15.07.2013 Aufrufe

Dat, wat mir schwätzen, kënne mer och schreiwen. - mySchool!

Dat, wat mir schwätzen, kënne mer och schreiwen. - mySchool!

Dat, wat mir schwätzen, kënne mer och schreiwen. - mySchool!

MEHR ANZEIGEN
WENIGER ANZEIGEN

Sie wollen auch ein ePaper? Erhöhen Sie die Reichweite Ihrer Titel.

YUMPU macht aus Druck-PDFs automatisch weboptimierte ePaper, die Google liebt.

<strong>Dat</strong>, <strong>wat</strong> <strong>mir</strong><br />

<strong>schwätzen</strong>,<br />

<strong>kënne</strong> <strong>mer</strong> <strong>och</strong><br />

<strong>schreiwen</strong>.<br />

Lëtzebuerger Texter<br />

VII e secondaire<br />

7 e / 8 e / 9 e secondaire technique


Index<br />

Josy BRAUN<br />

De Pablo an d’Juliette 3<br />

Ons Stad, Nr. 23<br />

Josy BRAUN<br />

Den Tolly a säi Bop 5<br />

Kréiwénkel<br />

Pol GREISCH<br />

Grouss Vakanz (Zeen 5) 9<br />

Grouss Vakanz<br />

Jhemp HOSCHEIT<br />

De Knäipschutz 13<br />

Perl oder Pica<br />

Jhemp HOSCHEIT<br />

Wiem seng Mutz ass et? 18<br />

Wat wette <strong>mer</strong>?<br />

Jean-Paul JACOBS<br />

D’Téitsch am Auto<br />

De Jean-Paul rifft de Roger un<br />

Josiane KARTHEISER<br />

Et gonnt ee sech jo soss näischt 6<br />

De Marc hätt gär Paangecher<br />

Josiane KARTHEISER<br />

Wie wëllt en Handy? 8<br />

De Marc hätt gär Paangecher<br />

Roger MANDERSCHEID<br />

Schoulliewen am Krich 31<br />

Schacko klak<br />

Claudine MUNO<br />

Lunapark 33<br />

Frigo<br />

Jacques STEFFEN<br />

D’Lisa, e staarkt Meedchen! 38<br />

D'Lisa


Josy BRAUN<br />

Ons Stad, Nr. 3<br />

1998<br />

Säit 188 - 189<br />

3<br />

De Pablo an d’Juliette<br />

D’Juliette hat der aachtanzwanzeg. Säi Buttek louch e wéineg hannerwands,<br />

mä dat mouch näischt. ‘t hat all Zorten Tubak an Zeidongen, a bal all Leit aus<br />

dem Véirel an der Konn. Och dee jonken Auslänner, deen all drëtten Dag bei hatt<br />

säin Tubak siche koum. En heescht Pablo, dat hat et séier raus.<br />

D’Juliette huet sech net beklot. ‘t goung him eigentlech gutt. Hatt war frëndlech<br />

mat de Leit, an d’Leit mat him. An d’Fraen, déi eng Illustréiert kafe koumen, bloufe<br />

gär eng zéng Minutten, fir ze tozen. Di eeler Männer <strong>och</strong>. Déi méi jonk ware méi<br />

prësséiert, mä se hunn awer heinsdo e Witz verzielt, well d’Juliette sou häerzlech<br />

laache konnt.<br />

Heinsdo hätt et dem Pablo deen neiste Witz gäre weiderverzielt. ‘t war senger<br />

Saach just net sécher, op dat him géing op franséisch geroden. De Pablo huet<br />

him gutt gefall.<br />

‘t war sech <strong>och</strong> net eens, ob et e Spuenier oder Portugis wier. En huet ni<br />

eng auslännesch Zeidong kaaft, nëmmen Tubak a Bliedercher; all drëtten Dag.<br />

En hat ganz schwaarz Aen an eng ganz brong Haut vun der Sonn.<br />

Wéi enges Daags a Spuenien e Fliger rofgefall ass, huet et e Koup spuenesch<br />

Zeidongen op d’Téik geluegt. A wéi de Pablo koum, huet et mam Fanger op<br />

d’Bild an der Zeidong gewisen. "C’est terrible", sot et. "Oui, c’est terrible, ça!"<br />

sot de Pablo. En huet d’Zeidong awer net kaaft.<br />

Zanter enger W<strong>och</strong> weess d’Juliette, wou de Pablo schafft. ‘t hat en hannert der<br />

Godrongsmaschinn am Neiduerf gesinn. En hat keen Hiem un, well ‘t war waarm.<br />

En ass wierklech ganz brong verbrannt. A Muskelen huet deen!<br />

De Mario Soares koum op Besuch, an d’Zeidonge ware voll. Hatt huet der nach<br />

eng Kéier sou vill verkaaft wéi soss: lëtzebuergescher an <strong>och</strong> portugisescher.<br />

Just de Pablo huet keng kaaft. "Il vous plaît ?", frot hatt de Pablo. Deen huet<br />

e wéineg gelaacht a gesot: "II vient chez nous demain, dans la grande salle au<br />

Limpertsberg."<br />

D’Juliette hat mol e Freier, mä da’ss scho laang hier. Duerno wollt et ni méi een.<br />

Mä fir de Pablo hat et eppes iwreg. En ass just net sou gespréicheg wéi anerer.<br />

Säi klengt Laachen deet dann duebel gutt. Wéi al soll e sinn? Sou al wéi hatt<br />

oder eppes méi? ‘t war schwéier ze soen. Samschdes huet e well ëm<strong>mer</strong> eng<br />

schmuel Mapp ënnert dem Aarm, wann e kënnt.<br />

"C’était bien, au Limpertsberg, l’autre jour?" frot et hie virun e puer Deeg.<br />

‘t hat deen neie Roman op d’Téik geluegt, deen et am Bicherpak rakritt hat.


"L’amour vint à l’aube" huet e geheescht, an ‘t war eng Koppel drop, déi sech<br />

ëmäerbelt huet. "Ah, c’était formidable", sot de Pablo, "on a joué de la musique<br />

de chez nous jusqu’au soir." D’Buch huet en net bekuckt.<br />

Gëschter huet et rausfond, wou e wunnt: ‘t huet en am Clausener Bierg gesinn,<br />

wéi en an en Haus ragoung. Do wunnen nach méi Portugisen. ‘t ass e ganz<br />

proppert Haischen. En hat nees déi Mapp ënnert dem Aarm. En hat hatt gesinn,<br />

déi aner Säit um Trottoir an huet liicht mat der Hand gewénkt. "Bonjour!" sot en.<br />

"Bonjour, Pablo" sot hatt. Lo weess en, datt hatt weess, wéi hien heescht.<br />

Haut muss e säin Tubak a seng Bliedercher siche kommen. D’Juliette huet<br />

déi fonkelnei Blus ugedon, déi et gëschter an der Stad kaaft huet. Vir ass eng<br />

Margréitchen drop an e Päiperlek.<br />

‘t huet sech gëschter <strong>och</strong> en neie Parfüm kaaft. Sou en deiren hat et nach ni.<br />

Wann et hannen aus der Kichen an de Buttéck kënnt, richt et eng Grëtz derno.<br />

Op d’Téik huet et eng grouss Vase mat Margréidercher gestallt.<br />

‘t gesäit, wéi de Pablo déisäit um Trottoir steet a riwwer op de Buttek kuckt.<br />

Da kënnt en iwwer d’Strooss. Ganz lues. E bleift virun der Butteksfënster ston<br />

a kuckt. <strong>Dat</strong> huet en <strong>och</strong> soss mol gemaach, mä ni sou laang. Hatt ass ganz<br />

opgereegt. E war <strong>och</strong> nach ni sou flott ugedon. ‘t ass Samschdeg, e geet<br />

bestëmmt op e Bal.<br />

Wéi en rakënnt, laacht en iwwer d’ganz Gesiicht. "Maintenant je sais",<br />

laacht en, "vous vous appelez Juliette, et votre nom de famille c’est Marson,<br />

et la boutique c’est "Au petit kiosque".<br />

"Mais oui!" laacht d’Juliette. ‘t ass lo awer eng Grëtz duercherneen.<br />

De Roman läit nach ëm<strong>mer</strong> ënnert de Margréidercher.<br />

"A l’aube", ça veut dire quoi?"<br />

"Le matin", laacht d’Juliette, an hien <strong>och</strong>. "C’est déjà l’après-midi!"<br />

Se laachen allebéid.<br />

"II n’est jamais trop tard", seet hatt dunn, ‘t ass bal erféiert iwwer säin<br />

eegene Courage.<br />

"Ça c’est vrai", seet hien, "je crois que je vais acheter un journal aujourd’hui.<br />

Vous avez en portugais, n’est-ce pas ?"<br />

A wéi d’Juliette net direkt eppes drop seet, fiert hie virun:<br />

"C’est un grand jour pour moi. Maintenant je viens tous les jours.<br />

Maintenant je sais lire..."<br />

D’Juliette denkt herno réischt drun, datt et him d’Hand ginn huet.<br />

‘t huet gesot, "mais c’est formidable ça, toutes mes félicitations !"<br />

<strong>Dat</strong> Schéinst awer ass, elo kënnt en all Dag.<br />

De Pablo an d’Juliette


Josy BRAUN<br />

Kréiwénkel<br />

Editions Phi<br />

1998<br />

Säit 13 - 19<br />

5<br />

Den Tolly a säi Bop<br />

‘t ass August, ‘t ass Vakanz, an den Tolly soll déi aner W<strong>och</strong> mam Roude Kräiz<br />

op d’Mier fueren. Dem Bop seet et net méi vill, fir haut nach duerch d’Weltgeschicht<br />

ze gondelen, mä de Bouf ka jo net gutt zwéi Méint laang heiheem<br />

sëtzen an drop waarden, datt déi aner Bouwen a Meedercher him aus Spuenien<br />

oder Italien eng Kaart schécken. Den Tolly war nach ni fort, mä ‘t muss jo eng<br />

Kéier fir d’éischt sinn.<br />

‘t ass scho schro genuch, denkt den Anatol Weis*: datt dem Tolly säi Papp an<br />

seng Mamm net méi do sinn. Nëmme gutt, datt de Bouf réischt knapps fënnef<br />

Joer hat, wéi de Méchel an d’Rosa am Sauerwäinsgronn bäigaange sinn. Den<br />

Tolly huet dat deemools net richteg matkritt. E weess just dat, <strong>wat</strong> de Bop him<br />

spéider verzielt huet. An si zwéi verstinn sech gutt. Mä wéi laang geet et nach sou<br />

virun? E Bop lieft <strong>och</strong> net éiweg!<br />

Sou denkt den Tolly iwwerhaapt net, well hien ass immens frou mam Bop; net<br />

nëmme well dee prima Fritte maache kann, mä en huet vun deem <strong>och</strong> nach<br />

nimools eng gejauft kritt. Net wéi aner Bouwen a Meedercher aus dem Duerf,<br />

déi doheem fir déi klengsten Dommheet eng hannert d’Ouer kréien, oder op soss<br />

eng topeg Manéier bestrooft ginn. An da kann de Bop him <strong>och</strong> vill Geschichte<br />

vu fréier verzielen : vum Krich, wéi d’A<strong>mer</strong>ikaner hei waren, vun den éischte Leit<br />

um Mound, mä <strong>och</strong> Seeërcher vu Gräupert an iwwer ganz gelunge Leit, déi scho<br />

laang dout sinn .<br />

Virun engem Mount huet de Bop eng nei, ganz grouss Televisioun kritt. "Da’ss<br />

elo schonn déi drëtt", sot en, mä hie knoutert <strong>och</strong> dacks, "‘t ass den Owend awer<br />

<strong>och</strong> nees guer näischt drop!" Den Tolly kappéiert dat direkt a schleeft aus dem<br />

rietsen Tirang vum Stuffeschaf d’Millchen oder d’Kaartespill erbäi. De Bop zaapt<br />

sech dann eng Carafe Viz am Keller oder en hëlt eng ugebrache Fläsch Wäin aus<br />

dem Frigo, an da geet et lass. De Bop huet den Tolly "Sechsasiechzeg" a "Rammi"<br />

geléiert an <strong>och</strong>, wéi een eng "Patience" leet. Dann ass et ëm<strong>mer</strong> néng Auer, ier<br />

een sech ëmsinn huet, an ëm néng dämpt de Bop hien den hëlze Bierg aus. Just<br />

an der Vakanz duerf e méi laang opbleiwen, alt bis eelef; hie kéim jo lo an d’fënneft<br />

Schouljoer, seet de Bop souguer. Sou gären ass de Bop guer net leng, dat huet<br />

den Tolly scho laang spatz kritt.<br />

"Wat wëlls de da ginn, wann s de grouss bass?", huet deen hie gëschter no<br />

der Bouneschlupp gefrot an hie vun der Säit bekuckt. De Bop weess dach,<br />

<strong>wat</strong> hie wëllt ginn, hien huet him dat dach schonn honnertmol gesot: Fieschter!<br />

"Da muss d’awer an de Lycée goen", sot de Bop, "an duerno bei d’Militär."<br />

* dem Tolly säi Bop


6<br />

Jo an? De Muerzels Fränk war am véierte Schouljoer sëtze bliwwen an ass haut<br />

awer am Lycée. Wat dee kann, kann hien <strong>och</strong>; an hien ass nach ni sëtze bliwwen.<br />

‘t reent haut dobaussen. De Bop ass an d’Duerf akafen, an den Tolly sëtzt um<br />

Späicher a kroomt an ale verstëbstene Këschten. Nieft him, op engem wackelege<br />

Stull, sëtzt a spënnt de Reno, hire schwaarze Kueder. Deen huet haut <strong>och</strong> näischt<br />

Besseres ze don.<br />

Dem Bop an dem Tolly hirt Haus, dat eenzegt, dat um ënneschte Béchel steet,<br />

an dat d’Leit "a Blofierwesch" nennen, ass scho méi wéi honnertfofzeg Joer al.<br />

‘t ass en zimlech laang gezugent Häus, a laanscht d’Fassad klamme Wantergréng<br />

a wëlle Wäin duercherneen, bis uewen ënnert de Kulang. D’Haus huet eng kleng<br />

Scheier, e klenge Schapp an e klenge Gaart, mä alles zesummegeholl kënnt et<br />

dem Tolly immens grouss vir. Fréier, dat weess hie vum Bop, hu jo <strong>och</strong> vill méi<br />

Leit an deem Haus gewunnt; a <strong>wat</strong> hei alles um Späicher steet an trëllt an hänkt,<br />

dovu <strong>kënne</strong>n de Jim an déi aner aus dem Duerf bestëmmt nëmmen dreemen.<br />

De Bop huet dem Tolly d’Ramoschteren an deenen ale Schief a Kierf a Këschten<br />

erlaabt, an den Tolly kroomt fir säi Liewe gär dodran. Heinsdo weist en dem Bop,<br />

<strong>wat</strong> e fonnt huet, an da kann de Bop sech mol net méi erënneren, datt dat alles<br />

nach um Späicher trëllt: eng Uniformskap, en ale Fändel, e blanne Spigel...<br />

souguer mat enger doudeger Eil koum den Tolly schon ugereest. An d’lescht<br />

W<strong>och</strong> hunn s’allebéid gelaacht, wéi hie mat sengem Papp senger Zensur d’Trap<br />

rof koum. Hien hat natierlech direkt dra gekuckt, wéivill Punkten säi Papp am<br />

véierte Schouljoer hat, an hien huet dem Bop d’Zensur ënnert d’Nues geriwwen.<br />

"Hei", sot en, "mäi Papp hat nëmme 40 am Franséischen, an ech 45; an am<br />

Rechnen hu <strong>mer</strong> allebéid 46."<br />

Op eemol hat de Bop eng Tréin am A, mä en huet näischt gesot. Dem Tolly säi<br />

