RoME MEt RoSItA StEEnBEEK

willemijnvandijk.files.wordpress.com

RoME MEt RoSItA StEEnBEEK

Rosita’s moeder, die zomers haar woonplaats Amersfoort graag verruilt

voor Rome en nu samen met ons op het terras zit, herinnert zich dat ze

Fellini een keer aan de telefoon had. ‘Hij zei: ‘Ik wil u complimenteren met

uw dochter. Het is mijn werk om personages te verzinnen, maar dit had ik

niet kunnen bedenken.’ Ze antwoordde: ‘Ik had een gecultiveerde roos in

mijn hoofd, maar het is een wilde geworden.’

‘Ik ben altijd wel op zoek naar het absurdistische,’ gaat Rosita verder terwijl

ze ons koffie uit een mokapotje schenkt. ‘Eigenlijk is het ook heel Felliniaans

dat ik in een kerk woon. Dit huis is zo bijzonder. Toen Fellini hier

voor het eerst binnenkwam zei hij: ‘Dit is geen huis, dit is een filmset.’ Hij

begon direct met lampen te schuiven, om ander licht te creëren. Hij deed

38

‘Toen ik na al die tijd rome

terugzag, werd het me eens te

meer duidelijk: het decor is er

nog steeds, dit is nog altijd een

filmset.’

dat soort dingen overal, kon het niet laten. Op feestjes kreeg hij altijd de

neiging om het haar van mensen goed te doen of om ze andere kleren aan

te trekken. Overal zag hij beelden en hij wilde die beelden aanpassen, het

plaatje perfect maken. Toen Moravia hier voor het eerst binnenkwam zei

hij juist: ‘Dit is een tikmachine.’ Ze hadden allebei gelijk. Dit is een plek

van pure concentratie, van inspiratie.’

Het Pantheon, de huiskamer

Om die inspiratie op te snuiven en zelf te ervaren, wandelen we de stad

in. We zijn op weg naar het Pantheon en het aangrenzende Piazza della

Rotonda, of zoals Rosita het noemt: het verlengde van haar huiskamer.

Als we voor het imposante Romeinse monument staan zijn we even

sprakeloos. Ook wij merken het: het maakt niet uit hoeveel keer je al op

deze plek stond. De verwondering over de grootsheid blijft altijd. Zoals

wel vaker deze dagen herhalen we woorden uit De laatste vrouw, het boek

dat we tijdens de reis met Rosita stukje bij beetje (her)lezen: ‘Het Pantheon

zette je op je plaats, op je plaats in de tijd, maakte je groot en nietig tegelijk.

Dat mensen tot zoiets bijna goddelijks in staat waren. Als in een versnelde

film zag ik al die miljoenen ogen die door de eeuwen heen vol ontzag naar

die reusachtige zuilen hadden opgekeken en dat nog zouden doen.’

‘Ik houd van het hier en nu,’ brengt Rosita ons terug naar het heden. ‘En

Rome is het hier en nu. Iedereen leeft hier zo in het moment. En dat terwijl

je overal omringd bent door geschiedenis. Misschien geeft juist dat je wel

het gevoel dat het nu moet gebeuren. Alles om me heen blijft inspireren,

het went nooit.’ Rome als thuis, de pleinen van de stad als koffiesalons waar

je mensen ontvangt: ook Fellini zag het zo. Rome was zijn huis, de Via

Condotti een lange gang en de Piazza del Popolo een salon.

Fellini’s terras

We nemen plaats in de ‘salon’, op het terras van het café waar Fellini het

liefst kwam. Dat Canova, het elegante café op de hoek van Piazza del

Popolo en de Via del Babuino, zijn stamcafé was, kun je binnen nog altijd

zien: de muur hangt vol foto’s en tekeningen die aan die tijd herinneren.

‘Hier spraken we vaak af,’ vertelt Rosita als we genieten van een glas witte

wijn in de warme Romeinse middagzon. Haar verschijning hier, tegen de

achtergrond van Piazza del Popolo – een filmdecor par exellence – maakt

het niet moeilijk je voor te stellen hoe het ongeveer geweest moet zijn.

‘We dronken koffie en op een bepaald moment namen we een taxi. Ergens

naartoe.’ Juist op deze plek, waar de ontmoetingen met Fellini vaak begonnen,

vertelt ze ons hoe haar verhaal met hem begon.

Een interessant gezicht

‘Fellini en ik ontmoetten elkaar voor het eerst in 1985. Ik was net in Rome,

om mijn geluk te beproeven in de film, als actrice. Ik was afgestudeerd

en dacht: nu wil ik het leven gaan leven. De wereld gaan zien. Ik had

studententoneel gedaan en grote interesse voor de Italiaanse film. Maar ik

zocht ook gewoon een manier, een excuus, om een tijd in een andere stad

te zijn – het was onderdeel van dat ‘ontdekken van de wereld’. Ik wilde naar

Rome, daarna naar Parijs en dan naar New York.’

Parijs en New York heeft ze nooit gehaald. Rome bleek haar thuis. ‘In

Rome kwam ik al snel bij een castingbureau waar iemand direct opmerkte

dat Fellini waarschijnlijk wel geïnteresseerd in mij zou zijn. Toen ik uiteindelijk

naar Cinecittà mocht om auditie te doen, liep hij toevallig voorbij.

5x

films

geboren

in

cinecittà

Quo Vadis (1951)

Generaal Marcus Vinicius keert terug naar Rome, waar hij

verliefd wordt op Lygia. Door haar raakt hij geïntrigeerd door

het christendom, zeer tegen de wil van keizer Nero in. De titel

van deze film (Waar ga je heen? in het Latijn) verwijst naar de

vraag die Petrus aan Christus stelde tijdens hun ontmoeting

op de Via Appia. Quo Vadis is het debuut van Sophia Loren.

Ben Hur (1959)

Met een van de meest spectaculaire scènes in de filmgeschiedenis:

het wagenrennen. De opnames hiervoor duurden

ruim drie maanden. Er waren dan ook zo’n 15.000 figuranten

nodig. Van de 18 strijdwagens die na werden gemaakt, raakte

de helft al tijdens het repeteren te zwaar beschadigd om nog

te gebruiken voor de echte opnames.

The Godfather – part III (1990)

Tijdens de opnames voor deze derde Godfather-film, geregisseerd

door Francis Ford Coppola, werden Rosita en Fellini

uitgenodigd voor een etentje in Coppola’s caravan. Tijdens

het etentje kwamen plots Andy Garcia en Al Pacino binnenlopen.

‘Een absurde, filmische ervaring. Ook omdat Coppola

vanuit zijn caravan de hele set bestierde. Via microfoons

stuurde hij iedereen aan. Fellini vond dat natuurlijk een

belachelijke vertoning; je moest als regisseur op de set staan,

tussen de mensen, zo vond hij,’ aldus Rosita.

La vita è bella (1997)

Deze tragikomische film over de Tweede Wereldoorlog in

Italië was Roberto Benigni’s grote doorbraak. Hij speelde zelf

de vaderrol in de film, die overladen werd met prijzen, waaronder

de Oscar voor de beste niet-Engelstalige film, de beste

filmmuziek en de beste acteur.

Gangs of New York (2002)

Voor de opnames van deze film van Martin Scorsese werd

Cinecittà deels omgebouwd tot het Broadway zoals het er in

de negentiende eeuw uitzag. De set is nog steeds te bezoeken

– en ook zonder hoofdrolspelers als Leonardo DiCaprio en

Cameron Diaz meer dan indrukwekkend!

39

More magazines by this user
Similar magazines