Δημήτρης Βηχαήλ (Kαθηγητής Ροχαλογίας, Hr.Ft.) - Περί φλέγματος

psy.rabbit
  • No tags were found...

Σημείωση του συγγραφέα:

Αυτό το κείμενο επρόκειτο να κυκλοφορήσει ως βιβλίο την Άνοιξη του
2020 από τις εκδόσεις Κακός Βήχας. Όμως το υγιεινιστικό πραξικόπημα
και η εδραίωση του παγκόσμιου υγιεινιστικού ολοκληρωτισμού, με αφορμή
άλλον έναν ιό και μέσω εκμετάλλευσης του φόβου του θανάτου, μας
ματαίωσαν τα σχέδια. Έτσι αποφάσισα, σε πρώτη φάση, να το διανείμω
ως pdf.
Επειδή ο σωστός τρόπος για να διαβάζουμε βιβλία είναι ξεφυλλίζοντας
τις τυπωμένες και δεμένες χάρτινες σελίδες τους (όπως ακριβώς ο σωστός

τρόπος για να ακούμε μουσική είναι παίζοντας δίσκους βινυλίου στο πικ-
απ μας), υποσχόμαστε ότι, αν και όταν θα έχουμε ξανά τη δυνατότητα, θα

το τυπώσουμε και θα το κυκλοφορήσουμε. Επίσης σας υποσχόμαστε ότι
θα βήξουμε, θα φτερνιστούμε και, γιατί όχι, θα εκσπερματώσουμε σε όλα
τα αντίτυπα.
Δυστοπική Αθήνα, Δευτέρα 23 Μαρτίου 2020

Δημήτρης Βηχαήλ

Kαθηγητής Ροχαλογίας, Hr.Ft.

Περί φλέγματος

Στη μνήμη του Παναγιώτη Βήχου (1944-2013),

ο οποίος βασανίστηκε μέχρι θανάτου

από αγέλη ψηφιακών τσόγλανων του 21 ου αιώνα.

Είμαι άνθρωπος που βήχει.

Αυτό οφείλεται αναμφίβολα στο γεγονός ότι καπνίζω απ' τα δεκατρία,

πίνω μπάφους απ' τα δεκαέξι και εδώ και πολλά χρόνια είμαι μερακλής

χασικλής πλήρους απασχόλησης.

Αυτό δεν με ταράζει. Έτσι είμαστε εμείς. Φλεγματικοί. Στην πόλη των

χασικλήδων ακούγεται βήχας από παντού, οι δρόμοι είναι γεμάτοι με

ροχάλες και όλα τα παράθυρα είναι ανοιχτά μέσα στο καταχείμωνο. Στο

σαλούν της πόλης των χασικλήδων υπάρχουν πτυελοδοχεία σε κάθε γωνία.

Μολοντούτο ο βήχας μου τείνει να προκαλεί ποικίλες ενοχλητικές

αντιδράσεις ανησυχίας και μέριμνας από άτομα τοποθετημένα σε

περιβάλλοντα στα οποία συμβαίνει να βρεθώ, με συνηθέστερη και

χαρακτηριστικότερη την επείγουσα προσφορά νερού. Διότι φαίνεται ότι οι

δυστυχείς άκαπνοι και άβηχοι με τα κάτασπρα δόντια που μας

περιτριγυρίζουν, όντας αδαείς σε αυτά τα ζητήματα και συνηθισμένοι να

καταπίνουν ό,τι τους σερβίρουν, νομίζουν ότι ο βήχας εν γένει είναι μια

εμπλοκή του λαιμού που θεραπεύεται προς τα μέσα, π.χ. πίνοντας νερό,

έτσι ώστε να ξεμπλοκάρουν τα σκουπιδάκια και να κατεβούν προς το

στομάχι. Όμως φεύ! Καθότι όλοι αυτοί αγνοούν την απλή και οικεία σε

εμάς τους χασικλήδες αλήθεια ότι, σε τέτοιες περιπτώσεις (τουλάχιστον σε

αυτό το είδος βήχα), ένας είναι ο δρόμος, προς τα έξω: να σχηματίσεις,

να ζυγίσεις και να φτύσεις μια παχιά, πηχτή, σιροπιαστή πρασινοκάστανη

ροχάλα, έτσι ώστε να καθαρίσει το σύστημα!

Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο, αφού ενδέχεται να βρίσκεσαι σε

περιβάλλον που αποθαρρύνει το ελεύθερο πτύειν ή μπορεί η χημεία της

ατμόσφαιρας και του ωτορινολαρυγγολογικού και αναπνευστικού

συστήματός σου να μην ευνοεί το σχηματισμό μιας καλής, εύβλητης

χλέπας. Έτσι προκύπτει ο βήχας, καθώς το φλεματοειδές στριφογυρνά

μεταξύ λαιμού και πνευμόνων, σε γαργαλάει και σε πνίγει. Οι άκαπνοι δεν

το κατανοούν αυτό και μας ρωτούν με ειλικρινή αγωνία "Γιατί βήχεις;" και

μας προσφέρουν νερό και μας κουράζουν. Αφήστε μας επιτέλους να

βήξουμε (και να φτύσουμε) ελεύθερα!

1


Η καταπίεση της ροχάλας αλλά, πλέον, και του ίδιου του βήχα,

εντείνεται ιδιαιτέρως στα μέσα μαζικής μεταφοράς και στον

κινηματογράφο, όπου πρέπει να κρατιέσαι και να σφίγγεσαι για να μην

βήξεις, ειδεμή θα σε κοιτάνε οι θείτσες και οι χιπστεράδες με τρόμο,

φοβούμενοι-ες ότι πάσχεις από ασιατική γρίπη, φυματίωση, έμπολα ή

μαύρο θάνατο, και ούτε που τους περνά απ' το μυαλό η σκέψη ότι απλώς

σου γαργαλάει τον ουρανίσκο το επίμαχο φλέμα. Έτσι πνιγόμαστε οι

βηχαλέοι μέσα στις φοβίες του πλήθους.