Papp war Eisebunner, dat weess den Tolly <strong>och</strong> vum Bop. Hie fënnt Fieschter<br />

vill méi flott.<br />

Wat ass dann dat do? Hien ass just amgaang, an engem zimlech verstëbstene<br />

Buch ze bliederen, wou gelunge Biller mat Negeren a komeschen Haiser dra<br />

sinn. "Onkel Toms Hütte" heescht d’Buch, an ‘t ass mat donkelbloem Pabeier<br />

agebonnen; ‘t mengt een alt emol, ‘t wier donkelbloen, deen Abandspabeier ass<br />

esou verblatzt, datt dat nach guer net sou sécher ass. A vir um Buch ass e klengt<br />

Schëldche mat der Num<strong>mer</strong> 147 dropgepecht. D’Buch mëffelt richteg, wann<br />

een et opschléit oder dra bliedert. Mä lo ass hannen aus dem Buch eng Fatz<br />

Pabeier rausgefall.<br />

‘t ass Haisercherspabeier, an ‘t ass mat engem Bläistëft drop gemoolt a<br />

geschriwwen. “Kréiwénkel” steet drop a "WB" an "HE". Bei HE ass e klengt<br />

Kräiz gemoolt, ënnendrënner steet "10 x 5 x 0,60", a ganz ënnen am Eck<br />

"J.D.". Iwwert d’Blat lafen zwéi kromm Strécher, wéi wann dat Ganzt eng<br />

Landkaart wier. Wat der Däiwel kann dat do sinn?<br />

Den Tolly huet ganz rout Bake kritt an heemelt iwwer de Gedanken de Kueder<br />

tëschent den Oueren. War dat sengem Papp säi Buch? Senger Mamm hiert<br />

bestëmmt net, well vir am Buch ass e Stempel vun der Gräuperter Gemeng dran,<br />

an seng Mamm war vun Iechternach; dat weess hie vum Bop. Vläicht ass et<br />

Den Tolly a säi Bop


7<br />

dem Bop säint. Vun enger "Onkel Toms Hütte" huet deen him awer nach ni eppes<br />

verzielt.<br />

Hie muss dem Bop dat Buch onbedéngt weisen, well vun deem komeschen<br />

Ziedel weess dee bestëmmt <strong>och</strong> näischt. Hie spréngt sou séier vum Späicherbuedem<br />

op an d’Trapen rof, datt de Reno erféiert a mat engem séiere Saz vum<br />

Stull ass.<br />

Wéi dem Tolly säi Bop nach geschafft huet, war hie Modellschräiner op der<br />

Giewelenger Fabrek. Den Tolly kann sech net sou richteg virsteIlen, <strong>wat</strong> dat fir<br />

e Beruff ass, mä de Bop huet him verzielt, datt d’Fabrek fréier eng Sandgéisserei<br />

hat, an datt se do grouss hëlze Modelle gebraucht hunn, fir grouss eise Stécker<br />

vu grousse Maschinnen ze géissen. Haut wieren d’Sandgéisser a mat hinnen <strong>och</strong><br />

d’Modellschräiner sou gutt wéi ausgestuerwen. Op der Fabrek géifen et jiddefalls<br />

keng méi, do séitzen haut Japaner dran, an déi géife Computere bauen.<br />

Well de Bop op der Giewelenger Fabrek geschafft huet, war hien säi ganzt Liewe<br />

laang zu Gräupert doheem. Wéi e jonk war, ass en zu Fouss op d’Fabrek schaffe<br />

gaangen; vum Béchel aus waren dat op d’mannst dräi Kilometer. <strong>Dat</strong> muss een<br />

sech haut mol virstellen! An dobäi ass de Bop <strong>och</strong> nach mëttes heem iesse<br />

komm! Véiermol den Dag huet hien dee Wee zu Fouss gemaach! Méi spéit réischt,<br />

wéi e bestuet war, ass e mam Velo gefuer. <strong>Dat</strong> huet en du säi ganzt Liewe laang<br />

gemaach, bis en 1967 pensionéiert gouf; en Auto hat en ni. Säi schwéieren ale<br />

Velo steet nach haut am Schapp. ‘t ass scho laang keng Loft méi an de Schläich,<br />

an de Bop tässelt de Velo all Kéier, wann e mol nees am Schapp opraumt, an en<br />

aneren Eck. "Dee kritt de Lompekréi<strong>mer</strong> net, sou laang wéi ech liewen", sot en<br />

emol zum Tolly. Méi spéit stoung <strong>och</strong> den Auto am Schapp, mat deem dem Tolly<br />

säi Papp an seng Mamm bäigaange sinn. "’t ass alt gutt, datt deng Bomi dat net<br />

méi erlieft huet", sot de Bop <strong>och</strong> mol.<br />

De Bop sëtzt am Schapp um alen Holzstack an huet dem Tolly säin Ziedel am<br />

Grapp. Hien hat nach ni e Brëll, séng Hänn zidderen nach kee Fatz, an e Frieme<br />

géif deem groussen ale Mann mat de schluetwäissen, mä nach ëm<strong>mer</strong> ganz<br />

décken Hoer, säin Alter net gin, <strong>och</strong> wann en eng Grëtz ueweneriwwer geet.<br />

D’Schappendier steet grouss op, well ‘t ass haut e Wieder wéi äus dem<br />

Billerbuch. ‘t sinn um Thermometer, deen niewent der viischter Dier un der Fassad<br />

hänkt, elo schonn 20 Grad, an ‘t ass réischt zéng Auer. De Muere géint siwe sinn<br />

e puer Gräuperter Bauere scho mat hire Méi-Drescher a Gefierer de Béchel rop an<br />

de Karschnatz gerannt. “Wann et alt net nach ze fiicht ass”, duecht de Bop, deen<br />

ëm déi Zäit säi Kaffi drénkt an d’Noriichte lauschtert.<br />

Den Tolly huet sech nieft him flang an deen ale wackelegen Handweenche gesat<br />

a bliedert an "Onkel Toms Hütte". De Bop weess <strong>och</strong> net richteg, wéi dat Buch<br />

op de Späicher kënnt; hie behaapt, en hätt et nach ni gesinn. Mä wou et<br />

hierkënnt, dat ass kloer: äus där aler Gemengebibliothéik, well dee Gräuperter<br />

Gemengestempel ass bannen op där éischter Saït.<br />

"Deng Bomi ass sech duer ëm<strong>mer</strong> Bicher siche gaangen, wéi se nach gelieft<br />

huet", sot e gëschter zum Bouf. "D’Buch muss deemools, wéi se dout war,<br />

um Späicher gelannt sinn. ‘t huet <strong>och</strong> ni ee vun der Gemeng et reklaméiert."<br />

Den Tolly a säi Bop


8<br />

Hie kennt awer d’Geschicht aus deem Buch. "Déi hat ech scho mat siechzeng<br />

Joer gelies", sot en d’éinescht zum Tolly. "<strong>Dat</strong> Buch ass wonnerschéi<br />

geschriwwen. Wann s d’e puer Joer méi al bass, da verstees d’et besser,<br />

da muss d’et onbedéngt liesen, du gëss bestëmmt net méi domm dervun."<br />

Den Tolly gesäit dem Bop of, datt dee ferm amgaang ass, nozedenken.<br />

Dee kuckt guer net méi op dat verblatztent Stéck Haisercherspabeier,<br />

mä zur Schappendir eraus, wéi wann et ënne beim Bur eppes Extraes géiff.<br />

"Lo spille <strong>mer</strong> mol Detektiv", seet de Bop op eemol zum Tolly. "Deen, deen<br />

deen Ziedel an dat Buch geluegt huet, deen hat d’Buch <strong>och</strong> an der Gräuperter<br />

Bibliothéik geléint. Vun der Bomi... <strong>wat</strong> ass? Fir<strong>wat</strong> laachs de?"<br />

Den Tolly ass richteg rausgeplatzt. "Deen, deen, deen Ziedel, hues de dat<br />

anuecht gehol, Bop?!"<br />

"Mir hun eebe sou eng Spro<strong>och</strong>, Dommen do! Also: Vun der Bom ass den Ziedel<br />

bestëmmt net, dee louch méi wéi sécher schonn am Buch, wéi si et geléint huet.<br />

<strong>Dat</strong> heescht, datt irgendeen den Ziedel drageluegt an duerno einfach vergiess<br />

huet. Dee "J.D." ënnen um Ziedel, dat kënnt deem säin Numm sinn. Wa <strong>mer</strong> lo<br />

rausfanne géiffen, wien dat Buch virun der Bomi hat, da wiere <strong>mer</strong> schonn e Krack<br />

méi gescheit; an da wéisst ech <strong>och</strong> vläicht, <strong>wat</strong> deen Ziedel mat Kréiwénkel ze<br />

doen huet. Ech muss dem Mill dee mol mathuelen."<br />

"Wien ass dat?", freet den Tolly.<br />

De Bop muss lues laachen. "De Mill? <strong>Dat</strong> ass dee fréiere Sekretär vun der<br />

Gemeng. Deen huet der haut <strong>och</strong> scho gutt siwwenzeg um Bockel. En huet dach<br />

dat déckt Buch iwwert d’Gräuperter Gemeng geschriwwen ! Hues de dat nach<br />

ni gesinn? ‘t steet an der Stuff nieft der Televisioun. Alt nach e Buch, dat s de<br />

spéider muss liesen. Ech weess jo muenches iwwer Gräupert, mä de Mill weess<br />

nach vill méi. Muer de Mëtteg gesinn ech en "an Tossen"; da weisen ech him<br />

den Ziedel."<br />

"An dann?"<br />

"Waart mol of! Vläicht stousse <strong>mer</strong> do op eng bosseg Geschicht, wie weess.<br />

Wann s de vu Blankenberg rëmkënns, da kann ech der se vläicht verzielen.<br />

An du méchs, datt s de <strong>mer</strong> net ersäifs, héiers de!"<br />

Den Tolly muss haart laachen, "Ech hunn dach an där neier Piscine schwamme<br />

geléiert, Bop! Du weess dat dach!"<br />

"Ech hun ni schwamme geléiert", grommelt de Bop a steet ëmständlech op.<br />

"Zu menger Zäit wousst nach keen, <strong>wat</strong> eng Piscine wier; héchstens eng<br />

Schwemm, zu Maacher an der Musel... ‘t huet een awer iergendwéi schwamme<br />

geléiert", seet e wéi zu sech selwer an trëppelt an d’oppe Schappepaart.<br />

Den Tolly versteet net, wéi en dat mengt.<br />

Den Tolly a säi Bop


Pol GREISCH<br />

Grouss Vakanz<br />

1980<br />

Säit 247 - 251<br />

9<br />

Grouss Vakanz<br />

(Zeen 5)<br />

De Lucien huet de Papp am Aarm a féiert en nees a seng Fotell.<br />

D’Mamm sëtzt an hirer.<br />

LUCIEN: Wa <strong>mer</strong> d’Madame Margritt nach hätten, da wäer et net passéiert.<br />

MAMM: Fir<strong>wat</strong> hues de dann deng Pensioun geholl?<br />

LUCIEN: Well s du et gär gehat häss:<br />

Du hues mech gedirängelt, bis ech et gedon hun.<br />

MAMM: Fir net méi op d’Margritt ugewisen ze sinn!<br />

LUCIEN: Ech kann awer net Zalot a Spéin kafe gon an an engems hei sinn fir...<br />

(Hie setzt sech op seng Plaz a wullt nervös an de Prospekter)<br />

Abee, du wäers dech wonneren : Dir sidd nawell grad op d’Madame<br />

Margritt ugewisen; deen elei mécht nämlech elo säi Päckelchen<br />

an da geet en… fir dräi W<strong>och</strong>en… an d’Vakanz!<br />

D’Mamm ass paff - laang Paus<br />

MAMM: (zum Papp): E geet an d’Vakanz, eise Lucien, fir dräi W<strong>och</strong>en.<br />

LUCIEN: Op Equemauville, wann dat der eppes seet.<br />

MAMM: ‘t géing <strong>mir</strong> schon eppes son.<br />

LUCIEN: Wann s de weess, wou dat ass, mengen ech.<br />

MAMM: (zum Papp): Rot emol, wou dat ass? (zum Lucien) Wéi has de gesot?<br />

LUCIEN: Equemauville:<br />

MAMM: (zum Papp): Hues de héieren?<br />

(zum Lucien) Wuer bass de dat da siche gaang?<br />

LUCIEN: An d’Normandie.<br />

MAMM: Esou wäit! (Paus - zum Papp) E fiert an d’Normandie, eise Lucien,<br />

hues de héieren? (jéi<strong>mer</strong>t) A säi Papp a seng Mamm léisst en eleng!<br />

LUCIEN: Ech muss eraus, ‘t geet net méi... ech muss fort.<br />

- D’Madame Margritt mécht iech de Stot; ech hu mat hir gesch<strong>wat</strong>.<br />

MAMM: Maja, <strong>och</strong> nach! - A wie bezillt?<br />

LUCIEN: Ech. ‘t muss een sech <strong>och</strong> emol eppes leeschten am Liewen.<br />

MAMM: (méi fir sech): En aner huet ëm<strong>mer</strong> all Su dräimol ëmgedréint,<br />

ier een en ewechginn huet... an hie pucht se nëmmen esou<br />

zur Fënster eraus.<br />

LUCIEN: ‘t geet net vun Ärem, an ‘t ass net ewechgehäit.<br />

Laang Paus<br />

MAMM: Ech froe mech, wou s d’op eemol op déi Iddi kënns?<br />

- Huet hatt der déi Flou an d’Ouer gesat?<br />

De Lucien zitt d’Schëlleren - Paus -


10<br />

Bong, ech sinn ës d’accord, mä .. , (changéiert den Toun) ‘t géing<br />

ee wierklech <strong>och</strong> mol rëm gär vrun eng Dier .. Zënter de Papp<br />

d’Pensioun huet, hate <strong>mer</strong> keng Vakanz méi ... Wann s d’äis da<br />

mathéils, Lucien?<br />

LUCIEN: (paff, domat hat hien net gerechent): Mä Mamm... ,<br />

<strong>Dat</strong> geet dach net ! Ech kann dach net... ech... (huet eng Iddi)<br />

Wéi wëllt der da reesen, dir haalt dach knapps nach op de Been<br />

allebéid?<br />

MAMM: Du setz äis an den Auto an da fiers de. Ob s d’äis hei versuergs<br />

oder dohannen, da’ss dach egal.<br />

LUCIEN: Jo mä… wéi kann ech mech dann erblosen, wann ech iech ëm<strong>mer</strong><br />

um Läpp hunn?<br />

MAMM: (zum Papp): E wäer eiser gär lass, Papp, hues de héieren?<br />

Da’ss den Dank. (zum Lucien) Si <strong>mir</strong> dann ugedréckt, wéi s de<br />

de Mumms has... d’Gielzecht... deen éiwege Krazert am Hals<br />

a <strong>wat</strong> weess ech net nach alles... Mir sinn net gewach, däi Papp<br />

an ech. A wéi s de de bloen Houscht has, du hu <strong>mer</strong> dech<br />

agepaakt a <strong>mir</strong> si mat der op Réimech gejabelt fir d’Loft ze<br />

changéieren. Du hu <strong>mer</strong> <strong>och</strong> net gesot: Mir mussen äis emol<br />

erblosen ! - <strong>Dat</strong> man d’Eltere fir hir Kanner. A wann d’Kanner grouss<br />

sinn an en aner ’t ass een al an tierkeleg an ‘t mengt een: sou elo<br />

hues d’emol eppes vun hinnen… da géifen s’een am léifsten...<br />

ech kann net soe <strong>wat</strong> ech denken… fir nëmmen net geplot ze sinn!<br />

LUCIEN: Du iwwerdreifs.<br />

MAMM: Ech gesi jo déi éiweg Schnësser, déi s de schneids! Alles, <strong>wat</strong> een<br />

dech ustellt, ass zevill.<br />

LUCIEN: Ech muss dach <strong>och</strong> emol <strong>kënne</strong>n u mech denken!<br />

