทำให้แขกรู้สึกเหมือนเป็นครอบครัว

การรู้รายละเอียดต่าง ๆ เช่นชื่อของคู่ครอง อาหารจาน

โปรดของเขาและนิสัยแปลก ๆ เล็กน้อยของแขก นั่น


“การทำงานเบื้องหลังนั้น ความหรูหราสำหรับเรา คือ


เกิดขึ้นโดยบังเอิญ” คุณ Brun กล่าว “ในทุก ๆ วัน เรา

จะประเมินแขกของเรา เรากลั่นกรองพวกเขา

เราติดตามสิ่งที่พวกเขาชอบและไม่ชอบ มันเป็นการ

ทำงานที่ละเอียดอ่อนมาก ๆ ”

การเดินสำรวจทุกวันของคุณ Brun จึงทำให้เขาได้มี


อย่างต่อเนื่อง และเขามักจะเริ่มต้นด้วยเรื่องของอาหาร

เช้าเสมอ ซึ่งคุณ Brun ย้ำชัดเจนว่า อาหารเช้านั้นมี


“แขกแทบทุกคนจะได้ลิ้มลองอาหารเช้าแน่นอน หาก


อาหารเช้าได้แล้วล่ะก็ พวกเขาจะเริ่มไม่ประทับใจใน

สิ่งอื่น ๆ ต่อไปอีก” เขากล่าว

ความประทับใจในครั้งแรกเจอ คือสิ่งที่สำคัญมาก



ค่ำ นั่นคือร้าน Red Oven, Park Society, Hiso, Kof,

Chocolab และ Mixo การให้บริการในส่วนนี้จะ


ภายนอกมาได้อีก ด้วยกิจกรรมที่สร้างสรรค์มีชั้นเชิง

เช่น Cheese at SO, SO Fit SO Fun Run และ Drag Me

at SO เป็นต้น


เมืองเลยทีเดียว เพราะผลิตภัณฑ์จากทั่วโลกได้ถูก

รวบรวมมาไว้ที่นี่ และได้ลองชิมโดยแขกที่มาพักและ


“เพราะเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก คุณจะไม่สามารถ

ต้านทานกลิ่นหอมของชีสในล็อบบี้ได้เลย เป็นเรื่องที่

น่าอัศจรรย์มาก” คุณ Brun กล่าว “ไวน์และอาหารค่ำ

นั้น ยิ่งสร้างความผูกพันให้กับประสบการณ์ของแขก




ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปี เนื่องจากมีผู้เข้าร่วมงานรวมกว่า 1,200 คน โดยที่ผู้คนมารวมตัว

กันเพื่อวิ่งเป็นระยะทางกว่า 5 - 10 กม. รอบสวนลุมพินี และรายได้ทั้งหมดจากการ

จัดงานเราก็ได้มอบให้กับองค์กรการกุศลสองแห่งคือ บ้านแกร์ด้าและ Hands Across

The Waterเพื่อมอบโอกาสให้กับเด็ก ๆ ทั่วประเทศไทย ซึ่งอีเวนท์นี้หวังจะทำสถิติ

ใหม่ในปีหน้า โดยคาดการณ์ว่าจะมีผู้เข้าร่วมกว่า 2,000 คนด้วย

ส่วนกิจกรรมอื่น ๆ ที่รวมถึง Drag Me at So ซึ่งเป็นงานแห่งความกลุ่มหลากหลาย

ทางเพศที่จัดขึ้นที่ชั้นบนสุดของโรงแรม อีเวนท์นี้ได้รับความนิยมมากและได้รับ

ความนิยมจากพนักงาน และยังเป็นงานที่แสดงด้านที่สนุกสนานของโรงแรมด้วย

“มันคือปาร์ตี้แบบเปิดที่ชั้นบนสุด โดยที่มีพาเหรดเหล่าแดร็กควีนมาร่วมด้วย พร้อม

ด้วยผู้คนหลากสีสัน ซึ่งหนึ่งใน MC เป็นเจ้าของของร้านอาหารด้วย” คุณ Brun กล่าว


ตนในแบบของตัวเอง เป็น SO ได้ แต่อย่าลืมที่จะเป็นตัวของตัวเอง”

ด้านที่สนุกสนานของโรงแรมยังได้กลายมาเป็น ปาร์ตี้ริมสระน้ำทุกเดือนใจกลาง

เมืองที่มีชื่อว่า SO Pool Party

“มันกลายเป็นปาร์ตี้ริมสระน้ำที่มีชื่อเสียงไปเลย” คุณ Brun กล่าว ซึ่งจากงานที่ผ่าน

มาล่าสุด เรามีแขกถึง 745 คน ดีเจ 2 คนและบรรยากาศอันยอดเยี่ยมมากครับ”

เรื่องสนุกสนานเริ่มที่จะจริงจังมากขึ้นไปอีก เมื่อ Red Oven ที่ไม่นานมานี้เชฟ

Kenny Karlsson ได้เข้ามาดูแล เขาได้ตรวจสอบเมนูและข้อเสนอต่าง ๆ และมาดำรง



“ เขาจัดการได้อยู่หมักเลยจริง ๆ” คุณ Brun กล่าว “เป็นประสบการณ์ที่ให้ความ

สำคัญกับลูกค้าเป็นอย่างมากเลยครับ เขาเอาตัวเองออกมาจากห้องครัว ความหรูหรา

ไม่จำเป็นว่าต้องเป็นอาหารที่แปลกแยก สั้น ๆ เลยว่า มันเป็นการทำงานที่ราบรื่น


ในขณะที่ร้าน Red Oven ได้มีการรีโนเวทใหม่โดยเชฟคนใหม่ และยังจะมีการ

เปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับ Park Society ด้วยเช่นกัน ซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จะ


“คุณอาจจะจำมันไม่ได้เลยล่ะ เจ้าของให้การสนับสนุนเป็นและปลาบปลื้มมากเลย

ล่ะครับ” คุณ Brun กล่าว “เราต้องการที่จะสร้างสัญลักษณ์ของเราด้วยสิ่งเหล่านี้จริง

ๆ ครับ”

ในช่วงที่ค่ำคืนมาเยือนนั้น คุณ Brun อยู่ที่ชั้นบนสุดของอาคาร เดินไปรอบ ๆ บาร์

บนดาดฟ้า เพลิดเพลินกับการอยู่เป็นเพื่อนแขกที่มาพักและทิวทัศน์ของเมือง

“การทำงานกับกลุ่มแอคคอร์คือการทำงานกับทีมที่วิเศษมาก เราเติบโตต่อไปเรื่อย

อย่างไม่น่าเชื่อ ที่นี่คือหนึ่งในบริษัทที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ได้ทำงานให้เลยล่ะครับ” คุณ

Brun กล่าว

และหลังจากที่ได้เดินไปทั่ว โซฟิเทล โซ แทบทุกมุมแล้ว คุณ Brun ก็ยังคงก้าวเดิน

ต่อไปกับแบรนด์และตลาด Luxury ที่กำลังเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ Chef