Όταν όμως φτύνεις επιτέλους την ροχάλα, ω, είναι πραγματική

λύτρωση! Κάποιες ροχάλες συγκλονίζουν όλο το σώμα. Νιώθεις λες και

όλη η μπίχλα του οργανισμού σου, ακόμα και απ' τα πλέον

απομακρυσμένα ακροδάχτυλα, τραβιέται και συσσωρεύεται στο λαιμό σου,

και από εκεί εκτοξεύεται στο σύμπαν, και αδειάζεις απότομα από όλη τη

βρώμα, ξεκολλάει από μέσα σου όλο το τοξικό μίγμα σάλιου, πίσσας, καφέ

και/ή τσαγιού, σοκολάτας, γάλατος, μπύρας, κρασιού, ουίσκι, υγρού

ηλεκτρονικού τσιγάρου, καυσαερίου και νέφους, και το μίασμα προσκρούει

στο έδαφος, και αισθάνεσαι τόσο γαλήνιος και πεντακάθαρος,

ανακουφισμένος, έτοιμος να πιείς μονορούφι ένα τρίφυλλο δίχως ούτε ένα

γκουχ, έτσι ώστε να αρχίσει να σχηματίζεται η επόμενη χλεμπόνα.

Αποφάσισα να γράψω αυτό το βιβλίο ως μια πρό-χειρη [Zu-handen]

απάντηση σε όλα τα εκνευριστικά σανατοπικά "Γιατί βήχεις;" και "Πιες

νερό!" που μου έχουν απευθύνει και θα μου απευθύνουν στο μέλλον οι

άβηχοι. Είναι μια μικρή πραγματεία περί βήχα, φλέματος και των

συναφών και, όπως όλα τα έργα μου, προσφέρει στο νου μου μια

ανακούφιση παρόμοια με εκείνη που προσφέρει στο αναπνευστικό μου η

αποβολή μιας πληθωρικής χλέπας.

Υπάρχουν τόσες ιστορικές προσωπικότητες και τόσα συμβάντα που

συνδέονται με τον βήχα και την ροχάλα! Τί να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την

Βασίλισσα Βηχτώρια (1819-1901), ιδρύτρια του Τάγματος του Στέμματος

της Ινδίας; Τους φοβερούς πολεμιστές Βήχινγκς που σκορπούσαν τον

τρόμο στην μεσαιωνική Ευρώπη; Αμ τους τρομερούς Βηχιγότθους; Την

έλευση της Βιοβηχανικής Επανάστασης του 19 ου αιώνα που συγκλόνισε τον

κόσμο με όλα αυτά τα βηχανήματα;

Για τί να πρωτομιλήσουμε άραγε; Για τη θαυματουργή αλοιφή Βηξ που

αρωμάτισε τόσες νύχτες ασθενών με την χαρακτηριστική μυρουδιά της; Ή

μήπως για τον Ιταλό φιλόσοφο του Διαφωτισμού Τζιαμπατίστα Βίχο

(1668-1744) και τις θεωρίες του για την σπειροειδή ιστορία; Όλοι

γνωρίζουμε τα νοστιμότατα φτυστίκια Αιγίνης, καθώς επίσης και τις

κιθάρες Veex Teardrop και Veex Phantom που έχουν σημαδέψει τόσα και

τόσα garage punk τραγούδια. Όμως πόσοι είναι εξοικειωμένοι με το έργο

του Λούντβηχ Βηχγκενσταϊν (1889-1951), του κορυφαίου φιλοσόφου του

20 ου αιώνα;

Δεν πρέπει βεβαίως να αδικήσουμε τον σπουδαίο οραματιστή Βήχελμ

Ράιχ (1897-1957) που κυνηγήθηκε από το ιατρικό και φαρμακευτικό

κατεστημένο της εποχής του, ούτε και τον μεγάλο σκηνοθέτη Βηχελάντζελο

2


Αντονιόνι (1912-2007). Και πώς θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε το

αριστουργηματικό Βήχεγκανς Γουέικ του Τζέημς Τζόυς (1882-1941) ή τον

Λούντβηχ Βαν Μπετόβηχ (1770-1827), τον κορυφαίο συνθέτη όλων των

εποχών; Μήπως να αγνοήσουμε την διαμάχη μεταξύ Βηχονομάχων και

Βηχονολατρών που συντάραξε την Βυχαντινή Αυτοκρατορία; Τον υπέροχο

Βαρόνο Βηγχάουζεν; Το ημιτοξικό βότανο Βήχιο που λέγεται ότι

θεραπεύει τον βήχα; Το Κοινωνικό Κέντρο "Κ* Βηξ" και την αριστερή

ομάδα street theater "Ρουβήχωνας", που αγωνίζονται για να γίνει κάποια

μέρα πρωθυπουργός ο Δήμαρχος Εξαρχείων; Αμ την αθάνατη πλατεία

Βηχτωρίας, εκεί όπου γνωρίστηκαν ο Ίαν και η Αμαλία Φλέμινγκ και

έδωσαν το πρώτο τους φιλί; Τον απίθανο Βήχτωρα Μπελαντόνα, ποιητή

και ξιφομάχο; Την θρυλική Χλεπαστή του "Νίκος Γκούμας", του παλιού

γηπέδου της ΑΕΚ; Την τραγική Δημοκρατία της Βηχιμάρης (1918-1933);

Την ηρωική Συμμορία Χλεμπονό (1911-1912) που έριξε χλέπα στην

πλέμπα; Την Ροχαλίκη Βουγιουκλάκη (1934-1996) και τον Δημήτρη

Παπαβηχαήλ (1934-2004), το αθάνατο ζευγάρι του παλιού καλού

ελληνικού κινηματογράφου; Το ξέφρενο Ροχ-α-Ρολ, την αγαπημένη

μουσική των Ροχαμπιλάδων; Τον Γάλλο στοχαστή Λουί Ροχαλτουσέρ

(1918-1990), ο οποίος, όπως και ο κορυφαίος συγγραφέας Ουίλιαμ

Μπαροχάλοουζ (1914-1997), αρνήθηκε να καταντήσει σαν τον Ροχάλ

Μπάντι; Τον Ρόχαλον (500.000.000.000.000.000 π.Χ - ;), το φριχτό φτύνος

της μαύρης αβύσσου; Τον ατρόμητο επαναστάτη Σεργκέι Νετσάγεφ (1847-

1882), συγγραφέα του μνημειώδους έργου Η Καταβήχηση του

Χλεπαναστάτη; Τον ευσεβή μοναχό Βηχαρίωνα (1878-1952); Τον

Χλέμπτυ-Ντέμπτυ απ' την Ροχαλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων; Το

σατυρικό περιοδικό Χλέπερτ που σκόρπιζε το γέλιο στη νεολαία την

δεκαετία του 1990; Τα λάμα, τα ζωάκια του Περού που φτύνουν; Η μήπως

το αθάνατο μυθιστόρημα Θα φτύσω στους τάφους σας του Μπορίς Βιαν

(1920-1959);

Ροχαλιακούδες, κουκουβήχιες, χλεμπεκάτσες και άλλα πτυνά

φτεροχαλίζουν και ιπτύονται στον ουρανό!