MAMM: Du méchs weider näischt.<br />

Laang Paus<br />

Bong, ‘t ass décidéiert: <strong>mir</strong> fueren an d’Bretagne.<br />

LUCIEN: (geschloen): d’Normandie.<br />

MAMM: ‘t sief dann. - Du bezills d’Pensioun an d’Ëmgeréits an ech<br />

de Bensinn. Wat mengs du, Papp? Hie schléift, ‘t ass <strong>och</strong> enges.<br />

(zum Lucien) Ech mengen, da kënns de dech net bekloen.<br />

LUCIEN: A wéini kréien ech de Goethe gelies?<br />

MAMM: Dohanne brauchs de keng Kommissiounen ze man a keng Better.<br />

An ze spulle brauchs d’<strong>och</strong> net. Da’ss dach awer sécher schéin!<br />

An iwwerhaapt: am Frankräich liest ee kee Preis.<br />

LUCIEN: Abee, dann hätt ech awer <strong>och</strong> gär, datt duerno d’Madame Margritt<br />

erëmkéim... fir mech e bësschen z’entlaaschten.<br />

MAMM: Z’entlaaschten! Fir Tralala mateneen ze dreiwen! Wat hues de mat<br />

deem Framënsch? (Paus) Gutt. <strong>Dat</strong> gesi <strong>mer</strong>. Awer net muerges.<br />

Muerges ass et <strong>mer</strong> éiweg an de Féiss, wann ech kachen.<br />

D’Auer schléit véier. De Lucien vergläicht mat sénger a réckelt drun.<br />

MAMM: Ech verstin näischt méi. Ëm<strong>mer</strong> bass d’am Gaang ze réckelen.<br />

Wivill ass et dann elo richteg?<br />

Grouss Vakanz (Zeen 5)


11<br />

LUCIEN: (weist op d’Westminsterauer): Da kuck!<br />

Paus<br />

MAMM : Bass de sécher, datt et eng richteg ass?<br />

LUCIEN: Eng echt <strong>wat</strong>?<br />

MAMM : Minster. Du hues keen Zertifika.<br />

LUCIEN: <strong>Dat</strong> héiers de dach um Klank.<br />

PAPP: aaang...<br />

MAMM: Hei, bass du <strong>och</strong> erëm do?<br />

Du géifs et um Klank héieren, datt et eng echt ass, seet de Lucien.<br />

De Lucien beschäftegt sech nees mat de Prospekter; hie wierkt awer<br />

geschloen.<br />

Wéini gi <strong>mer</strong> dann?<br />

LUCIEN: Wuer?<br />

MAMM : An d’Bretagne.<br />

LUCIEN: An d’Normandie !<br />

MAMM : ‘t sief dann. Hues de bestallt? Fir däi Papp a mech?<br />

LUCIEN: Si hu Plaz genuch.<br />

MAMM : Mat enger Bidden ?<br />

LUCIEN: Enger Dusch.<br />

MAMM : Ech hätt gär eng Bidden. <strong>Dat</strong> Gesabbels ënnert enger Dusch<br />

dat geet <strong>mir</strong> net.<br />

Paus<br />

Wéini fuere <strong>mer</strong> dann?<br />

LUCIEN: E Méindeg.<br />

MAMM : Fir<strong>wat</strong> net e Samschdeg?<br />

LUCIEN Wéinst dem Trafic.<br />

MAMM: Déi Deeg hätte <strong>mer</strong> awer gewonn.<br />

LUCIEN: <strong>Dat</strong> war gutt, wéi ech nach geschafft hunn: wéinst dem Congé.<br />

MAMM : Wien eppes op sech hält, fiert samschdes.<br />

Da bass de dach ënner de Leit!<br />

LUCIEN: Ech muss d’Bremsen nach kontrolléiere loossen.<br />

MAMM: (ongedëlleg): Op <strong>wat</strong> waards de dann?<br />

<strong>Dat</strong> soll scho laang geschitt sinn!<br />

De Lucien bliedert nach ëm<strong>mer</strong> an de Prospekter.<br />

Wat hues d’esou sëllechen an dene Biller do ze sichen?<br />

LUCIEN: Ech muss <strong>mer</strong> d’Géigend dach eng Grimmel ukucken.<br />

MAMM: ‘t wäert allerhand deier sinn, bei deene liddrege Franzousen?<br />

LUCIEN: Honnertfofzeg franséisch Frang.<br />

MAMM: Den Dag? Ass dann do d’Gedrénks derbäi?<br />

Grouss Vakanz (Zeen 5)<br />

De Lucien zitt d’Schëlleren - Paus<br />

‘t ass jo schreckelech! <strong>Dat</strong> kasscht dach en Heedegeld!


1<br />

LUCIEN: Dir kënnt nach ëm<strong>mer</strong> heiheem bleiwen.<br />

MAMM: Wou ech mech esou drop freeën! - De Papp bräicht <strong>och</strong> eng Bidden.<br />

(zum Papp) Brauchs du eng Bidden an der Bretagne?<br />

(zum Lucien) Fir dat Gepuddels, <strong>wat</strong> hie féiert.<br />

LUCIEN: Dir kritt eng duebel Kum<strong>mer</strong>! A wann s du gär eng Buedzëm<strong>mer</strong><br />

häss! Maja, da muss d’<strong>och</strong> berappen!<br />

MAMM : Ah nee, Männchen, ‘t war ofgemaach: de Bensinn ass fir mech,<br />

a soss näischt. A wuer kéime <strong>mer</strong> dann hin?!<br />

Paus<br />

Huel emol en Ziedel an da schreifs d’op... datt <strong>mer</strong> näischt<br />

vergiesse matzehuelen.<br />

LUCIEN: Elo ginn ech fir d’éischt no de Bremse kucke loossen an nom<br />

Ueleg... an no der Loft. D’Paken huet nach Zäit.<br />

De Lucien mécht sech fäerdeg fir eraus: e leeft hin an hier tëscht<br />

senger Kum<strong>mer</strong> an der Buedzëm<strong>mer</strong> - iwwert de Gank<br />

MAMM: Schreif op: eng Koppel Kleedercher fir de Papp, mat laangen Äerm,<br />

moltonéierter. (zum Papp) An der Ënnerwäsch bass de net räich...<br />

Well ‘t bléist an der Bretagne. ‘t ass eent an der Wäsch an dat gëtt<br />

net méi dréche bis e Samschdeg. ‘t dréchent jo näischt bei deem<br />

Wieder!<br />

LUCIEN: Mir fueren dach eréischt e Méindeg.<br />

MAMM: E Samschdeg fuere <strong>mer</strong>, hunn ech gesot.<br />

LUCIEN: Ech sinn awer fir e Méindeg ugemellt.<br />

MAMM: Si hu jo Plaz, sees de. Da sinn se net méi wéi frou, wa <strong>mer</strong> schon<br />

e Samschdeg kommen.<br />

LUCIEN: ‘t ass awer gutt méiglech, datt s’iwwert de Weekend besat hunn.<br />

MAMM: Da schreif hinnen, <strong>mir</strong> kéime schon e Samschdeg, deng Mamm<br />

hätt gesot.<br />

LUCIEN: Déi kréien dee Bréif net méi: haut ass Donneschdeg.<br />

MAMM: Dann tëlefonéier!<br />

LUCIEN: A wie bezillt?<br />

MAMM: Ma du! Den Tëlefon gehéiert zum Ëmgeréits.<br />

Grouss Vakanz (Zeen 5)


Jhemp HOSCHEIT<br />

Perl oder Pica<br />

Editions Schortgen<br />

Esch-Ulzecht, 1999<br />

Säit 15 - 20<br />

13<br />

De Knäipschutz<br />

Eise Schoulmeeschter, den Här Treines, waart, bis <strong>mer</strong> all eise Knäipschutz<br />

opgeriicht hunn. Soss fänkt en net mat der Dictée un. Ech weess net,<br />

<strong>wat</strong>fir en Hauli en op déi topeg Iddi bruecht huet. Knäipschutz! Bei de viréchte<br />

Schoulmeeschteren hu <strong>mer</strong> dat ni bréichten ze maachen.<br />

Op all Schoulbänk muss an der Mëtt e Buch opgestallt ginn. Am beschten,<br />

en Atlas. <strong>Dat</strong>t den Atlas stoe bleift, stellt een e mat de Buchdecklen op der Bänk<br />

a mam Réck no uewe geriicht op, wéi en ëmgedréinte V. Wann d’Decklen zevill<br />

ausernee stinn, rutscht d’Buch an ‘t fällt flaach aneneen. Wann d’Decklen ze no<br />

beienee stin, da kippt et. <strong>Dat</strong> Schwéierst ass also, den Atlas um Stoen ze behalen.<br />

Déi, déi hiren Atlas als Knäipschutz vergiess hu matzebréngen, kréien e Buch vun<br />

der selwechter Gréisst aus der Klassebibliotéik am Schaf geléint.<br />

"Gerechtigkeit muss sein", seet den Här Treines an hëlleft dem Théo an dem Robi<br />

hir Mauer mat engem frieme Buch opzeriichten.<br />

Hie kuckt eng Kéier duerch d’Reien a fiert sech mat der Hand duerch seng stréieg<br />

Buuschten. E gläicht dem Mecki op de Kaarten, déi mäi Papp verkeeft. En ass<br />

zefridden, datt jidderee gutt vu sengem Noper geschützt ass. Lo kann de<br />

groussen Ugrëff kommen. E schléit d’Bichelchen op där Säit op, wou e schon eng<br />

Zäitchen den Daum drasstiechen hat. Den Här Treines iwwerléisst ni eppes dem<br />

Zoufall. Den Ugrëff kënnt net spontan, mee e gouf virbereet. Ganz bestëmmt huet<br />

en déi schwéierst Dictée erausgesicht, déi am Buch steet, E puer Schüler aus der<br />

Klass ass et souwisou egal, wéi schwéier se gëtt. De Vic, den Tun, den Aloyse<br />

verléiere meeschtens d’Schlappen ënnerwee. An de Bouni, deen souvill Feeler<br />

mécht, wéi e laang ass, dee bléist a keimt iwwrem Schreiwen, a wann e mengt,<br />

e wäer schonn am Minus, an d’Diktat ass eréischt an der Halschent, da gëtt en<br />

op a klaakt alles bei der Däiwel. Ech misst mengem Papp emol soen, e soll hinnen<br />

eng Käerz brennen.<br />

De Bouni ass deen eenzegen, dee kee Knäipschutz brauch. Hie sëtzt aleng.<br />

Déi aner zweeandrësseg Schüler sëtzen zwee an zwee an de Bänken.<br />

Mäin Noper ass de Guy, deen am Franséischen zimlech schwaach ass.<br />

"Dictée!" seet de Mecki.<br />

An wéi en dat seet! Säin hannerlëschtegen Toun verréit, datt e wëlles huet,<br />

äis all mat de schwéiersten Accordën an de komplizéiertste Wierder eranzeleeën.<br />

E kuckt op mech, wéi wann e <strong>mer</strong> wéilt ze verstoe ginn, "<strong>och</strong> du kriss et dës Kéier<br />

schwéier!" Wann e mengem Papp eppes vun der Prüfung sot, da brennt net wäit<br />

vun der Dellhéi-Schoul, an engem Eck vun engem Geschäft, eng Käerz. Mäin<br />

heemleche Kompliz, wann et brenzleg gëtt.


1<br />

De Guy ass amgaang ze testen, a <strong>wat</strong>fir enger Positioun en de Kapp hale muss, fir<br />

iwwert den Atlas ewech a mäin Heft ze luussen. Et ass nämlech wichteg, datt de<br />

Kapp net bougéiert, datt een sech keen Zantimeter opriicht - déi geréngste<br />

Bewegung fällt dem Treines op - mä datt een an der richteger Héicht mat den Aen<br />

eriwwer balucke kann, ouni datt de Schoulmeeschter, deen ëm<strong>mer</strong> stuer vrun der<br />

Klass stoe bleift, eppes anuecht hëlt. E steet ëm<strong>mer</strong> op enger Plaz, wou en äis am<br />

beschten am A behale kann.<br />

Den Här Treines hemmst eng Kéier. Et geet lass:<br />

"L’attaque des Indiens."<br />

Do! Ouni ‘s’. Schonn e Feeler an der Iwwerschrëft, Ech hunn eriwwer baluckt<br />

a gesinn, datt de Guy mengt, et wäer nëmmen een Indianer. Wéi kann ech dem<br />

Guy ze verstoe ginn, datt en en ‘s’ muss unhänken. Hien ass e bëssche méi kleng<br />

wéi ech, an sou wéi en do sëtzt, gebéckt a verkrampft, kann hien net op mäi Blat<br />

gesinn, a wann en nach esou gutt baluckt.<br />

"Ssss," summen ech ganz lues, wéi wann ech mech vrun den Indianer an Uecht<br />

misst huelen.<br />

"Et gëtt net geflüstert!!!"<br />

Et geet weider. D’Indianer komme geridden. Op geklaute Päerd. Bei den Diktater<br />

passen ech meeschtens net op de Sënn op. <strong>Dat</strong> heescht, ech kréien en net<br />

mat, well ech mech op déi eenzel Wierder konzentréiere muss, an da geet den<br />

Zesummenhank gär fleeten. Souwisou huet de Mecki keng Ahnung vu leschte<br />

Mohikaner a Sitting Bullen. Lo sinn et net méi d’Indiens, mee "d’Peaux Rouges".<br />

Op kee FaIl zweemol datselwecht Wuert, gell Här Treines! A fir<strong>wat</strong> mussen et dann<br />

"méchants peaux rouges" sinn? Well <strong>mer</strong> vläicht bei zwéin Adjektiver wéinstens<br />

eemol den ‘s’ vergiessen? Fir<strong>wat</strong> mussen d’Indianer ëm<strong>mer</strong> béis sinn?<br />

Den "homme blanc" Treines ass <strong>och</strong> "méchant".<br />

Guy! "Rouge" kritt <strong>och</strong> en ‘s’.<br />

Et muss eppes geschéien. De Guy kritt net eriwwer gebiischt. Ech beréieren<br />

de Buchdeckel op menger Säit mam Ielebou, datt e soll no bausse rutschen,<br />

an datt déi Barrikad, déi tëscht den Hefter steet, méi niddreg gëtt. Awer neen!<br />

D’Palissad rutscht net no baussen, mee réckelt méi no bannen. D’Palissad ass<br />

gewuess. De Guy kann onméiglech mat den Aen eriwwer klammen. Guy! Riicht<br />

dech op! Hief de Kapp! Den Treines kuckt grad net. Hie muss en anere Schüler<br />

am Viséier hunn. E seet näischt. Ech hiewen de Kapp. Ech weess net, wien den<br />

Treines mat rosene Blécker strooft. E seet näischt. E verhält sech alles. D’Indianer<br />

reide weider.<br />

"Ils traversent un fleuve dont le niveau d’eau n’est pas très haut."<br />

<strong>Dat</strong> ass keen Text aus engem Buch. Keng Iwwersetzung aus dem "Letzte<br />

Mohikaner". <strong>Dat</strong> ass eng Créatioun vum Här Treines. Deen huet sech dee Kéis<br />

selwer aus de Fangere gesuckelt. Eng "Hausmaacherdictée".<br />

De Knäipschutz


15<br />

Den Treines sëtzt nuechtelaang doheem an erfënnt Topegkeeten, sicht Wierder<br />

fir äis ze verkuebelen, Kläng fir äis ze pisaken. De groe "Wäisse Mann" mécht sech<br />

e Spaass draus, äis, déi friddlech, brav, onschëIleg Männercher, ze péngegen.<br />

Géif dach eng Routhaut deem säi Stoppelfeld vun der Kopp erof skalpéieren.<br />

Ich habe gespr<strong>och</strong>en!<br />

Ech muss pësperen. "Guy! Et ass ‘dont le niveau’, net ‘dans le niveau’". Eng Fal,<br />

eng dreckeg Fal matzen am Floss. Fir<strong>wat</strong> hues de se net gesinn? Maach dem<br />

