14.04.2020 Views

NAVmagazine april 2020

Create successful ePaper yourself

Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.

6 e JAARGANG

APRIL 2020 1

NAVIGATORS MAGAZINE

Wat kunnen wij leren van Margrietha Reinders?

VERDER:

02 How2connect

03 De ogen geopend

10 Aanstekelijk

12 Levensveranderend

15 Nieuwe column

Peru was het land waar

God ze wilde hebben,

daar waren Mark en

Hanneke helemaal van

overtuigd. Vol goede

moed vertrokken ze,

om na drie maanden

weer naar Nederland ...

4 Pionier

voor Jezus

FOTO: @MIRJAM VAN KLAARBERGEN PHOTOGRAPHY


COLUMN/ACTIVITEITEN

02

Bob

BOB ESMEIJER

DIRECTEUR NAVIGATORS

HOW2

CONNECT

'

GOD IS

AAN HET WERK!

To advance the Gospel of Jesus and his Kingdom into the

Nations through spiritual generations of laborers living

and discipling among the Lost’ (Het doorgeven van het Goede

Nieuws van Jezus en zijn Koninkrijk naar alle volken door

(middel van) geestelijke generaties van arbeiders die leven

en onderwijzen tussen de mensen die God niet kennen.).

In het vorige NAV Magazine schreef ik over het aspect van de zending van

‘arbeiders’ die de buurt in gaan en naar de uitersten van de aarde. Dit keer

een persoonlijke ervaring op dit gebied.

Sinds een jaar, ga ik met een van mijn ex-Philips collega’s (tevens een goede

vriend van mij) regelmatig, iedere 6 tot 8 weken, wandelen. Laten we voor

het gemak mijn vriend Hans noemen. We beginnen met een kop koffie en

praten vervolgens over hoe het de afgelopen weken gegaan is met werk en

familie. In principe kiezen we van tevoren een onderwerp uit waar we over

praten. Hans ziet zichzelf als humanist en is geen christen. Echter, als je

kijkt naar wat Hans belangrijk vindt in het leven en hoe hij dit vorm geeft, dan

kan ik daar regelmatig een voorbeeld aan nemen. Onze gesprekken gaan

over stevige onderwerpen zoals ‘trots’ (iets waar Hans mee worstelt) of

bijvoorbeeld ‘hoe om te gaan met onze aarde.’ Eigenlijk komt ons gesprek

altijd uit op wat we geloven. Hans daagt mij uit om mijn geloof in God uit te

leggen. Ik deel dan dingen uit mijn eigen geloof en ervaring, maar het klinkt

zo zwak … Maar dan realiseer ik me weer dat Jezus ons heeft uitgekozen en

wij niet Hem (Joh 15:16). Geloven in Jezus is een wonder op zich.

Gebed en beschikbaarheid van Annemieke en mij voor mensen zoals Hans,

is wat we kunnen doen. Geduld en volharden zijn niet gemakkelijk, maar

soms zijn er lichtpunten. De laatste keer dat ik Hans zag, gaf hij aan dat hij

psalm 1 had gelezen en mooi vond en het graag samen wilde bespreken ...

God is aan het werk!

De afgelopen 2 jaar besteden wij aandacht aan

How2Pray en How2Read. Gebed en Bijbellezen zijn

twee van de pijlers van ons geloofsleven, zoals ook

afgebeeld staat in deze illustratie van Het Wiel. Dit jaar

geven we aandacht aan de derde pijler, How2Connect,

Christus

getuigen

gemeenschap

die hoort bij de pijler gemeenschap. We centraal geven tips

hoe je jouw leven met God kunt delen met andere

christenen. Misschien ontdek je iets dat bij jou past.

How2Connect, wat bedoelen we daar nu precies mee. Christen

ben je niet in je eentje. Misschien ken je dat oude voorbeeld wel

van een kolenkachel (steenkolen dat zijn van die zwarte dingen die

vroeger in de kachel werden gestopt om het huis te verwarmen.)

Samen maken ze een prachtig gloeiend vuurtje dat de kamer lang

aangenaam warm houdt. Maar als je er een kool uit haalt en je legt

die apart dan gloeit hij nog een poosje, maar langzaam wordt het

minder en minder en uiteindelijk gaat hij uit.

Als christen heb je andere christenen nodig om elkaar te

bemoedigen, samen in de Bijbel te duiken, samen te getuigen,

samen te bidden, samen te delen, samen te aanbidden enzovoorts.

Als geloven alleen maar zou bestaan uit een individueel lijntje naar

God, dan is het moeilijk dat vuur van geloof in stand te houden.

Dat vraagt veel zelfdiscipline en in deze maatschappij, waar er

zoveel is wat onze aandacht afleidt, is dat een hele opgave. We

zijn samen het lichaam van Christus waarin we elkaar aanvullen en

misschien ben jij wel de hand en ik de voet.

Is de kerk daarvoor de enige plek? Nee, maar de kerk is daarvoor

wel een mooie plek, maar er zijn tal van mogelijkheden om dat

te doen. De kerk is er één van en een mooi voorbeeld voor deze

eerste How2Connect. Probeer een kerk te vinden waar jij je veilig,

welkom en thuis voelt. Maak in jouw stad of dorp gerust een

rondje langs de verschillende kerken en gemeentes en neem de

tijd om je keuze te maken. Vraag God om je daarin te leiden zodat

je op die plek komt waar Hij jou wil gebruiken. Ben je eenmaal

daar, maak dan vrienden, blijf in contact en geef jezelf daar de

mogelijkheid om te groeien. Kijk hoe je daar dienstbaar kunt zijn

en verbind je zo aan je kerk en je medechristenen.

Nog meer tips voor How2Connect? Ga naar www.navigators.nl

gebed Woord

de gehoorzame christen

in actie

JIP financieel verzorgt

o.a. de pensioenen voor

de Navigatorstaf

Info: Martijn Brands FFP of Thom Dijkstra, Tel. (085) 2030100

(Zwolle), E-mail: info@jip-financieel.nl, www.jip-financieel.nl


KEERPUNT

NR 1.• APR 2020

03

EEN

INTENSE

VERANDERING ...

‘Mijn geloof is veel

grootser en rijker

geworden.’

Vanwege veiligheidsredenen staat Emmy niet herkenbaar op de foto en is haar naam veranderd

Vol enthousiasme gaat

Emmy naar het Midden-

Oosten om daar aan Gods

koninkrijk te bouwen …

Die bouw voltrekt zich

echter vooral door een

verandering in haarzelf:

INTERVIEW: JEANETTE VOS-SPEK

‘Bij Netwerk was ik er al mee bezig om me

voor God in te zetten: we gingen de stad in om

God daar te laten zien. Het werd me duidelijk

dat God ieder mens wil gebruiken voor het

bouwen in zijn Koninkrijk’

Het zendingsteam in het Midden-Oosten daagt

Emmy uit om elke dag twee uur bezig te zijn

met stille tijd. ‘Ik ging dat wel doen, maar in

het begin vond ik dat zonde van mijn tijd.’