Industry Topic: Street food

Words: Bruce Scott


Michelin to


all eyes are on



street food



85 27


หากคุณใช้ชีวิตอยู่ในประเทศไทย โดยเฉพาะถ้าคุณอาศัยอยู่ในกรุงเทพมหานคร

แล้วล่ะก็ คุณก็อาจจะพอคุ้นหูกับคำว่า "อาหารข้างถนน" คำที่มีความหมาย

ยืดหยุ่นพอสมควรเลยทีเดียว แต่สำหรับความเข้าใจโดยรวม ๆ แล้ว มันมักจะ

เป็นอาหารที่ไม่ได้คำนึงถึงสถานที่ในการให้บริการ แต่จะมุ่งเน้นไปที่เมนูอาหาร

ที่จะเสิร์ฟ ราคาที่จะต้องจ่าย และบรรยากาศของร้านที่เป็นกันเอง ซึ่งโดยหลัก

ๆ แล้ว อาหารริมทางหรือข้างถนนนั้นจะมีความเรียบง่าย และมักจะเป็นอาหาร

ที่ชาวไทยมักจะทานกันอยู่เป็นประจำเพื่อความสะดวกรวดเร็วด้วย ไม่ว่าจะเป็น

อาหารที่ทำจากเส้นก๋วยเตี๋ยว ข้าว เนื้อสัตว์ ผักหรือปลา ที่มีราคาไม่แพง รสชาติดี

และที่สำคัญคือ ต้องทำให้พร้อมทานได้ในเวลาไม่กี่นาที

ภาพของรถเข็นที่มาพร้อมกับอาหารว่างเต็มคัน อย่างเช่นหมูปิ้งนั้น เรียกได้ว่า

เป็นภาพแทนความหมายดิบ ๆ ของอาหารข้างถนนได้ดีที่สุดก็ว่าได้ เพราะมีความ

เรียบง่ายในการทานแบบที่สามารถ “หยิบแล้วไปต่อ”ได้เลยทันทีไม่ต้องรอนาน

ส่วนภาพของพ่อค้าแม่ค้าที่นำรถเข็นมาตั้งขายตรงที่ว่างริมทางเดิน จัดวางโต๊ะพับ

สองสามตัว พร้อมด้วยเก้าอี้พลาสติก รอบรถเข็นนั้น ก็เรียกได้ว่าเป็นระดับขั้นถัด

มาของอาหารข้างถนน ที่มีสถานที่เป็นหลักแหล่งให้ลูกค้ามานั่งทาน และอันดับ

สุดท้ายก็คือร้านอาหารที่มีที่อยู่ที่ชัดเจนในอาคาร ที่ส่วนหนึ่งหรืออาจจะทั้งหมด

ของร้านเปิดอยู่ติดกับถนน และบ่อยครั้งทั้งโต๊ะเก้าอี้ก็จะตั้งเลยมาที่ริมทางเดิน

และบางครั้งก็จะลามไปถึงการตั้งครัวที่ล้ำออกมาบนที่ว่างข้างฟุตบาทเลยก็มี ซึ่ง

สำหรับผู้เชี่ยวชาญแล้ว มักจะยกให้สองอย่างแรกเป็นอาหารข้างถนนตัวจริงเสียง

จริง แต่สำหรับนักชิมตัวยงนั้น ถ้าพวกเขาอยากจะทานผัดไทที่รสชาติเยี่ยมที่สุด

ในเมืองแล้วล่ะก็ พวกเขาก็แทบจะไม่สนเลยว่ามันจะมีหลังคากันฝนหรือไม่ หรือ

จะเป็นสถานที่แบบไหนก็ตามแต่ ขอแค่ให้ได้กินเป็นพอ

สิ่งที่น่าติดตามต่อมาก็คือ ประเด็นที่ว่า “ร้านไหนที่ใช่หรือไม่ใช่อาหารข้าง

ถนน” กลายมาเป็นที่กล่าวถึงกันอย่างเป็นจริงเป็นจัง ตั้งแต่เมื่อเดือน พฤศจิกายน

พ.ศ. 2560 ตอนที่บริษัทชื่อดังอย่าง มิชลิน ได้เปิดตัวคู่มือท่องเที่ยวสำหรับ

ประเทศไทยเป็นครั้งแรก โดยที่หน้าหนึ่งในคู่มือมีการเอ่ยถึงอาหารข้างถนนที่ดี


ที่สุดในกรุงเทพฯ อยู่ด้วย แต่ทว่าเกณฑ์การตัดสินร้านผู้ชนะรางวัลของมิชลินนั้น

แต่ละร้านจะต้องมีที่อยู่ที่แน่ชัด นำไปสู่ประเด็นที่ว่า ร้านรถเข็นที่เข็นผ่านไปมา


มิหนำซ้ำ หลายคนยังแย้งว่า ร้านเจ๊ไฝ ร้านข้างถนนหนึ่งเดียวที่ได้รับรางวัลมิ

ชลินสตาร์หนึ่งดาว ว่าควรหรือไม่ที่จะได้รับการพิจารณาว่าเป็นอาหารข้างถนน

ต่อไป เพราะด้วยความที่ไข่เจียวปูเมนูดังของร้านก็มีราคาสูงถึง 1,000 บาท (32

ดอลลาร์) ซึ่งเรียนได้ว่าแพงกว่าอาหารจานหรูในโรงแรมห้าดาวเสียอีก

แต่ที่เรื่องที่เกิดขึ้นแน่ ๆ แบบไม่มีข้อต้อแย้งอันใดได้เลยก็คือ ดาวดวงใหม่อย่างเจ๊

ไฝ ได้กลายมาเป็นจุดสนใจจากคนทั่วทุกมุมโลกในเรื่องของอาหารข้างถนนใน

ไทย ในทันทีทันใดหลังจากที่เธอได้รับรางวัลจากมิชลินสตาร์ โดยทุกวันนี้ร้าน

ของเธอที่เป็นตึกแถวโล่งกว้าง บ้านเลขที่ 327 บนถนนมหาชัยใจกลางกรุงเก่า ก็มี

การจองคิวรอคอยยาวเหยียดไปอีกสามเดือนเลยทีเดียว แถมในตอนที่หนึ่งของซี

รี่ย์ “Street Food” ที่กำลังฉายบน Netflix ที่กระพือเรื่องราวของเจ้าแม่แห่งอาหาร


87 21

The Queen of Curbside Cuisine

ริมทาง อายุ 75 ปีคนนี้ ก็ยิ่งทำให้ยอดการจองโต๊ะของร้านเจ็ไฝนั้นเป็นที่ต้องการ


แล้วถามว่ามันจะคุ้มค่าหรือเปล่า หรือมันอาจจะเป็นแค่กระแสการโปรโมตหรือ

เปล่า ก็ขอบอกเลยว่า ถ้าคุณสามารถอดทนรอต่อคิวที่ยืดยาวและราคาที่สูงได้มัน

ก็คุ้มค่าแน่นอน! เพราะทุกเมนูนั้น เรียกได้ว่าเป็นทุกอย่างที่อาหารข้างถนนควร

จะเป็นจริง ๆ - ทั้งความเผ็ดร้อนหอมหวน อาหารที่ปรุงสุกใหม่ และรสชาติที่ล้ำ

เลิศ ส่วนราคาที่หนักหน่วงนั้น เจ๊ไฝก็ยืนยันเองเลยว่า วัตถุดิบและผลิตผลที่ใช้

ทั้งหมดต้องมีคุณภาพดีที่สุดเท่านั้น และแน่นอนว่ามันไม่ได้มีราคาที่ถูกแน่ ๆ


การได้เพลิดเพลินกับอาหารของเจ๊ไฝนั้นถือว่าเป็นส่วนที่ทำได้ง่ายมาก แต่ส่วน


ซึ่งหากคุณไม่ได้มีชื่ออยู่ในการจองล่วงหน้าแล้ว คุณก็สามารถลงชื่อรายวันเพื่อ

100 88

ความหวังว่าอาจจะมีที่ว่างพอจะแทรกได้ในนาทีสุดท้าย ซึ่งคุณจะต้องไปที่ร้าน

ในเวลา 11.00 น. แล้วลงชื่อของคุณไว้เพื่อรับหมายเลขคิว จากนั้นกลับมาในเวลา

14.00 น. เมื่อร้านเปิดให้บริการ และรอให้ถึงหมายเลขของคุณ ทีมงานของเราทั้ง

สี่คนได้ทำตามขั้นตอนที่ระบุไว้นี้อย่างถูกต้อง และในที่สุดเราก็ได้คิวที่ 20 ของ

วันและก็ได้ที่นั่งในเวลา 18:20 น. และเมื่อถึงตอนนั้นพวกเราก็หิวโซกันอย่าง

มาก ซึ่งมันยิ่งทำให้อาหารมีรสชาติที่ดีมากขึ้นไปอีก

ในช่วง 4 ชั่วโมงแห่งการรอคอย ทีมของเราได้ผลัดกันออกไปเดินสำรวจพื้นที่

รอบ ๆ เมืองเก่า แต่เมื่อคิวหมายเลข 20 ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เราก็เริ่มที่จะรออยู่กับ

ที่และตั้งหน้าตั้งตารอ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าสนใจมากเมื่อได้สังเกตไปที่ฝูงคนรอบ ๆ

ที่มาต่อคิวด้วยความแบบเดียวกัน ส่วนใหญ่นั้นอายุยังน้อย (ช่วง 20 – 30ปี) และ

ดูเหมือนว่าจะมาจากทั่วทุกมุมโลก ที่บอกได้จากภาษาที่พวกเขาพูดคุยกัน ทั้ง

เยอรมัน ญี่ปุ่น จีน เสปน ฟิลิปปินส์ และภาษาอังกฤษหลากหลายสำเนียง


ขะมักเขม้นบนครัวแบบเปิดที่หันหน้าออกนอกถนน ตรงนี้เองคือที่ที่เธอทำงาน

อย่างหนักกว่าห้าคืนต่อสัปดาห์ พร้อมด้วยแว่นตานักบินที่เป็นจุดเด่นรัดแน่นอยู่

บนใบหน้า เธอทำงานทุกวันอังคารถึงวันเสาร์ ตั้งแต่เวลา 14.00 น. ถึงเที่ยงคืน

ยืนอยู่หน้าเตาไฟร้อนระอุกว่าสามเตา ภาพมันดูคล้ายจะเป็นห้องฉุกเฉินมากกว่า

จะเป็นห้องครัว เพราะแต่ละครั้งที่ออเดอร์เข้ามาอย่างเร่งรีบ เจ๊ไฝจะทำหน้าที่

จัดการอย่างเร่งรัดให้แต่ละเคสด้วยกระทะร้อน ๆ หม้อต้มและกระทะที่ใช้เจียว

ไข่ฟูฟ่องออกมาเป็นไข่เจียวปูสีเหลืองทองอย่างไม่มีหยุดหย่อน ตามด้วยออเด

อร์ร้อน ๆ อย่างบะหมี่ผัด และและต้มยำทะเลปรุงสุกสดใหม่ (นี่เป็นเพียงแค่สอง

สามอย่างจากเมนูที่มีมากมายของร้าน) เธอยังมีผู้ช่วยอยู่อีกหลายคนที่จะคอยแบ

ไปแบมารับอาหารออกไปเสิร์ฟ ส่วนตัวเธอเองนั้นจะยืนหยั่งรากอยู่ที่เดิม ภายใต้




เมื่อถึงคิวของเรา และเราได้เข้าไปนั่งแล้ว เราก้รีบเร่งจัดแจงสั่งอาหารจานหลักไป

ทั้งหมดหกอย่างทันที ซึ่งรวมทั้ง เมนูไข่เจียวปูอันโด่งดังถึงสองจานด้วยกัน ไข่

เจียวปูรูปทรงยาวรีมาถึงที่โต๊ะเป็นอย่างแรก และมันมีขนาดใหญ่มาก เมื่อตัดมัน


น่าทานที่เป็นเนื้อปูสดใหม่จากจังหวัดนครศรีธรรมราช รสชาติมันดีงามากจนเรา

ลืมความน่าเบื่อหน่ายขอการรอคอยกว่าสี่ชั่วโมงไปเลย เพราะไม่ว่ายังไง สำหรับ


อาหารจานอื่น ๆ ที่ตามมาอันได้แก่ ปูผัดผงกะหรี่รสเลิศ (ซึ่งแพงกว่าไข่เจียวด้วย)

และ"ผัดขี้เมาทะเล"เมนูซิกเนเจอร์ของ เจ๊ไฝ ตามด้วยต้มยำรสเผ็ดเร่าร้อนหม้อ

ใหญ่ ที่มาพร้อมกุ้งตัวโตและปลาหมึกหั่นแว่นที่ปรุงสุกอย่างดี ท้ายสุดคือเมนู

ข้าวผัดรสชาติเยี่ยม แต่ละอย่างเรียกได้ว่ามาในขนาดที่ใหญ่พอควร และเราแทบ

จะทานได้ไม่ทั้งหมดเลยด้วย และเมื่อบิลเรียกเก็บเงินมาถึงโต๊ะก็สนนราคาอยู่ที่

2,000 บาทต่อหนึ่งคน (ประมาณ 64 ดอลลาร์) ผมต้องขอบอกเลยว่า มันเป็นการ

ใช้เวลาในการทานอาหารข้างถนนที่นานที่สุดที่ผมเคยทานมา ตั้งแต่ที่ผมย้ายมา

กรุงเมพฯ ประลองการห้าม


ย้อนไปในปี พ.ศ. 2559 ชาวกรุงเทพฯ ได้เริ่มรับรู้ข่าวสารเป็นครั้งแรกเกี่ยวกับ

แผนการของสำนักผู้ว่าฯ กรุงเทพมหานคร (BMA) ในการย้ายร้านอาหารริมถนน

ออกจากพื้นที่หลายแห่ง สถานการณ์ย่ำแย่ลงในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2560 เมื่อทา