Feind dach net dee Gefalen! Ech muss eppes maachen. Ech stoussen eng Kéier<br />

fest widdert de Buchdeckel. Palissad, zu wiem häls de? Lo rutscht d’Buch ze<br />

séier. Ech muss et mam Ielebou bremsen, soss geet et ganz an d’Getten. Den Här<br />

Treines mierkt näischt. E steet op där anerer Säit vum Floss a gesäit net, wéi ech<br />

mam Ielebou eis Palissad stäipen. Ech loosse lass. D’Palissad hält. Si steet méi<br />

niddreg wéi virdrun. Guy! Lo ass et un dir! Trau dech. Baluck! Ech weess, am<br />

Ufank gesäis d’alles ganz verschwomm, du erblécks nëmmen dréif Buschtawen,<br />

wéi wa Waasser d’Tënt verriwwen hätt; du gesäis <strong>och</strong> nach d’Nuesspëtzt ganz<br />

onschaarf, awer wann deng Pupillen sech bis un déi ongewinnte Positioun am Eck<br />

vum A gewinnt hunn, da gëtt erëm alles gestache schaarf. D’Indianer waarden op<br />

där aner Säit vum Floss.<br />

"Leurs chevaux, ils les ont cachés derrière un talu."<br />

E knasschtege "Participe passé", op deen ech net erafalen, awer e Wuert,<br />

dat ech net kennen. Talu? De Guy mécht en "s" un den "talu". Lo sträicht<br />

en den "s" duerch. <strong>Dat</strong> heescht, datt en eriwwer gesäit. Mir si gerett. Dem Guy<br />

säi "Falkenauge" gesäit op mäi Blat. Mee... wéi kann ech him ze verstoe ginn,<br />

datt ech <strong>mer</strong> net sécher sinn, <strong>wat</strong> den ‘talu’ ugeet. Et gi Wierder, déi kréien<br />

<strong>och</strong> an der Einzahl en "s". Ass ‘talu’ eent vun deenen?<br />

Lo stellen d’Indianer den "hommes blancs"... e <strong>wat</strong>? E gétapen. Ah neen! Mecki!<br />

<strong>Dat</strong> geet ze wäit. Wou gees de nëmmen déi Wierder sichen? Mengs de wierklech,<br />

fir äis op den Opnahmexamen ze trimmen, misst d’an den décksten Dictionnairen<br />

no den ausgefalenste Wierder wullen? Guy! Wannechgelifft! Schreif "gétapen"<br />

net sou wéi ech. Du weess, <strong>wat</strong> ons blitt, wa <strong>mer</strong> déiselwecht Feeler hunn.<br />

Schreif "gétapen" wéi s de wëlls, awer schreif et anescht!<br />

D'"hommes blancs" trauen sech iwwert de Floss. "Ils croient qu’il n’y a pas de<br />

danger."<br />

Dem Mecki seng Stëmm klénkt, wéi wann et lo endlech fir déi knaschteg Indianer<br />

geschitt wäer. E liest, wéi wann e matzen an der Geschicht wäer. E reit mat.<br />

Duggedug. Duggedug. D’Cowboyen hun d’Indianer gesinn. Et gëtt geschoss.<br />

De Floss ass net breet. Den éischten Indianer fällt vum Päerd, "Touché par une<br />

balle meurtrière."<br />

E schéine "Féminin". De Bouni keimt an der leschter Bänk.<br />

D’Dictée ass nach net an der Halschent, an hien ass um Enn.<br />

"Ech gi mech geschlon!" rifft e vun hannen.<br />

De Knäipschutz


16<br />

D’ganz Klass muss laachen. D’Befreiung! Mir schloe mat de Fäischt op d’Bänk,<br />

fachen äis op d’Knéien. Mir profitéiere vum Bouni sénger Bemierkung, fir äis aus<br />

eiser ugestrengter, gebéckter Kierperhaltung ze befreien a fir déi doudeg Rou<br />

z’ënnerbriechen. Mir laache wéi d’Haalwerweis.<br />

"Hackerdjës!" brëllt den Här Treines, dee beleidegt ass, datt grad an deem<br />

spannendste Moment vum Diktat der Däiwel lass ass, an datt seng Geschicht<br />

dorënner leit.<br />

"Un autre Indien est touché au genou!"<br />

Hoffentlech mécht de Guy keen x un de Knéi. <strong>Dat</strong> ass nëmme bei "de genoux"<br />

de Fall. Denk un d’Ieselsbréck. De Moment geet et net ëm Ieselen, mee ëm Päerd.<br />

"Ils appellent leurs chevaux."<br />

Et ass nach ëm<strong>mer</strong> net roueg. Den Här Treines wëllt weider liesen, en huet<br />

de Fuedem verluer. E flucht op Lëtzebuergesch. <strong>Dat</strong> gëtt <strong>mer</strong> d’Geleeënheet,<br />

d’Palissad nach een Zantimeter erofzeloossen, fir dem Guy "Falkenauge" senge<br />

Pupillen e bessere Wénkel op mäin Terrain ze bidden. Et gëtt nach geschoss<br />

aus méi wéi "cent fusils". "Cent" kritt ni en "s". <strong>Dat</strong> wëssen se schon am drëtte<br />

Schouljoer.<br />

«Le sang coule».<br />

Typesch Mecki! Selwechte Klank, aner Schreifweis! De Guy huet "Le cent coule"<br />

geschriwwen. Wann ech lo näischt ënnerhuelen, dann ass de Guy k.o. De Mecki<br />

ermëlzt een, wann et am Diktat vu Feeler nëmmen sou wimmelt. De Guy gesäit<br />

elo besser eriwwer. Ee Gléck! Ech gesinn, wéi e "cent" verbessert. Do kënnt den<br />

Treines mat energesche Schrëtt bei eis Bänk an dréckt mat der flaacher Hand<br />

dem Guy säi Kapp bal sou déif bis erof op d’Blat, datt d’Nues de Pabeier beréiert.<br />

"A gare la Box, du bougéiers!" seet en.<br />

"Mussen si dat <strong>schreiwen</strong>?" freet de Bouni.<br />

Nach ier <strong>mer</strong> de Mond <strong>kënne</strong>n oprappen, fir ze laachen, bläert den Här Treines<br />

wéi e Waldiesel:<br />

"Deen éischten, deen de Bak opdeet, flitt vrun d’Dir. An Null am Diktat!"<br />

Kee muckst. Ech bäissen op d’Zänn.<br />

"Ech gi fräiwëlleg!" seet de Bouni an trëppelt aus dem Sall. Den Treines seet<br />

näischt. De Guy ass hannert der Palissad verschwonnen. Ech gesinn nëmme säi<br />

schwaarze Widderbuuscht. Lo ass hien op sech gestallt, "allein auf weiter Flur",<br />

an néirens e Lach an den zwou Hemisphèren um Atlasdeckel fir derduerch ze<br />

luussen. Wann dat alt riicht ausgeet.<br />

De Knäipschutz


17<br />

Et ass <strong>mer</strong> elo <strong>och</strong> egal, wéivill Indianer gekillt ginn. Gewier géint Feil a Bou.<br />

Typesch Treines! Eng "Pelikano" schreift. Meng Hand follegt. Um Blat vermëscht<br />

sech Tënt mat Blutt. Riets niewent der Bänk wibbelt d’Klensch e puermol.<br />

<strong>Dat</strong> ass de Bouni. Jiddereen, dee virun d’Dier flitt, muss d’Dier fest widder zéien<br />

an dobäi d’Klensch erofgedréckt unhalen. Ier den Här Treines äis gezwongen hat,<br />

op déi Manéier bei der Dier stoen ze bleiwen, si <strong>mer</strong> ëm<strong>mer</strong> am Gank op an of<br />

spadséiert, hunn mol deen een oder anere Schüler begéint, si bis op d’Toilette<br />

getrëppelt, mä lo geet dat net méi.<br />

"Tous les Indiens ont été tués."<br />

Den Treines widderhëlt säi Kabes vu vir un. Ech fanne kee Feeler méi. Et ass <strong>mer</strong><br />

wurscht. E seet, am Lycée géingen aner Säiten opgezu ginn. Dofir hätt e méi séier<br />

gelies an nëmmen eemol widerholl. E mécht äis ëm<strong>mer</strong> gär Angscht.<br />

"Nach dräi Minutten, da gitt der of!"<br />

Ech maachen eng Course um Pabeier. Mir mussen eis "Pelikano" nidderleeën.<br />

De Mecki léiert äis d’Spillregelen an der grousser Schoul. Et schellt. Den Här<br />

Treines hieft eis Hefter op. A séier an d’frësch Loft. Dobaussen huet et geschneit.<br />

De Knäipschutz


Jhemp HOSCHEIT<br />

Wat wette <strong>mer</strong>?<br />

Editions Le Phare<br />

2. Oplo<br />

2003<br />

Säit 7 - 12<br />

18<br />

Wiem seng Mutz<br />

ass et?<br />

De Claude kënnt heem. D’Schoul ass aus. En ass am 3. Schouljoer. En ass mat<br />

sech an der Welt zefridden. Net nëmme well d’Schoul aus ass. Et gëtt Saachen,<br />

déi maachen een sou glécklech, datt d’Gléck eng W<strong>och</strong> dauert.<br />

"Wéi war et haut an der Schoul?" freet säi Papp. "Flott!", äntwert de Claude.<br />

"Ou? Wat war dann haut sou flott?"<br />

"Ech hunn dierfen trëppelen!", seet de Claude. Sengem Papp seng Ae blënzelen.<br />

"Waaaat?", jäizt en. "Du bass vrun d’Dier geflunn? Duuuuu!"<br />

"Beroueg dech!", tréischt de Claude hien. "Ech sinn net geflunn.<br />

Ech konnt trëpple gon."<br />

Säi Papp mécht eng Schëpp. En huet nach ëm<strong>mer</strong> net verstanen. An dofir muss<br />

de Claude him alles erklären. Säi Papp ass schwéier vu Begrëff. Besonnesch wa<br />

vun der Schoul rieds geet. E versteet déi einfachst Saachen net.<br />

"Papp!", seet de Claude, "lauschter mol no!" En hëlt déif Loft, well e weess,<br />

datt en e laange Saz ouni Paus muss maachen. Da ka säi Papp hien net<br />

ënnerbriechen. <strong>Dat</strong> ass eng Taktik, déi de Claude dacks benotzt.<br />

"Et hat een an der Paus seng Mutz am Haff verluer, a well ech de Mutzebesëtzer<br />

net fonnt hunn, verstees de, de Kapp, deem d’Mutz gehéiert huet, deen huet<br />

sech net gemellt an do hunn ech d’Mutz mat an de Schoulsall geholl an zum<br />

Schoulmeeschter gesot, et hätt e Schüler seng Mutz am Haff verluer, awer ech<br />

wéisst net wien, an do huet den Här Schmeichel gesot, da sollt ech an déi aner<br />

Klasse froe goen, wiem d’Mutz gehéiert, awer well den Här Schmeichel Angscht<br />

hat, datt ech misst un drësseg Diere klappe goen, huet hien d’Mutz gekuckt<br />

a gemengt, datt d’Mutz kengem klenge Kand géif gehéieren, an dofir kéint ech<br />

d’Spillschoulsklassen an d’éischt Schouljoer ewechloossen, an do huet en am<br />

Kapp gerechent a gesot, dat wäeren dann nëmmen nach uechzéng Klassen,<br />

an da sollt ech mech awer tommelen a mam sechste Schouljoer ufänken, well<br />

hie géif mengen, datt d’Mutz éischter engem Schüler aus dem 6. Schouljoer<br />

géif gehéiere wéi engem aus dem zweeten, obwuel een dat awer bei de Mutzen<br />

<strong>och</strong> ni sou sécher behaapte kéint, well et ginn <strong>och</strong> Kanner, deenen hir Mutze<br />

si méi grouss wéi hire Kapp, an ech sollt dach elo endlech goen, an en huet<br />

gefrot, fir<strong>wat</strong> ech dann nach net fort wär."<br />

"An do bass du getrëppelt?" freet de Papp. Ganz kuerz.<br />

"Jo!", seet de Claude. Nach méi kuerz.


19<br />

"Dann hues du jo an där Zäit näischt geléiert!" seet de Papp ganz entsat.<br />

"Ma dach! An de Gäng kann een <strong>och</strong> eppes bäiléieren! Et ass zum Beispill ganz<br />

wichteg, datt een sech organiséiert! Du seess dach ëm<strong>mer</strong>: "Et geet näischt iwwer<br />

d’Organioun!" -,<br />

"D’Organisatioun!" verbessert säi Papp.<br />

"Du sees Organioun!", seet de Claude zu sengem Papp, deen net nëmmen<br />

en Ënnerbriecher ass, mee <strong>och</strong> nach Ofkierzert. "Et muss een sech e System<br />

ausdenken. Et muss een sech e Plang am Kapp ausdenken. Et muss ee fir<br />

d’éischt bei déi Klass froe goen, an där méi Meedercher wéi Jonge sinn. Et war<br />

neemlech eng Jongemutz. A wann een an déi Klass, wou méi Meedercher sinn,<br />

froe geet, da sinn d’Chancë méi grouss, datt d’Mutz kengem an där Klass<br />

gehéiert."<br />

De Papp rëselt de Kapp. E versteet de System net.<br />

"Ma da muss d’an eng Klass goen, an där méi Jonge sinn." seet en.<br />

"A neen!" seet de Claude. "Et däerf een net schon an der éischter Klass<br />

de Mutzebesëtzer fannen! "<br />

"A sou!" seet de Papp. E léiert séier bäi.<br />

"Et kënnt drops un", son ech, "d’Mutz esou laang wéi méiglech ze halen!"<br />

"Majo dann!" knoutert de Papp.<br />

Endlech! Et ass dach kloer, datt all Mënsch dat versteet. D’Trëpplen ass dat<br />

Schéinst, dat et an der Schoul gëtt. An et léiert een eppes bäi. Zum Beispill léiert<br />

een d’Nimm an d’Virnimm vun de Léierinnen an de Schoul-meeschtere kennen. Et<br />

kann een d’Träppleker zielen. Et kann ee bei all Mantelbriet d’Kreep zielen an sech<br />

d’Zuel verhalen, a wann een nees laanscht kënnt, kann een testen, ob een sech<br />

un d’Zuel erënnert. <strong>Dat</strong> ass e gudde Gediechtnesträning. Et kann een d’Biller,<br />

d’Posteren an d’Zeechnungen am Gank kucken. Esou stimuléiert ee säi kulturellen<br />

Intressi. Et kann een zu der grousser Fënster erof an den Haff kucken a vun der<br />

nächster Paus dreemen. Phantasie huet nach ni eppes geschuet. Et kënnt een<br />

mol an d’Gespréich, wann een engem anere Schüler am Gank begéint (- Moien! -<br />

Salü! - Wuer gees de? – Op d’Toilette! – An du? – Et huet ee seng Mutz verluer...)<br />

Et kann ee bei den Dieren nolauschteren. Do léiert ee seng Ouere spëtzen a säin<br />

auditivt Sënnesorgan schäerfen. Et kann een - wann ee Loscht huet - déi futtis<br />

Plättercher um Buedem zielen. Et kann een <strong>och</strong> sportlech aktiv ginn, wann een<br />

zum Beispill um 3. Stack bei d’6. Schouljoer froe geet, dann um 1. Stack bei dat<br />

3., dann nees erop op den 3. Stack bei dat 5., dann nees erof op den 2. Stack bei<br />

dat 4. an dann nees erop bei en anert 6. Wéi gesot, wien trëppelen däerf, huet méi<br />

vun der Schoul.<br />

"Papp!" seet de Claude, "d’Trëpplen trimmt de Geescht an de Kierper, et deet<br />

d’Gehierzelle schaffen an ass gutt fir d’Kommunikatioun. Et léiert ee Leit kennen.<br />

Du sees dach <strong>och</strong>, datt s du am Guichet op denger Bank all Dag komesch Leit<br />

kenne léiers!"<br />

Wiem seng Mutz ass et?