Υπάρχουν βεβαίως πολλά είδη βήχα πέρα απ' τον χασικλίδικο

ροχαλόβηχα: ο βήχας της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας (βήχαπ),

ο βήχας του άσθματος, της φυματίωσης, του καρκίνου, της αιμόπτυσης,

αλλά και του πνιγμού ενώ τρως και/ή πίνεις, του δακρυγόνου, του

ναυαγού που βγαίνει στην στεριά φτύνοντας αλμυρό νερό, ο αλλεργικός

βήχας, ο νευρικός βήχας και, φυσικά, ο βήχας της ίωσης ή του απλού

κρυολογήματος, καθώς και το καθάρισμα του λαιμού πριν από κάποια

ομιλία. Όλα αυτά μπορούν να υπαχθούν στην γενική κατηγορία του

"τυφλού" βήχα.

Υπάρχει και ένα άλλο είδος βήχα: ο βήχας με νόημα, ο βήχας-εκφορά.

Κάποιοι βήχουν επίτηδες σε συγκεκριμένες στιγμές, εντός συγκεκριμένων

καταστάσεων και συμφραζομένων, για να μεταδώσουν κάποιο

κωδικοποιημένο μήνυμα σε έναν ή περισσότερους δέκτες. Τέτοιου είδους

μηνύματα είναι, π.χ., "Τώρα!", "Είναι αυτή που σου έλεγα", "Σε βρίσκω

3


πολύ ελκυστική και θέλω να κάνουμε έρωτα", "Το έχεις κουράσει",

"Βούλωστο!", "Μήπως είσαι μαλάκας;", "Είμαστε ασφαλίτες και σου

κάνουμε φανερή παρακολούθηση για να σου σπάσουμε τα νεύρα", "Μήπως

να την κάνουμε;" ή οτιδήποτε άλλο, αναλόγως του πλαισίου. Αντιστοίχως,

υπάρχουν και ροχάλες-εκφορές που επενδύονται με προτασιακό

περιεχόμενο, συνήθως δηλώνοντας περιφρόνηση και επιθετικότητα.

Ενίοτε παρατηρείται το φαινόμενο κάποιοι να συγχέουν έκτυπα του

πρώτου είδους βήχα, του λεγόμενου τυφλού, με έκτυπα του δεύτερου

είδους, του βήχα-εκφοράς, και να εκλαμβάνουν ως μηνύματα και

υπονοούμενα τα τυχαία, α-νόητα, αυθόρμητα βηξίματα ή φτυσίματα

προσώπων τοποθετημένων στο περιβάλλον τους. Και εκνευρίζονται,

φρικάρουν και αγανακτούν, και με το δίκιο τους οι άνθρωποι, στο βαθμό

που απ' την οπτική γωνία τους βιώνουν την κατάσταση ως πραγματική.

Η απόδοση νοήματος σε τυφλούς βήχες και τυφλές ροχάλες είναι ένα

χαρακτηριστικό σύμπτωμα της εναλλακτικής νοητικής κατάστασης την

οποία η σύγχρονη ιατρική ονομάζει παράνοια. Αμέτρητοι παρανοϊκοί έχουν

φτάσει στα όρια του αμόκ ή τα έχουν ξεπεράσει, απίστευτα ενοχλημένοι

από όλα αυτά τα χυδαία, πλήρη νοήματος βηξίματα και φτυσίματα που

έρχονται από κάθε κατεύθυνση, ακόμα και από άτομα που δεν έχουν

ξαναδεί ποτέ στην ζωή τους, καθώς κινούνται ανέμελοι στον δρόμο ή

επιβαίνουν στο λεωφορείο, με τα οποία άσχημοι άνθρωποι τους ζαλίζουν

τον πούτσο με προσβλητικούς ισχυρισμούς, ενοχλητικές παραινέσεις και

συγκαταβατικούς καγχασμούς, ενδεχομένως εκπεμπόμενους ακριβώς την

στιγμή που ακούγεται ένας συγκεκριμένος στίχος ή μια λέξη απ' το

ραδιόφωνο ή απ' το διπλανό τραπέζι.

Αυτή η βηχανορραφία είναι μια απ' τις πρώτες προκλήσεις που

συναντά ο ταξιδιώτης, καθώς εισέρχεται στα περίχωρα του μαγικού

κόσμου της σχιζοφρένειας…

Ο λαός, αυτός ο σοφός ηλίθιος, έχει εμπλουτίσει τη γλώσσα με πλήθος

βηχοροχαλικών εκφράσεων. Ας δούμε κάποιες:

-Μην πτύετε / Απαγορεύεται το πτύειν (π.χ. στα παλιά τρόλεϋ).

-Φτυστός ο παππούς του!

-Φτύσ' τον κόρφο σου!

-Φτού σου να μη σε ματιάσω!

-Φτού σου να μην αβασκαθείς!

-Φτύσ' τα μπούτια σου να φυτρώσει σπανάκι!

-Φτύσ' τα μπούτια σου να κάνουμε τσουλήθρα!

-Φτού σκουληκομυρμηγκότρυπα!

-90, 95, 100, φτού και βγαίνω!

-Τους φτύνουν και αυτοί νομίζουν ότι βρέχει.

-Οι γκόμενες είναι σαν τα γραμματόσημα: όσο τις φτύνεις τόσο

κολλάνε.

-Τίς πτύει;

-Τό πτύειν ἐστί φιλοσοφεῖν.

-Το βρετανικό φλέγμα.

4


-Ο Φταχ, ο Αιγύπτιος θεός του πτύειν.

