Views
10 months ago

Art Nouveau

formda kullanılarak,

formda kullanılarak, eskilerin aksine doğanın dinamik kuvvetleri dile getirilmeye çalışılmıştır. Demirin yapı malzemesi olarak kullanılması mimari için önemli bir devrim hareketi olmuştur. Demir; metro girişlerinde, yapıların değişik bölümlerinde, günlük yaşam araç ve objelerinde hem fonksiyonel hem de süs olarak değerlendirilmiştir. Demirin kullanımının yanı sıra Art Nouveau’nun karakteristiklerinden birisi de camın yoğun kullanımı, bunun bir sonucu olarak ışık ve aydınlatma çözümleridir. Aydınlatmanın önem kazanmasıyla cam pencerelerle aydınlatılan merdiven ya da hollerin merkez olarak yerleştirildigi yeni bir plan düzenine gidilmiştir. Art Nouveau mimarlık sanatı 3 aşamada incelenebilir: 1896-1900 yılları arasında, başka stillerin yansımalarının net olarak görüldüğü dönemde Neo Barok denilebilecek motifler ve bitkisel bezemeler ön plandadır. "Gotik'i taklit ya da tekrar etmemeli sadece devam etmeliyiz" diyen Antoni Gaudi yapıtlarında renkli yüzeyler, dalgalı formlar, bol dekorasyon ve organik motifler kullanarak bu akımın ilk örneklerini yaratmıştır. Gotik mimari ve Katalan mimarisinin bir sentezi de sayılan yapıtların her yerinde süsleme öğeleri olarak bükük, kıvrık çizgili hacimler kullanılmıştır. 1905-1914 yılları arası bir geçiş aşamasıdır. Bu dönemde dekoratif süsler sadeleşmiş, çizgiler stilize edilmiş, eğri çizgiler çokgen ve küpler oluşturmaya başlamıştır. 1925’te uluslararası stil (İngilizce: Style Internationale) uygulamaya geçmiş; eğriler, geometrik figürler, yoğun dekor, sistematik sadelik, fantezi-fonksiyon paralellikleri oluşmuştur. Art Nouveau'nun el sanatlarını yayma ilkesi 20. yüzyılda endüstriyel tasarım ilkesini oluşturmuş, el sanatlarının fonksiyonel olması gerekliliği vurgulanmıştır. Mimarlıkta da form fonksiyonu izler. Uluslararası stil de aynı zamanda kübik hacimler oluşturur, düz yüzeyler teras nitelikli katlar ve bu formları tamamlar; yalınlaşan tasarımda yüzeyler dik açılarla birleşir. Bu mimari stilinin tanınmış temsilcileri arasında Le Corbusier, Walter Gropius, Mies van der Rohe, Alvar Aalto sayılabilir.

Uygulayan Sanatçılar Mimarlar Émile André (1871–1933) Gavriil Baranovsky (1860–1920) Ernesto Basile (1857–1932) Vjekoslav Bastl (1872–1947) Peter Behrens (1868–1940) Ferdinand Boberg (1860–1946) Gustave Serrurier-Bovy (1858–1910) Raimondo Tommaso D'Aronco (1857–1932) Lluís Domènech i Montaner (1850–1923) Mikhail Eisenstein (1867–1921) August Endel (1871–1925) Max Fabiani (1865–1962) Eugène Gaillard (1862–1933) Antoni Gaudí (1852–1926) Vladislav Gorodetsky (1863–1930) Hector Guimard (1867–1942) Paul Hankar (1859–1901) Josef Hoffmann (1870–1956) Victor Horta (1861–1947) Lev Kekushev (1862–1919) Ciril Metod Koch (1867–1925) Károly Kós (1883–1977) Béla Lajta (1873–1920) Ödön Lechner (1845–1914) Jules Lavirotte (1864–1924) Charles Rennie Mackintosh (1868–1928) Ede Magyar (1877–1912) Rafael Masó (1880–1935) Ivan Meštrović (1883–1962) Gyula Pártos (1845–1916) Marian Peretiatkovich (1872–1916) Jože Plečnik (1872–1957) Zsigmond Quittner (1859–1918)

JETLER NEDEN AYNI RENKTE?
Birinci Kavimler Göçü
ANADOLU
interia: Katalog