0<br />

"Du léiers awer keng komesch Leit kennen!" seet de Papp.<br />

"Ma dach! De Portier!" äntwert de Claude. "<strong>Dat</strong> ass <strong>och</strong> e Komeschen.<br />

Hien hätt gär d’Mutz gehat, obwuel se ze kleng fir säi Kapp war."<br />

"A wéi laang wars d’ënnerwee?" freet de Papp. "Nëmmen eng hallef Stonn!"<br />

"Nëmmen! Nëmmen!!"<br />

"Ma jo!", seet de Claude, "beim néngte Versuch huet de Laurent sech gemellt,<br />

de Laurent aus dem 5. Schouljoer. Et war seng Mutz. Schued! Ech hat <strong>mer</strong> et<br />

geduecht, wou ech un der néngter Dier geklappt hunn, datt ech eng Dommheet<br />

gemaach hätt. Mee do war et ze spéit.<br />

"Hues de dann net zevill verpasst?", freet säi Papp a kuckt säi Bouf mat<br />

groussen Aen.<br />

"Ma Papp! Déi aner hunn eppes verpasst. Wat mengs de, <strong>wat</strong> déi sech gelangweilt<br />

hunn. Awer bei mär do war et spannend! Soubal ech un enger Dier geklappt<br />

hat, ass d’Spannung gewuess. Wie kënnt opmaachen? Ginn ech der Mutz lass<br />

oder net? Wiem seng Mutz ass et? Esou spannend Momenter gëtt et net an<br />

enger Schoulstonn. Et ass wéi am Kino. An engem spannende Film. Du weess<br />

net, <strong>wat</strong> dech an der nächster Zeen erwaart. Tock Tock Tock... Waarden...<br />

Bummbummbummbumm... Spannung... Vläicht ass keen am Sall?...<br />

Re-Tocktocktock... Re-Waarden... Re-Spannung! Re-Bummbumm...<br />

Da méchs de d’Dier lues op... krkrkruiiiiiiiiiii... an da luuss d’eran... an da kënnt<br />

op eemol- schhhhhhhh- de Kräidgeescht op dech gesprongen... oder - wuiiiiiiiiiiii -<br />

de Schwampmonster ... “<br />

"Pack dech!" seet säi Papp.<br />

"Bei dir op der Bank verléiert keen seng Mutz! Ha! Du bass jo nëmmen neidesch!<br />

An du däerfs net trëpple goen."<br />

"Eent steet fest!", seet säi Papp. "Du hues eppes am Unterrecht verpasst!<br />

Un point c’est tout!"<br />

De Papp ass net nëmmen en Ennerbriecher an en Ofkierzert, mee <strong>och</strong> nach<br />

e Friemspro<strong>och</strong>ert. En dréint dem Claude rosen de Réck a geet d’Trap aus.<br />

E bleift stoen a freet: "Hues de keng Aufgab fir muer?"<br />

"Dach! Mir hunn am Lëtzebuergeschen en Thema kritt: «Wéi stellen ech <strong>mer</strong><br />

d’Schoul vun der Zukunft vir?»"<br />

"Ma da schreif iwwert eng Schoul, wou et e Fach gëtt, dat ‘Trëpplen’ heescht!"<br />

"Eng gutt Iddi! Merci!", seet de Claude an iwwerleet schonn, <strong>wat</strong> e schreiwe soll.<br />

An der Schoul vu muer gëtt hie gär eescht geholl. Hien hätt gär, datt een him<br />

eppes zoutraut. Eng Trëppelstonn muss um Stonneplang stoen. Eng Laachstonn.<br />

Eng Pësperstonn. Et däerf een mol kreativ liddreg sinn. Et däerf ee pädagogeschsënnvoll<br />

flemmssen. Well <strong>och</strong> d’Flemm ka sënnvoll sinn, wann een s’aktiv,<br />

produktiv a kreativ benotzt.<br />

Wiem seng Mutz ass et?


1<br />

"So! Nach eppes!", freet säi Papp. "Wat huet de Schoulmeeschter da gesot,<br />

wou s du no enger halwer Stonn erëmkomm bass?"<br />

"Hie sot, e géif e Schiefchen am Gank ophänke loossen, e Schiefche mat enger<br />

gliesen Dier, fir "Objets perdus".<br />

Wiem seng Mutz ass et?


Jean-Paul JACOBS<br />

De Jean-Paul<br />

rifft de Roger un<br />

Editions Phi<br />

1993<br />

Säit 85 - 91<br />

D’Téitsch am Auto<br />

D’Marianne: Müller...<br />

De Jean-Paul: Marianne! Wéi geet et?<br />

D’Marianne: O net gutt...<br />

De Jean-Paul: Net gutt?<br />

D’Marianne: Nee, Jean-Paul...<br />

De Jean-Paul: Ass de Raym do?<br />

D’Marianne: Jo, mä e kënnt bestëmmt net op den Tëlefon...<br />

De Jean-Paul: Wat ass da lass?<br />

D’Marianne: O, en ass rosen...<br />

De Jean-Paul: Ass e rosen? Ma fir<strong>wat</strong> dann?<br />

D’Marianne: Jean-Paul, en ass rosen. <strong>Dat</strong> ass eng laang Geschicht...<br />

De Jean-Paul: Watfir eng laang Geschicht?<br />

D’Marianne: ‘T ass keng schéin...<br />

De Jean-Paul: Ma da so <strong>mer</strong> dach eppes!<br />

D’Marianne: Wat soll ech der dann do soen? De Raym ass rosen...<br />

De Jean-Paul: Ass en da scho laang rosen?<br />

D’Marianne: Scho ganz laang... zanter enger W<strong>och</strong>...<br />

De Jean-Paul: Wat huet en dann?<br />

D’Marianne: Ma heen huet näischt! Awer eisen Auto!<br />

De Jean-Paul: Wat ass mat ärem Auto?<br />

D’Marianne: Eisen Auto huet eng Téitsch!<br />

De Jean-Paul: Eng Téitsch am Auto, dat ass dach net schlëmm!<br />

D’Marianne: Ma dach...<br />

De Jean-Paul: Awer dach net eng Téitsch am Auto!<br />

D’Marianne: Ma du hues keen Auto!<br />

De Jean-Paul: Ma dat huet dach näischt...<br />

D’Marianne: Du hues keen Auto, Jean-Paul!<br />

De Jean-Paul: An dofir ass de Raym esou rosen?<br />

D’Marianne: Majo ...<br />

De Jean-Paul: Do wäer ech awer net rosen!<br />

D’Marianne: Ma de Raym awer! Du weess jo, wéi en ass...<br />

De Jean-Paul: Ma da gëff <strong>mer</strong> en emol!<br />

D’Marianne: E kënnt net op den Tëlefon, dat hunn ech der jo gesot!<br />

De Jean-Paul: Geet e wéinst där Téitsch net op den Tëlefon?<br />

D’Marianne: Ech hunn der jo gesot, en ass rosen...<br />

De Jean-Paul: Ma da ruff en dach!<br />

D’Marianne: Jean-Paul, dat huet guer kee Wäert... e kënnt net!<br />

De Jean-Paul: Wéinst enger Téitsch!? Ma dat gëtt et dach net!<br />

D’Marianne: Ma fir<strong>wat</strong> dann net? Du hues keen Auto!<br />

De Jean-Paul: Marianne, dat weess ech!<br />

D’Marianne: <strong>Dat</strong> ass eben esou...<br />

De Jean-Paul: War dat da seng Schold?


3<br />

D’Marianne: Ma ‘t war gewëss seng Schold!<br />

De Jean-Paul: Ass di Téitsch grouss?<br />

D’Marianne: Ganz grouss...<br />

De Jean-Paul: <strong>Dat</strong> deet <strong>mer</strong> leed...<br />

D’Marianne: Hie wëllt net méi mat deem Auto fueren...<br />

De Jean-Paul: Ma den Auto fiert dach nach, oder net?<br />

D’Marianne: Den Auto géif nach fueren, de Raym wëllt awer net méi...<br />

De Jean-Paul: Ma da kaaft iech en neien!<br />

D’Marianne: Ma du hues gutt <strong>schwätzen</strong>! A wee gëtt äis dann d’Suen?<br />

De Jean-Paul: Ech...<br />

D’Marianne: Wat sees de? Lo muss ech awer laachen!<br />

Du gëss äis d’Suën fir en neien Auto!? Ma déi ass gutt!<br />

De Jean-Paul: Ech ginn iech déi Suen...<br />

D’Marianne: Ma du hues dach kee Su hannen a kee Su vir!<br />

De Jean-Paul: Ma hal op! Ech hu vill Suen! Ech hun eng ganz räich Fra...<br />

D’Marianne: <strong>Dat</strong> gleewen ech net!<br />

De Jean-Paul: Fir<strong>wat</strong> soll ech da keng räich Fra hunn?<br />

Häls de mech fir en Iesel?<br />

D’Marianne: Du bass keen Iesel, du hues awer <strong>och</strong> keng räich Fra!<br />

De Jean-Paul: Ma dach!<br />

D’Marianne: Ass dat wierklech wouer Jean-Paul?<br />

De Jean-Paul: Jo! Ma da ruft emol de Raym!<br />

D’Marianne: E kënnt net !<br />

De Jean-Paul: Ech kafen iech e Mercedes a fäerdeg!<br />

D’Marianne: E Mercedes?<br />

De Jean-Paul: Ass deen net gutt?<br />

D’Marianne: Ma dach! E Mercedes ass awer deier!<br />

De Jean-Paul: <strong>Dat</strong> spillt guer keng Roll...<br />

D’Marianne: Sérieux? Spillt dat keng Roll?<br />

De Jean-Paul: Ma neen. Ech kommen op Lëtzebuerg,<br />

an da kafe <strong>mer</strong> e Mercedes...<br />

D’Marianne: O, ma dat wäer léif!<br />

De Jean-Paul: Majo sécher!<br />

D’Marianne: Ma dat wäer ganz léif!<br />

De Jean-Paul: Ech kommen op Lëtzebuerg.<br />

Kann ech da bei iech schlofen?<br />

D’Marianne: Mengs de bei äis? Jean-Paul, waard emol...<br />

Raym, de Jean-Paul géif gär bei äis schlofen...<br />

Raym, lauschter emol, de Jean-Paul kënnt op Lëtzebuerg<br />

fir äis en neie Mercedes ze kafen, an e géif gär bei äis<br />

schlofen. ..........................................................................<br />

Jean-Paul, lauschter emol, de Raym seet,<br />

‘t wär wéinst eisen Honn...<br />

De Jean-Paul: Hutt der se nach?<br />

D’Marianne: Mer hunn der elo zeng...<br />

De Jean-Paul: Zéng Honn? Sinn dat elauter esou grousser?<br />

D’Marianne: Si sinn alleguer zimlech grouss, jo...<br />

De Jean-Paul: Déi grouss, wëll Honn do...<br />

D’Marianne: Du hues se net gär!?<br />

De Jean-Paul: Ech wees et net...<br />

D’Marianne: Hues de nach ëm<strong>mer</strong> Angscht?<br />

D’Téitsch am Auto


De Jean-Paul: Fir<strong>wat</strong> hutt dir dann esou vill grouss Honn?<br />

D’Marianne: Majo, Jean-Paul...<br />

De Jean-Paul: Déi billen dach de ganzen Dag!<br />

D’Marianne: Ma looss se dach billen!<br />

De Jean-Paul: Ech hunn dat awer net gär...<br />

D’Marianne: Majo, da muss d’an den Hôtel goen.<br />

De Jean-Paul: An den Hôtel? <strong>Dat</strong> gëtt erëm esou deier!<br />

D’Marianne: Majo, Jean-Paul ... du weess dach, wéi deier d’Hôtellen<br />

zu Lëtzebuerg sinn!<br />

De Jean-Paul: So, lauschter emol Marianne, <strong>wat</strong> mécht är Country-Musek?<br />

D’Marianne: Ech maache keng méi, de Raym mécht der nach...<br />

De Jean-Paul: An du?<br />

D’Marianne: Ech sangen elo Schubert-Lidder...<br />

De Jean-Paul: Du séngs gewëss Schubert!<br />

D’Marianne: A fir<strong>wat</strong> dann net? De Raym seet, dat wär ganz flott... .<br />

De Jean-Paul: Du séngs dach kee Schubert!<br />

D’Marianne: Ma sécher sangen ech Schubert!<br />

De Jean-Paul: A <strong>wat</strong> soen dann déng Honn?<br />

D’Marianne: Ma du net de Spott mat mengen Honn!<br />

De Jean-Paul: Zeng Honn! Wéi geet dat? Ech ka <strong>mer</strong> dat net virstellen...<br />

D’Marianne: Ma du hues keen!<br />

De Jean-Paul: Ech wëll <strong>och</strong> keen! Net emol e klengen!<br />

D’Marianne: Hues du da wéinstens eng Kaz?<br />

De Jean-Paul: Eng Kaz? Bass du geckeg?<br />

D’Marianne: Mir hunn der elo dräiandrësseg...<br />

De Jean-Paul: Dräiandrësseg Kazen? Ma dir hutt se net méi all!<br />

Dräiandrësseg Kazen! Ma dat sténkt dach!<br />

D’Marianne: <strong>Dat</strong> sténkt guer net!<br />

De Jean-Paul: Ma du kanns <strong>mer</strong> dach net soen,<br />

datt dräiandrësseg Kazen net sténken!<br />

D’Marianne: Ma du hues Proble<strong>mer</strong>! Du hues d’Kazen <strong>och</strong> net gär,<br />

dat ass alles! Wéini kënns de dann erof?<br />

De Jean-Paul: Ech muss emol kucken...<br />

D’Marianne: Kréie <strong>mer</strong> dann de Mercedes?<br />

De Jean-Paul: Majo sécher... .<br />

D’Marianne: Da gees de awer an den Hôtel!<br />

De Jean-Paul: Majo, da ginn ech an den Hôtel...<br />

D’Marianne: Raym, de Jean-Paul kënnt erof, an da geet en an den Hôtel...<br />

De Raym: Geet en an den Hôtel?<br />

D’Marianne: En huet dat gesot...<br />

De Raym: Ass dat wéinst eisen Honn?<br />

D’Marianne: An <strong>och</strong> wéinst de Kazen!<br />

De Raym: Ma da muss en an den Hôtel goen! Oder sollen eis Honn<br />

an d’Kazen an den Hôtel goen? Fro en dat emol!<br />

D’Marianne: De Raym seet, du misst leider an den Hôtel goen...<br />

De Jean-Paul: Ech muss ëm<strong>mer</strong> an den Hôtel goen!<br />

D’Marianne: Majo Jean-Paul, dat ass esou!<br />

De Jean-Paul: Kann de Raym mech da wéinstens um Flughafen ofhuelen?<br />

D’Marianne: Raym, kanns du de Jean-Paul um Findel ofhuelen?<br />

De Raym: Ech fueren net méi mat deem Auto!<br />

D’Marianne: De Raym seet, e fiert net méi mat deem Auto.<br />

<strong>Dat</strong> ass wéinst der Téitsch! En ass terribel rosen...<br />

D’Téitsch am Auto


5<br />

De Jean-Paul: Ma da so him, ech géif net kommen!<br />

D’Marianne: Raym, da kënnt de Jean-Paul net!<br />

De Raym: Ma da soll en zu Berlin bleiwen! Do ass e gutt!<br />

D’Marianne: De Raym seet, da solls de zu Berlin bleiwen, do wärs de gutt...<br />