-Φτυνά την γλίτωσα!

-Απορία ψάλτου βηξ.

-Μου κόπηκε ο βήχας.

-Ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται (Αχ-Βηχ!).

-Βήξε μου και γλίστρησα.

-Βήχα Γιάννη είχες πάντα.

-Και όπου βήχει, βήχει…

-Βήξεις ἀφήξεις οὐκ ἐν πολέμῳ θνήξεις.

-Πρὶν ἀλέκτορα βῆξαι τρὶς…

-Vich bin, du vichst!

-Veni, vidi, vihi!

-Vix Populi, Vix Dei…

Μας έχουν πρήξει τα ούμπαλα με το κάπνισμα που βλάπτει σοβαρά

την υγεία, με τις γαμημένες απαγορεύσεις τους και τον φρικιαστικό

ατενιστικό σανατοπικό υγειινισμό τους.

Δεν είδα όμως να τοποθετούν στην κοκακόλα ετικέτες που να γράφουν

"Η Κόκα-Κόλα προκαλεί καρκίνο", ούτε αντίστοιχες ετικέτες στα Γκούντις

και τα Μακντόναλντς, τα οποία προφανώς προκαλούν καρκίνο, ούτε στις

εξατμίσεις των αυτοκινήτων, ούτε στα πατατάκια και τα γαριδάκια, ούτε

στα φουγάρα των εργοστασίων, ούτε στο Νεσκαφέ, ούτε στα αρκουδίσια

κλιματιστικά, ούτε στα λαχανικά που είναι τίγκα στο φάρμακο και την

ορμόνη, ούτε στο γάλα, ούτε στα κρέατα και τα αλλαντικά, ούτε στα

κινητά τηλέφωνα, ούτε στα παγωτά, ούτε στα ρούτερ, ούτε στα τηγάνια,

ούτε στα ψάρια που κολυμπάνε δίπλα στο κουφάρι του Κουρσκ και μέσα

στα απόνερα της Φουκουσίμα, ούτε στους φούρνους μικροκυμάτων, ούτε

στις κεραίες, ούτε απαγόρευσαν τίποτα από όλα αυτά, ούτε τοποθέτησαν

στις πόλεις, ως όφειλαν αν ήθελαν να είναι τίμιοι, ειλικρινείς και συνεπείς,

τεράστιες φωτεινές επιγραφές που να γράφουν "Ο ΑΕΡΑΣ ΠΟΥ

ΑΝΑΠΝΕΕΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΠΟΥ ΠΙΝΕΤΕ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΚΑΡΚΙΝΟ".

Διότι από ό,τι φαίνεται τίποτα από όλα αυτά δεν συμβάλλει στην

εμφάνιση καρκίνου. Μόνο το κάπνισμα. Εσύ κοίτα να μην καπνίζεις και

όλα θα πάνε καλά.

Μια εύλογη υπόθεση που μπορεί να προβάλλει κανείς καθώς έρχεται

αντιμέτωπος με αυτή την τρέλα είναι ότι, στην πραγματικότητα, το ζήτημά

τους δεν είναι η υγεία αλλά ο έλεγχος του πληθυσμού. Απλώς διάφορες

στατιστικές τους έχουν πείσει ότι οι άνθρωποι που καπνίζουν είναι

λιγότερο παραγωγικοί και περισσότερο ατίθασοι. Επιπλέον, η απαγόρευση

του καπνίσματος είναι ένα πείραμα που διερευνά τη δυνατότητα μαζικής

χειραγώγησης του πληθυσμού στο όνομα προφανέστατα ηλίθιων λόγων.

Από την άλλη πλευρά, όσον αφορά εμάς τους χασικλήδες, είναι

εντυπωσιακό το τί έχει περάσει απ' τα πνευμόνια μας όλα αυτά τα

χρόνια: κάτουρο, αμμωνία, εντομοκτόνο, απεμπλουτισμένο ουράνιο απ' το

Κόσσοβο και ποιός ξέρει τί άλλο. Ποιός όμως μπορεί να με πείσει ότι όλα

5


αυτά είναι χειρότερα απ' τα χαρμάνια, τα χημικά και το χαρτί των κοινών

ξενέρωτων βιομηχανικών τσιγάρων περιπτέρου;

Του βήχα [cough's] τα δεσμά [cuffs] μόνο ένας φλεμοτόμος μπορεί να

τα αφαιρέσει.

-Τί να σας ετοιμάσω;

-Μια χλέπα σοκολάτα-μπανάνα.

-Για χλεπερί μας περάσατε; Ψησταριά είμαστε κυρία μου!

-Τότε ένα σις-χλεμπάπ παρακαλώ!

-Σκέτο ή πράσινο;

Τα ψάρια έχουν χλέπια και βήγχια, από όπου βήγχουν και ρογχαλίζουν.

Οι απαίσιοι γραφειοκράτες που φτύνουν το δάχτυλό τους για να

γυρίσουν τις σελίδες κάποιου εγγράφου ή ντοσιέ.

Βηχαλίδα: αυτή που βήχει ελευθέρως· κοπέλα ελευθέρων βηχών. (Ιδέα

του κυρίου φον Μπίλοφ.)

Κλασικό κόλπο για να απαλλαγείς απ' την συμπίεση στο λεωφορείο:

βήχεις και φτύνεις μια καλή αναφωνώντας: "Πουτάνα φυματίωση!"

Αμέσως ανοίγει γύρω σου ένας κύκλος και γίνεσαι άρχοντας.

Πέρα απ' τον ροχαλόβηχα, ο χασισισμός έχει συνδεθεί και με άλλα

θεωρούμενα ως αρνητικά φαινόμενα. Ένα από αυτά είναι οι κρίσεις

πανικού, οι οποίες πυροδοτούνται ενίοτε απ' την χρήση Κάνναβης.

Όσοι έχουν πάθει κρίση πανικού γνωρίζουν από πρώτο χέρι πόσο

οδυνηρή είναι. Οι άκαπνοι ας αρκεστούν σε μια πυκνή περιγραφή:

ταχυπαλμία και γρήγορες βαθιές ανάσες λες και τρέχεις στον μαραθώνιο,

σπασμοί, απίστευτη ένταση στο κεφάλι σου σαν να πρόκειται οσονούπω

να εκραγεί και η αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή πεθαίνεις από έμφραγμα,

εγκεφαλικό, ανεύρυσμα ή αυτόματη εσωτερική ανάφλεξη.

