نقد و بررسی نمایش «پارتی» به نویسندگی و کارگردانی آرش عباسی


exittheatre
  • No tags were found...

آیندگان، وارثان ابتذال

به قلم مجید اصغری، منتقد گروه تئاتراگزیت
ارزش‌گذاری منتقد: نیم‌ستاره- ضعیف

پیش نقد:‏

گاه عملکرد هیئت انتخاب آثار برای اجرا در ‏مجممججموعه تئاترشهر متحبریبررم می کند.‏ البته این ‏بجتبجحبریبرر

نشان از ناآشنا بودن با سیاست های دوستان نیست.‏ مثلا آرش عباسی که هم ا کنون سخت و

فشرده درگبریبرر جشنواره فیلم کوتاه ‏بهتبههران است،‏ ‏بمنبممایش ‏«پاربىتبىی»‏ را نبریبرز روی صحنه دارد.‏ وی در

بهببههبرتبررین حالت باید نیمی از حواسش را در اجرا گذاشته و نیمی دیگر را در جشنواره فیلم که

در هر صورت جفابىیبىی است به هر دوی آن ها.‏ یک بام و دو هوا کار کردن نتیجه اش چه

می شود؟!‏ ایشان که می دانستند که در این ایام چه برنامه ای در پیش داشته و قبول چه

مسئولیبىتبىی را کرده اند،‏ برای چه اجرا در تئاترشهر را پذیرفتند؟!‏ برای حقبریبرر این مورد نشان از

‏بىببىی اهمھهممیبىتبىی نسبت به اجرا و ‏مجممجخاطب را به ‏همھهممراه دارد.‏ کارگردان یک ‏بمنبممایش به مراتب باید حاضرتر

از بازیگران روی صحنه باشد تا هر شب ببیند که چه گلی به سر ‏مجممجخاطب زده و یا چه گندی

روی صحنه بالا آورده است.‏

و اما نقد:‏

از قرار معلوم مبنتبنن ‏بمنبممایش ‏«پاربىتبىی»‏ حدود ده سال پیش نگارش شده است.‏ کاری به حواشی

پبریبررامون ‏بمنبممایش که پیش آمده ندارم،‏ مبنتبنن دزدی باشد یا اصالتش به عباسی منتسب باشد برابمیبمم

علی السویه است.‏ ‏بجببجحث این جاست که مبنتبنن پیش پاافتاده ای چون ‏«پاربىتبىی»‏ بر چه اساس باید پس

از ده سال دوباره روی صحنه رود؟!‏ من با ‏بمنبممایش ‏«هفت دقیقه»‏ با آرش عباسی دیگری مواجه

شده بودم.‏ اساسا عباسی در آن ‏بمنبممایش سطح توقع و معیارهای حقبریبرر را در مورد خودش تا حد

زیادی بالا برد و به طبع احبرتبررام و ستایش بنده نالایق را برانگیخت.‏ حال خودش باید در

خلوت خود یک دو دوتا چهارتابىیبىی کند و ببیند عباسی ‏بمنبممایش ‏«هفت دقیقه»‏ چه سنخیبىتبىی با ‏بمنبممایش

‏«پاربىتبىی»‏ دارد.‏ برای بنده کاملا طبیعی و قابل قبول است که یک نویسنده و یا یک کارگردان در

طول مدت کاری خود،‏ کارهابىیبىی را نوشته و به روی صحنه ببرببررد که ضعیف باشد،‏ یا در فرم

نا کارآمد باشد و یا حبىتبىی نظر هیچ ‏مجممجخاطبىببىی را به خود جلب نکرده باشد،‏ اما این که جهابىنبىی متفاوت

داشته و یا در بدبهیبههی ترین مسائل اختلافات فاحشی داشته باشد را ‏بمنبممی توابمنبمم بپذیرم.‏ مبنتبنن

‏«پاربىتبىی»‏ حبىتبىی برای نویسنده ای چون عباسی می تواند در حکم یک مشق ‏بمنبممایشنامه نویسی باشد

More magazines by this user
Similar magazines