Emmy merkt echter dat het effect heeft op wat

er gebeurt. Ook ervaart ze dat veel teamleden

vloeiend bidden. ‘Ze werkten samen met God,

terwijl ik het meer voor God deed. De passie

die zij hadden wilde ik ook.’

In dat hele proces krijgt Emmy een relatie

met een jongen uit het team. ‘Hij was ook

erg sterk bezig met God en met de heilige

Geest en wij begrepen elkaar op dat gebied

niet zo goed. Vanaf dat moment gaat Emmy

zich meer in het werk van de heilige Geest

verdiepen. Terug in Nederland heeft ze even

geen contact met haar vriend en deze periode

gebruikt ze om voor haar eigen proces te

bidden: de beleving van haar eigen geloof en

het betrekken van de heilige Geest. ‘Ik wilde

graag met hem op een lijn zitten. Maar ik

wilde het ook voor mijzelf omdat ik gezien

had dat mijn teamleden dichter bij God

leefden dan ik.’

Emmy komt erachter dat ze het vooral ook

spannend vindt om zich voor de heilige

Geest open te stellen, maar ze wil dat wel.

Een aantal weken later gaat Emmy met

een vriendin naar Griekenland, naar een

organisatie die christelijke vluchtelingen uit

Arabische landen opvangt. Hier ervaart ze al

de eerste dag het werk van de heilige Geest.

‘Ik kende alleen de basis van een Arabisch

dialect, maar ik sprak een half uur lang

met iemand uit Irak en we begrepen elkaar

volledig.’ Blijkbaar is dit voor beiden op dat

moment heel belangrijk, want de dag daarna

is het anders en hebben ze zelfs moeite om

over simpele dingen te praten.

‘De volgende dag hadden we met alle

mensen die in het centrum waren een

gebedsbijeenkomst. Er gebeurden daar hele

schrijnende dingen. Ik had door dat ze voor

een van de mannen aan het bidden waren,

maar wist niet precies waarom.’ Er wordt in

het Farsi gebeden wat Emmy niet verstaat,

maar ze bidt voor extra kracht voor het gebed

van een van de vrouwen. ‘Terwijl ik dat deed

begon ik opeens in tongen te bidden. Meteen

wist ik wat dit was, het ging maar door en

door. Het was volledig in lijn met mijn gebed.’

Dit gebeurt later nog vaker. Emmy vindt het

logisch dat dit gebeurt, maar ook een gekke

situatie. Ze is er zo perplex van dat ze het aan

bijna niemand vertelt.

Vanaf dat moment gaat ook de Bijbel meer tot

Emmy spreken. ‘Opeens zag ik dingen die mij

eerder niet zo waren opgevallen. Ik herkende

me veel meer in de mensen van de Bijbel en

voelde meer verbondenheid.’ Emmy ervaart

meer stilte en rust. Haar dagelijks leven is

veranderd en verrijkt. ‘Ik heb nu totaal geen

angst meer om overweldigd te zijn door de

heilige Geest. Vooral de beleving van mijn

geloof is veel grootser en rijker geworden.’


INTERVIEW

04

PIONIER

VOOR

JEZUS

'De herinneringen die

ik uit mijn jeugd met

mij meedraag hebben

mijn visie op de mens,

de wereld en op God mee

helpen bouwen.’ Als heel

klein meisje vertrekt

ze met haar ouders

naar het zendingsveld

in Suriname en later

Indonesië. Een tijd

waar ze veel van leert,

maar zich ook anders

en eenzaam voelt. De

gevolgen daarvan werken

nog steeds door, zowel

positief als negatief.

Margrietha Reinders,

pionier in Amsterdam,

heeft die ervaringen

om mogen zetten tot

iets bijzonders.'

INTERVIEW: MARIEKE BOERSMA-LENSEN • FOTOGRAFIE: @MIRJAM VAN KLAARBERGEN PHOTOGRAPHY


NR 1.• APR 2020 05

God spreekt

op verschillende

manieren

tot mensen

‘Mijn eerste herinnering is dat mijn moeder

mij achterliet in de crèche op het schip naar

Paramaribo. Ik was zo verdrietig en dat gevoel

van alleen en eenzaam zijn heeft mijn leven wel

bepaald, net als het gevoel van anders zijn. In een

land waar iedereen een ander ras en een ander

geloof heeft, voel je je buitenstaander. Tegelijk

heb ik heel vroeg geleerd dat er veel werelden anders zijn dan de mijne, maar

dat die ook tot Gods wereld behoren. Mijn vader was daar heel duidelijk

over. Mensen die geen christen zijn, of mensen met een ander geloof en een

andere geschiedenis zijn ook door God gemaakt en verdienen ons respect

en ons luisterend oor. Je mag nooit de realiteit van een ander bespotten of

daarop neerkijken. Ik heb geleerd dat God met verschillende stemmen en

op verschillende manieren tot mensen spreekt. Hij wil zich aan alle mensen

openbaren en doet dat soms heel anders dan wij vanuit onze cultuur denken.'

PLEEGGEZIN

Toen zij elf was en haar zusje tien werden beiden naar Nederland gestuurd

voor vervolgonderwijs. ‘We kwamen in een pleeggezin dat we amper kenden.

Het was zo moeilijk en nachtenlang hebben we gehuild in onze bedjes.

Niet bij papa en mama zijn is voor een kind zo naar. Ik besef dat het voor

mijn ouders ook een groot offer is geweest dat ze moesten brengen voor

de zending. Op school waren we buitenstaanders, stille meisjes die deze

cultuur nog niet begrepen en ook niet begrepen werden. We mistten de

liefde van onze ouders enorm, maar die was er niet. Deze ervaring en het

wonen in zendingslanden maakten dat ik een passie heb voor mensen die

buiten de boot vallen. Iemand vertelde mij ooit dat dit zelfs een naam heeft.

Het Missionary Kids Syndrome. Veel zendingskinderen hebben deze zelfde

passie. Dat drijft mij ook in mijn pionierswerk.’

PIONIER

‘Na mijn theologiestudie vertrok ik niet naar de pastorie, maar werd ik

vrijwilliger bij de Nassaukerk. Deze kerk zet haar deuren open voor dak- en

thuislozen. Daar heb ik gezien wat het Koninkrijk van God is. Er kwamen

intellectuelen, ongeschoolden en ongedocumenteerde immigranten. Ik zag

bijvoorbeeld hoe zij hun weinige bezittingen met elkaar deelden. In 2009

reageerde ik op de vacature van pionier. Ik kreeg de opdracht om in een wijk

zonder kerk nieuwe vormen van kerkzijn op te zetten.’

Kerk in

de kroeg

‘De eerste wijk waar ik mocht werken was Amsterdam Oud-West. Door de

buurt te verkennen en naar plekken te gaan waar veel mensen komen legde

ik contacten en langzamerhand ontstond er een groepje. In een café kwamen

we bij elkaar voor het spiritueel café ‘De zoekende ziel’, een kerk in de kroeg.