Έχω προσωπική εμπειρία δεκαετιών με κρίσεις πανικού και, τώρα, στα

σαρανταένα, σχετικά χαλαρός, έχοντας πια δαμάσει το άγριο θηρίο

Κάνναβη, έχω καταλήξει σε μια θεωρία σχετική με το ζήτημα, την οποία

θα σας εκθέσω ευθύς αμέσως.

Η υπέροχη νεράιδα Κάνναβη απαιτεί από εμάς να βρισκόμαστε σε όσο

το δυνατόν πληρέστερη εσωτερική και εξωτερική ισορροπία, σε αρμονία με

τον εαυτό μας και το περιβάλλον μας, προκειμένου να ανθίσει μέσα μας η

6


μαστούρα Της σε όλο της το μεγαλείο. Απαιτεί επίσης άπλα, χαλαρότητα,

και ελεύθερο χρόνο. Όταν η ψυχή μας πάσχει από μπλοκαρίσματα,

απωθημένα και εσωτερικές συγκρούσεις ή, ακόμα, όταν προκύπτει

σύγκρουση ανάμεσα στις βαθύτερες επιθυμίες μας και το περιβάλλον μας

ή τον τρόπο ζωής μας, τότε η Κάνναβη, που δεν της αρέσουν τέτοιες

αντιφάσεις, γίνεται κακή μάγισσα, δηλητήριο, μας φρικάρει και μας

πυροδοτεί κρίσεις πανικού.

Επομένως η εκδήλωση κρίσεων πανικού είναι ο τρόπος με τον οποίο η

καλή μας νεράιδα μας ενημερώνει ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα μας και/ή

στη ζωή μας, κάτι το οποίο πρέπει να διορθώσουμε, κάποια αντίφαση την

οποία πρέπει να επιλύσουμε, έτσι ώστε να μπορούμε να συνεχίσουμε να

απολαμβάνουμε τα θέλγητρα της Πράσινης Θεάς. Η χρήση Κάνναβης θα

μπορούσε να λειτουργεί ως ένα τεστ, με το οποίο ελέγχουμε αν

βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο: αν την ακούμε όμορφα και απολαυστικά,

τότε βρισκόμαστε σε αρμονία με τον εαυτό μας και τους γύρω μας και δεν

χρειάζεται να αλλάξουμε τίποτα. Αν όμως παθαίνουμε κρίσεις πανικού,

τότε ξέρουμε ότι κάτι κάνουμε λάθος στην ζωή μας.

Οι περισσότεροι άνθρωποι, οι κοινοί θνητοί, τα πρόβατα που

ακολουθούν τυφλά την πεπατημένη των γονιών τους, όταν έρχονται

αντιμέτωποι με κρίσεις πανικού και με το δίλλημα "ή κόβεις το χόρτο ή

αλλάζεις την ύπαρξή σου", κατά κανόνα επιλέγουν να κόψουν το χόρτο και

συνεχίζουν την μίζερη ζωούλα τους όπως και πριν, δίχως κάνναβη, δίχως

κρίσεις πανικού και δίχως καμία επίλυση των συγκρούσεων. Αντιθέτως, οι

σοβαροί άνθρωποι, οι εκλεκτοί, εκείνοι για τους οποίους δεν νοείται ζωή

δίχως χόρτο, προτιμούν να αλλάξουν όλη την ζωή τους έτσι ώστε να

μπορούν να συνεχίσουν να την πίνουν χαλαρά.

Λέγω λοιπόν ότι, όταν κάποιος βιώνει κρίση πανικού, θα πρέπει να την

καλοδέχεται ως χρήσιμο σημάδι και ακολούθως να αναζητά ποιο ακριβώς

είναι το πρόβλημα στην ολότητα της εσωτερικής και εξωτερικής ζωής του.

Ο ένας μπορεί να μισεί την δουλειά του και, επομένως, αν επιθυμεί να την

πίνει, πρέπει να αλλάξει επάγγελμα. Άλλος μπορεί να πρέπει να χωρίσει

τη γυναίκα του, να μετακομίσει σε άλλη γειτονιά, να αλλάξει σεξουαλικές

ή διατροφικές συνήθειες. Πιο πολύπλοκες εσωτερικές εμπλοκές μπορεί να

απαιτούν χρόνια ψυχανάλυσης για να εντοπιστούν και να επιλυθούν. Αν

τα συμπτώματα επιμένουν, ενδέχεται να χρειάζονται πιο δραστικά μέτρα,

όπως η ολοκληρωτική καταστροφή όλων ανεξαιρέτως των πόλεων που

υπάρχουν στην Γη και η κατάργηση του κράτους, του εμπορεύματος, του

χρήματος και της εργασίας. Σε κάθε περίπτωση το ζητούμενο είναι να

πίνουμε χαλαρά τα τσιγάρα μας.

Ώστε ισχυρίζομαι ότι οι πυροδοτούμενες από χρήση κάνναβης κρίσεις

πανικού είναι ένα ευεργετικό δώρο της Μεγάλης Πράσινης Μητέρας στην

ανθρωπότητα, με τη βοήθεια του οποίου βελτιώνουμε την ζωή μας, τον

εαυτό μας και την σχέση μας με τους άλλους.

Όλα τα παιδάκια εν χορώ: "Σε ευχαριστούμε πολύ αγαπημένη μας

Μαρία Χουάνα!!!"

7


Βροχή: το φαινόμενο κατά το οποίο ο ουρανός φτύνει βροχάλες. Άλλοτε

βηχαλίζει και άλλοτε ρίχνει κανονική μπορόχα.

Κάποτε η χλέπρα θεωρείτο μεγάλη μάστιγα. Έπαιρναν τους χλεπρούς

και τους έκλειναν σε άσυλα και σανατόρια, όπου μπορούσαν να

χλεπιάζουν και να χλεπιάζονται με την ησυχία τους.

Έχουμε βάλει ροχαλάκι εισόδου για να λερώνουν τα πόδια τους οι

επισκέπτες. Γράφει με μεγάλα φιλικά γράμματα: "Χλεμπόν απετίτ!".

