نقد و بررسی نمایش «محرمانه» به نویسندگی و کارگردانی سیدمحسن میرهاشمی

exittheatre
  • No tags were found...

آب‌دوغ‌خیارهای دوران قاجار

به قلم مجید اصغری، منتقد گروه تئاتراگزیت
ارزش‌گذاری منتقد: بدون ستاره- فاقد ارزش

خصوصی سازی ابلهانه و منفعت طلبانه برخی دوستان،‏ استقلالش را از دست داده و به پدیده ای

ضداجتماعی بدل شده است.‏ آخر ما را چه می شود؟!‏ به خدا پیشبرتبرر در ‏همھهممبنیبنن تئاتر آدابىببىی بود،‏ اصولىللىی

داشت و هرکی هرکی نبود.‏ به خدا پیشبرتبرر ا گر کارگردابىنبىی،‏ اثرش با نیم ساعت تاخبریبرر شروع می شد،‏ از

شرم آب می شد و در زمبنیبنن فرو می رفت یا در بدترین حالت،‏ به طور رسمسسممی و سرافکنده از ‏مجممجخاطبان

عذرخواهی می کرد.‏ فرفىقفىی هم نداشت که سالن پر باشد یا تنها یک نفر برای دیدن ‏بمنبممایش آمده باشد.‏

تنها چبریبرزی که یاد گرفته اند این است که بعد از ‏بمنبممایش عجز و ناله کنند که این تئاتر بدبجببجخت و بیچاره

است و جان مادرتان به بقیه هم بگویید که بیایند و از هبرنبررفاخر ‏جمحجممایت کنند!‏ در کجای دنیا دیده اید

که بازیگر با لباس ‏بمنبممایش در کافه ببریبررون از سالن نشسته باشد از جلوی ‏مجممجخاطبان رد شود و برایش هم

اصلا مهم نباشد که کیست و در این مکان چه می کند.‏ خدا رجمحجممت کند مرحوم اسکو ‏بىیبىی را.‏ به خدا

ا گر او می بود،‏ پوست سالمللمم بر بدن چنبنیبنن نابازیگرابىنبىی به جا ‏بمنبممی گذاشت.‏ حال در خود ‏بمنبممایش چه

می گذرد؟ یک ‏بمنبممایش سراسر آب دوغ خیاری قاجاری که نه سرش مشخص است و نه ‏بهتبههش.‏ در این

آشفته بازار از مبریبرزانسن و کارگردابىنبىی صحبت کردن مکروه است.‏ با بازی های بسیار بد،‏ کلیشه ای و

عقب افتاده که دست اندرکاران تئاتر روحوضی را روسفید کرده اند.‏ السا فبریبرروزآذری که صدایش گو ‏بىیبىی

از ته چاه بالا می آید،‏ حسبنیبنن رفیعی که با کفش اسبرپبررت به صحنه می آید و سایر بازیگرابىنبىی که بود و

نبودشان تاثبریبرر چندابىنبىی در اصل ماجرا ‏بمنبممی کند.‏ اصلا کل ماجرا را کنار بگذار ‏بمیبمم و فعلا به آن کاری

نداشته باشیم،‏ آیا قرار نیست تئاتر ما از ‏لحللححاظ فبىنبىی و دید بصری در کمپوزیسیون خود تفاوبىتبىی با تئاتر در

سال های دهه ی بیست و سی ‏سمشسممسی کند؟!‏ تا کی قرار است در تئاتر ما از این مبریبرزانسن های کپک زده

استفاده شود؟!‏ این که بازیگر،‏ بازی خود را ابجنبججام داده و به گوشه صحنه می رود و مانند یک ‏مجممجخاطب

روی صندلىللىی از پیش تعیبنیبنن شده می نشیند و بازی سایر بازیگران ‏بمتبمماشا می کند و هر زمان که نوبت

بازی اش فرا رسید دوباره وارد صحنه می شود.‏ ‏بمنبممی دابمنبمم واقعا دوستان آیا اساسا تئاتر می بینند یا نه؟

حداقل یک سری به سایت یوتوب بزنند و چند تئاتر ببینند و از قید و بند این شاموربىتبىی بازی های دهه

چهلی خلاص شوند.‏

٢٠ دی ١٣٩٨

More magazines by this user
Similar magazines