งกทม. ประกาศว่า ผู้ค้าริมทางในย่านยอดนิยมทั้งสามแหล่ง อันได้แก่ ทองหล่อ

เอกมัย และพระโขนง มีเวลาเปิดร้านค้าริมทางได้จนถึงกลางเอนเมษายน และต้อง

ย้ายออกไปหลังจากนั้น ในเวลาไม่นานหลังจากประกาศดังกล่าว ทาง BMA ได้

ประกาศว่า ร้านค้าริมทางจะต้องถูกกำจัดออกไปจนหมดจากพื้นที่ทั้ง 50 เขตของ

กรุงเทพฯ ภายในเวลาสิ้นปี ถึงแม้ว่าจะมีการติดต่อไปยัง CNN เพื่อประกาศแก้ไข


ราว 99.9 % ของประชากรทั้งหมดนั้นดูเหมือนจะคิดไม่ถึงว่า จะมีโฆษณาของ

รัฐบาลออกมาในทันทีในชื่อ “สงครามร้านอาหารริมทาง” เสียงเรียกร้องของ

ประชาชนนั้นรุนแรงยิ่ง เนื่องจากผู้ค้าร้านค้าริมทางในบางพื้นที่ถูกกวาดล้างไปจน

หมด – ซึ่งนับเป็นจำนวนที่มากมายยิ่ง – และส่วนใหญ่นั้น ถนนในเมืองที่มีประชา

กอยู่กันโดยทั่วไปจะเรียงรายไปด้วยร้านค้าริมทาง เพื่อรองรับประชากรในพื้นที่


คำถามนี้ยังคงเป็นเหตุผลว่า ทำไมการเหยียบย่ำสิ่งสำคัญในชีวิตประจำวันใน

ประเทศไทยจึงเป็นหนทางที่จะให้ BMA ดำเนินการ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความ

สนใจทั่วโลกในอาหารริมทางไม่เคยมีมากขนาดนี้มาก่อน โดยสรุปแล้วปัญหาที่แท้

จริงเกี่ยวข้องกับภาษีที่ผู้ค้าริมทางไม่ได้ชำระ เนื่องมาจากผู้ค้าริมทางไม่ได้กำหนด

ที่อยู่ของร้านค้า จึงไม่ได้ชำระภาษี ถึงแม้ว่าทาง BMA จะอ้างถึงข้อกังวลด้านสุข

อนามัยในฐานะที่เป็นสาเหตุหลักในความต้องการเพื่อควบคุมร้านค้าเหล่านี้ มัน


ที่แท้จริงของกรุงเทพฯ คือคลองและแม่น้ำสกปรก อากาศที่มีมลภาวะเป็นพิษแ ละ


อาจจะปลอดภัยกว่าที่จะบอกว่า ในชั่วชีวิตนี้ อาหารริมทางจะไม่มีทางหายไปจาก

เส้นทางสัญจรของกรุงเทพฯ อย่างสมบูรณ์ แต่มันจะถูกผลักไสออกไปอย่างช้า ๆ

และไกลออกไปจนถึงบริเวณขอบเส้นทางสัญจร ปล่อยให้รูปแบบกลมกลืนดั้งเดิม

เก่านั้นกลับมาอีกครั้ง ทิ้งให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งร้านอาหารชั้นยอด แฟรนไซส์ และร้าน

อาหารจานด่วนไร้มารยาทที่น่าจะมีพนักงานมากกว่าลูกค้า Chef

ประเทศไทยเมื่อ 10 ปีที่แล้ว แต่ตอนนี้ผมต้องคิดใหม่เสียแล้ว

ก่อนที่จะกลับผมได้มีโอกาสพูดคุยกับลูกสาวของเจ๊ไฝเล็กน้อย คุณยุวดี จันสุตะ

เพราะตัวเจ๊ไฝไม่มีโอกาสพูด หรือเรียกได้ว่าไม่สามารถปลีกตัวมาให้สัมภาษณ์

ได้เลย เพราะเธอกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารอย่างขันแข็ง ผมถามยุวดีว่าคุณแม่

คนพิเศษของเธอ เคยคิดว่าเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องที่มากเกินไปสำหรับเธอหรือไม่


“ไม่ค่ะ” เธอตอบอย่าไม่ลังเลใจเลย “แม่ไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นเลยค่ะ แม่อยาก

ทำต่อไปเรื่อย ๆ ” แล้วเราก็ได้คุยกันต่อถึงเรื่องซี่รี่ย์ที่ฉายทาง Netflix กับยุวดี ที่

ลาออกจากงานประจำมาช่วยแม่ของเธอที่ร้านอย่างเต็มตัว เธอยอมรับว่ามันมี

ผลอย่างมาก และดึงดูให้คนรุ่นใหม่มาที่ร้านมากขึ้น ผมเลยถามว่า แล้วความโด่ง


“ฉันไม่คิดว่ามันเยอะกว่าเท่าไหร่นะคะ “ เธอตอบ “คิดว่ามันพอ ๆ กันเลย แต่

เพราะเรามีประสบการณ์มากพอจากตอนที่ได้มิชลินสตาร์มาก่อนแล้ว พอมาถึง

Netflix เราก็เลยมีการเตรียมตัวอย่างดีแล้วค่ะ“ Chef



Words: Namai Bishop


A bite of the

Big Apple in


Namai Bishop บรรณาธิการระดับนานาชาติ ได้เดินทางไปยัง Vila Vita Fine Wine & Food Fair 2019 ที่ประเทศโปรตุเกสเพื่อพบกับเชฟที่โด่งดังที่สุดของ

โปรตุเกส และเชฟ Thomas Allan ที่นำพารสชาติแบบนิวยอร์คมาสู่เมืองแห่งแสงแดดเจิดจ้า Algarve !

Airport Calamity!

“It looked like the larder exploded!” Says Chef Thomas Allan of

his arrival into Southern Portugal from his transatlantic flight

from NYC. “You should have seen the customers inspectors

faces, who are more used to bags of golf clubs here in the

Algarve no doubt! When we unpacked our luggage what did

they uncover? A mass of sauces, batter, pastry - some of our

preparations were still even frozen when we got here!”

Part-prepped authentic local foods, lovingly transported across

an entire continent; that’s the extent this revered NYC based

Chef goes to with the aim he says of

“Bringing a taste of NYC as close and as accurately, as possible

to the rest of the world”.

Throughly ‘Modern’

“What we do at in our kitchen is quintessentially New York.”

The kitchen Chef Thomas Allan modestly refers to is the two-

Michelin starred restaurant The Modern, the pinnacle dining

spot of an already iconic Manhattan institution, MOMA

(Museum of Modern Art) where he presides as Executive Chef.

“We have genuine love of the city and how cosmopolitan it is -

it’s a city made up of so many different nationalities, that all

have merged to create a new separate multi-cultural identity - so

when we travel abroad to different countries, we want to really

showcase the melting pot that’s become the city’s own unique


He continues “So we brought as many genuine ingredients as



“อารมณ์เหมือนได้สำรวจตู้กับข้าวเลยล่ะครับ” เชฟ

Thomas Allan กล่าวถึงการลงเครื่องที่โปรตุเกสตอน


นิวยอร์ค “คุณต้องได้เห็นหน้าของเจ้าหน้าที่ศุลกากร

ตอนตรวจกระเป๋าผม ซึ่งปกติเขาจะเคยชินกับกระเป๋า

ใส่ไม้กอล์ฟของคนที่มาพักผ่อนที่ Algarve แน่ ๆ ! แต่

ทีนี้พอเขาเปิดกระเป๋าของเรา คุณคิดว่าเขาจะเจอะไร

ซ่อนอยู่ข้างใน? ทั้งขวดซอสเป็นโหลเอย แป้งเอย แล้ว




รักและพร้อมส่งมอบไปยังทั่วทั้งทวีป คือคำอธิบายจุด


ไว้ว่า “การนำเสนอรสชาติแห่งนิวยอร์คที่ใกล้เคียงและ


'โมเดิร์น' อย่างพิถีพิถัน


นิวยอร์ค” เชฟ Thomas Allan กล่าวอย่างถ่อมตัวถึง

ร้านที่ได้รับรางวัลสองดาวมิชลิน The Modern ซึ่งเป็น

สถานที่ทานอาหารค่ำบนยอดตึกของสถาบัน MOMA

(พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่) แลนมาร์คของเมืองแมน

ฮัตตัน ซึ่งเขาดำรงตำแหน่ง หัวหน้าเชฟ “เรามีความ



38 94

ที่ได้รวมเข้าด้วยกัน เพื่อสร้างเอกลักษณ์ใหม่ในความ

หลากหลายทางวัฒนธรรม ดังนั้นเมื่อเราได้เดินทางไป

ต่างประเทศ เราจึงต้องการที่จะแสดงให้เห็นถึงหม้อ


เมืองนี้จริง ๆ "

เขากล่าวต่อไปอีกว่า“ ดังนั้นเราจึงได้นำส่วนผสมของ

แท้มาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อที่จะถ่ายทอด


ที่สุด” เชฟได้กล่าวกับผม


“การเป็นเชฟแห่งนิวยอร์ก และการทำอาหารแบบ

นิวยอร์กนั้นมีความหมายอย่างไร ? ขอบอกให้ว่าลองดู

ที่ตัวผมตอนนี้ได้เลย ด้วยภูมิหลังที่หลากหลายของผม

ผมทำอาหารกับเชฟขนาชาวเกาหลี ผมผลิตรสชาติที่มา

จากทั่วโลก มันเป็นเหมือนกับหม้อที่ใช้หลอมรวมทุก

อย่าง และบนข้างถนนในนิวยอร์กจะมีอะไรที่ดีไปกว่า

ขนมปังเพรทเซลล่ะ!” เชฟ Allan กล่าว“ นี่คือสิ่งที่เรา

ให้บริการที่ร้านอาหารของเรา มันทำจากแป้งสาลีของ

นิวยอร์ก และน้ำในนิวยอร์ก และยังเป็นสิ่งที่เราให้

บริการที่ Vila Vita ในวันนี้ด้วย เพื่อที่จะส่งผ่านสิ่งที่ดี

ที่สุดเรานำน้ำจากนิวยอร์กมาที่โปรตุเกสด้วย! เพราะ

เราไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นัก ว่าแป้งหรือน้ำในท้องถิ่น