Iedereen heeft zingevingsvragen en door bijbelteksten te kiezen die aansloten

bij de beleving van de mensen, kwamen er mooie gesprekken op gang. In een

kerkje wat eigenlijk dicht moest, begonnen we met vieringen. We noemden

het ‘Heilig Vuur West’. De groep groeide. Het waren niet de jonge vlotte

dertigjarige tweeverdieners die ik eigenlijk moest zoeken van de kerk, maar

mensen met een rugzakje, met psychische of fysieke problemen. Mensen

die gehavend waren. Zo ontstond er een kleine gemeente waar kindjes en

volwassenen werden gedoopt. Ik moest ook jonge mensen trekken maar

ik wist niet hoe ik dat voor elkaar moest krijgen. Zo kwamen de Navigators

in beeld. Het dispuut Pampus vroeg of zij een ruimte bij ons konden huren.

We hebben een deal gemaakt. Wij betaalden de huur en in ruil daarvoor

hielpen zij ons de buurtmaaltijden op te zetten. Ik was zo verrast over hun

enthousiasme, hun echte geloof, hoe serieus ze daarover waren. En ze aten


INTERVIEW

06

gewoon mee met de mensen die daar kwamen. Ik vond ze

geweldig! Eenmaal per jaar organiseerden ze ook een zomer

barbecue. Ze doen het nog steeds. Volgens plan heb ik de

gemeentestichting hierna overgedragen aan een jongere

voorganger die ook weer jonge mensen aan zich kon binden.

Mijn nieuwe project werd Betondorp.’

BETONDORP

‘Betondorp is de plek waar Johan Cruijff heeft gewoond.

Een wijk met amper middenstand en veel ouderen die daar

hun hele leven al wonen. Er is veel armoede. We, gelukkig

heb ik een team dat mij helpt, begonnen rond Pasen. We

belden aan en gaven de mensen een zonnebloem met een

paaskaart waarin stond: ‘Een hoopvol Pasen van Betondorp

bloeit, de huiskamerkerk van Betondorp’. Zo ontstonden de

eerste contacten. Ik heb nog steeds contact met iemand

die toen gereageerd heeft. We kregen tips waar we heen

moesten gaan of met wie we moesten gaan praten. Dat

ging eigenlijk vanzelf. Ik kwam in het café en maakte een

praatje met de mensen die alleen zaten, ik leerde mensen

kennen uit het buurthuis, ging bij buurtbewoners op het

bankje zitten, bezocht de huisartsenpost, de apotheek, de

bakker en legde op deze manier relaties. Dat is eng, ik moet

altijd over mijn angst heenstappen, maar als ik het gewoon

doe dan groeien de contacten. Het is niet moeilijk om lief

te zijn voor mensen en echt geïnteresseerd. Zo ontstond

langzamerhand een club mensen die naar de maaltijden

kwamen en kwam er hulp van buurtbewoners, waarvan

overigens de helft niet gelovig is, maar het wel een goed

initiatief vindt. Ook al voel ik me nog regelmatig onzeker

en anders, mijn compassie voor de mensen, die op zoveel

plekken buiten de boot vallen, is groot. Ik verlang ernaar dat

er gemeentes komen die oog en oor hebben voor de noden

van mensen en zo Jezus willen laten zien.’

TIP VOOR NAVIGATORS

‘Geloof in je boodschap en laat zien wat dat voor je betekent,

hoe het je raakt en wat het met je gedaan heeft. Schaam je

niet. Laten zien dat je in God gelooft is een enorme kracht

en die kracht is bestemd voor gewone mensen met gewone

levens. Laten zien dat Jezus de Redder is, dat Hij ons de

weg wijst, dat betekent dat de wereld niet ten onder gaat

maar nieuw wordt. Daar geloof ik in!

Laat door je

compassie

Jezus zien

TEKSTAFETTE

Wat is de favoriete bijbeltekst van Margrietha en waarom?

1 Johannes 4 : 12 ‘Niemand heeft God ooit gezien. Maar als we elkaar liefhebben, blijft God in ons en is zijn liefde in

ons ten volle werkelijkheid geworden.’

Johannes heeft zulke mooie teksten over de liefde. Zo geloof ik ook en ik denk dat God zich openbaart in de liefde.

Niet de romantische liefde, maar in de liefde die zich uit in je belangeloos toewenden naar andere mensen. Dat is

een dimensie dieper. Je kunt God laten kennen en ervaren door zijn liefde op die manier te geven. Bijvoorbeeld door

iemand een kopje soep te geven als hij ziek is.


COLUMN NR 1.• APR 2020

07

Alycia

Onszelf niet al te

serieus nemen

hielp mij om meer

mijzelf te zijn

ALYCIA HOMEYER

KOMT UIT TEXAS (USA),

WERKT BIJ NAVIGATORS

NEDERLAND ALS NAVENTURE

TRAINER EN OOK IS ZIJ

ONDERDEEL VAN HET

INTERNATIONALS TEAM. IN

DEZE COLUMN VERTELT ZIJ

OVER HAAR ZOEKTOCHT

WAT IK ( TOT NU TOE ) LEERDE VAN

GETROUWD ZIJN

Er wordt wel eens gezegd dat

je ruim tienduizend uren nodig

hebt om een expert te worden

in iets. Ik ben nu zes maanden

getrouwd, dus een ding is wel

zeker, ik ben nog geen expert

als het over het huwelijk gaat. Het goede

nieuws is dat ik leer en groei! Dit is de top vijf

van dingen die ik, tot nu toe, leerde over het

huwelijk …

1. Het huwelijk brengt mijn zwakheden naar

voren. Ik merk dat ik waarschijnlijk meer

gericht ben op mijzelf dan ik toe wil geven.

Vanuit mezelf ben ik niet zo dienend en

denk ik sneller aan mijn eigen behoeften

dan aan die van een ander. Oeps. Ik zie

dat als iets waar God mij kan helpen om

te groeien. Ik heb zijn inmenging nodig om

die dingen die sinds mijn huwelijk naar

boven komen te verbeteren. Gelukkig heb ik

een vergevende man die begrijpt dat dit bij het

getrouwd zijn hoort.

2. Samen lachen is essentieel voor een

gezonde connectie met elkaar en met

God. Ik ben verbaasd hoeveel meer ik

gelachen heb het afgelopen jaar. Onszelf

niet al te serieus nemen hielp mij om meer

mezelf te zijn. Ik voel me veiliger in het

door God aan mij gegeven ontwerp, omdat

ik iemand naast me heb die kan lachen

over mijn domme foutjes zonder dat ik me

veroordeeld voel.

3. Goed slapen is belangrijk. Dit lijkt simpel

maar ik heb gemerkt dat ik niet zo’n beste

slaper ben en dat mijn man dat ook niet is.

Daarmee helpen we elkaar niet. Waarom?

Ik ben minder geduldig als ik slecht slaap

en daarom zondig ik meer. Ik probeer te

leren hoe ik goed kan slapen met een

slechte slaper naast mij. Advies en tips zijn

welkom.

4. Vertrouwen op Jezus wat onze toekomst

betreft is een uitdaging. Ik hou van een

strakke planning, al ben ik tegelijkertijd

redelijk flexibel. Ik hou van stabiliteit en

weten wat er gaat komen. Voordat ik mijn

man ontmoette had ik een duidelijk beeld

van hoe de komende vijf jaar eruit zouden

zien. Nu weet ik dat niet. In mijn trouwring

staat Jesaja 52 vers 12 gegraveerd: 'Vertrek

in alle rust want de Heer gaat voor je uit en

de God van Israël vormt je achterhoede'.