Όλοι εσείς οι αβηχάκαπνοι πρέπει επιτέλους να καταλάβετε ότι εσείς

και εμείς ανήκουμε σε διαφορετικά βιολογικά είδη. Δυστυχώς η

ατμόσφαιρα της Γης δεν είναι κατάλληλη για το είδος μας, αφού δεν

περιέχει ούτε νικοτίνη ούτε τετραϋδροκανναβινόλες. Γι' αυτό τον λόγο,

όπως ακριβώς οι δύτες εφοδιάζονται με φιάλες οξυγόνου προκειμένου να

επιβιώσουν στο εχθρικό για τα πνευμόνια τους περιβάλλον της θάλασσας,

έτσι και εμείς εφοδιαζόμαστε με ειδικές συσκευές κάνναβης (τσιγαριλίκια,

πίπες, τσελέμια, εξατμιστές, ναργιλέδες, κ.τ.λ.) έτσι ώστε να επιβιώνουμε

στην εχθρική ατμόσφαιρα της Ξενέρας.

Είναι τόσο απλό αλλά δεν καταλαβαίνετε διότι σας τυφλώνουν το

οχτάωρο και η νηφαλιότητα.

Μια συνήθης έκφραση του συρμού είναι "Οι τιμές είναι φτυνές".

Σημαίνει ότι είναι τόσο χαμηλές που τους αξίζει να τις φτύσουμε.

-Αχ Ευτέρπη, τί έχεις κάνει στα βύχια σου;

-Μανιγκιούχ-Πεντιγκιούχ!

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο λεξάριθμος της λέξης ΒΗΧΑΣ (Β=2, Η=7,

Χ=22, 2+2=4, Α=1, Σ=18, 1+8=9, 2+7+4+1+9=23, 2+3) είναι το μαγικό 5!

(Βλέπε Ιλλουμινάτοι.)

Άλλοι φοράνε μάσκες στο μετρό για να προστατευτούν από μικρόβια

και ιούς που καταφτάνουν στην Αθήνα απ' τα βάθη της Ασίας και της

Αφρικής και άλλοι πέφτουν στα τέσσερα και εισπνέουν καυσαέρια με την

θέλησή τους, ως έμμισθα πειραματόζωα ελέγχου εξατμίσεων.

Το ανθρώπινο είδος παρουσιάζει ποικιλία.

8


-Enough with that cough!

-C'mon baby, it's only because of the stuff! Stop making it tough and just

laugh!

-Arf arf!

Οι Άγγλοι αποικιοκράτες (και ιδίως τα μέλη της βασιλικής αεροπορίας,

της αξέχαστης RAF), αποκαλούσαν "Κάφρους" [Coughers] τους ιθαγενείς

χασικλήδες του ανατολικού τμήματος του Ακρωτηρίου της Νότιας Αφρικής,

επειδή όλη την ώρα έβηχαν [coughed] από τους μπάφους. Η συνήθεια της

χασισοποσίας τους είχε καταστήσει νωθρούς, μαλθακούς και νωχελικούς,

με αποτέλεσμα οι φλεγματικοί Αγγλοσάξονες σπόρτσμεν με τα αποικιακά

σορτσάκια και τα βραβεία κωπηλασίας απ' το Ήτον, που έπιναν μόνο τσάι

και σκοτς, να τους καθυποτάξουν εύκολα, δίχως να ξοδέψουν ούτε μία

σφαίρα.

Αυτό είναι ιστορικό γεγονός: το λέει το ιντερνέτ!

Αποφεύγουμε να τρώμε χοιροχαλινό φλεμονάτο, για να μην

προσβληθούν οι σύντροφοι βήχαν και βηχετέριαν.

Τους προκαλεί αβηχανία και αναγκάζονται να καταφύγουν σε βηχανική

υποστήριξη.

Άσχετα αλλά θέλουν και αυτά να βγουν, ωσάν ροχάλες:

Η μοναξιά του επισκέπτη άλλων διαστάσεων.

Η αγωνία του νυχτοφύλακα του ανατομείου λίγο πριν απ' την

ανάσταση.

Σύμφωνα με την αφήγηση μιας φίλης, κάποτε είχαν στήσει σκηνές στην

Γαύδο, πιθανότατα στον Άη-Γιάννη, δύο χωριστές παρέες, σε διαφορετικές

καβάτζες αλλά αρκετά γειτονικά ώστε να ακούει η μία παρέα τους

θορύβους της άλλης. Η μία παρέα χρησιμοποιούσε κατά κόρον τσελέμια,

ενώ η άλλη έστριβε γάρα.

Σύντομα αναπτύχθηκε ανταγωνισμός μεταξύ τους και χωρίστηκαν σε

Βήχινγκς και Φλέμινγκς, ανάλογα με το προϊόν που παρήγαγε σε αφθονία

κάθε ομάδα.

Τον Ιούνιο του 1997, αφού έδωσα ιστορία, το τελευταίο μάθημα των

πανελληνίων, στις οποίες συμμετείχα για δεύτερη χρονιά, πήγα να βρω

τους φίλους μου για να πλακωθούμε στους μπάφους και να βγάλω

επιτέλους απ' το μυαλό μου όλες εκείνες τις μαλακίες που μάθαινα απ'

έξω όλο τον χρόνο. Όμως εκείνη την εποχή υπήρχε έλλειψη χόρτου και τα

παιδιά μου πρότειναν να πιούμε Περαγκόν, το γνωστό σιρόπι για τον

βήχα, το οποίο και έκανα, με ευτυχές αποτέλεσμα, πέρα απ' το

9


αναμενόμενο κενό μνήμης, να καταφέρω να διαγράψω και όλη την

καταραμένη ιστορία δέσμης!

Ήδη απ' την επόμενη μέρα το μόνο που θυμόμουν και θυμάμαι ακόμα

είναι ότι "[ο] Δημήτριος Καταρτζής ή Φωτιάδης γεννήθηκε στην Πόλη το

1730. Εκεί μεγάλωσε και σπούδασε." Ή κάτι τέτοιο. Και τίποτα άλλο.

Βήξ και κόμιξ:

-Γκουχ γκουχ!

-Χεκ-χεμ! Α-χεμ!

-Γκρρρ! Γκρόμφ!