Fir<strong>wat</strong> hues de dann iwwerhaapt ugeruff?<br />

De Jean-Paul: Ech wollt froen, wéi et iech geet...<br />

D’Marianne: Ma du gesäis jo, wéi et äis geet...<br />

De Jean-Paul leet op…<br />

D’Téitsch am Auto


Josiane KARTHEISER<br />

De Marc hätt gär<br />

Paangecher<br />

Editions Carrière<br />

Luxembourg, 2005<br />

Säit 107 - 109<br />

6<br />

Et gonnt ee sech<br />

jo soss näischt<br />

Mir Lëtzebuerger sinn, wéi all Mënsch weess, einfach net kleng ze kréien.<br />

Och Joerhonnerte vu friemen Herrscher hunn et net fäerdegbruecht, äis an<br />

d’Knéien ze zwéngen, an egal <strong>wat</strong> d’E.U., déi modern Form vu Friemherrschaft,<br />

sech esou u Schikanen, neie Gesetzer a Reglementer afale léisst, <strong>mir</strong> fannen<br />

ëm<strong>mer</strong> erëm kleng Nischen, déi <strong>mer</strong> zu eisem Virdeel ausbauen. Wa <strong>mer</strong> haut zu<br />

deene räichste Länner vun der Welt gehéieren, ass dat ganz sécher keen Zoufall!<br />

Wat net bedeit, datt <strong>mer</strong> net dach e grousse Schwaachpunkt hunn: eise leidenschaftlechen<br />

Hank zum Konsum. Mir sinn einfach net sat ze kréien, egal wéivill<br />

onnëtz Saache <strong>mer</strong> a wéi ville Variantë besëtzen, egal wéivill Zoossissen oder<br />

Béchse <strong>mer</strong> an der Spënnchen hänken oder stoen hunn, déi scho laang hire<br />

Verfallsdatum iwwerschratt hunn, well <strong>mer</strong> der méi kafen, wéi <strong>mer</strong> der iesse<br />

<strong>kënne</strong>n. Mä <strong>mir</strong> kafe jo <strong>och</strong> net fir z’iessen; <strong>mir</strong> kafen, fir net z’erhéngeren;<br />

<strong>mir</strong> kafen, fir zu all Moment genuch Reserven ze hunn, fir e Cattenoms-Gau<br />

z’iwwerliewen an trotzdem nach eppes iwwreg ze hunn; <strong>mir</strong> kafen, well <strong>mir</strong><br />

einfach kafe mussen, wa méiglech all Dag vun der W<strong>och</strong>, a sonndes fuere <strong>mer</strong><br />

op d’Tankstatiounen an an déi kleng Epicerien, déi mueres op hunn, fir datt<br />

<strong>mer</strong> <strong>och</strong> dann eis frësch Croissantën an eis frësch konservéiert MëIlech kréien,<br />

an eist frëscht Uebst a Geméis, <strong>och</strong> wann dat ausgesäit, wéi wann et schonn<br />

eng hallef W<strong>och</strong> do leie géiff, op äis ze waarden.<br />

Fir äis Lëtzebuerger kleng ze kréien, géiff et also duergoen, einfach eng Kéier<br />

matzen an der W<strong>och</strong> dräi Deeg hannereneen d’Geschäfter zouzemaachen,<br />

selbstverständlech <strong>och</strong> an der Groussregioun. Stellt Iech dat emol vir: laang<br />

Schlaange vu Lëtzebuerger Autoe vrun zouene Supermarchéën zu Arel, zu Metz<br />

a wou ëm<strong>mer</strong>, an duerno d’Invasioun vun de lokale Restaurantën, déi <strong>mer</strong> eidel<br />

friesse géifen, fir äis vun deem Schock ze erhuelen, éier <strong>mer</strong> um Heemwee<br />

vun Honger an Duuscht stierwe géifen.<br />

Wéi schlëmm dat fir äis wier, mierkt ee schonn, wann nëmmen en normale<br />

Feierdag an d’W<strong>och</strong> fält. Mir schleefen heem, <strong>wat</strong> d’Caddyën - <strong>wat</strong> heescht<br />

hei d’Caddyën, eis Luxuslimousinnen - nëmmen esou packen: Zocker, Salz,<br />

Miel a Kaffi fir déi nächst siwe Méint; Biffdecker, Kotletten, Schwéngsbrot, Dindën,<br />

Pouletën, Träipen a Wirschtercher fir dräi ‘Tiefkühleren’ ze fëllen; Wäschpolver,<br />

fir 132 Dëscheldicher a 527 Zervéiten ze wäschen; Wäin, Béier a Schampes<br />

fir zwee Spideeler mat Liewerzirrhosen ze beliwweren; a genuch Toilettëpabeier,<br />

fir aIl déi Spuren, déi dat Gefréiss do hannerléisst, schéi propper a renglech<br />

erëm ewech ze wëschen; Shampoing a Seef, fir d’ ganz drëtt Welt ze wäschen;<br />

Neellack, Zännseef, Gebeess, Heftploschteren, Nuddelen, Gebuertsdaagskaarten,<br />

Schongstréckelen a Kierbiischte fir zwou Generatiounen; an dann hu <strong>mer</strong> nach<br />

d’Halschent vergiess a mussen op de leschte Stëppel nach eng Kéier zréckrennen<br />

an nach e puer Caddyë fëllen.


7<br />

Et ass e Stress sonnergläichen, an dat alles nëmmen, well <strong>mer</strong> eng Kéier offiziell<br />

fräi kréien, fir doheem ze kachen a ronderëm en Dësch mat der ganzer Famill<br />

ze streiden. <strong>Dat</strong> heescht, wa <strong>mer</strong> net grad am leschte Moment fannen, datt <strong>mer</strong><br />

awer net genuch am Haus hunn, a mat Sak a Pak an de Restaurant ginn, an da<br />

vun 12 bis 3 erafachen, wéi wann et eis lescht Moolzecht wier.<br />

Déi Deeg duerno musse <strong>mer</strong> natierlech op Regime goen, <strong>mir</strong> si stänneg op<br />

Regime, 435.000 Leit hei am Land, Dag fir Dag, <strong>wat</strong> een am beschten un eise<br />

Pâtisserië mierkt: mueres si se gerammelt voll Kichelcher, Kuchen an Taarten.<br />

A wa <strong>mer</strong> owes mat eisem Regime fäerdeg sinn, si se genee esou gerammelt<br />

eidel, mä kee vun äis kennt <strong>och</strong> nëmmen een eenzege Mënsch, dee Pâtisserieskichelcher<br />

ësst, dat mussen déi Frontalierë sinn... déi äis jo <strong>och</strong> nach Joer an Dag<br />

eng Renommée als Alkoholiker an Ëmweltverschmotzer zwaffen; ondankbaart<br />

Vollek! Wa <strong>mir</strong> net wieren, krite s’iwwerhaapt näischt op den Dësch! Se solle frou<br />

sinn, datt <strong>mer</strong> se mat duerchfidderen, si mat hire groussen, dichtege Länner,<br />

do gesäit een erëm eng Kéier.<br />

Dobäi si <strong>mir</strong> emol nach net déi, deenen hir Caddyën am vollste sinn, dat sinn<br />

d’Portugisen, déi organiséieren <strong>och</strong> nach all Weekend eng Familljefriess, mä déi<br />

schaffe jo <strong>och</strong> kierperlech, dat kann een nach verstoen. Dofir gi <strong>mir</strong> jo awer <strong>och</strong><br />

nom Iessen eng hallef Stënnchen trëppelen, schéin ee Fouss vrun deen aneren,<br />

nëmmen net ze séier ; et wëllt ee jo net alles direkt matenee verdauen, schliisslech<br />

gëtt et eréischt um fënnef erëm Kaffi a Kuch, fir datt dee bäihält, bis d’Famill erëm<br />

doheem ass a gemittlech ze Nuecht iesse kann, éier se de Rescht vum Owend<br />

vrun der Tëlee sëtzt, Chipsen ze knabbelen. An da wonnert d’Welt sech, datt eis<br />

Wirtschaft esou floréiert!<br />

Et gonnt ee sech jo soss näischt


Josiane KARTHEISER<br />

De Marc hätt gär<br />

Paangecher<br />

Editions Carrière<br />

Luxembourg, 2005<br />

Säit 103 - 106<br />

8<br />

Wie wëllt en Handy?<br />

Si hu sech beim Mike getraff, fir den éischte Bilan ze zéien. De Mike hat eng flott<br />

Bud, zimlech grouss, mat engem eegene Buedzëm<strong>mer</strong> an Toilette a mat allen<br />

elektronesche "Gadgeten", déi Jugendlecher an hirem Alter sech nëmme wënsche<br />

konnten. Iwwerhaapt koume s’alle fënnef aus gutt situéierte Familljen, d’Mamm<br />

an de Papp Carrièresmënschen, zwéin Autoen, en Akommes vu ronn 7.500<br />

de Mount. An zanter véierzéng Deeg waren <strong>och</strong> si am Geschäft.<br />

"Wéivill Handyen hu <strong>mer</strong> dann?", huet de Luca gefrot.<br />

"Uechtzéng", sot de Mike. "An zéng Poschen."<br />

De Steve, dee schonn amgaang war, an där éischter Posch ze wuIlen, huet misse<br />

grinsen: dee Schreck vun de Bomen, wéi se hinnen d’Posch vun der Schëller<br />

gerappt hunn. Einfach genial!<br />

"Kuckt fir d’éischt, ob der keng Adressen an de Posche fannt", sot de Mike,<br />

sechs Méint méi al wéi déi aner an domat de Chef. An zwou dovun hu s’effektiv<br />

där klenger Visitëkaarte fonnt.<br />

"Okay", sot de Mike. "Gitt <strong>mer</strong> d’Adressen an d’Schlësselen, doraus léisst sech<br />

eppes maachen."<br />

De Raoul huet grouss gekuckt.<br />

"Mäi Brudder huet do Relatiounen", huet de Mike gemengt.<br />

"Hie kennt zwéin Typen, déi ganz staark un esou Saachen intresséiert sinn.<br />

Mä et muss séier goen, soss sinn d’Schlässer ausgewiesselt."<br />

Déi aner ware schockéiert.<br />

"Mä dat ass dach kriminell", sot de Luca.<br />

"<strong>Dat</strong>, <strong>wat</strong> <strong>mir</strong> maachen <strong>och</strong>", sot de Mike.<br />

"Och wann äis näischt geschéie kann, weIl <strong>mer</strong> nach mannerjäereg sinn."<br />

"Jo, mä... dat ass awer net datselwecht", huet de Pol gemault.<br />

"Ou", sot de Mike, "an dat mam Messer?"<br />

Effektiv hate s’e puer Mol deenen zwielef-dräizéng Joer ale Bouwe mat engem<br />

Messer gedreet, wéi se hinnen den Handy ofgeholl hunn. Just fir hir Angscht<br />

ze gesinn a sech herno vreckt driwwer ze laachen.


9<br />

De Mike huet also déi zwéi Schlëssele mat den Adressë kritt, déi aner Schlëssele<br />

sinn op e Koup geluegt ginn, fir herno vum Luca ‘entsuergt’ ze ginn. <strong>Dat</strong> war<br />

deem seng Charge, hie sollt d’Schlësselen an d’Posche verschwannen doen.<br />

De Steve huet sech missen ëm d’Béierfläsche bekëm<strong>mer</strong>en, well bei esou engem<br />

wichtege "Businnessmeeting" konnte se jo wuel keng Cola drénken, mä dem Mike<br />

seng Elteren hunn d’Béierfläschen net däerfe fannen. Iwwerhaapt hunn déi fënnef<br />

sech beméit, doheem net méi lëmmelzeg ze sinn, wéi dat vun hinnen erwaart<br />

gouf. Hir Eltere sollte si roueg weider fir relativ sérieux halen an net op d’Iddi<br />

kommen, se méi genee ze kontrolléieren.<br />

"Bon", sot de Steve, "a <strong>wat</strong> maache <strong>mer</strong> dann elo mat den Handyën?"<br />

"Ma <strong>mer</strong> verkafe se", huet de Raoul gemengt.<br />

"A wiem dann?", huet de Pol gefrot. "Et huet dach jiddereen een."<br />

Dorun hat natierlech kee geduecht, wéi se mat hirer Entreprise ugefaangen hunn.<br />

"Deene Klengen aus der Primäschoul", sot de Mike.<br />

"Déi eng hu schonn een", sot de Steve, "an déi aner hu keng Suen."<br />

"Gewass", huet de Mike geäntwert. "Déi schwammen dach am Täschegeld."<br />

"Jo", sot de Steve, "vläicht geet et jo duer, fir een ze kafen, awer net fir de Rescht.<br />

A wéi solle se hiren Elteren erklären, datt s’op eemol en Handy hunn?<br />

Ee vun deene klengen Haulie géif ganz sécher de Bak opdoen. An dann... ?"<br />

Doropshin hu si e Schotz missen huelen.<br />

"Jo, a <strong>wat</strong> maache <strong>mer</strong> dann elo? Elo hu <strong>mer</strong> d’Wuer a keng Clientën",<br />

huet de Raoul gemengt. "Et geet jo awer drëm, fir Fric ze maachen."<br />

De Pol huet d’ Stir a Fale geluecht: "So, an déi Typen, déi däi Brudder... ?"<br />

"Vergiess et", sot de Mike. "Déi hunn eng ganz Këscht voll. A souwisou<br />

<strong>kënne</strong> se bei hirer Aarbecht kee gebrauchen. Stell der mol vir, du bass amgaang,<br />

d’Bijouën auszeraumen, iwwerdeems déi zwéin Aler do leien ze ronken,<br />

an op eemol spillt däin Handy: Come sing a song of joy..."<br />

Si hu gegrinst a fënnef Minutte laang intensiv nogeduecht, mä et ass näischt<br />

dobäi erauskomm.<br />

Just de Steve hat op eemol eng Iddi: "A wa <strong>mer</strong> da Robin Hood spille géifen?"<br />

Déi aner ware paff.<br />

"Am Fong hu <strong>mer</strong> jo alleguerten Täschegeld genuch", sot hien.<br />

"Dofir kéinte <strong>mer</strong> jo deenen anere Leit, deenen, déi tatsächlech nach keen<br />

Handy hunn, einfach ee schenken."<br />

Wie wëllt en Handy?


30<br />

De Mond ass hinnen opstoe bliwwen.<br />

"A wéi stells de der dat da vir?", huet de Mike gefrot.<br />

"Mir setzen äis einfach anzwousch hin a froen déi Leit, déi laanscht kommen,<br />

ob s’en Handy hunn, a wann net, da schenke <strong>mer</strong> hinnen een. Als e gesellschaftlecht<br />

Experiment sou ze soen. Et wier dach intressant ze gesinn, wéi se<br />

reagéieren."<br />

"Ma sécher," sot de Mike, "solle <strong>mer</strong> net direkt d’Televisioun bestellen!?"<br />

Wéi op Kammando hu s’all nach eng Kéier d’Fläsch ugesat. Wéi se zwou Stonne<br />

méi spéit fäerdeg ware mat hirer Reunioun, hate s’e bëssen eng iwwert den<br />

Duuscht gedronk a si sech wéi sozial Helde virkomm.<br />

Dem Mike seng Eltere waren entsat, wéi zwéin Deeg drop d’Police vrun der Dier<br />

stoung.<br />

"Wat?", sot dem Mike säi Papp. "Dir hutt eise Mike verhaft, well en ze<br />

mëtschgieweg war? <strong>Dat</strong> gëtt et dach net! Esou hu <strong>mer</strong> en awer net gezillt..."<br />

Wie wëllt en Handy?