จะใช้งานได้ดีกับสูตรครัวซองต์เพรทเซลของเรา ดัง

นั้นส่วนหนึ่งของแป้งพายจึงแช่แข็งเพื่อนำมาที่นี่” เชฟ

พูดอย่างฉะฉาน พลางกล่าวต่อ “มันเป็นตัวแทนของ

39 95

สิ่งที่เราทำอยู่จริง ๆ เป็นผลิตภัณฑ์และรสชาติดั้งเดิมของนิวยอร์ก แต่ต้องเข้าใจ

ด้วยว่า นิวยอร์กนั้นเป็นเมืองแห่งความอุดมสมบูรณ์และวัฒนธรรมหลากหลายที่มี


เขาพูดต่อไป “ดังนั้น มันจึงเป็นสิ่งที่สำคัญที่แม้แต่แป้งของเราก็ทำจากน้ำ ใน

นิวยอร์ก เราจะไม่ละทิ้งรายละเอียดเล็กน้อยใด ๆ เลย”


ถึงอย่างนั้นตัวเชฟเองก็ยังคงจดจำได้ถึงรากเหง้าความเป็นอังกฤษของเขาได้ ซึ่งเขา

เกิดในเมืองมิดเดิ้ลสโบรช์ และผมก็ยังได้หยอกล้อเขา ตอนที่ผมมองเห็นรอยสัก

สิงโตสามตัวอยู่ที่ปลายแขนของเขา “อ่อ นี่สักโดยช่างชาวอิตาลีที่ทำอย่างมีศิลปะ


แต่เชฟคนนี้กลับไม่มีสำเนียงของชาวอังกฤษตอนเหนือเลย ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการ

เติบโตมากับชาวเท็กซัส เมื่อเขาอายุสามขวบครอบครัวของเขาได้ย้ายไปแคนาดา

และจากนั้นก็ไปยังเท็กซัส แต่สำหรับหนุ่มน้อยนักสร้างสรรค์คนนี้ อายุ 19 ปีในตอน

นั้น มันเป็นเวลาตัดสินใจไม่นานเลยตอนที่แสงไฟในเมืองใหญ่เรียกหาเขา

“ผมโชคดีมาก ที่ได้งานแรกที่ร้าน Blue Smoke” (ดูแลโดย Danny Meyer นักสร้าง


ร้านอาหารผู้โด่งดัง) “เชฟที่นั่นดูเหมือนโจรสลัดมากครับ! ทั้งผ้าพันคอลายหัว

กะโหลกแบบฮิปสเตอร์ ทั้งรอยสัก ทั้งเจาะจมูก ดังนั้นคุณคงจินตนาการออกว่าชุด

พ่อครัวของผมจะมีหน้าตาแบบไหนตอนที่ผมทำงานต่อมาที่ถนนเมดิสันอเวนิว 11!”

เขาหัวเราะ “ผมจำได้ว่าผมเดินเข้าไปตอนผมหยุดงานและได้รับการว่าจ้างเลย ผม

ค่อนข้างหวั่นเลยตอนนั้น แขกกว่า 200 คนในคืนวันเสาร์ มันสอนผมอย่างมากให้มี

ระเบียบวินัย” ไม่มีที่ว่างสำหรับโจรสลัดบนเรือลำที่แน่นเอี๊ยด!

ผ่านไปสองปี แม้ว่าเขาจะลาออกจากเมดิสัน 11 แต่มันก็ไม่ใช่ช่วงเวลาเดียวที่เชฟ

Allan จะได้ทำงานร่วมกับเชฟ Daniel Humm ที่เลื่องชื่อ

“ตอนนั้นผมอายุ 21 ปี ตอนที่เขาโทรหาผมนะ - คือตอนนั้นแหละ! สี่ปีผ่านไปใน

ฐานะรองหัวหน้าเชฟ เป็นช่วงเวลาที่ผมเป็นหนึ่งใน 2เชฟของทีมเชฟยูเอสเอ ใน

งาน Bocuse D’Or 2011 และเราได้ไปถึงอันดับที่ 10” เป็นสิ่งที่น่าประทับใจ ตอนที่

Allan อายุแค่ 23 ปี


เขาหัวเราะ “เพราะไม่กี่วันก่อนที่ผมจะไปแข่ง ผมเพิ่งจะได้รับสัญชาติอเมริกันก่อน


ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีที่ Algarve

ผมพุดคุยกับเชฟ Thomas และเชฟขนมของเขาบนสนามหญ้าของรีสอร์ท Vila Vita

ที่งดงามในภาคใต้ของโปรตุเกส รีสอร์ทแห่งนี้ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางใน

เรื่องอาหารที่จัดสรรโดยหัวหน้าเชฟฝีมือดีอย่าง Hans Neuner ทั้งร้าน Ocean ที่ได้รับ

ดาวมิชลิน และยังรวมถึงร้านอาหารทั้งหมด 11 แห่งด้วย แต่ละแห่งก็จะมีเมนูที่โดด

เด่นซึ่งผลิตในท้องถิ่นแบบไฮเปอร์โลคอล ทั้งปลูกเองและผลิตเองด้วย


ชาวโปรตุเกส ตลอดจนเชฟรับเชิญชาวต่างชาติที่มารวมตัวกันในงานเทศกาล

อาหารGourmet food festival ที่จัดขึ้นทุกปี โดยที่เหล่าเชฟชื่อดังจากทั่วโลกได้

รับเชิญให้มาที่นี่เพื่อโชว์ฝีมือด้านอาหารในสไตล์ของตัวเอง เสิร์ฟหมุนเวียนแบบ

"Four-hands" หรืออาหารค่ำแบบกาล่าดินเนอร์โดยเชฟหลายคนนั่นเอง

ส่วนเชฟของงานในปีนี้ มีทั้งเชฟชาวโปรตุเกสอย่างเชฟ Dieter Koschina จาก Vila

Joya ร้านสองดวมิชลิน, เชฟชาวเสปนอย่าง Àlvaro Garrido จากร้าน Mina ในเมือง

Bilbao ที่ได้รับการขนานนามว่า“ Mina Warrior's Kitchen” ซึ่งรังสรรค์เมนูใหม่ที่ไม่

ซ้ำใครทุกวี่วัน และชฟ Karlheinz Hauser จากร้านอาหาร สองดาวมิชลิน Hamburg

และ Nigel Haworth ร้าน Seven Seas จาก Northcote ประเทศอังกฤษ ที่มีการจัดงาน

เทศกาลอาหารประจำปีของตนเองอย่าง “Obsession” ด้วย ตามด้วยสุดยอด Mixol-


ogist อย่าง Pedro Paulo จากโรงแรม One Aldwych แห่งลอนดอน และยังเป็นผู้ผลิต

อาหารชั้นนำจากคาเวียร์, ชีส, เนื้อสัตว์ให้กลายเป็นเมนูชั้นสูงและไวน์พอร์ตนานา

ชนิด และแน่นอนว่าคุณจะได้ร่วมคิทเช่นปาร์ตี้ที่สุดยอดจริง ๆ !

แต่ทว่ามันก็อาจจะไม่งานง่าย ๆ สำหรับหัวหน้าเชฟเท่าไหร่นัก เช่นเดียวกับความ

ท้าทายในการทำงานกับผลิตผลในท้องถิ่นที่พวกเขาไม่คุ้นเคย ห้องครัวสถานที่

ทำงาน แถมยังมีพนักงานให้ความช่วยเหลือที่จำกัด อีกทั้งเมนูอาหารที่เชฟแต่ละคน


ไวน์ชั้นเลิศ- การจับคู่ที่ลงตัว?

“ เรียกได้ว่ามันทำให้ทุกคนแตกตื่นกันเลย!” เชฟ Allan กล่าว "ผมอยู่ที่นั่น และเมนู

ทั้งหมดได้จัดเตรียมแล้ว ด้วยความตื่นเต้นที่จะนำเสนอสีสันเขียวขจีตามฤดูกาล ที่

สดใหม่และรสชาติที่ละเอียดอ่อนของฤดูใบไม้ผลิ แล้วต่อมาก็เหมือนระเบิดลงตู้

มเลย! เพราะทีมงานบอกว่าเราจะได้ถูกจับคู่กับไวน์หมัดหนักจากแนปปาวัลเล่ย์ แต่

ยังดีที่ด้วยความช่วยเหลือของซอมเมเลียร์ที่ร้านอาหาร เราเลยได้เปลี่ยนเมนูใหม่หมด


การจับคู่ที่ยอดเยี่ยมครั้งนี้ได้พิสูจน์ให้ผมเห็นเลยว่า เรื่องราวที่แข็งแกร่งของไวน์

จาก Realm Cellars โรงกลั่นไวน์สมัยใหม่ ถูกส่องสะท้อนให้เห็นได้ในเมนูของเชฟ

Allan ที่อุดมไปด้วยอาหารรสเลิศนานาชนิด เช่น เนื้อเป็ดบ่ม, เห็ด Chanterelle และ

แอปริคอต ตามด้วยเนื้อวัวครบรสชิ้นโตซ้อนชั้น Comte ชีส หน่อไม้ฝรั่งและแตงซุกี

นี ไฮไลท์ของรายการคือ 'Eggs on Eggs on Eggs' เมนูที่เป็นซิกเนเจอร์ที่รวมเอาคา


ล่องเรืออย่างสงบที่ร้าน Ocean

สิ่งที่เข้าขากันเป็นอย่างดีกับงานกาล่าดินเนอร์แบบ Four hands นี้ ก็คือบรรยากาศ

ของร้านอาหารชั้นเลิศที่โรงแรมอย่างร้าน Ocean เพราะทิวทัศน์จากที่นี่เผยให้เห็น

สิ่งที่มีตามชื่อของร้าน นั่นคือวิวที่น่าทึ่งของทั่วชายฝั่งโปรตุเกส และสุดยอดเมนูที่

