نقد و بررسی نمایش «ژنرال» به نویسندگی و کارگردانی منوچهرعبدی

exittheatre
  • No tags were found...

اندر حکایت تئاتر خاک‌برسری
  
به قلم مجید اصغری، منتقد گروه تئاتراگزیت
ارزش‌گذاری منتقد: بدون ستاره- فاقد ارزش

خودش را پرورش می دهد.‏ ‏مجممجخاطبىببىی که برای ‏بمتبمماشای اسطوره اش در صحنه پول هنگفت می پردازد،‏

از تاخبریبررها در اجرا غر ‏بمنبممی زند و حبىتبىی برایشان در فضای ‏مجممججازی نبریبرز تبلیغ می کند.‏ خصوصی سازی به

ظاهر از ‏بجببجخش دولبىتبىی جداست اما اهرم نامربىئبىی اوست تا فضای آزاد تئاتری را ‏مجممجحدود و خودی ها را

از غبریبررخودی ها جدا کند.‏ خصوصی سازی ذاتا سازش پذیر است چرا که به سود بیشبرتبرر ‏بهببهها می دهد تا

به آزادی عقیده و بیان.‏ در چنبنیبنن تئاتری می توان نفس کشید؟!‏ ماندن در این فضا به معنای

احاطه مکان و حفظ جبهه فرهنگی نیست زیرا هر که در این فضا ‏بمببمماند لاجرم مسموم می شود.‏

در این وانفسا که کارگردابىنبىی ‏مجممججبور است حذف یک ساعت از اجرایش را تاب بیاورد و در ‏بهنبههایت

اثر مزخرفش را در مقابل چشمان مان به ‏بمنبممایش بگذارد،‏ نقد چنبنیبنن اثری باطل است چرا که

‏«ژنرال»‏ در سطح ماجرا قرار دارد و آن چه که باید به حسابش رسید ریشه ی آن هست که سبب

مصیبت شده.‏ عجیب است از کارگردابىنبىی که ‏بمنبممایشش با دوازده دقیقه تاخبریبرر شروع می شود و در

سخبرنبررابىنبىی قصار خود در رورانس،‏ نه تنها عذرخواهی ‏بمنبممی کند بلکه به اصطلاح علیه نظام سانسور

و قیچی شدن اثرش دم می زند.‏ کاری می کنند که آدمی ‏بمنبممی داند باید ‏بجببجخندد یا گریه کند به حال

این وضعیبىتبىی که برای مان ساخته اند.‏ مدل جالبىببىی است.‏ در عمل سازش و در کلام معبرتبررض.‏ باور

ندارید به جشنواره تئاتر فجر پیش رو بروید و شاهد کارگردانابىنبىی باشید که در اجرایشان اثری از

اعبرتبرراض به وضع موجود نیست اما در رورانس ها زبان ها دراز است و چانه ها فعال.‏ بعدها ‏همھهممبنیبنن

تکه هابىیبىی از سخبرنبررابىنبىی شان را در شبکه های اجتماعی منتشر می کنند تا در حافظه تارتحیتحخ ثبت شود

که چگونه در این خفقان و بگبریبرروببند،‏ دست به افشا گری زده اند و آبرو و حیثیت برای نظام

سانسور و دست های پشت پرده آن نگذشته اند.‏ اما امیدوارم که عوامل اجرابىیبىی گروه ‏بمنبممایش

‏«ژنرال»،‏ از دست اندرکاران پشت صحنه گرفته تا گروه موسیقی،‏ گروه باله،‏ بازیگران،‏ نویسنده و

کارگردان اثر،‏ جایگاه درست و حقیقی خود را شناخته و از این پس با خود ‏بمتبممرین کنند تا به هر

قیمبىتبىی که شده پا به صحنه نگذارند.‏ تئاتر را درست بیاموزند و از اهداف حقیقی اش که بیان

حقیقت است غافل نشوند.‏ صحنه ای که مال ‏سمشسمماست،‏ بیانگر حقیقت است نه آن صحنه ای که

برایتان می آرایند.‏

۵ ‏بهببههمن ١٣٩٨

More magazines by this user
Similar magazines