Deze waarheid mogen we gaan oefenen in

ons gezamenlijke leven. Ik zie dat vooral

in ons verlangen om kinderen te krijgen.

We hebben geen controle over wanneer en

of dit gaat gebeuren. Toch heeft het een

grote impact op de timing van sommige

van onze plannen. Ik wil niet dat de angst

voor verandering mij tegenhoudt. Als God

ervoor kiest om ons een kind te geven, dan

zorgt Hij ook dat we onze plannen (en onze

levens) daarop kunnen aanpassen.

5. Mannen denken echt anders dan vrouwen.

Ik generaliseer, maar ik ben voortdurend

verbaasd hoe verschillend we zijn van

elkaar. Dat merken we vooral in de stijl

van communiceren. Meer dan eens is mijn

echtgenoot geïrriteerd over mijn behoefte

om door te praten over een probleem,

omdat ik me niet op een lijn met hem voel.

Hij heeft de gave om een onenigheid weg te

stoppen en door te gaan met het volgende.

Ik ben verbaasd en soms gefrustreerd over

hoe dat bij hem werkt. Gelukkig hebben we

veel tijd, hopelijk een jaar of veertig, om

elkaar beter te leren begrijpen.

Veel van jullie die dit lezen zijn veel langer

getrouwd dan ik! Ik weet zeker dat ik van jullie

kan leren. Voel je daarom vrij om te reageren

met waardevolle tips!


INTERVIEW

08

Het is vooral

investeren,

investeren

en nog eens

investeren

Peru was het land waar

God ze wilde hebben,

daar waren Mark en

Hanneke Liefhebber

helemaal van

overtuigd. Vol goede

moed vertrokken ze,

om na drie maanden

weer naar Nederland

terug te keren. Dat was

niet het plan …

INTERVIEW: MARIEKE BOERSMA-LENSEN

HELEMAAL

OP HUN

PLEK...


NR 1.• APR 2020

09

'In 2012 zijn we door Navigators

uitgezonden naar Peru om een

nieuw studentenwerk op te bouwen.

Hanneke was zwanger en na drie

maanden bleek dat er complicaties

waren. We moesten hals over kop terug naar

Nederland zodat Ruben het zou overleven.

Dat was een spannende tijd waarin we onze

toekomst in Peru en de gezondheid van Ruben

helemaal uit handen moesten geven. Toen

hij sterker werd mochten we nog steeds niet

terug, de vlucht was te lang voor hem. Daarom

zijn we zes maanden in Madrid gaan wonen

om het Spaans goed te leren. Begin 2014

mochten we, met Ruben, terug naar Peru.’

HET EERSTE JAAR

‘Het eerste jaar is alles nog nieuw. Gelukkig

lukte het redelijk snel om vriendschappen te

sluiten. We wisten nog niet hoe de dingen hier

werken en maakten soms grappige fouten,

zoals bij Rubens verjaardag. Bij binnenkomst

gaven we onze vrienden taart, heel normaal in

Nederland, maar in Peru is het de gewoonte

om eerst de verjaardag te vieren en tegen

het einde te zingen voor de jarige job en

de taart aan te snijden. Daarmee geef je

aan dat het feest is afgelopen en iedereen

geacht wordt naar huis te gaan. Hahaha die

verwarde blikken bij het uitdelen van de taart

bij binnenkomst. Ook moesten we nog flink

aan de taal werken. Hanneke trok al snel op

met jongeren en in al haar onschuld nam ze

uitdrukkingen van hen over. Dan zei ze wel

eens iets waarvan de anderen zich beschaamt

afvroegen hoe zo’n lieve zendingsvrouw zoiets

kon zeggen. Het kost veel tijd om je echt alles

eigen te maken, zodat je omgeving je goed

begrijpt.’

EEN THUIS?

Mark voelde zich vrij snel thuis omdat hij zich

fulltime op de bediening kon storten en hij

makkelijk contact maakt. Voor Hanneke was

dat anders. ‘Na twee jaar voelde ik me nog

steeds niet thuis en dat was lastig. Ik miste

Nederland zo, maar ik merkte dat God me

hielp om mij helemaal over te geven aan dit

nieuwe leven en mijn thuis in Nederland los

te laten. Sindsdien is het sterk veranderd en

voel ik mij gelukkig helemaal op mijn plek.

De momenten dat ik familie en vrienden mis

blijven wel en wat zou ik dan graag even op de

koffie gaan.’

HET WERK

‘Het echtpaar waarmee we zouden gaan

samenwerken moest een stap terugdoen, dus

waren we op onszelf aangewezen. We hebben

ons toen primair op studenten gefocust. We

bezochten de campus om ze te leren kennen.

Hanneke werd actief bij een lokaal project

onder jongeren in een arme wijk. Het duurde

wel lang voordat we iets met een aantal van

hen hadden opgebouwd. In deze cultuur

levert een goed gesprek niet zomaar een

nieuwe afspraak op. Gelukkig sloot een ander

echtpaar zich bij ons aan en zo konden we

ons werk uitbreiden. Het is vooral investeren,

investeren en nog eens investeren, in de taal,

je thuis, de relaties met buren en de mensen

die op je pad komen.’

HET NU

‘We hebben nu een capabel team van

zes personen en drie groepen. Twee

studentengroepen en een vrouwengroep. We

proberen hen, zowel in groepsverband als eenop-een

te zien, in de hoop dat we vriendschap

We zijn in de

tweede fase beland

sluiten, van elkaar leren en dieper kunnen

gaan. We lopen wel tegen veel uitdagingen

aan bij het werk met de jonge meiden die met

(seksueel) geweld te maken hebben gehad.

Omdat er zoveel in hun levens gebeurt, is het

lastig structureel betrokken te zijn.

Een van onze teamleden is bezig een werk

onder professionals te ontwikkelen door

een bedrijf op te zetten met het idee van een

‘business as mission’.

We zijn duidelijk in de tweede fase beland

en moeten nu zorgen dat het werk stabiel en

zelfstandig wordt. Investeren in deze leiders

en generatie, en hen helpen om door te geven

wat zij zelf ontvangen. Er ontstaat nu een

kerngroep waar we meer aan kwijt kunnen en

daar stoppen we onze beste energie in.’

DE KINDEREN

‘We zijn zo dankbaar dat het goed gaat

met Ruben en Jedidja. Ze voelen zich thuis,

genieten van hun leven en gaan graag naar

school. Jedidja is vrolijk en ondernemend en

heeft een pittig karakter. Ze brengt leven in de

brouwerij. Ruben heeft vrijwel geen last meer

van zijn klachten die de eerste vier jaar van

zijn leven zoveel aandacht vroegen. Het is een

lief, pienter en heel sociaal jochie die iedereen

als een vriend benaderd.’

TOEKOMST

‘We geloven dat ons werk hier nog niet klaar

is. We hebben een duidelijk idee over wat

ervoor nodig is om een gezond, lokaal werk

achter te kunnen laten. In deze fase van ons

leven zijn we ook nog flexibel en beschikbaar

om onze bijdrage te kunnen leveren.