-Γκασπ!

-Χρρρ-φτου!

Και ακόμη:

-Αψού!

-Χικ!

-Α-φσσρρρουν!

-Μπλιεεεεεργκ!

-Χφτουχ!

-Νγκχ!

Πέρα απ' το βήχειν και το πτύειν, άλλα ενεργήματα του

ωτορινολαρυγγολογικού συστήματος (με επιλεκτική συμμετοχή του

αναπνευστικού και του πεπτικού) είναι το φταρνίζεσθαι, το ρεύεσθαι, ο

λόξιγκας, το χασμουριέσθαι, το φύσημα της μύτης και ο εμετός.

Καμιά φορά, καθώς προσπαθείς να συγκεντρώσεις και να αποβάλλεις

την ροχάλα, φεύγει μαζί της και λίγος εμετούλης που έχει αγκιστρωθεί

πάνω της, για να μην αισθάνεται μοναξιά στο οδόστρωμα η γλυκούλα μας!

Σε κάποιες κουλτούρες το ρέψιμο θεωρείται φιλοφρόνηση προς τον

μάγειρα, όπως και το συγγενικό του ενέργημα του πέρδεσθαι. Αξίζει δε να

σημειωθεί ότι αμφότερα τα ενεργήματα αναπτύσσονται τόσο ηχητικά όσο

και οσφρητικά και ότι, και στις δύο περιπτώσεις, είναι δυνατόν κάποιος να

διαμορφώνει κατά την αισθητική του τόσο την ηχητική όσο και την

οσφρητική διάσταση της εκροής, ρυθμίζοντας αναλόγως την διατροφή του

και ασκώντας τους εμπλεκόμενους μύες.

Όταν έγραφα το διδακτορικό μου με υποτροφία, με υποχρέωναν να

κάνω επιτηρήσεις στην εξεταστική των προπτυχιακών. Σε μια τέτοια

επιτήρηση, δεν θυμάμαι σε ποιο μάθημα, έτυχε, αφ' ενός, να φοράω ένα

λευκό ψυχεδελικό πουκάμισο με κρυσταλλικά λαχούρια τύπου βικτωριανή

ταπετσαρία, αφ' ετέρου να είμαι συναχωμένος και να μην έχω

χαρτομάντηλα. Σε όλη τη διάρκεια της εξέτασης καθόμουν στην έδρα

αδιαφορώντας για τους φοιτητές, χαζεύοντας τις φοιτήτριες και

ρουφώντας μανιωδώς την μύτη μου, η οποία έτρεχε υγρά αβέρτα. Είμαι

βέβαιος ότι με πέρασαν για κοκάκια.

10


Το χασμουρητό συνδέεται με το ξεμάτιασμα, ίσως επειδή τα πράγματα

γίνονται πληκτικά αφού απαλλαγείς απ' τους δαίμονες. Για το φτάρνισμα

λένε ότι συμβαίνει όταν "σε μελετάνε", ανεξαρτήτως του αν σε κατανοούν.

Ένα από τα βασικά συστατικά της ροχάλας, η βάση, η πρωταρχική ύλη

με την οποία χτίζεται, είναι το σάλιο. Ας ακούσουμε και πάλι τον σοφό

ηλίθιο:

-Του τρέχουν τα σάλια.

-Δεν έχει σάλιο.

-Το σαλιώνεις το γραμματόσημο;

-Σαλιαρίζει ο πορνόγερος!

-Θα σε γαμήσω δίχως σάλιο!

-Με σάλιο και υπομονή ο κώλος γίνεται μουνί!

Ίσως σας ενδιαφέρει να μάθετε ότι τα ψυχοφάρμακα που λαμβάνω

προκαλούν υπερσυσσώρευση σάλιου στο στόμα, ωθώντας στα ύψη την

παραγωγή ροχάλας…

Φλέμα και πολιτισμός:

Είμαι βέβαιος ότι η χαρακτηριστική βραχνάδα και γενική τραχύτητα της

φωνής διαφόρων μαύρων και λευκών μπλούζμεν, όπως ο Howlin' Wolf, ο

Captain Beefheart, ο Tom Waits ή ο Lemmy Kilmister, οφείλουν πολλά

στην καλλιέργεια βαλτώδους ροχαλικού οικοσυστήματος στον λάρυγγά

τους, μέσω της συστηματικής χρήσης προϊόντων καπνού, κάνναβης,

αιθυλικής αλκοόλης, ποικιλίας ροφημάτων και πιθανότατα εισπνεόμενων

οπιούχων.

Η κορυφαία ηχογράφηση βήχα στην ιστορία της ανθρωπότητας

εντοπίζεται, φυσικά, ανάμεσα στους παραληρηματικούς φωνητικούς

αυτοσχεδιασμούς του Iggy στο "TV Eye", απ' το δεύτερο LP των Stooges,

το Funhouse (1970), τον κορυφαίο δίσκο όλων των εποχών, ο οποίος

επισκιάζει κάθε άλλη ηχογράφηση που έγινε ποτέ πάνω στην Γη. Άλλος

γνωστός βήχας υπάρχει στην έναρξη του "Sweet Leaf" των Black Sabbath,

καθώς και του "Σκόνη πέτρες λάσπη" του Πουλικάκου. Θα ήταν έγκλημα

να μην αναφερθούν οι αβυσσαλέοι πνιγμοροχαλισμοί των Trashmen στο

"Surfin' Bird" (βλέπε και τις διάφορες παραλλαγές του, τύπου "Bird Bath",

"Bird '65" και "Bird Dance Beat", καθώς και τις εκτελέσεις των Ramones

και, κυρίως, των Cramps - στο Ρόδον την σχολική χρονιά 1994-1995 ο Lux

είχε καταπιεί ολόκληρο το μικρόφωνο). Το "I'm Allergic to Flowers" (1967)

των Jefferson Handkerchief είναι τίγκα στο φτάρνισμα. Το "Cyber Insect"

των Fall ξεκινάει με μυτιές, το "Silence is Sexy" των Einstürzende

Neubauten εισάγεται με άναμμα μπάφου με σπίρτο, ενώ στο "Loose Fit"

των Happy Mondays τον ανάβουν με ζίπο. * "Συνέχεια σε ελέγχουν, ακόμα

* Ο ζίπο είναι άθλιος αναπτήρας. Είναι χρήσιμος μόνο σε ποζεράδες που θέλουν να πουλήσουν μούρη,

σε πρεζάκηδες που θέλουν να στέκεται όρθιος με αναμμένη τη φλόγα για να βράσουν το σταφ στο

κουτάλι και σε ήρωες ταινιών δράσης που τον πετάνε αναμμένο στην αποθήκη, όπου υπάρχει διαρροή

πετρελαίου, και πηδάνε προς τον θρίαμβο καθώς ανατινάσσονται οι κακοί και μαζί τους τα πάντα.

