Contos de guerra e paz

bibliotecamontemoas

Relatos gañadores no I concurso de relato breve de temática bálica

IES MONTE DAS MOAS

Biblioteca do IES MONTE DAS MOAS

Contos de guerra e paz

As outras historias posibles

Concurso de relato

curto

Relatos gañadores


1º PREMIO

Vai en Paz

Cando escoitou o disparo non foi como esperaba. Non sabía se alguén

podía prever como sería a súa morte, pero estaba claro que

aquela non era a súa visión da situación. Non contemplou rapidamente

os seus recordos, nin sequera os seus últimos días. Tiña os ollos

clavados nel, pois pretendía que esa fora a derradeira cousa que vía

antes de morrer.

Mentres, o outro observaba sen medo como levantaban a arma e

apuntaban á última persoa que camiñara pola súa vida, deixando unha

pegada tan grande que nin a morte conseguiría borrar.

―Irei con dignidade ―dixera o amigo.


Non comprendía a que se refería, de modo que preguntou.

―Loitei polo noso país, iniciei a rebelión contra as inxustizas

―obtivo como resposta.

Agora que estaba diante deste, a piques de deixar este mundo,

non podía evitar recordar a lección que lle dera uns minutos antes.

―Vas ser executado, é iso unha vitoria? ―Agardou en silencio. Había

centos de murmurios, voces e ecos cheos de desesperación. Había

caras de medo apenas iluminadas, surcadas polas cicatrices non

só externas, senón tamén as dos seus corazóns. Inquietábao, pero

sabía que non era quen de facer algo para impedilo―. Dime que

cres.

Apretou a súa man como soían facer naqueles tempos nos que

non estaba todo perdido.

―É o comezo da guerra pola liberdade. Só defendo os meus dereitos,

aínda que sexa pelexando.

Sacudiu a cabeza, decepcionado.

―Cometemos un erro. A guerra é o argumento do ignorante.

“Vai en paz”, pensou para si mesmo cando escoitou o disparo.

Agora irían todos en paz.

Por Noa Hernández

1º B BAC


2º PREMIO

Co Corazón en guerra

Cinco anos.Tan só tiña cinco anos.Os suaves dedos das súas fráxiles e

pequenas máns aferrábanse con forza ao meu brazo.O seu cabelo,escuro

e lixeiramente rizado,movíase ao compás do vento e mollábase

máis con cada gota de auga.O pequeno corpo que o contiña tremía

con repetidos espasmos baixo as escasas roupas,que non conseguían

reter o calor suficiente.

Alzou a mirada cara mín,deixando ver as manchiñas que lle salpicaban

todo o rostro,coma un ceo pragado de estrelas.Os seus grandes

ollos,dun marrón cálido,pousáronse nos meus.Transmitían a tristeza

máis grande que xamáis sentira,e dor,e temor,e HORROR.


E entón encontráronnos.

Unha man grande e áspera arrancou a súa do meu brazo.Sentíase

coma se te estiveran arrincando o corazón das entrañas.Oíanse sirenas,o

estrondo das bombas ao caer,disparos e,sobre todo,berros.Pero

todo formaba un segundo plano na miña cabeza.O

único berro que escoitaba,tenaz e ameazador,era o seu.

O seu corpo se retorcía entre os brazos daquel descoñecido,movíase

dun lado a outro,intentando liberarse das garras do seu peor inimigo.Pataleaba

todo o que podía,furioso,desprendendo toda a rabia

que levaba dentro.E choraba,choraba e berraba tan forte como lle

era posible.

Se o estaban levando.

Levantéime rápidamente da terra húmida,paréime durante uns poucos

segundos,e corrín,corrín tan rápido como as miñas débiles pernas

puideron soportar,berrando,liberando toda a dor que me desgarraba

por dentro,maldicindo ao mundo por ser tan cruel,e ao ser humano

pola súa inmensa estupidez.

Cheguei ata unha carreteira onde había un coche militar,e meu irmán

estaba dentro.Seguín correndo cara ó home que me estaba a arrebatar

o máis preciado da miña vida.Pero esta vez non berrei,senón que

rompín a chorar frente ó seu rostro,e enfrentéime ao meu peor demo.Enfrentéime

a el,enfrentéime á Guerra.

Por Jennifer Vázquez

1º B BAC


3º PREMIO

Historias da guerrilla

Foi mentres falabamos sobre a comuna, Ramírez tiña varias

ideas para mellorar a organización, notábaselle a enerxía da xuventude.

Entón escoitamos os disparos, supuxen que viñan do posto de

garda preto.

Collemos nosos fusiles, tiven que axudala a cargar o arma xa que cos

nervios costáballe moito. As nosas compañeiras chegaron pronto e

puidemos facer fogo de contención, pero despois duns minutos comezou

o tiroteo.

Foi un baño de violencia, todo ocorreu tan rapidamente que non era

consciente do que facía, soamente apuntaba á cabeza e apretaba o

gatillo. Perdín o número dos mortos.


Conseguín sobrevivir, a camarada Ramírez non correu a mesma sorte.

Seu corpo xacía no chan cunha máscara vermella de sangue,

aquela noite non foi capaz de durmir.

Foron menos de sete días cando volveron, pero xa non fomos capaces

de protexernos. Todo quedou destruído, os campesiños intentaron

defenderse como puideron a pesar das nosas advertencias, morreron

tratando de preservar o único que lles quedaba.

As guerrilleiras fomos levadas como prisioneiras de guerra, os militares

as violaron e torturaron para despois asasinalas. Eu estiven recluída

nunha habitación de dous metros cadrados ata que me chamaron,

e aquí estou contigo.

Despois chegou o comandante, ordenou ao pelotón de fusilamento

cargar as armas, compartín o derradeiro intercambio de miradas con

ela, non sabía quen era, os nosos destinos entrecruzáronse para rematar

subitamente.

Os últimos segundos antes de que abriran fogo, miña mente quedou

en branco… o tempo pareceu deterse… pero entón… bum!

Por Raymond Manuel Rivera

4º C ESO


Concurso de relato curto baseado nos cadros expostos na biblioteca

con motivo da celebración do “Día escolar da paz e

a non violencia”

I

Biblioteca IES MONTE DAS MOAS

Febreiro 2017

http://bibliomoas.blogspot.com.es/

More magazines by this user
Similar magazines