We hopen dat mensen ons hierin blijven

ondersteunen, want dit is alleen mogelijk in

samenwerking met mensen die ons financieel

supporten.

Als de tijd komt om ruimte te maken en in

Lima het stokje over te dragen, dan kijken we

waar God ons op dat moment wil hebben.

Het zou logisch zijn om dan terug te gaan

naar Nederland, maar tegelijkertijd weten we

ons geroepen tot een mobiel leven. Daarom

willen we openstaan voor wat Hij hierin van

ons vraagt. En dan kan dat betekenen dat we

bijvoorbeeld op een andere plek in Peru aan

de slag gaan, of in Nederland of op een andere

plek in de wereld waar God ons roept.’

Belevenissen van Mark en Hanneke kunt u ook volgen

via Marks blog:

https://www.navigators.nl/actueel/categorie/blog-mark


LEF

10

‘We zien jeugdwerkers

vol passie. Jeugdwerkers

die er samen

helemaal voor willen

gaan. We zien dat de

jeugd weer komt!

We waren daar megaverbaasd

over en over

hun enthousiasme!

We plukken nu de

vruchten van de

cultuur die we

proberen te bouwen.’

Kaylee

Frank

INTERVIEW: MATTHIJS DEN DEKKER

EEN AANSTEKELIJKE CULTUUR

Frank en Kaylee Vreugdenhil (23 en

24) stapten twee jaar geleden in

het jeugdwerk van hun gemeente

in het Westland. Het jeugdwerk

was na een moeizame periode uit elkaar

gevallen. Omdat ze als jongere al meededen

in dit jeugdwerk, hebben Frank en Kaylee

belangrijke ideeën over de cultuur die ze

neer willen zetten.

Kaylee: ‘Toen ik voor het eerst kwam, vond

ik het zo spannend, maar uiteindelijk voelde

het echt als thuis. Ik was welkom en voelde

de liefde die er heerste. Er was in die tijd

elke maand een jeugddienst en dan gingen

we begin van de middag al opbouwen.

Sommigen deden licht en geluid, ik ging

boodschappen doen. Je was met elkaar

bezig en dat was zo enorm fijn. Zoiets, die

warme gevoelens als ik daaraan terugdenk,

dat zou ik voor onze jeugd willen.’

ONS DING

Frank: ‘Als ik terugdenk aan die tijd, heb ik

ervaren dat het als jeugd echt ons ding was.

Het was niet iets dat werd georganiseerd,

het was van ons. Ik ging er vrijdagmiddag

om drie uur heen en om elf uur ging ik weer

naar huis. Dat is absurd veel tijd voor een

dienst van anderhalf uur, maar dat maakte

niet uit. We hadden een goede tijd met

elkaar. Het eerste uur deden we niets, een

beetje bijpraten, wat koffie doen. Dat mooie

gevoel dat je daar gewoon bent en het je

eigen ding is en je samen iets bouwt, dat wil

ik ook voor de jeugd.’

‘Als tiener trok ik veel op met Robin, de

jeugdwerker van toen. Hij was voor mij een

mentor en is dat nog steeds. Hij biedt een

plek waar ik mezelf kan zijn en me volledig

geaccepteerd voel. Ik vind het lastig om

kritiek te accepteren van mensen, maar

van Robin kan ik het altijd hebben. Hij is die

persoon die alles mag zeggen. Dat heeft

zich gedurende jaren gevormd. Het is niet

dat het er in een keer was, dat kostte tijd.’

RELATIE

‘Die relatie is belangrijk. Wat ik bij veel

oudere mensen hoor, is het stereotype

dat jongeren niets meer met God te

maken willen hebben. Daardoor gaan ze

overcompenseren, door heel veel dingen

over God te vertellen als ze jeugdwerk

Dat jongeren je

toelaten, daarin zit

de kracht ...

doen. Terwijl de kracht om iets te mogen

geven en te mogen delen, erin zit dat

jongeren je toelaten. Het gaat om de relatie,

anders worden dingen niet meer van je

aangenomen. Ik denk dat we dat nog vaak

onderschatten.’

Tijdens de LEF Learning Community praat

het team van Frank en Kaylee veel over de

cultuur in het jeugdwerk. En samen groeien

ze daarin.

Kaylee: ‘Ik ben superblij dat we nu een

hecht team hebben. Het vermenigvuldigt

zich ook al. Er zijn jeugdwerkers

aangehaakt die zien wat we met elkaar

hebben en daaraan bij willen dragen. De

gemeente ziet het ook. Dat is het mooie: ze

voelen iets, ze zien iets. Het is aanstekelijk.’


WERKPORTRET NR 1.• APR 2020 11

ORGANISEREN MET

IMPACT

Als de op een na jongste

telg uit een gereformeerd

vrijgemaakt gezin was de

Bijbel en het geloof een

groot onderdeel in het leven

van Marjolie Opgelder, de

nieuwe eventmanager van

NSV. Toch was het niet per

se persoonlijk voor haar, dat

kwam pas later …

INTERVIEW: MARIEKE BOERSMA-LENSEN

FOTOGRAFIE: @MIRJAM VAN KLAARBERGEN PHOTOGRAPHY

Met twaalfhonderd

studenten God

intens ervaren ...

geloof leefde voor mij nooit

echt. Ik kende het vooral als

regeltjes van twee keer naar

de kerk, bidden voor het eten

‘Het

en dergelijke. Het was voor mij

meer een vorm dan iets uit mijn hart. Toen ik

op mijn zeventiende op kamers ging geloofde

ik wel dat er iets moest zijn, maar ik snapte niet

hoe dat dan zou werken. Na een poosje leerde ik

Corine kennen en bij haar zag ik iets wat ik ook

wilde hebben. Als zij over Jezus vertelde ging ze

echt stralen. Zij vertelde wat geloof en God voor

haar betekende en nam me mee naar de kerk.

Door haar verlangde ik er echt naar om meer

te leren over geloof. Ik leerde Simon mijn man

kennen en hij is overtuigd christen en zo rolde

het balletje verder. In 2013 liet ik me dopen,

ik ervaarde zoveel enthousiasme, vreugde en

zekerheid, dat ik zeker wist dat dit het was.’

NSEDE

‘Als tiener ging ik, als ik bij mijn zus logeerde,

wel eens mee naar avonden van NSEde. Vanaf

dat ik in Ede studeerde heb ik mij aangesloten

en in die drie jaar was ik nestor, zat ik in het

bestuur en heb ik Naventure gedaan. Ik was

zo enthousiast over de roeping en missie van

Navigators dat ik er graag zou willen werken.

Tijdens een stage bij de events van de EO

merkte ik dat ik dit werk superleuk vond. Toen

ik de vacature voor eventmanager ontdekte bij

Navigators, bleek dat de juiste plek voor mij.

Maar we moesten ook iets regelen voor ons

zoontje Mozes. Een paar dagen later ontmoette

ik een buurvrouw en zij bleek gastouder te zijn

en christen. Precies waar wij naar op zoek

waren. Zo bevestigde God dat mijn keuze goed

was.’