Roger MANDERSCHEID<br />

Schacko klak<br />

Editions Phi<br />

1988<br />

Säit 207 - 210<br />

31<br />

Schoulliewen<br />

am Krich<br />

an der schoul haten d’kanner nei bicher kritt. am rechebuch huet de bouf misse<br />

mat der ganzer klass gewierkugelen zesummenzielen, ganz divisioune wehrmachtszaldoten<br />

a kompanië verwandelen, hakekräizfändele mat hausgiewele<br />

multiplizéieren oder fliger a geschwader opdeelen. meeschtens stukaën.<br />

hie war elo beim schoulmeeschter an der schoul; dee schoulsall luch gläichens<br />

dem buedem. am liesbuch ass d’hitler-jugend an duebele reie queesch duerch<br />

alpelandschafte marschéiert. ënnerschrëft: "hitler-jugend auf froher fahrt". si wäiss<br />

seegelfliger iwwert d’buchsäite geschwieft, stung de “bingener mäuseturm” wéi e<br />

strengen index aus de welle vum räin. dem bouf ass de schoulmeeschter virkomm<br />

wéi e monument op rieder. well en alles wosst. <strong>och</strong> aus der vergaangenheet.<br />

op all fro wosst hien eng äntwert. d’kanner net:<br />

- wie heisst die meeresjungfrau auf dem rheinfelsen, die manchmal mit ihrer<br />

schönen stimme die schiffer auf ihren rheinschiffen betört? weiller.<br />

- lilli marleen, herr lehrer.<br />

- und welcher deutsche dichter hat diese jungfrau besungen?<br />

sein name und sein vorname beginnen mit h.<br />

- heinrich, eh, heinrich, eh, heinrich himmler, herr lehrer.<br />

heiantdo war et lëschteg an der schoul.<br />

- wann fand der dreissigjährige krieg statt? weber.<br />

- dass ist schon lange her, herr lehrer.<br />

- setz dich, faulpelz. DER KLEINE JUNGE MIT DEM GROSSEN MUFF.<br />

abschreiben, ganz. für morgen.<br />

- jawohl, herr lehrer.<br />

de bouf huet heiantdo gemengt, hire schoulmeeschter hätt perséinlech mam<br />

napoleon zu <strong>wat</strong>erloo matgekricht. den herr lehrer konnt esouguer an d’zukunft<br />

kucken:<br />

- aus dir wird nichts, weber.<br />

deeselwechte weber ass joren duerno an a<strong>mer</strong>ika zu sue komm an huet,<br />

fir eng vu senge fabricken opzeriichten, e gudde batz lëtzebuerger land opkaf.<br />

rechne konnt hien, den herr lehrer, wéi de wand. awer turnen? géint d’turnen hat<br />

hien eppes. all joer gouf vläicht eng hallef stonn laang geturnt. schued. de bouf<br />

war esou drop versiess, ze rennen, ze sprangen, futtball ze spillen, velo ze fueren.


3<br />

an engem anere buch war "unser geliebter Führer Adolf Hitler" amgaang, kleng<br />

kanner ze tätschelen, an him sinn deemools schon déi blénkeg ae vun de<br />

mammen opgefall, déi dragekuckt hun, wéi wa se an aneren ëmstänn wieren.<br />

a sengem brudder sengem décke REALIEN-BUCH war eng photo dra vum hitler,<br />

déi ee mat enger gillette erausgeschnidden, a wéi den oberinspekter an d’schoul<br />

koum, nees séier agepecht hat. hien hat ee moment angscht fir säi brudder.<br />

dowéint. vläicht gouf ee wéint esou engem verbriechen ëmgesidelt? mat de joere<br />

krut dëst hitlerbild ëm<strong>mer</strong> méi e laange schnurres aus tënt an tusch an ass zu<br />

gudder lescht ganz ënner engem verwuerelte gekritzels verschwonnen. an<br />

deemselwechte buch, oder war dat an engem aneren? gouf et <strong>och</strong> opreegend<br />

biller: dee männlechen an dee weibleche kierper mat allem drëm an drun.<br />

Mat deene biller ass en dacks an déi gutt stuff gehéisst, fir se do am detail<br />

ze stodéieren. faarweg photoë vun der wëller a frie<strong>mer</strong> tundra, vun der wüste<br />

gobi, vun der stad tunis, vun ni gekuckten déieren, wéi mamuther, dinosaurier,<br />

echtosaurier, hunn him seng virstellung vun der äerd erweidert, technesch<br />

zeechnunge vu maschinnen, vu komplizéierte motoren, vun eenzelen deeler vun<br />

enger damplokomotiv hunn an hirer geneeër "sachlechkeet", sou ging een haut<br />

soen, bei him dobannen eng begeeschterung ausgeléist, déi e bis elo nach net<br />

kannt hat. sou sutz en op eemol viru wäisse blieder, déi onméiglechst maschinnen<br />

an apparater ze entwerfen, meeschtens deeër, fir ze fléien. déi zäit krouch en <strong>och</strong><br />

e meccano. en huet deeglaang geschrauft a gebaut domadder. war dat eng freed,<br />

mat dir zesummen, weess de nach julliett, e kran ze bauen?<br />

an dann eréischt: zeechnen? eng stonn pro trimester ass gezeechent ginn:<br />

allerseelenstimmung, de kleessen, ouschtereeër, de "gestiefelte kater",<br />

hierschtblieder. hire schoulmeeschter war am zeechnen eng null. en huet dat<br />

selwer zouginn. him war dat sympatesch. hien hat hie gär, well en esou riteraus<br />

war. munnechmol sinn et der ginn: net dax, awer wann, dann huet et ageschloen.<br />

da konnt e brutal mam lineal an d’käpp haen, mat der fauscht an d’gesiichter.<br />

en huet d’kanner aus der bänk gerappt a widder d’heizungskierpere gehäit.<br />

eng minutt drop huet et him leed gedinn. dann huet e witze verzielt. an direkt<br />

nees mat deem gesch<strong>wat</strong>, deen der elo just erwëscht hat. déi kathoulesch art<br />

a weis, oder?<br />

en huet haart an däitlech gesch<strong>wat</strong>. ass tëschent de bänken op- an of spadséiert,<br />

fir seng wierder am mond mat der zong ze skulptéieren. seng schrëft huet<br />

ausgesinn, wéi gedréckt, all bustof gouf net op d’tafel geschriwwen, mä gemoolt.<br />

däitsch a rechnen sinn d’kanner geléiert ginn an <strong>och</strong> "Wie der fleissige Landmann<br />

seinen Acker bestellt". d’schoul luch matzen am duerf, an engem haff mat<br />

lannebäm, am schiet vun der kierch, déi vun uewen erof dominéiert huet. wann<br />

de schoulmeeschter amgaang war, eppes ze explizéieren, huet de bouf vun der<br />

strooss dobaussen de kamméidi héiere vun de baueren, déi mat tei<strong>mer</strong>e voller<br />

mëscht ënnerwee waren, huet iwrem rand vun der mauer vum schoulhaff d’käpp<br />

vun de bauere gesi wéitschen, am rhythmus vum päerdsgetrapps, huet de päerd<br />

hir ouerespëtze gesinn no de mécke fachen. ‘t war streng verbueden, op d’strooss<br />

ze kucken. hien huet ëm<strong>mer</strong> nees dohinner balluckt. de schoulmeeschter huet<br />

geruff:<br />

- aufpassen. wass hab ich jetzt eben erklärt?<br />

an de bouf huet him, flang, an d’ae gekuckt an hat awer nëmmen ouere<br />

fir déi kréckeleg rieder vun de karen, déi dobaussen, muerjes em zéng auer,<br />

voller loscht, ënnerwee waren. dobausse war d’liewen, dat richtegt.<br />

Schoulliewen am Krich


Claudine MUNO<br />

Frigo<br />

Op der Lay<br />

Esch/Sauer, 2003<br />

Säit 9 - 19<br />

33<br />

Lunapark<br />

Am Joer 1963, war d’ Madame Lützelmann, déi deemools nach einfach Thea<br />

geheescht huet, mat hirer Tata an hirem Monni op Nieuwport an d’Belsch an<br />

d’Vakanz.<br />

D’Omi, wéi dem Thea Lützelmann seng Mamm genannt gouff, ass ni an d’Vakanz<br />

gaang, just heiansdo mam Zuch op Lonkech op de Maart, fir sténkege Kéis ze<br />

kafen. Well den Opi näischt Anescht wéi en Duuschti war, huet si sech net getraut,<br />

wäit mat him ze fueren, op eng Plaz zum Beispill, wou d’Leit hien net kannt hunn,<br />

a wou se hie fir d’éischt mol hätte misste kenne léieren. "Wat manner Leit den<br />

Opi kannt hunn, <strong>wat</strong> besser", duecht sech d’Omi deemools. An der Noperschaft<br />

waren déi meeschte Männer Duuschtien an e puer Fraleit <strong>och</strong>; wou sollt een net?<br />

"Mee wou sollt een net", sot de Premier an huet seng Paraph gemaach. Deemools<br />

ass et jo schonn ugaang: d’Sonn koum nëmmen nach muttwëlleg eraus, d’Haiser<br />

hunn d’Läpper hänke gelooss. D’Plaffonge si gerass. Zich koumen op eemol ze<br />

spéit, et war alles net méi d’selwecht wei virdrun, wou et nach ganz anescht war.<br />

D’Enn huet deemools scho ganz lues ugefaang.<br />

D’Aarbechter si beim Stromenger Drëppen hannert hir Colië geheie gaang, d’Omi<br />

huet moies an owes do ausgehollef an däischter dragekuckt. "Et muss een dat net<br />

<strong>och</strong> nach encouragéieren", sot d’Omi. Si war der Meenung, dass et besser wäer,<br />

wann si de Ruppjange mat hire verschweesstene Mutzen direkt kéinnt de Krätz un<br />

den Hals wënschen an den Opi net doheem misst mam Rimm un e Stull strécken.<br />

Wéi gesot, si ass nach ni an d’Vakanz gefuer, <strong>och</strong> net eleng, obwuel si sech<br />

net genéiert hätt; mee si huet haaptsächlech gefaart, si géing sech net selwer<br />

iwwerriet kréien, fir zréckzekommen.<br />

D’Thea Lützelmann stung also 1963 virum Lunapark op der Digue zu Nieuwport<br />

an der Belsch an huet d’Aen zougemaach. De Monnihubert wollt eng Foto huelen.<br />

Mat gebockeltem Réck ass hie ronderëm geschlach an ëm<strong>mer</strong> erëm ofgerutscht<br />

mat senge gewichstene Mocassinën mat de gro-bronge Strëmp dran, déi déiselwecht<br />

Faarf hate wéi d’Schung. Dowéinst huet et ausgesinn, wéi wann hie Reid-<br />

Stiwwelen unhätt oder immens knaschteg Been. D’Thea Lützelmann war der<br />

Meenung, wann hatt geng d’Aen zoupëtzen, da géing een hatt herno <strong>och</strong> net<br />

op der Foto gesinn. Da war d’Foto eben einfach net geholl ginn. Zu Nieuwport op<br />

der Digue huet d’Thea Lützelmann erausfonnt, dass d’Aen-zoumaache géint bal<br />

alles geng hëllefen.<br />

D’Tataugeni, der Omi hir Schwëster, hat him en neit puer Schong kaaft an engem<br />

Buttek, wou se d’Féiss geröntgt hunn, fir déi genee Schonggréisst ze kucken.


3<br />

D’Thea Lützelmann hat op der blechener Këscht gestanen; hatt hat sech esou<br />

schwéier gemaach wéi hatt konnt, fir d’Suele fest opzeleeën; hatt hat d’Balleren<br />

op deenen zwou Säite widdert de Plasstik gedréckt, hat d’Aen zougemaach<br />

an op de Blëtz gewaart.<br />

De Rimmche vun de blénkegen turquoise Sandalen hat d’Tataugeni him mat<br />

enger Versicherungsspéngel festgemaach, well net genuch Lächer dra waren,<br />

an am Hôtelszëm<strong>mer</strong> ënnendrënner hunn d’Leit sech beschwéiert, well d’Talleke<br />

bei all Schréck op de Parquet opgeschloe si wéi Arméisstiwwelen. "Da schlapp<br />

net an denge Schong", sot Tataugeni, "de Mann vun ënnendrënner dreemt<br />

de ganzen Dag vun der Gestapo"; an d’Thea Lützelmann huet gegrommelt.<br />

"Si sinn ze grouss". D’Tataugeni huet de Kapp gerëselt: "<strong>Dat</strong> kann net sinn",<br />

an de Monnihubert sot: "D’Kand huet Plattféiss". "Vläicht war den Apparat futti",<br />

sot d’Thea Lützelmann. De Monnihubert sot: "E war fuschnei, <strong>wat</strong> huet dee<br />

geglënnert vun alle Säiten!" D’Tataugeni huet mam Kapp genéckt: "Wann hien<br />

et scho seet… an hie kennt jo awer alt eppes vun deenen Apparater fir d’Féiss<br />

ze röntgen".<br />

Iert se op Nieuwport an d’Belsch gefuer sinn, war d’Tataugeni doheem<br />

mam Thea Lützelmann bei de Coiffeur gaang. "Lo maacht där Jëfferchen eng<br />

Permanente". Et war, wéi wann ee sech fir d’éischt eng Zigrett ufänkt oder<br />

sech fir d’éischte Kéier selwer e Knuutschfleck op den Aarm mécht, e Versprieche<br />

vun eppes, <strong>wat</strong> ënner Emstänn méi grouss konnt gi wéi ee selwer. Wéinstens<br />

mol eng Kéier den Ufank vun eppes.<br />

D’Coiffeuse hat laang blond Hoer, wéi ee vun deenen arroganten Hënn. An<br />

d’Thea Lützelmann huet sech geduecht, dass een, deen esou agebilten Hoer<br />

hätt, iwwerhaapt näischt kéinnt falsch maachen, op d’mannst net als Coiffeur.<br />

Bis dohin hat d’Omi him ëm<strong>mer</strong> d’Hoer geschnidden, riicht of, mat der Kicheschéier,<br />

an dann an eng Trëtz gedréint. Herno huet hatt vun hannen ausgesi wéi<br />

dem Opi säi gudde Pinsel fir d’Kichestill ze lackéieren. Heiansdo huet d’Thea<br />

Lützelman sech gefrot, fir<strong>wat</strong> dass net méi dacks an der Schoul en Handwierker<br />

hatt erwëscht hat, fir mat him d’Heizungsréier frësch unzesträichen. Well seng<br />

Spëtzen esou assymetresch ofgeschnidde wieren, sot d’Coiffeuse, huet si e bësse<br />

méi misse garrele wéi se geduecht hat; Herno sinn d’Hoer esou just nach ëm<br />

d’Bigoudië gang, a wou se d’Hauf opgehuewen huet, do huet d’Tataugeni an<br />

d’Hänn geklappt: "Lo gesäis de aus wéi d’Marilyn Monroe".<br />

"D’Marilyn Monroe" stung mat ze grousse Sandalen zu Nieuwport an der Belsch<br />

op der Digue an huet drop gewaart, dass de Monnihubert endlech geng seng<br />

schäiss Foto maachen, fir dass hatt kéinnt an de Lunapark goen. Do gengen de<br />

Monnihubert an d’Tataugeni him Partiën um Flipper spendéieren, an da kéinnt hatt<br />

fir ee Moment laang net drun denken, dass hatt Hoer hätt wéi eng doudeg Fra.<br />

D’Leit am Hôtel hunn hatt gekuckt an dann de Monni an dann d’Tata an sech<br />

selwer eng Geschicht verzielt. D’Thea Lützelmann huet an där Vakanz vill d’Aen<br />

zougemaach, fir dass keen hatt sollt gesinn. Op de Säiten huet hatt d’Krausele<br />

misse mat Spéngele festmaachen, well se him wéi besoff vun der Stier stungen.<br />