คิดค้นโดยเชฟ Hans Neuner ชาวออสเตรีย การันตีโดยสองดาวมิชลิน ที่นำเสนอ

อาหารทะเลที่สดใหม่ของวันและรสชาติที่ดีที่สุดของภูมิภาคนี้เลยก็ว่าได้ ซึ่งขณะที่

เชฟ Hans Neuner กำลังจัดแสดงอาหาร เช่น หอยเม่นทะเล, แครอท และมะกอกหรือ

กุ้งแม่น้ำ รวมทั้ง อัลมอนด์ 'สะเต๊ะ' และอาหารจานหลักอย่าง ปลามังค์ฟิช แอตแลน

ติค, ถั่วเลนทิลและแก่นตะวัน (ต้นทานตะวันหัว) ระหว่างนั้นเองเชฟ Allan ก็กำลัง

ยุ่งอยู่กับการทำงานในครัวเดียวกัน ปรุงแต่งเมนูที่แยกต่างหากของเขาเอง ห้องครัว

ออกแบบให้เปิดโล่งเรียบง่าย มีพื้นที่เพียงพอสำหรับเหล่าเชฟที่เดินพลุกพล่านและ

เป็นความภาคภูมิใจนำเสนอของเชฟ Neuner เพอร์เฟคชั่นนิสตัวพ่อ ที่มีเครื่องถ้วย

ชามสั่งทำอย่างดี พร้อมด้วยเครื่องแก้วต่าง ๆ มากมาย เพื่อให้การจับคู่ไวน์ทำได้อย่าง

สมบูรณ์แบบ ตามความละเอียดประณีตของพวกเขา

นี่คือการดูแลเอาใจใส่ระดับสูงมากตจริง ๆ แม้ว่าอาจจะเป็นเพียงรีสอร์ทสำหรับวัน

หยุด แต่รับรองได้เลยว่า Vila Vita และเชฟ Neuner จะยังคงประกาศศักดาต่อไป ใน

ฐานะเชฟชั้นนำคลื่นลูกใหม่ที่ Ocean แน่นอน!




TALK TO THE CHEF: Pietro Peter Tempelhoff Leeman

Words:Namai Bishop

30 100


เรื่องของ FYN

101 31


Peter Tempelhoff and Ashley Moss

Namai Bishop บรรณาธิการนานาชาติ ได้พูดคุยกับ

Peter Tempelhoff เชฟชั้นนำแห่งแอฟริกาใต้ พร้อมกับการเปิดเผย

เรื่องราวของแนวคิดใหม่ล่าสุดของเขาอย่าง "FYN dinning"

“ไม่ใช่! ไม่ใช่ Fine ครับ แต่เป็น FYN!” Peter Tempelhoff แก้คำผิดให้ผม ตอนที่

เรานั่งคุยกันที่เมืองเคปทาวน์ ที่ตั้งของร้านอาหารใหม่ของเขา “มันเป็นคำในภาษา

แอฟริกาสำหรับ คำว่า "Fine" แต่ผมมักคิดว่ามันเป็นคำที่ดูดีของคำว่า Fynbos!” (ไม้

พุ่มพื้นเมืองที่เติบโตทั่วไปในแหลมตะวันตกและตะวันออก) ชื่อนี้เป็นตัวการันตีได้

เลยถึงความภาคภูมิใจความเป็นแอฟริกันของเชฟของเชฟชาวแอฟริกาใต้คนนี้ “มัน

บ่งบอกถึงคอนเสปท์การทานอาหารแบบท้องถิ่นที่เราสร้างสรรค์ขึ้น และผมก็คิดว่า

มันเป็นอะไรที่ค่อนข้าง 'fine' (ประณีต)ด้วย!" เขาหัวเราะ

แน่นอนว่านี่คือเชฟที่มีอารมณ์ขันอยู่พอตัว แต่สำหรับทศวรรษที่ผ่านมาเขาคือ

หัวหอกในด้านการอาหารของแอฟริกาใต้ในฐานะกลุ่มเชฟสำหรับโรงแรม Liz

McGrath Collection ไม่ใช่แค่หนึ่งแต่มีถึงสี่ร้านด้วยกัน ทั้งยังเป็นที่ชื่นชอบของ

ชาวเคปทาวน์และนักท่องเที่ยว เช่นเดียวกันกับร้านอาหารของเขา ที่เป็นดั่งประทีป

นำทางให้แก่อาหารแอฟริกาใต้สมัยใหม่ ห้องอาหารของเขาคือสถานที่ที่โดดเด่นน่า

จดจำ ร้านGreenhouse ที่ โรงแรม Cellars-Hohenort ในรูปแบบของบ้านชายทุ่งอัน

เขียวขจีในย่านเมือง Constantia

ผมได้พบกับเชฟท่านนี้ที่สนามหญ้าบ้านในเมืองเคปทาวน์ ในช่วงสัปดาห์เดียวกัน

กับที่มีการเปิดตัวว่าเขากำลังเริ่มต้นโครงการ Relais & Châteaux ของเขาที่ Ellerman

House โรงแรมบูติกสุดพิเศษของเมือง และเป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้วที่เขาได้เปิดร้าน

อาหารของตัวเอง และยังได้รับการแต่งตั้งเป็นไดเรคเตอร์ด้านการปรุงอาหารและ

เป็นที่ปรึกษาให้กับหัวหน้าเชฟ Grant Daniels รวมทั้งทีมงานของเขาที่รับผิดชอบ


"พ่อของผมเป็นชาวแอฟริกาใต้ ผมคือผลผลิตของที่นี้ และอาหารของผมก็เช่นกัน"

เขาบอกกับผม ในขณะที่เรากำลังเดินเล่นบนสนามหญ้าที่ตกแต่งอย่างสวยงามของ

โรงแรม ที่สามารถมองเห็นวิวเมืองและมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ได้ เชฟ Tempelhoff

กำลังยกระดับความภาคภูมิใจในแอฟริกาใต้ของเขา ด้วยการสร้างเมนูใหม่ ๆ และ

ประสบการณ์การรับประทานอาหารแสนพิเศษ โดยการเลือกใช้สิ่งที่ดีที่สุดของ

ผลิตผลจากแอฟริกาใต้ “สิ่งที่ผมชื่นชอบคือการผสานวัสดุท้องถิ่นเข้ากับรสชาติแบบ

สากลที่ดาดไม่ถึง การสร้างความหลากหลายของรสสัมผัสที่ทรงพลัง เช่น เนื้อแกะ

Karoo กับตับอ่อน, Parmesan pap , ต้นSpekboom และน้ำผึ้งดอง, น้ำสลัด gremolata

และ Jus gras ” เขากล่าว


ที่ร้าน FYN นั้นคุณ Tempelhoff ได้เปลี่ยนบรรยากาศให้ตัวเองโดยย้ายกลับมาสู่

ความวุ่นวายใจกลางเมือง และคงไม่มีพื้นที่ไหนที่จะเหมาะแก่การแสดงฝีมือที่พร่าง


Carrot, Karoo Truffle and Scallop

Karoo lamb, lacto-sago, wakame seaweed

พราวในการทำอาหารได้ดีเท่ากับตัวเมืองที่เฟื่องฟูนี้อีกแล้ว ร้าน FYN คือสถานที่

แปลกตาที่ตั้งอยู่บนบริบทรอบ ๆ การปรับปรุงลานแถลงการณ์ พื้นที่ประวัติศาสตร์

ของเมืองเคปทาวน์ ซึ่งคราคร่ำไปด้วยอาคารเก่าแก่ที่อยู่ระหว่างการบูรณะ โดย

Templehoff เป็นผู้เช่าระยะยาวของโครงการพัฒนานี้ การตกแต่งภายในแบบดั้งเดิม

ของห้องอาหารถูกดัดแปลงใหม่ และได้เพิ่มชีวิตชีวาให้กับมัน ในทำนองเดียวกัน

เชฟก็กำลังทำงานหนักในส่วนขององค์ประกอบแบบท้องถิ่นและดั้งเดิม เพื่อสร้าง

สิ่งใหม่ ๆ ที่สมบูรณ์แบบ ด้วยแนวคิดการทานอาหารล่าสุดของเขา 'ผืนผ้าใบที่ว่าง

เปล่า' สเปซที่เขาได้รับที่ชั้นบนสุด เป็นแรงบันดาลใจให้เชฟ เปรียบดั่งจานเปล่าที่

รอการดีไซน์ “ เราออกแบบทุก ๆตารางนิ้วของ FYN เลยครับ รียกว่าเป็นสร้างความ

ฝันให้เป็นจริงอย่างพิถีพิถัน ตั้งแต่ที่ผมเริ่มทำอาหารเมื่อ 23 ปีที่แล้ว ! ผมใฝ่ฝันถึง


ร้านอาหารที่เมนูจะรวมรสชาติที่หลากหลายของวัตถุดิบเดียวกันไว้ในจานเดียว” เขา


เขากลับมาเล่าต่อว่า “พอ23 ปีต่อมา สิ่งที่ฝันไว้มันกลายเป็นจริง มันยอดเยี่ยมมากที่

ได้เห็นว่าเมนูที่ FYN ไม่ได้หลงทางไกลเกินกว่าแนวคิดที่เคยฝันเลย และมันมันจะ


ยังมีอีกสองบุคคลที่ทำงานร่วมกับ Tempelhoff เป็นบุคคลที่ได้รับการยกย่องว่ามี

ความเป็นมืออาชีพที่สุดของแอฟริกาใต้ ซึ่ง Tempelhoff ได้ร่ายมนตร์เชิญชวนพวก

เขามาร่วมงานด้วยในโครงการนี้ !

Yuzu, raspberry, puffed rice, white chocolate

Tuna, Tomato ponzu, shio kombu, fermented tofu

Ashley Moss (เคยเป็นหัวหน้าเชฟที่ Greenhouse) และ Jennifer Hugé (อดีตผู้จัดการ

ร้านไวน์ชื่อดัง La Colombe) ถูกเชื้อเชิญมาร่วมงานที่ FYN ด้วยความเชี่ยวชาญที่ได้

รับการยอมรับอย่างดีของพวกเขา จะสามารถตอบสนองลูกค้าต่างชาติได้อย่างดีเยี่ยม


Afro + Asian = Afrasian!