Κατά τ' άλλα βγάζει μια τεράστια ανεξέλεγκτη φλόγα, ιδίως όταν φυσάει, η οποία σου καίει το στόμα,

τη μύτη, τα φρύδια, τα χέρια και τα πνεμόνια, σου στραβοανάβει τους μπάφους και σου ενισχύει τις

ροχάλες.

11


και όταν φτύνεις", λένε εύστοχα οι Γενιά του Χάους στην

"Μπασταρδοκρατία". Ας θυμηθούμε επίσης το French Cough Syrup (1996)

του μεγάλου Jeff Dahl. Οι σύντροφοι βλαχοροκάδες θα μας αναφέρουν

σίγουρα το "Δωσ' μου λίγη ακόμα αγάπη" των Τρυπών. Κατά την γνώμη

μου οι Τρύπες θα μπορούσαν να γίνουν μια πολύ καλή μπάντα (ως "The

Holes", με το κομμάτι "Gimme Some More Lovin'"), αρκεί να έδιωχναν τον

βλάχο, να έβρισκαν έναν σοβαρό τραγουδιστή και να έβαζαν αγγλικό

στίχο. Υπάρχει και ένα συγκρότημα που λέγεται Ουράνια Χλέπα. Αξίζει δε

να αναφερθεί ο στίχος "Τhe radio's got a bad cough", απ' το τραγούδι

"Death Pirouettes" των Yell-Ο-Yell (Hello Hell!, 1984).

Είναι γνωστή η πρακτική διαφόρων μαγείρων, καφετζήδων, σερβιτόρων

και ντελιβεράδων να φτύνουν ροχάλες στο ρόφημα ή το φαγητό πελατών

που αντιπαθούν. Ήξερα έναν εαακίτη ο οποίος για κάποια καλοκαίρια

στις αρχές της δεκαετίας του 2000, δούλευε σερβιτόρος στην Αμοργό και

ισχυριζόταν ότι έφτυνε ροχάλες στην αγαπημένη αστακομακαρονάδα του

Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστοδούλου.

Ωστόσο το γεγονός ότι ο τύπος διάβαζε ή παρίστανε ότι διάβαζε τα

Άπαντα του Ροχαλένιν (1870-1924) στην παραλία (διαφορετικό τόμο κάθε

καλοκαίρι) τον καθιστά αυτομάτως αναξιόπιστο.

Γιατί όμως το λέω αυτό; Επειδή δεν ξέρω για ροχάλες, αλλά το

κορυφαίο τέτοιου τύπου κέρασμα στην ιστορία της μουσικής το έκαναν οι

Ramones, όταν κατούρησαν στην μπύρα που προσέφεραν στον ψαρωμένο

Johnny Rotten στις 4 Ιουλίου του 1976, στα παρασκήνια του Roundhouse,

στο Λονδίνο. Η κορυφαία (εμετο)ροχάλα στην ιστορία της τέχνης οφείλεται

στον Rob Younger, ο οποίος, σε εκείνο το θρυλικό κονσέρτο των Radio

Birdman στο Oxford γύρω στο 1975, ρούφηξε ωμά μυαλά αρνιού από ένα

κρανίο και ακολούθως τα έφτυσε στο κοινό, το οποίο έσπευσε να

εκκενώσει την αίθουσα αηδιασμένο!

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να σας αποχαιρετήσω μικρά μου

ζουζουνάκια, καθότι με καλούν απ' τα κεντρικά [the headquarters],

πιθανότατα για να μου αναθέσουν μια νέα αποστολή.

Γεια σας, να είστε καλά και φαγανά και να θυμάστε την συμβουλή του

μπάρμπα-Μήτσου του Βηχαήλ:

Εις το επανιδείν…

ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΙΣ ΚΑΤΑΠΙΝΕΙΣ

ΟΤΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΙΣ ΦΤΥΝΕΙΣ!

(Μακρινίτσα, Φεβρουάριος - Αθήνα, Αύγουστος 2019)

Λογικά έτσι θα κόλλησε την ηπατίτιδα C, αφού αποκλείεται ο κύριος Παρασκευαΐδης να βάραγε

βελόνια ή, θού κύριε, να τον έπαιρνε απ' τον κώλο!

12


Σημείωση του συγγραφέα:

Αυτό το κείμενο επρόκειτο να κυκλοφορήσει ως βιβλίο την Άνοιξη του

2020 από τις εκδόσεις Κακός Βήχας. Όμως το υγιεινιστικό πραξικόπημα

και η εδραίωση του παγκόσμιου υγιεινιστικού ολοκληρωτισμού, με αφορμή

άλλον έναν ιό και μέσω εκμετάλλευσης του φόβου του θανάτου, μας

ματαίωσαν τα σχέδια. Έτσι αποφάσισα, σε πρώτη φάση, να το διανείμω

ως pdf.

Επειδή ο σωστός τρόπος για να διαβάζουμε βιβλία είναι ξεφυλλίζοντας

τις τυπωμένες και δεμένες χάρτινες σελίδες τους (όπως ακριβώς ο σωστός

τρόπος για να ακούμε μουσική είναι παίζοντας δίσκους βινυλίου στο πικαπ

μας), υποσχόμαστε ότι, αν και όταν θα έχουμε ξανά τη δυνατότητα, θα

το τυπώσουμε και θα το κυκλοφορήσουμε. Επίσης σας υποσχόμαστε ότι

θα βήξουμε, θα φτερνιστούμε και, γιατί όχι, θα εκσπερματώσουμε σε όλα

τα αντίτυπα.

Δυστοπική Αθήνα, Δευτέρα 23 Μαρτίου 2020

13

Similar magazines