نقد و بررسی نمایش «رومئو و ژانت» به کارگردانی پویان احمدی

exittheatre
  • No tags were found...

نمایشی آغشته به صداقت و سادگی

به قلم مجید اصغری، منتقد گروه تئاتراگزیت
ارزش‌گذاری منتقد: یک‌ونیم ستاره- قابل تأمل

می شود.‏ در صحنه ای که پسر جوان با خواهر نامزد خود در پذیرابىیبىی تنها می ماند و کم کم قرار

است احساسابىتبىی غریب از نوع عاشقانه در آن ها شکل بگبریبررد،‏ پدر با آن هیبت و سروشکل

روی ‏بجتبجخت پذیرابىیبىی دراز کشیده و تلاش می کند تا ‏بجببجخوابد.‏ ترکیب بندی این صحنه به قدری

استهزا برانگبریبرز است که هر آن چه در آن اتفاق بیفتد را به مضحکه ای پیش پاافتاده تبدیل

می کند.‏ برای ‏همھهممبنیبنن است که عشق پسرجوان با خواهرزنش کاملا کودکانه و زودگذر جلوه

می کند.‏ این مهم در ‏لحللححظه اعبرتبرراف پسر جوان به علاقه اش نسبت به خواهرزنش به اوج خود

می رسد.‏ نا گفته ‏بمنبمماند که بازی سرد وی نبریبرز دقیق،‏ درست و هوسمشسممندانه است.‏ خجالبىتبىی بودن او از

ابتدای ‏بمنبممایش و حبىتبىی رتحنتحج کشیدنش در پایان تفاوبىتبىی با یکدیگر ندارد و این نه از ناتوابىنبىی بلکه از

توانابىیبىی بازیگر است که در جهت خواسته های نویسنده و کارگردابىنبىی پیش رفته تا فضای مد نظر

آن ها را با بازی خود به ‏مجممجخاطب القاء کند.‏ اساسا بازیگران ‏بمنبممایش عنصر موفقیت و شادابىببىی این اثر

هستند که تلاش دارند در این فضای بسیار کوچک،‏ خلاقیت خود را به نقطه نظرات کارگردان

و نویسنده گره زده و اثری شایسته را مقابل چشمان ‏مجممجخاطب به ‏بمنبممایش بگذارند.‏ کارا کبرتبرر لوسبنیبنن

‏(پسر خانواده)‏ را در نظر بیاورید.‏ کسی که سال ها پیش با یک شکست عشقی مواجه شده و

حالا هیچ چبریبرزی برایش مهم نیست جز این که مابقی عمرش را در آفریقا بگذراند.‏ بازی خوب

بازیگر این نقش نه تنها از او فردی افسرده و دپرس درنیاورده بلکه او را به کارا کبرتبرری کمیک و

مضحک تبدیل کرده است.‏ سردی او حبىتبىی نسبت به خودکشی خواهرش نبریبرز خلاقانه و جالب

است.‏ نویسنده با اندرزهای این شخصیت در باب عشق و وفاداری و گاه حبىتبىی تفکرات ضدزنانه

‏همھهممراه شده و تلاش می کند تا حرف او را به کرسی بنشاند.‏ البته نویسنده مسبریبررش را از این

شخصیت جدا کرده و او را نبریبرز به باد نقد می گبریبررد.‏ کارگردان نبریبرز با او و پستچی که فقط صدایش

را می شنو ‏بمیبمم رابطه ای سطحی و کمیک می سازد.‏ این در سطح بودن نوعی ‏بىببىی اعتمادی نسبت به

شخصیت را درما برمی انگبریبرزد.‏ طوری که حبىتبىی ا گر حرفش پایه ی علمی،‏ ‏بجتبججر ‏بىببىی و خردمندانه نبریبرز

داشته باشد،‏ مایل به پذیرشش نیستیم.‏ او خنده دار است اما دوست داشتبىنبىی نیست.‏ ‏بمتبممایز این

دو ویژگی در اثر درمی آید و مهم نیست که چه اندازه از این تلاش سهم کارگردان است و

چه اندازه سهم بازیگر.‏ نتیجه ‏همھهممواره چبریبرزی است که از خروجی اثر درمی آید و این بار نتیجه

رضایت ‏بجببجخش بوده است.‏ بنده هیچ یک از اعضا گروه اجرابىیبىی ‏«رومئو و ژانت»‏ را ‏بمنبممی شناسم اما

More magazines by this user
Similar magazines