WAT DOE JE?

‘Ik ben verantwoordelijk voor de grote landelijke

events, zoals Focus, Zomerkamp en KNW

(Kringleiders- en Nestoren Weekend). Daarnaast

regel ik de stafdagen voor NSV, Europese events

en hier en daar wat losse dingen tussendoor. Ik

ben daarin de spil. Er zijn meerdere teams, maar

ik zorg dat al die lijntjes bij elkaar komen en

stuur studenten aan die meewerken. Het is zo

tof om te zien wat zij daar weer van leren. Mijn

voornaamste taak is de organisatie van locatie,

de catering, het aansturen van alle teams,

geluid, techniek en tijdens events ons draaiboek

volgen van wie moet waar zijn, hoeveel tijd

heeft de spreker nog en daar overzicht in

houden. Daarnaast zit ik ook bij de inhoudelijke

vergaderingen zodat we de lijntjes heel kort

kunnen houden.

Tijdens het afgelopen Focusweekend

had ik meerdere keren kippenvel; om met

twaalfhonderd studenten God zo te kunnen

ervaren, wow. Dit is waarom we het doen! Het

is zo tof om te zien hoe studenten naar voren

gaan om voor Jezus te kiezen. In de enquêtes

lees ik hoe iemand voor God koos, of opnieuw

voor Hem gaat, of de deur een klein stukje open

heeft gezet. Dat is toch te gek dat we daaraan

mogen bijdragen.’

TOEKOMST

‘Ik ben er blanco in gestapt en een nieuwe,

frisse kijk is altijd goed. Ik vind het

bijvoorbeeld belangrijk om na te blijven

denken over waarom we bepaalde keuzes

maken. Draagt het bij aan het doel, of is het

een vorm geworden? Het lijkt me wel tof, om

ook een dagconferentie te houden waar nog

meer studenten terecht kunnen. Verder is er

zoveel mogelijk binnen wat we doen. Doen we

dit nog op de juiste manier, wat kan er beter?

Bij Focus hebben we bijvoorbeeld de band

helemaal meegenomen in het thema, waarna

zij dat weer toepasten bij de aanbidding. En

dan lezen we terug in de enquête hoeveel

impact dat bij de studenten heeft gehad. Met

dergelijke veranderingen binnen de bestaande

events is nog heel veel te bereiken.’


NSV/INTERVIEW

12

Ik dacht:

Ik word

gewoon

lid-af

EEN LEVENSVERANDERENDE

ONTMOETING

‘Ik geloofde als kind wel dat er een God bestond maar ik dacht niet dat Hij zich om

mij bekommerde.’ Merel (20) groeit op met het idee dat geloven vooral betekent

dat je op zondag netjes naar de kerk gaat. Wanneer ze in haar studententijd lid

wordt van Navigators Studentenvereniging Tilburg (N.S.T.), verbaast ze zich over de

manier waarop verenigingsgenoten hun geloof beleven en voelt ze zich helemaal

niet op haar plek. Merel vertelt hoe ze, na een moeilijke periode, onverwachts een

levensveranderende ontmoeting had met God.

INTERVIEW: MARLIES HOEKMAN • FOTOGRAFIE: @MIRJAM VAN KLAARBERGEN PHOTOGRAPHY

‘Ik ben bij Navigators terecht gekomen

door mijn broer. Hij was lid geworden

van N.S.T. en de veranderingen die ik

bij hem zag maakten me nieuwsgierig.

Hij was veel opener geworden en als

hij thuiskwam deelde hij leuke verhalen over

de vereniging. Tijdens mijn introductietijd heb

ik me daarom ook meteen ingeschreven.’

‘In het begin voelde ik me absoluut niet op

mijn plek bij de vereniging. Het christelijke

jargon zoals ‘stille tijd’ en ‘aanbidding’ zeiden

mij niks. Op woensdagavonden hadden we

een dispuuts-halfuur waarin we een paar

‘bekende’ aanbiddingsnummers zongen.

Iedereen zong dan uit volle borst mee maar

ik kende de nummers niet. Die periode voelde

alsof ik op een treinstation stond in het

buitenland en ik geen enkel bordje kon lezen.

Er zijn momenten geweest waarop ik dacht: Ik

word gewoon lid-af.’


NSV/INTERVIEW/UITGELICHT NR 1.• APR 2020 13

'In de zomer na mijn eerste jaar gingen we

met het dispuut op vakantie naar Tsjechië.

Tijdens die vakantie trok ik veel op met

dispuutsgenootjes Marjolein en Elise en

werden we goede vriendinnen. Ik had ze nog

maar pas ontmoet en daarom kende ik ze

nog niet zo heel goed. Ze waren namelijk

nog maar net teruggekomen van een

discipelschaps training school (DTS). Wat me

opviel aan hen was dat ze écht anders waren,

ze straalden een bepaalde kalmte uit.'

‘Op donderdagavond organiseerden Elise en

Marjolein spontaan een aanbiddingsdienst en

uit respect voor hen besloot ik erheen te gaan.

Aan het einde van de avond boden ze aan om

voor mensen te bidden en ik had sterk het

gevoel dat ik naar hen toe moest voor gebed. Ik

liep erheen en zei: “Ik weet eigenlijk niet zo goed

waarom ik hier sta, want het gaat wel prima met

me”. We baden samen en na een tijdje had een

van hen de indruk dat iets me dwars zat en dat

het met vergeving te maken had. Ik heb op dat

moment een aantal mensen uit mijn verleden

mogen vergeven.’

‘Daarna baden ze verder maar iets in hun

toon klonk anders, het leek krachtiger. Op dat

moment werd ik helemaal gevuld door de

vrede van God. Ik voelde me slap en duizelig

worden en ineens lag ik op de grond. Het is

lastig uit te leggen wat ik op dat moment

ervaarde, maar om een beeldspraak te

gebruiken: Ik voelde me soort pruttelende pot

met macaroni. Ik houd enorm van pasta en

word er super blij van om een pan pasta met

saus te zien pruttelen op het vuur. De geur

vult dan je hele huis en daar word ik rustig en

gelukkig van. Zo voelde ik me op dat moment.

Het duurde misschien maar tien minuten,

maar het heeft alles veranderd, dus dat waren

een goede tien minuten!’

JEZUS (ONLINE) LEREN VOLGEN

De afgelopen tijd is er achter de schermen gewerkt aan een online module met

als titel ‘Jezus leren volgen’. In deze module zijn acht bijbelstudies ontwikkeld

over thema’s zoals: kiezen voor Jezus, je lichaam en God, gerechtigheid en

geven en geld. Wouter Verbree, projectleider van deze module, vertelt: ‘We

willen studenten helpen om zich te verdiepen in de Bijbel en daar te ontdekken wat het

betekent om Jezus te volgen. De online studies bestaan uit korte video’s, inspiratie uit

de Bijbel en bijbehorende vragen. Daarnaast is er per thema extra materiaal beschikbaar

voor wie nog wat verder wil verdiepen.’