เมนูคือเคล็ดลับหนึ่งในการดีไซน์ร้านอาหารในเคปทาวน์ เพราะด้วยการผสม

ผสานการตกแต่งแบบญี่ปุ่น - แอฟริกัน การออกแบบข้ามทวีปนี้ไม่ได้เป็นสิ่งแปลก

ประหลาดเลย เพราะเท่าที่ปรากฏเป็นครั้งแรก วัฒนธรรมญี่ปุ่นและแอฟริกันนั้น

มีองค์ประกอบในการออกแบบที่คล้ายคลังกันอยู่หลายอย่าง รวมถึงวัสดุต่าง ๆ ที่

ใช้งาน เช่น ไม้สีเข้ม เชือกดิบ เซรามิกพื้นผิวขรุขระ ลูกปัดธรรมชาติและหินดิบ ๆ

ภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดมหึมาครอบงำผนังสีดำด้านหลัง ภาพสตรีสไตล์เกอิชา

กำลังอุ้มนกพื้นเมืองแอฟริกาและเอเชีย มันมีสีสันที่เหมือนกับรอยสักของเชฟ

Ashley เลยทีเดียว และไม่แปลกใจเลยที่พอได้รู้ว่าลวดลายนี้ได้สร้างสรรค์ขึ้นโดย

นักออกแบบรอยสักคนเดียวกันของเขา! เครื่องแขวนแผ่นไม้ทรงกลมในห้องอาหาร

ของที่นี่ก็ยิ่งให้ความรู้สึกของป่าทึบตามธรรมชาติที่มีมนต์เสน่ห์ หรือมันจะเชื่อมโยง


การผสมผสานของ Afro-asianนี้ (หรืออย่างที่เชฟ Ashley บอกว่า“Afrasian”) ก็มี

การนำเสนอบนมื้ออาหารด้วยเช่นกัน เมนูนี้อุดมไปด้วยวัตถุดิบจากเอเชียที่เต็มไป

ด้วยรสอูมามิ อาทิ สาหร่ายวากาเมะ, หัวไชเท้า และ Koji (เชื้อราชนิดหนึ่งที่ใช้กัน


Kaiseki Tray of Starters

Tuna, broad bean tamari, kelp Prawn, waterblometjie Karoo truffle glazed sweetbreads and Carrot salad

ทั่วไปในการหมัก เช่นในหมักถั่วเหลืองให้เป็นซีอิ๊ว) และยังมีผงโรยข้าวฟูริคาเคะ (

ผักและปลาปรุงรส ปลาแห้ง เมล็ดงา สาหร่ายทะเล ปรุงรสด้วยน้ำตาลและเกลือ ใช้


เมนูที่ทดลองชิม ได้เริ่มต้นด้วยการเลือกข้าวกล่องเบนโตะที่บรรจุอาหารแบบคานา

เป้พอดีคำ แต่ละอย่างมีรสชาติและรสสัมผัสที่แตกต่างกันออกไป เช่น ซาโมซาเนื้อ

แกะ Karoo ที่หวานกรอบ กับมะนาวดองเครื่องเทศ หรือ หัวไชเท้าและปลาหมึก

ยักษ์ที่มาพร้อมมายองเนสสีหมึกหอมมัน ทั้งหมดนี้ถูกจัดทำขึ้นด้วยความซับซ้อน

ที่คล้ายกับการพับกระดาษโอริกามิที่ละเอียดอ่อนพิถีพิถัน เพื่อกระตุ้นความรู้สึกรับ

รสทั้งหมดทั้งมวล ตามติดมาด้วยอาหารจานเล็กจานน้อยสไตล์ไคเซกิ ที่มีสาตาร์ท

เตอร์รวมกันสารพัน แต่ละจานจะมีอาหารร้อนอยู่หนึ่งและแบบเย็นอยู่สองสามจาน

ที่เสิร์ฟมาบนจานเซรามิกทำมือ เช่น จานหอยนางรมอวบอิ่ม ที่มาพร้อมกับเส้น 'โซ

เมน' ทะเล (เส้นทำจากการหั่นปลาหมึกเป็นเส้นโซเมนอย่างแนบเนียน) อีกจานอาจ

เป็นจานของ Daikon Maki (ที่ใช้หัวไชเท้าดองสามปีของเขาเอง) พร้อมดอกซากุระ

คลุกเกลือ หรือข้าวเหนียวกับปลาสีขาวของท้องถิ่นที่เสิร์ฟพร้อมซีอิ๊วขาว, วาซาบิ

และดาชิอาโอลี่ หรือปลายอดนิยมกับน้ำสลัดสาหร่าย สุดท้ายคือแตงกวาหมักโคจิ


เมนูถัดมาคือ จานหลักที่มีวัตถุดิบของท้องถิ่นที่ให้รสสัมผัสแบบเอเชีย เช่น เนื้อวัว

จากวัวที่เลี้ยงด้วยหญ้า พร้อมกับถั่วเขียว"รีซอตโต้" ที่ถึงรสอูมามิและตับอ่อนกรุบ


ปิดท้าย ด้วยอีกหนึ่งทางเลือกในครั้งนี้คือจานอาหารว่างแบบไคเซกิ ที่มีช็อคโกแล

ตมาดากัสการ์ พลัมญี่ปุ่นดองเค็ม และไอศกรีมยี่หร่าหรือ รสอื่น ๆ อย่าง บลูเบอร์รี่

ที่มีส้มยูซุและมะพร้าว (ซึ่งเข้ากันได้ดีมากกับน้ำผึ้งท้องถิ่น Klein Constantia Vin de


วัตถุดิบพื้นบ้านของแอฟริกาใต้ ที่ถูกแต่งกายอย่างพิถีพิถันด้วยชุดกิโมโนที่มีรส

สัมผัสแบบญี่ปุ่น คอนเสปท์ที่อยู่เบื้องหลังการทานอาหารแบบไคเซกิ คือการดึงดูด

ประสาทสัมผัสทั้งห้าได้อย่างยอดเยี่ยม และเชฟ Tempelhoff ปรุงมันขึ้นด้วยมุ่งมั่น

ในทุกจานที่น่าทึ่งของเขา แม้ว่าจะไม่ใช่จานหลักอย่างที่กล่าวไป แต่ก็เป็นจานเรียก

น้ำย่อยที่ทรงพลัง ชามขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยกลีบดอกไม้และสมุนไพร ที่ถูกเปลี่ยน

โฉมหน้าต่อตาของเรา โดยใช้ไนโตรเจนเหลว เปลี่ยนรูปให้ร่วนไหล เดือดปุดฟูฟ่อง

และปั้นเป็นทรง สร้างเป็นลูกเล่นให้ผู้ทานได้มีปฏิสัมพันธ์ที่มากขึ้นกับจานอาหาร

เราได้รับคำแนะนำให้ทำการบดมันด้วยสากก่อนที่จะเติมคื่นฉ่ายเชอเบ็ต โรยหน้าให้

สดชื่นอีกครั้ง จานนี้ถือเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนถึงสิ่งที่เชฟทำอยู่ที่นี่ นั่นคือการดึงดูด

สายตาของเรา มือของเรา หูของเรารวมถึงการรับรู้กลิ่นและรสชาติผ่านโชว์ที่มีการ



ด้วยไวน์ที่มีชื่อทั้งระดับภูมิภาคและระดับนานาชาติ พร้อมด้วยรสชาติที่เข้มข้นของ

อาหารในเมนู โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหมาะกับไวน์แบบ Zing และยังปรับรสได้ดีกับไวน์

แบบ Reisling ด้วย

ญี่ปุ่น - แอฟริกา ผสมผสานดั่งสวรรค์สร้าง?


Tea smoked duck, fermented pear, binchotan dressing, miso aubergine


Tuna, broad bean tamari, kelp




คำตอบของTempelhoff คือการที่เขาได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์จากการเดินทาง และ

ในทางปฏิบัติแล้ว มันคือสิ่งที่นักทานในเมืองยุคใหม่กำลังสนใจอยู่ เขาอธิบาย

ต่อว่า “การจะเป็นร้านอาหารในเมืองใหญ่ที่ผู้คนมีงานยุ่งสุดตัว และมีแนวโน้มที่จะ

ต้องการประสบการณ์ที่ทรงพลัง โดยไม่อยากเสียเวลากับการทดลองเมนูอยู่ตลอด”

เขากล่าวต่อ “ความท้าทายของเราคือการสร้างเมนูทดลองที่สามารถสัมผัสได้ภายใน

สองชั่วโมง และเราก็มองหาคำตอบที่ความเป็นญี่ปุ่น ด้วยการให้เสิร์ฟสตาร์ทเตอร์

และของหวานในจานแบบไคเซกิเล็ก ๆ แบบนี้เองเราสามารถมอบประสบการณ์ที่

หลากหลายทางประสาทสัมผัสให้กับแขกได้ ด้วยอาหารสามหรือสี่คอร์สในเวลา

เดียวกัน มันยิ่งทำให้ประสบการณ์การทานอาหารนั้นสั้นลงได้อย่างมาก”

เชฟ Tempelhoff ได้พบกับความท้าทายโดยการเฉลิมฉลองผลิตผลในท้องถิ่นที่ถูก

ปรุงแต่งด้วยรสชาติแบบเอเชียอันทรงพลัง ซึ่งเสิร์ฟในรูปแบบที่แปลกใหม่ “ เรา

กำลังนำมาซึ่งความกล้าหาญและความมีชีวิตชีวา ที่ร้านอาหารในเมืองใหญ่ทั่วโลก



เรื่องต่อไปนี้ที่เชฟพูดถึง คือการยืนยันการดีไซน์ห้องครัวนี้ “เมื่อพูดถึง open-plan

เราหมายถึงว่ามัน open-plan จริงๆนะครับ!” เขาอุทานอย่างออกรส ขณะที่ผายมืออก

ไปต่อหน้าเรา ร้านอาหารส่วนใหญ่จะประกอบด้วยห้องครัวและพื้นที่เตรียมอาหาร

ซึ่งจะกินพื้นที่ส่วนกลางในการทานอาหารทั้งหมดไป “เราต้องการให้นักทานรู้สึกว่า

เป็นส่วนหนึ่งของโรงละครแห่งนี้ การได้ขึ้นมาพูดคุยกับเรา ดูโชว์การทำอาหารได้

อย่างเปิดเผย!” โดยเวทีของ "การแสดง" ที่ว่านั้นก็คือ Kitchen Counterนั่นเอง ด้วย

การที่เชฟเรียกชื่อมันด้วยความเสน่หา สถานที่ซึ่งผู้ที่อาศัยอยู่ในเมืองที่มีเวลาจำกัด

