Verenigde Protestantse Kerkgemeenschap Lochem

pglochem.nl

Verenigde Protestantse Kerkgemeenschap Lochem

2 Meditatie

Genesis 11: Verspreiding als zegen. Bijbelse verkenning

Erg lang heb ik gedacht dat het bekende verhaal over de torenbouw van Babel er

één was in de trant van: kijk die mensen nou weer eens hoogmoedig en arrogant

zijn. Totdat ik het verhaal opnieuw ging lezen. Zonder de ballast van de klassieke

uitleg die de kerk der eeuwen eraan heeft gegeven. Met het verwarren van de taal

en het uitstrooien van de mensen over de aarde als een soort straf op de zonde van

die hoogmoed.

Als ik het verhaal zo argeloos mogelijk lees (en eigenlijk vind ik dat je alleen zò

goed kunt lezen) dan kom ik heel ergens anders uit. Om te beginnen bij een verhaal

dat niet vol staat met bittere ernst, maar dat bol staat van heilige humor.

Om te beginnen lees ik dat de mensen een toren gaan bouwen die tot in de hemel

reikt. Ze hebben daarbij een dubbele doelstelling: Ze willen beroemd worden en op

één plek blijven, dicht, knus bij elkaar. Het eerste is ze gelukt, want duizenden jaren

later omarmen wij nog altijd dit verhaal. De tweede doelstelling is niet gehaald,

bij lange na niet. De ene taal die de mensen spraken is uiteengespat in maar liefst

zeventig talen en die hebben zeventig volken over de aardbol helpen uitzwermen.

Nee, op één plek bij elkaar blijven is niet gelukt. Verre van dat. Maar is dat nou zo

erg?

Nog eens even teruglezen naar het begin. Het begin van de bouw. Daar moet de één

of andere verteller, wellicht God zelf ongelofelijk plezier in hebben gehad. Want

erg handig is het begin niet en dat is nog zacht uitgedrukt. Ze starten de onderneming

namelijk in een dal. Lang niet alle vertalingen maken dat duidelijk, maar de

Hebreeuwse verteller wel. Als je een toren wil bouwen die tot in de hemel reikt,

begin dan op een heuvel, zou ik zeggen of op een berg, nog beter. Dat stuk heb je

dan tenminste al gehad en nog “kado” gekregen ook. Zomaar voor niks.

Maar al gauw komt de ware aap uit de mouw. Ze hoeven helemaal niet zo nodig de

hemel in. Ze willen op aarde blijven, dicht bij elkaar. Maar dan komt er helemaal

niks terecht van de roeping van de mens om samen met God de aarde leefbaar te

krijgen en te houden. Want dat was Gods vurige verlangen vanaf den beginne. De

mens als schepper naast God, de mens als hoeder van zijn naaste, als bewaarder

van leven en als bewerker van de aarde. Daar komt niets van terecht als mensen op

één plek samen gaan klonteren en de aarde overlaten aan God, aan de goden, aan

het lot, aan de natuur??? Het interesseert ze niet. De aarde en haar wel en wee: het

zal ze een zorg zijn!

More magazines by this user
Similar magazines