Inmiddels worden de studies al op zeer uiteenlopende plekken gebruikt. Wouter: ‘Ik hoorde

van iemand die de studies gebruikt in het contact met haar mentor. En een van onze

verenigingsbesturen heeft de studie over Je lichaam en God gebruikt om zich te verdiepen

in het thema seksualiteit. Ook weet ik van een paar kringleiders die de module met hun

kring doorlopen. Ik ken zelfs een verhaal van iemand die op basis van de studie Kiezen

voor Jezus, opnieuw gekozen heeft om ‘ja’ te zeggen tegen Jezus. Dat is waar we het voor

doen! Dat steeds meer mensen de liefde van de Vader leren kennen en Jezus leren volgen

in hun dagelijks leven.’ De acht studies zijn gratis toegankelijk via bit.ly/jezuslerenvolgen

of navigators.nl/nsv/academy.

‘Sinds dat moment is mijn leven volledig

anders en nu ben ik helemaal on fire voor

God! Na de vakantie is Elise is mijn mentor

geworden en zijn we samen veel de Bijbel

ingedoken. Sinds afgelopen zomer is

Marjolein mijn mentor. Elise en Marjolein

zijn voor mij echt een voorbeeld in hoe ze

discipelschap uitleven. Ze hebben mij dit

op een hele natuurlijke manier meegegeven

en nu kan ik het zelf ook weer doorgeven

aan andere jonge vrouwen, daar ben ik heel

enthousiast over.'

‘Een fijne tool om vernieuwde en verdiepende gesprekken aan te gaan met mijn mentoree’

- Lisanne

'Wat ik aan de lezers wil meegeven is:

Ga je niet aanpassen aan de wereld maar durf

te laten zien dat je anders bent. Dat is juist

hetgeen wat mensen aan het denken zet.’


IMPACT

14

GOD

EN MIJN

WERK...

Werken in de hersenen

van andere mensen. Wat

een verantwoordelijkheid.

Hoe betrek je God daarbij?

Voor Dorien van Zwol,

technisch geneeskundige,

is dit een dagelijkse

werkelijkheid. Hoe gaat zij

daarmee om?

INTERVIEW: MARIEKE BOERSMA-LENSEN

FOTOGRAFIE: @MIRJAM VAN KLAARBERGEN PHOTOGRAPHY

Ik wilde God weer

leren vertrouwen


NR 1.• APR 2020 15

geloof werd

bij Dorien met

de paplepel naar

binnen gegoten.

Jarenlang

bezocht zij een

‘Het

bijbelkamp en

tijdens een van die kampen maakte zij haar

keuze voor God. ‘Dat was een belangrijk

moment en ik heb het op een briefje

geschreven dat nog steeds voorin mijn Bijbel

geplakt zit. Op mijn elfde werd bij mij een

chronische darmziekte gediagnosticeerd en

daardoor werd mijn vertrouwen in God wel op

de proef gesteld. Ik bad veel, ging trouw naar

de kerk, deed alles volgens het boekje en

toch bleef ik ziek. Hoe kon ik nou vertrouwen

dat God goed was, als Hij niet op die manier

voor mij zorgde? Na de middelbare school

deed ik een discipelschaps training school

(DTS) en tijdens de eerste week werd mij

gevraagd wat ik wilde leren in deze periode.

Dat wist ik direct: Ik wilde God weer leren

vertrouwen. Hij liet mij in die periode zien

hoe Hij betrokken wil zijn in mijn dagelijks

leven. Sindsdien kies ik er bewust voor dat

deze ziekte nooit tussen God en mij mag

instaan. Het blijft ingewikkeld, maar God kan

me zo ook gebruiken.’

‘Na mijn DTS ben ik technische geneeskunde

gaan studeren in Enschede. Dit was niet per

se mijn kinderdroom, maar op verschillende

manieren ontdekte ik dat ik iets unieks

heb wat ik mag inzetten. Dat kan op veel

gebieden en manieren. Ik had de zending

in gekund, of de gehandicaptenzorg, maar

ik heb ook een passie voor wetenschap en

puzzels oplossen. Uiteindelijk ontdekte ik

de studie technische geneeskunde. Dat ik

ingeloot werd was voor mij de bevestiging

dat dit Gods plan voor mij was.’

‘Als technisch geneeskundige ben je de

brug tussen de kliniek en de uitgebreide

technische wereld die daaraan verbonden is.

We zien dat steeds meer technieken gebruikt

worden in de zorg om diagnoses te stellen

of therapieën te verbeteren. Een arts heeft

de technische kennis niet om dit verder te

optimaliseren en in te voeren.

Ik werk met epilepsiepatiënten. In

mijn onderzoek implanteren wij een

neurostimulator, een soort pacemaker

met elektrodes, in de hersenen van

epilepsiepatiënten. Met de elektrodes

proberen we het begin van een aanval in de

hersensignalen te herkennen. De stimulator

geeft dan een klein stroompje en ‘reset’ zo de

hersenen, zodat de aanval niet doorzet.’

‘Ik vind het wel spannend om dit werk

te doen. Wij hebben als team een grote

verantwoordelijkheid voor de patiënt en

we doen iets wat zich afspeelt op de rand

van wat bekend is. Gelukkig merk ik dat ik

daarmee bij God terecht kan en om wijsheid

kan bidden. Het was zo bijzonder dat ik,

na de eerste implantatie, las dat God zal

antwoorden als we om hulp roepen en Hij

grote en geweldige dingen zal laten zien

waarvan we nu nog niets weten (Jer. 33:3).

Dat bemoedigde mij enorm. God is de Maker

van onze hersenen, bij wie kan ik nu beter

om raad vragen dan bij Hem? Als ik Hem

in de stilte opzoek, merk ik dat er hoop

en geruststelling komt. Ik ben blij dat een

spreker bij NSE een keer benadrukte dat het

goed is om in je studententijd gewoontes,

zoals stille tijd, aan te leren. Nu houd ik

het makkelijker vol in de hectiek van mijn

burgerleven.’

‘Er zijn ook dingen op mijn werk waar ik mee

worstel. In de wetenschap is het belangrijk

dat je erg goed laat zien waarin jij de expert

bent. Jezus zegt: dien de ander. Hoe kan

ik het dienen van de ander dan toepassen

zonder over mij heen te laten lopen? Tijdens

Queeste, een event van IMPACT, inspireerde

Bob Esmeijer mij daarin. Hij vertelde dat hij

dit ook lastig vond; hij maakte bijvoorbeeld

eens een prachtige PowerPoint en zijn baas

liep er mee weg. Het raakte mij dat Bob

vertelde dat je God kunt dienen, door het dan

toch maar gewoon te doen. Zo’n voorbeeld

laat mij zien hoe ik Gods principes concreet

in mijn werk kan toepassen.

Ook vind ik het soms moeilijk om mijn

frustratie, over hoe iemand iets afhandelt, ter

sprake te brengen. Maar ik kwam erachter

dat ik, door dat niet te doen, de ander niet

liefhad. Ik blijf dan met mijn negativiteit

over die ander zitten. Ik ben best trots dat

ik uiteindelijk het gesprek hierover aanging

en daardoor de ander in zijn waarde liet. Ik

besefte dat we allemaal Gods kinderen zijn

en ik daarom op een positieve manier met

hen om mag gaan en dat leer ik elke dag een

beetje meer.'