สามารถดื่มด่ำกับเมนูแต่ละจานที่ค่อย ๆ เผยออกต่อสายตา มากกว่า 14 รายการ

ขณะที่ผมนั่งที่ 'Kitchen Counter' ทอดสายตาไปที่เชฟตอนที่เขากำลังเตรียมอาหาร

ในห้องครัว แสงอาทิตย์อัสดงที่ส่องประกายเข้ามาเหนือยอดเขา Lion's Head ความ

พลุกพล่านของจัตุรัสเก่าแก่และทิวทัศน์บนชั้นดาดฟ้าอันน่าทึ่งของยอดเขา Table

ผมคิดถึงอย่างอื่นไม่ได้เลย นอกจากขอให้ได้กลับไปนั่งบนโต๊ะตัวนั้นที่แอฟริกาใต้

อีกสักครั้ง Chef


Industry Topic:


รับรางวัลมิชลินไกด์ แคลิฟอร์เนีย ปี 2019 ซึ่งเป็น

ครั้งแรกของมิชลินไกด์ในระดับรัฐ ในบรรยากาศการ

เฉลิมฉลองหน้าชายหาดแบบถ่ายทอดสด การขยาย


รางวัลมิชลินไกด์ซานฟรานซิสโก ปี 2019 ปัจุบันนี้

แคลิฟอร์เนียเป็นที่ตั้งของร้านอาหาร 657 ร้านซึ่งขึ้นชื่อ

อยู่ในคู่มือมิชลินเล่มนี้ Gwendal Poullennec ผู้อำนวย

การนานาชาติของมิชลินไกด์ กล่าวหลังจากการเปิด

ตัวคู่มือมิชลินว่า“ มิชลินรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เปิดเผย

การคัดเลือกดาวปี 2019 และเพื่อเฉลิมฉลองเชฟชาว



สหรัฐอเมริกา บรรยากาศการทำอาหารแบบสบาย ๆ




โดยสรุปแล้ว การคัดเลือกมิชลินไกด์ แคลิฟอร์เนีย ปี

2019 ประกอบด้วย:

ร้านอาหาร 7 แห่งที่มี 3 ดาว

ร้านอาหาร 4 แห่งที่มี 2 ดาว


ร้านอาหาร 69 แห่งที่มี 1 ดาว

คู่มือนี้ประกอบด้วยร้านอาหารระดับ 2 ดาวที่แตกต่าง

กันถึง 7 ร้าน:

Campton Place ยังคงสร้างความประทับใจให้กับนัก


สอดคล้องกันในซานฟรานซิสโก ผู้ตรวจสอบรู้สึกตื่น



n / naka นำเสนอ Kaiseki อันชาญฉลาดและทันสมัย

ในห้องอาหารสุดวิเศษในคัลเวอร์ซิตี้ ทุกจานมีทักษะ


Providence ให้บริการอาหารพร้อมทักษะและเทคนิค

ที่ยอดเยี่ยมอย่างต่อเนื่อง เมนูที่เน้นอาหารทะเลของ



Somni ซุกตัวอยู่ที่โรงแรม SLS Beverly Hills และ



ทั้งหลาย ของหวานน่าจดจำเป็นพิเศษและแสดงความ


Sushi Ginza Onodera โดดเด่นด้วยเทคนิคการทำซูชิ

และผลิตภัณฑ์ที่ยอดเยี่ยม แม้แต่ซุปมิโซะนั้นก็พิเศษ


Urasawa เป็นวิหารซูชิอันหรูหราราวเบเวอรี่ฮิลล์อัน

แบบอย่างที่แสดงถึงความรู้และประเพณีที่ลึกซึ้ง เชฟ



Vespertine เป็นจุดหมายปลายทางของคัลเวอร์ซิตีซึ่ง



เทคนิคที่น่าประทับใจ และอาหารที่ไม่คาดคิด

นอกจากนี้ ในปี 2019 มิชลินไกด์แคลิฟอร์เนียยังเพิ่ม

ร้านอาหารระดับ 1 ดาวจำนวน 27 ร้าน:

Addison ให้บริการอาหารฝรั่งเศสร่วมสมัยชั้นดีพร้อม

สัมผัสตามฤดูกาลของแคลิฟอร์เนีย เมนูหรูหราเพียบ



Angler นำโดยเชฟผู้สร้างชื่อให้ตัวเองที่ Saison และ


ใหม่ที่ร้านอาหารใหม่ใกล้กับ Embarcadero การจัดหา





Michelin Guide


90 California


with stars

Aubergine เป็นจุดหมายปลายทางแสนรักที่ยาวนาน

ของนักชิม ตั้งอยู่ในมอนเทอเรย์ เพียบพร้อมด้วยมื้อ

อาหารที่สร้างความประทับใจไม่รู้ลืม ผู้ตรวจสอบรู้สึก



Bistro Na's ให้บริการอาหารจีนระดับฮ่องเต้ ภายใต้


ด้วยการมุ่งเน้นที่คุณภาพของผลิตภัณฑ์ เมนูร้านนี้



CUT จัดเตรียมเนื้อคุณภาพและการเตรียมความพร้อม


ของ Wolfgang Puck เมนูของที่นี่เน้นที่ความคลาสสิค


Dialogue นำเสนอเมนูที่มีการพัฒนามาอย่างยาวนาน


ครัวที่มีวัยวุฒิและคุณวุฒิระดับสูง ผู้ซึ่งเคยเป็นหัวหน้า

ของ NEXT ในชิคาโก การปรุงอาหารส่งมอบแรง


Hana Re มุ่งเน้นไปที่รูปแบบ omakase ดำเนินการโดย


อยู่เล็กน้อยใน Costa Mesa ผลิตภัณฑ์ของที่นี่ล้วนแต่


Harbour House อาศัยความสวยงามของสวนท้องถิ่น




Hayato เป็นผู้มาใหม่ในบรรยากาศการรับประทาน

อาหารในย่านกลางเมืองของลอสแองเจลิส เชฟนำ

เสนอการแสดงออกส่วนตัวของ Kaiskei ที่ใกล้ชิดและ


Kali ได้รับแรงบันดาลใจจากวิสัยทัศน์ของเชฟใน


เกินความคาดหมาย ตู้เย็นที่แสดงเป็ดที่แห้งมานาน ส

เต๊ก และแม้แต่หัวหมู ก็ถือเป็นตัวช่วยการเริ่มต้นบท


เชฟอายุ 27 ปีของ Kato นำเสนอเมนูรสชาติแสนอร่อย

ที่เน้นรสชาติแบบแคลิฟอร์เนียและเอเชีย การใช้ซอส




The Kitchen มอบประสบการณ์การรับประทานอาหาร

แบบอินเตอร์แอคทีฟใน Sacramento ที่เพิ่มขึ้นเป็นสอง

เท่าสำหรับมื้อเย็นและการแสดง ไม่ว่าคุณจะทานหอย


บ้านของคุณในมุมมองที่น่ากลัว เมนูที่ประณีตนี้ก็ยัง


Le Comptoir presents a vegetable-focused menu that

originates from the chef’s own garden in Long Beach.

This intimate Koreatown space seats a mere handful

of diners nightly.

Maude was named after the chef’s late paternal

grandmother and exemplifies meticulous attention to

detail. The tasting menu changes quarterly based on a

single wine region and the results are impressive and


Le Comptoir นำเสนอเมนูที่เน้นผักซึ่งมาจากสวนของ

เชฟในลองบีช พื้นที่ย่านชาวเกาหลีที่เป็นส่วนตัวนี้มีที่


Maude ได้รับการตั้งชื่อตามคุณย่าคุณยายผู้ล่วงลับ

ของเชฟ และเป็นตัวอย่างให้ความใส่ใจในรายละเอียด

อย่างพิถีพิถัน เมนูรสชาติเยี่ยมมีการเปลี่ยนแปลงราย

ไตรมาสตามภูมิภาคของไวน์ และผลลัพธ์ของมันนั้น

ช่างน่าประทับใจและน่าจดจำยิ่ง Chef


Suppliers of Fresh farmed BlueFin Tuna

to the Restauarant Industry from the centre of Bangkok to

ensure immeadiate delivery


Utic Foods (Thailand) Co Ltd Soi


Surawong Road




Tel: 02-267710

Front of House

Words: Jeffrey Benson

แชมเปญดีลักซ์ คือแชมเปญตัวท็อปของบ้านแชมเปญอย่าง the crème de la crème

ที่นำเสนอ(อย่างน้อยก็ในทางทฤษฎี) สุดยอดแชมเปญที่สุดที่ท้องถิ่นนี้จะสามารถ

ผลิตได้ ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วมันจะผลิตจาก Cuvee (ไวน์องุ่นน้ำแรก) ชั้นเลิศของ

ไร่องุ่นที่ดีที่สุด จาก Vintage คุณภาพดีที่สุด และเป็นไวน์ที่มีการบ่มอย่างละเมียด]

tw,หลังจากการเบลน เพื่อให้เกิดความนุ่มลึกและความเข้มข้นได้ที่ เช่นเดียวกันกับ

การเลือกสายพันธุ์และความหลากหลายของ Cuvee แท้ ๆ ส่วนใหญ่แล้วแชมเปญ

ชนิดนี้จะถูกบรรจุในขวดที่หรูหรา ซึ่งมักจะลอกเลียนรูปทรงของ Dom Perignon

ที่เป็นสไตล์จากศตวรรษที่สิบแปด และโดยปกติแล้วจะมีราคาสูงพอสมควร Dom

Perignon, Cristal Louis Roederer, Perrier Jouet Belle Epoque และ Taittinger

Comtes de Champagne, Blanc de Blancs คือสี่แบรนด์ที่มีชื่อเสียงอย่างกว้างขวาง จุด

นี้เองที่ทำให้แชมเปญเหล่านี้มีราคาสูงกว่าถึงสองเท่าตัวเมื่อเทียบกับVintage Blend

แบบธรรมดา และสูงกว่าถึงสามเท่าตัวเมื่อเทียบกับ คำถามที่ตามมาทันทีทันใดเลยก็

คือ แชมเปญชนิดนี้คุ้มค่าหรือไม่ เมื่อทุกวันนี้บ้านแชมเปญเกือบทุกแห่ง ซึ่งไม่ใช่แค่

แหล่งที่เป็นที่ยอมรับที่สุดเท่านั้น แต่ตอนนี้ทุกที่ต่างออกมานำเสนอ Cuvee ที่หรูหรา

และในราคาที่สูงเกินจริง แล้วเรามีสิทธิ์ที่จะขมวดคิ้วสงสัยกับกิจกรรมการตลาดพวก


ด้วยข้อยกเว้นอยู่สองข้อ การเกิดขึ้นของ Cuvee de-luxe นี้ ถือเป็นปรากฏการณ์ที่เพิ่ง


เกิดขึ้นมาไม่นาน ข้อแรกคือ เมื่อหนึ่งร้อยปีที่แล้ว เมื่ออเล็กซานเดอร์ที่ 11 ซาร์แห่ง

บรรดารัสเซียทั้งหลาย ได้สั่งการให้แชมเปญที่เขาจะเสิร์ฟให้แก่แขกของเขาจะต้อง

เสิร์ฟมาในขวดใส เพื่อการที่ว่า เมื่อมันถูกห่อด้วยผ้าลินินสำหรับการเสิร์ฟแล้ว ก็

ต้องสามารถบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าเป็นการตัดสรรของเขาเองโดยเฉพาะ ให้เป็น

เอกลักษณ์แห่งราชสำนัก โดยมี Louis Roederer เป็นผู้จัดหาให้เขา จุดนี้เองทำให้เกิด

แชมเปยสไตล์ Cristal ขึ้น จนกระทั่งเกิดการปฏิวัติในอีก 40 ปี ต่อมา Cristal และ

กลายมาเป็นไวน์รสหวานนั้น ก็ได้ถูกผลิตขึ้นโดยเฉพาะเพื่อส่งมอบให้แก่ซาร์และ

ทายาทของเขา ส่วนข้อที่สอง ที่ถือได้ว่าเป็นผู้บุกเบิกตัวจริงในแนวคิดการนำเสนอ

แชมเปญชั้นยอด นั่นก็คือ Moet et Chandon โดยที่ในปี 1930 Moet ได้ซื้อเอาชื่อ

แบรนด์ที่ไม่ได้ใช้ของ Dom Perignon จาก Mercier (เพื่อจะได้ซื้อ Mercier ด้วยในอีก

40 ปีต่อมา) และในปี 1937 ก็ได้เปิดตัว Cuvee de-luxe ตัวแรกภายใต้ชื่อที่ว่านี้ บรรจุ



แล้วคุณควรจะคาดหวังอะไรจากแชมเปญดีลักซ์? คำตอบสั้น ๆ ก็คือ แล้วคุณควรจะ

คาดหวังอะไรจากแชมเปญดีลักซ์? คำตอบสั้น ๆ ก็คือ สิ่งที่คุณจะได้รับ (หรือควร

จะได้รับ) ไม่มากก็น้อยจากวินเทจซึ่งแตกต่างจากแบบที่ไม่ใช่วินเทจ นั่นก็คือ ความ






มีระดับ ประณีต นุ่มลึกและหรูหรา และความกลมกล่อมพอดีโดยไม่ผ่านการเก็บ ถ้า

ตามคำนิยามแล้ว แชมเปญแบบวินเทจทุกขวดที่มาจากแหล่งวินเทจทั้งหมดนั้น ถือ

ได้ว่าเป็นไวน์ที่ดีมากแล้ว อย่างเช่น ไวน์ที่ผลิตด้วยป้ายวินเทจ ถ้าไวน์วินเทจและ

การเบลนนั้นประสบความสำเร็จอย่างมากมาแล้ว แบบนั้นก็ตัดสินได้เลยว่า การเป็น

แชมเปญดีลักซ์อย่างที่ควรจะเป็นนั้น ต้องมีผลิตภัณฑ์ที่น่าทึ่งอยู่เสมอด้วย แต่น่า

เสียดายกว่า เพราะดูเหมือนว่าแชมเปญวินเทจหลายเจ้าที่วางขายอยู่นั้นส่วนใหญ่จะ

มีอายุน้อยเกินไปด้วยซ้ำ น้อยเสียกว่าที่จะเป็นแบบไม่ใช่วินเทจเสียด้วย ต้องย้ำว่าผม

ไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ว่าด้วยข้อกฎหมายต่าง ๆ อยู่ แต่มันควรจะมีอายุอย่างน้อยสามปี

เมื่อมาถึงมือผู้บริโภคแล้ว และไวน์วินเทจควรมีอายุหกหรือเจ็ดปี ส่วนไวน์ดีลักซ์ก็

อาจมีอายุมากพอกัน หรือเป็นไปได้ว่ามากกว่าด้วยซ้ำ เพราแชมเปญที่ผลิตมาอย่างดี


ในฐานะที่แชมเปญนั้นเป็นเครื่องดื่มก่อนอาหาร าเข้ากันได้กับอาหารทุกจานมาก

ที่สุดในบรรดาไวน์ทุกชนิด มันไปด้วยดีกับปลาและยังดื่มด่ำได้ตลอดมื้ออาหาร แถม

ยังจับคู่กับเนื้อสัตว์ อย่างเนื้อแกะก็ได้ หรือไม่ว่าจะเป็นชีสและของหวานก็ทำได้


เรียกได้ว่ามันคือเครื่องดื่มตลอดกาลสำหรับทุกช่วงเวลาจริง ๆ ไม่ว่าจะเฉลิมฉลอง

ไปจนถึงแสดงความเสียใจ ผู้คนต่างพากันหาเหตุผลที่จะดื่มด่ำกับแชมเปญได้เสมอ

Jeffrey Benson is an approved programme provider,

examiner and adjudicator for the Wine and Spirit

Education Trust and empowered to hold their wine

training courses and examinations anywhere in the


Anyone one who is interested in receiving further

information please contact me at


INGREDIENT: Spanish Persimon




ผลไม้รสชาติเยี่ยมชนิดนี้ถูกเพาะปลูกอยู่ในหุบเขา Ribera del Xúquer (หุบเขาแห่ง

แม่น้ำชูเก) ใกล้กับเมืองวาเลนเซียในประเทศสเปน พวกมันมีรสหวานและเนียนนุ่ม

คล้ายลูกพีชหรือมะม่วงและจะมีให้ทานเฉพาะในช่วงเวลาสั้น ๆ คือตั้งแต่กลางเดือน

ตุลาคมไปจนถึงเดือนมกราคม ในปัจจุบันมีการเพาะปลูกอย่างแพร่หลายในพื้นที่ที่

มีชื่อว่า Rojo Brillante (สีแดงสด) ชื่อนี้ไม่ได้มีที่มาจากสีของมัน ซึ่งจริงๆแล้วมีสีส้ม

สุกปลั่ง และบางครั้งอาจแต้มด้วยลายกระสีน้ำตาลธรรมชาติ ลักษณะแบบนี้ปรากฏ

บนผลไม้ชนิดต่าง ๆ ที่เมื่อสุกงอมแล้วจะใช้บ่งบอกได้ถึงความหวานเป็นพิเศษ เช่น


“Rojo Brillante” ที่ปลูกกันในเขตหุบเขาแม่น้ำชูเก จะมีขนาดใหญ่กว่าและยาวกว่า

สายพันธุ์อื่น ๆ เช่น พันธุ์ชารอนที่มีขนาดป้อมเล็ก ผลไม้พันธุ์พื้นเมืองของภูมิภาคนี้

ถูกค้นพบว่ามีการปลูกครั้งแรกในวาเลนเซียมานานมากกว่า 50 ปีที่มาแล้ว และคาด


Persimon® คือเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนที่ใช้ในการบ่งบอกเอกลักษณ์ของลูก

พลับสายพันธุ์ Rojo Brillante ที่ปลูกในเขตหุบเขาชูเก และบ่งชี้ถึงคุณลักษณะของ

สายพันธุ์ ที่มีเนื้อแน่นและไร้ความฝาด

และจะมีเฉพาะลูกพลับที่มีเครื่องหมายการค้าของ Persimon® นี้เท่านั้น ที่จะได้รับ

การรับรองและปกป้องตราชื่อแหล่งกำเนิดสินค้าแห่งหุบเขาแม่น้ำชูเก โดยที่ตรา

ประทับคุณภาพนี้คือตราประทับหนึ่งเดียวที่มีอยู่ในโลก ทำขึ้นสำหรับลูกพลับและ


เรื่องราวเริ่มขึ้นเมื่อปี 2541 ที่ได้มีการจัดตั้งสภาเพื่อกำกับดูแลการผลิต คุณภาพ

รสชาติ รูปลักษณ์และบรรจุภัณฑ์ของลูกพลับที่ปลูกและได้รับการรับรองในพื้นที่

หุบเขาชูเก ที่กำหนดทั้งเรื่องของมาตรฐานที่สมาชิกผู้เพาะปลูกทั้งหมดจะต้องปฏิบัติ


ด้วยการตรวจสอบอย่างเข้มงวดเพื่อให้ได้รับสถานะP.D.O ผู้บริโภคจึงมั่นใจได้เลย

ว่าแต่ละผลของลูกพลับที่ปรากฏเครื่องหมายการค้าจดทะเบียนของ Persimon® นี้



The Universal

Wine Glass

- lead Free -

A Creation of Rene Gabriel, famous Swiss wine critic -

Bought from Austria to Thailand by Nectar Asia


• A perfect glass shaped to complement ANY wine

• An elegant creation to highlight the bouquet of white, red,

sparkling, dessert wines or even a Gognac

• Dishwasher safe



The Hand-blown GOLD-EDITION

weighs 90 grams only


The machine blown


weighs 150 grams only



Very Light, Nano treated

High quality crystal glass is used for

both variations(standard and gold edition),

compared to lead crystal is stronger, more

scratch resistant and break resistant Nectar Asia (Thailand) bkknectarasia 092-251-2250

When life needs more caramel,

spoil with GOLD

Finest Belgian Chocolate Gold

New caramel chocolate. Same legendary workability.

Callebaut® Finest Belgian Caramel Chocolate Gold

Order ref.: CHK‐R30GOLD ‐ 4 x 2.5 kg bags ‐ Callets

For recipes and inspiration

More magazines by this user
Similar magazines