Kan ik de ander

dienen zonder

dat hij over me

heen loopt?

COLUMN/ELLEN

Na drie jaar van zoeken, bidden, wachten en

een hele hoop onverwachte wendingen, woon

ik Ellen, samen met GertPaul en onze drie

kinderen Boaz, Jesse en Ezra, sinds april 2019 in

Bergen, Noorwegen. Na elf jaar in het Navigator

studentenwerk in Nederland, ondersteunen we

nu de Noorse tak: Navigatørene. In deze column

vertel ik over ons leven.

KJÆRE MENNESKER! (LIEVE MENSEN)

Een zondagmiddag in januari. Ik sta bij de voordeur

en leg een vriendje van Boaz uit dat hij ziek is en

niet kan komen spelen. Boaz reageert naar mij in het

Nederlands: ‘Poeh mam, dat Noors moet nog wel wat

beter hoor, je zegt echt veel fout!’ Naast dat ik in de

lach schiet, voel ik mezelf ook krimpen. En ik ben al

zo klein

Emigreren is weer kind worden.

Een paar dagen later ontmoet ik twee studenten met

wie ik nadenk over hoe je een leerling van Jezus kan

zijn. Ik ben enthousiast. Vraag door. Stel nog een

vraag. En nog één. Ik zie ze dichtklappen. O nee!

Doorvragen werkt anders hier. Ik voel mezelf krimpen.

En ik was al zo klein

Er is zoveel nieuw, ik moet nog zoveel leren. De taal,

de cultuur, de mensen, het werk. Op veel gebieden

voel ik me net als een van mijn kinderen, die op het

ene moment roept: ‘Ik wilde dat dit maar een droom

was en ik wakker werd in Nederland’ en het volgende

moment zegt: ‘Dit was de aller-, allerleukste dag ooit!’

Toch is je weer kind voelen zeker niet alleen maar

negatief. Op onze eerste echte bergwandeling kromp

ik ook. Wat is het prachtig hier! Kinderlijk uitgelaten

was ik. Maar ook mijn reactie op het eten van een

lokale delicatesse (schapenhoofd) was behoorlijk

primair kan ik je zeggen …

Ik begrijp weer iets meer van wat Jezus bedoelde met

dat je als een kind moet worden om het Koninkrijk

binnen te kunnen gaan. Niet altijd leuk, maar zo’n

goede les.

De komende tijd hoop ik jullie mee te nemen in ons

emigratie avontuur. Voor nu ‘Ha det godt og hilsen fra

oss!’ (Heb het goed en groetjes van ons!)

Ellen van der Vlies


NIEUWS

IMPACT QUEESTE • 31 OKTOBER • UTRECHT

Je leven is als een grote queeste. Soms dwalend, zonder doel of logica. Soms verkennend, met focus, zonder

antwoord. Soms hard werken, je vol geven. Op IMPACT Queeste vind je reisgenoten. Medereizigers die ook

dwalen, verkennen, vragen, vinden en ontdekken. Samen op zoek naar God in elke stap.

Dit voorjaar gaan wij opnieuw samen met christen young professionals onderweg! Ga jij met ons mee op zaterdagmiddag

31 oktober in de Social Impact Factory in Utrecht? Op deze middag vind je inspiratie, je wordt aan het denken

en aan het werk gezet en er is ook tijd voor ontmoeting en gezelligheid. De drie thema's die we deze keer gaan

verkennen zijn: waarden kiezen, karakter oefenen en relaties bouwen.

Meer informatie over het programma en de ticketverkoop vind je op: https://impactqueeste.nl.

NAVIGATORS STEUNEN

U kunt op verschillende manieren partner worden van Navigators, namelijk door een gift over te maken via

GIVT, via uw eigen bank of via onze website: https://www.navigators.nl/doneren.

WAT IS GIVT

GIVT is een

service die is

ontwikkeld om

het voor leden

en donateurs van kerken en christelijke

organisaties op een veilige

manier makkelijker te maken om te

geven. Veel kerken gebruiken het

bijvoorbeeld bij de collecte en ook

steeds meer organisaties maken

gebruik van GIVT.

Waar geeft u bijvoorbeeld

voor?

HOE WERKT HET?

• Allereerst heeft u de GIVT app

nodig die te downloaden is via

de App Store of Google Play

• Vervolgens kunt u zich

registreren

• Open daarna de app, kies een

bedrag en scan de QR-code van

deze pagina

• De QR-code zorgt ervoor dat het

gekozen bedrag na het scannen

overgemaakt wordt aan

Navigators

• Uw gift wordt na twee dagen

afgeschreven

Als u deze code scant

met de app kunt u zo een

gift overmaken.

Liever zelf een gift overmaken?

Dat kan nog steeds via

IBAN NL23 RABO 0385 2067 20

o.v.v. Algemeen.

Partner in de misse van Navigators – secretariaat als vraagbaak

Door de aanwezigheid

van secretariaat…

Meer informatie over GIVT

vindt u op www.givtapp.net

… worden allerlei vragen en

verzoeken verwerkt …

… zodat de overige staf die tijd aan

hun eigen bediening kan geven.

Iedereen draagt bij - support de ondersteunende diensten met een (extra) donatie

Het Coronavirus heeft

een grote impact op ons

allemaal. Er is angst en

onzekerheid. Als Navigators

ervaren wij dit ook. In de

Bijbel vinden we veel troost

en de zekerheid dat we

mogen weten dat God alles

in zijn handen heeft en Hij

te vertrouwen is. Hij zegt:

’Want Ik ben de Heer je

God. Ik neem je bij je

rechterhand, en zeg je:

’Wees niet bang, Ik zal

helpen’.' Jes. 41:13

Laten we blijven bidden

om Gods hulp en zijn

vrede voor ons land en

de wereld.

COLOFON

NAV. is het relatiemagazine van

Navigators. Het verschijnt 3 keer

per jaar.

REDACTIE:

Marieke Boersma-Lensen

(hoofdredacteur)

Djurre Verschoor

MEDEWERKERS:

Matthijs den Dekker,

Bob Esmeijer, Marlies Hoekman,

Alycia Homeyer,

Mirjam van Klaarbergen (fotograaf),

Ellen van der Vlies

Jeanette Vos

Navigators

Hoofdstraat 53

3971 KB Driebergen

Tel.: 0343 - 520104

magazine@navigators.nl

www.navigators.nl

ADRESWIJZIGINGEN:

adres@navigators.nl

GIFTEN:

IBAN: NL74 INGB 0000 0293 40

De belastingdienst heeft

Navigators aangewezen als

ANBI en daarmee zijn uw giften

aan ons aftrekbaar.

VORMGEVING:

IDD geeft aandacht

www.idd.nu

DRUKWERK:

Den Hoed Quality Printing

www.drukkerijdenhoed.nl

Wijk bij Duurstede

Overname van artikelen en/of

illustraties en foto’s is uitsluitend

toegestaan na schriftelijke

toestemming van de redactie.

ISSN: 2468-0222

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!