De Monnihubert huet him säi Kappkëssen an eng Wurscht gerullt an him et an<br />

d’Akaul gedréckt, fir dass hatt sech d’Hoer net geng verwurrelen. "Wann s de<br />

wëlls eng Joffer sinn…" Dee Saz war esou al, datt en et net méi vum Ufank bis<br />

bei de Punkt gepackt huet.<br />

Lunapark


35<br />

D’Tataugeni hat dem Thea Lützelmann verbueden, de Kapp ze wäschen, well se<br />

keng Bigoudiën derbäi hat, an ouni Bigoudiën, sou hat d’Coiffeuse gesot, géing<br />

eng Permanente ausgesi wéi e gepatschtent Ee. De Sand, deen zu Nieuwport<br />

bestänneg am Wand hung, huet sech un dem Thea Lützelmann seng Krausele<br />

gepecht, de Kapp huet ugefaang ze bäissen, an d’Tataugeni huet him en owes<br />

mat "Eau précieuse" masséiert.<br />

Ënnen op der Plage hunn e Koup fett Kanner ganz eleng gespillt, a knätschfaarwege<br />

Schwammkostü<strong>mer</strong>, wéi Kamellen, déi een aus enger Täsch verluer hätt.<br />

Keng där gudder, wéi se am Zeitungsbuttek hannert der Téik stungen, mee<br />

där eekeleger verpechtener, déi déi al Tataen an hire Poschen haten, tëscht<br />

dem "Klosterfrau Melissengeist" an enger Kondolenzkäertchen. Eng vun de<br />

"Kamellen" huet e Lach an de Sand gegruewen, déi aner huet e Bierg aus Sand<br />

opgeschëppt, an d’Thea Lützelmann huet de Kapp gerëselt iwwert d’Dommheet<br />

vun de Kanner. Nach eng aner huet sech am Krees gedréint wéi eng Méck,<br />

déi an engem Glass Gebeess hänkt. Vun der Digue aus huet d’Thea Lützelmann<br />

gesinn, wéi dat Kand d’Äerm an d’Luucht gestreckt huet, probéiert huet, sech<br />

op d’Zéiwen ze stellen, an ëm<strong>mer</strong> erëm am Sand ageknéckst ass. "Dann hal dach<br />

op ze probéieren, du domm Toz!" Wéi konnt een nëmmen esou schäissdomm<br />

sinn? "Herno gi <strong>mer</strong> erof, da kanns de mat de Kanner spillen!" - "<strong>Dat</strong> häss du<br />

gär esou - duecht d’Thea Lützelmann - dass dir iech nëmmen net braucht mat<br />

engem ofzeginn!" Hatt war amgaang, de "Kamelle" vun der Plage a sengem<br />

Kapp Frechheeten ze maachen, do huet et geklickst. De Monnihubert hat seng<br />

Foto gemaach. Am Fong wollt hatt granzen a soen, et kéinnt een dach net esou<br />

einfach eng Foto maachen, wann hatt amgaang wäer, aner Leit a sengem<br />

Kapp ze versäckelen. Mä hatt huet un de Lunapark geduecht an un de Flipper:<br />

"Mat e bësse Chance, vläicht sinn ech jo guer net op der Foto".<br />

Am Lunapark dobanne war et waarm a stéckseg, an d’Flippere waren all<br />

besat. "Du kanns jo dat heite spillen", sot de Monnihubert, an hien huet d’Thea<br />

Lützelmann virun eng Plack bugséiert, op där een huet missten eng Scheif<br />

mat enger anerer widdert eng Maierchen drécken. Woufir soll dat gutt sinn?<br />

"Weis emol, wéivill Frang hues de nach?", huet de Monihubert, gefrot a mam<br />

Domm duerch dem Thea Lützelmann säi Portemonni gebliedert. "Ma so mol,<br />

du stees dech besser wéi <strong>mir</strong>. Da spendéiers de der Tata a <strong>mir</strong> dono <strong>och</strong> eng<br />

Partie, häh?" Hatt huet e puer Mol déi sëlwereg Scheif mat där anerer Scheif<br />

widdert d’Maierche geknuppt an ëm<strong>mer</strong> de Flipper aus dem Eck am A behalen.<br />

Wéi hatt gesinn huet, dass ee fräi gouff, ass him kuerz de Verstand stoe bliwwen,<br />

d’Scheif koum erëm vun hirer Rees bei d’Maierchen an ass dem Thea Lützelmann<br />

flang widdert d’Fanger geklaakt. "Oi, dat do gëtt e bloen Nol", sot de Monnihubert<br />

an huet him d’Scheif aus dem Grapp geholl: "Mäin Tour!"<br />

Moies fréi, wann d’Thea Lützelmann opgestanen ass, dann huet hatt missen<br />

eng Kazewäsch beim Lavabo maachen, well beim Zëm<strong>mer</strong> kee Buedzëm<strong>mer</strong><br />

derbäi war. De Monnihubert louch meeschtens nach am Bett ze schnaarchen,<br />

an hatt huet probéiert, sech ze fläissen. Hatt huet d’Seef eng Kéier séier widdert<br />

de Läppche getuppt an ass duerch säi Gesiicht, iwwert säi Réck a säi Bauch<br />

gefuer, sou dass dat kaalt Waasser sou mann wéi meiglech widdert hatt kéim.<br />

Wann hatt Chance hat, dann hat Tataugeni hire Brëll nach net op oder war bis<br />

op d’Toilett. Mee wann si hir kriddeleg Staut hat, dann ass si méi genee kucke<br />

komm an huet de Kapp gerëselt. Lo gëtt sech emol eng Kéier richteg geschruppt.<br />

Lunapark


36<br />

Si huet d’Fënster grouss opgemaach, e Fong Waasser an de Lavabo lafe gelooss,<br />

an de Läppche konnt sech e puer Sekonne laang vollsuckelen. Dono huet d’Seef<br />

geschaimt wéi geckeg, an dem Thea Lützelmann ass et meeschtens weech ginn.<br />

<strong>Dat</strong> war datselwecht Stéck Seef, mat deem de Monnihubert sech ëm<strong>mer</strong> ënnert<br />

den Äerm gewäsch huet, just dass hee kee Läppche geholl huet ("Ech brauch kee<br />

Läppchen, well ech si kee Läppchen, hohoho" an esou weider). Hien huet sech<br />

léiwer direkt mat der Seef ënnert den Aerm geschruppt. Wann d’Fënster bis op<br />

war an d’Drëpse Waasser vum Läppchen wechgefuer si wéi d’Fonken, dann ass<br />

de Monnihubert meeschtens <strong>och</strong> waakreg ginn. Wat gesinn ech dann do, sot<br />

heen, e schwaarze Kicki. D’Thea Lützelmann huet d’Aen zougepëtzt a probéiert,<br />

näischt ze soen, wéi d’Marilyn Monroe, an d’Show einfach iwwert sech ergoen<br />

ze loossen. Wéi "d’Grandüchess", wann ee sot, si hätt jo mam Roosevelt Golf<br />

gespillt, während se sech doheem hätte misste Marzipan aus Grompere<br />

brutschen. E gaaaaanz schwaarze Kicki! An da war et awer méi staark an hatt<br />

huet gebläert: "Ech hu kee schwaarze Kicki, ech hu kee schwaarze Kicki, ech<br />

hu kee schwaarze Kicki", wéi wann dat immens wichteg wäer, dass hatt kee<br />

schwaarze Kicki hätt, esou wéi hatt do stung, mat de Féiss op engem Stull,<br />

der Tataugeni hiren Aarm ëm de Bauch wéi d’Staang vum Sessellift zu Veianen,<br />

an d’Hoer zu Bierg stoen.<br />

Wann d’Thea Lützelmann aus der Vakanz heemkoum, dann huet d’Tataugeni<br />

hatt ëm<strong>mer</strong> mat engem schwéiere "Poufdech" aus dem Auto gelooss an de<br />

Monnihubert huet nach eng Kéier vun hannert dem Steierrad erausgereecht<br />

an dem Thea Lützelmann e klenge Ku op den Hënner ginn. Da mëss de, dass<br />

de de Kicki <strong>och</strong> ëm<strong>mer</strong> gutt wäschs bis déi nächste Kéier. D’Omi stung an der<br />

Dier sech d’Hänn um Schiertech ze reiwen. Sou laang d’Thea Lützelmann sech<br />

erënnere konnt, huet ëm<strong>mer</strong> Iessen un der Omi hiren Hänn gehaangen, an esou<br />

laang hatt sech erënnere konnt, war si ëm<strong>mer</strong> eng Omi gewiescht, wieleg an<br />

emol net vermessen doriwwer. Si huet sech net gewiert géint déi brong Flecken,<br />

déi hir scho fréi einfach esou op d’Hänn geflu koumen, oder géint déi reng mauve<br />

Oderen, déi hir an hir Bee gefuer sinn, déi Been, déi sech mat der Zäit gebéit<br />

hu wéi dem Uri Geller seng Läffelen. Mee d’Tataugeni huet sech dogéint ëm<strong>mer</strong><br />

gutt genat, fir dass si <strong>och</strong> net geng verdréchnen.<br />

D’Omi huet dem Thea Lützelmann eng Taass waarme ‘Schocki’ gemaach, him<br />

eng Kéier iwwert d’Hoer gestréilt. "Bass de frou, dass de rëm hei bass", kee<br />

Fragezeichen, dann huet se d’Jardinière mat den Tomatestäck vum Fënsterbriet<br />

geholl an ugefaang, d’Planzen ëmzedëppen. Déi schwaarz Grimmele sinn hir<br />

ënnert d’Fangerneel gekr<strong>och</strong> an d’Thea Lützelmann huet sech geschuddert. Wann<br />

ech se kéinnt ofbäissen, da géif ech drop knaen an drop knae wéi op<br />

Knätschgumm, sou laang bis ech se vreckt hätt.<br />

Deeselwechten Owend huet hatt d’Mapp mam Bréifpabeier ënnert sengem Bett<br />

erausgeholl an huet geschriwwen: Liebe Tante, ich danke Dir für den schönen<br />

Urlaub. Ich hoffe, wir verreisen nächstes Jahr auch wieder zusammen. Bitte sage<br />

auch Deinem Gatten n<strong>och</strong> einmal vielen Dank. Deine Theodora. Dee Bréif hat<br />

hatt aus der Omi hirem Knigge ofgeschriwwen an et war all Joers deeselwechten.<br />

E Mount méi spéit hunn d’Tataugeni an de Monnihubert wéi ëm<strong>mer</strong> e puer Fotoe<br />

geschéckt, an d’Thea Lützelmann huet d’Enveloppe nach méi haseleg opgerappt<br />

wéi soss. Hatt konnt déi Art a Weis net ausstoen, wéi d’Omi Bréiwer opgemaach<br />

huet.<br />

Lunapark


37<br />

Fir d’éischt gouf ëmständlech no engem Knäipche gesicht, dann huet se<br />

d’Enveloppe mat der Hand platt gedréckt, fir dass se <strong>och</strong> nëmmen net geng<br />

fatzen. D’Thea Lützelmann wollt schassgeckeg ginn. Hatt huet nervös mat<br />

den Talleke vu sengen zevill grousse Sandale geklabbert an sech u sengen<br />

Hoerspéngele getriwwelt. "Fir<strong>wat</strong> dees de déi Schung net aus, sot d’Omi,<br />

déi sinn der vill ze grouss!" D’Thea Lützelmann huet de Kapp gerëselt:<br />

"<strong>Dat</strong> ass nëmmen, well ech Plattféiss hunn." – "Du hues gewëss Plattféiss."<br />

– "Wéini gi <strong>mer</strong> erëm bei de Coiffeur", huet hatt gefrot. D’Omi huet him<br />

iwwert d’Hoer gestréilt: "Looss se dach erëm wuessen, du bass esou schéin,<br />

wann s de eng Trëtz hues."<br />

D’Foto vum Marylin Monroe op der Digue louch ganz ënnen. D’Omi huet de<br />

Kapp schif geluecht: "<strong>Dat</strong> ass awer keng schéin, <strong>wat</strong> kucks du do esou granzeg."<br />

Mä d’Thea Lützelmann huet d’Bild virsiichteg op seng Hänn geluecht, fir dass<br />

nëmmen näischt sollt drukommen, an hatt ass domat a seng Kum<strong>mer</strong> gaang.<br />

Um Schreifdësch bei der Luucht huet hatt d’Foto nach eng Kéier méi genee<br />

gekuckt. Hatt stung poulriicht an der Mëtt, d’Féiss beieneen, d’Bee riicht, d’Hänn<br />

viru sech anenee verkräizt an huet op d’Mier gekuckt, wéi wann hatt grad een<br />

dran ersoff hätt. De Wand hat him d’Krauselen no hanne geblosen, esou dass<br />

ee seng Spéngele guer net gesinn huet. "Ech si schéin op där Foto duecht d’Thea<br />

Lützelmann, net schéi wéi déi aner Leit - wéi d’Martine vun niewendru mat de<br />

rosaë Plüsch-Lastiker an den Hoer- mä méi intressant wéi déi aner Leit. Wéi wann<br />

ech e Problem hätt oder e grousse Misär. En Trauma hannert der Stir."<br />

Hatt huet d’Bild a seng Mapp bei de Bréifpabeier geluecht an ënnert dem<br />

Bett verstoppt. Wann ee gutt gekuckt huet, dann huet een op der Foto am<br />

Hannergrond, just nieft dem Rimmche vu senge Sandalen, eng déck Kamell<br />

gesinn, déi op den Zéiwespëtze stung, d’Hänn riicht an den Himmel gestreckt.<br />

Lunapark


Jacques STEFFEN<br />

D’Lisa<br />

Editions Saint-Paul<br />

Luxembourg, 2006<br />

Säit 7 - 9<br />

38<br />

D’Lisa,<br />

e staarkt Meedchen!<br />

Wéi d’Lisa d’lescht W<strong>och</strong> bei seng Bridder an hir heemlech Stopp am Bësch<br />

gaangen ass, dunn ass him eppes Aussergewéinleches geschitt.<br />

D’Lisa mat senge laangen, blonden Hoer, senger Stuppsnues a sengem Laachen,<br />

dat esou ustiechend ass, blouf op eemol stoen. Beim ale Bierkebam hat dat<br />

klengt Meedchen eppes gesinn, dat säi Liewen an dat vu villen anere Leit ännere<br />

sollt.<br />

Et war him, wéi wann am Gras eppes giff blénken a fénkelen. D’Lisa huet sech<br />

gebéckt an e Bengelche gesinn, deen op engem Wupp getrëtzt war. Wéi sou<br />

en holzene Bengel blénke kann a fir<strong>wat</strong> e just deen Dag dem Lisa opgefall ass,<br />

dat war u sech net ze verstoen. D’Lisa war bestëmmt schonn dausendmol dëse<br />

Wee gaangen, fir an hir Stopp ze kommen.<br />

<strong>Dat</strong>t een de Bengel verluer hätt, dat war onwahrscheinlech, well kee Frieme kennt<br />

hir Stopp oder <strong>och</strong> nëmmen de Wee dohinner. Ma vläicht hat en Déier de Bengel<br />

heihinner geschleeft, oder e war engem Vugel aus dem Schniewel gefall. D’Lisa<br />

hat <strong>och</strong> keng Zäit, fir sech laang Gedanken ze maachen, et wollt mat senge<br />

Bridder Kauzekäpp fänke goen.<br />

Wéi d’Lisa de Bengel ophieft, hat et direkt eppes ewéi Spruddelen a Faarwen<br />

am Kapp. Alles war liicht a kribbeleg, an esouvill Iddien op eng Kéier hat hatt<br />

nach ni mateneen. Et ware genuch Iddien, fir zéng Hefter voll ze <strong>schreiwen</strong>.<br />

D’Lisa frot sech: "A <strong>wat</strong> ass dat do?"<br />

Eng Stëmm, déif bannen a sengem Kapp, huet geäntwert: "Endlech, ech hu<br />

geduecht, du giffs mech ni gesinn. Dausendmol bass du bis elo laanscht<br />

mech gaangen, an haut, endlech, hues de mech fonnt."<br />

D’Lisa war e bëssen erféiert. Sou eppes wéi dat do gëtt et soss nëmmen a Bicher,<br />

mee net a Wierklechkeet, an d’Lisa wollt de Bengel schonn ewechgeheien.<br />

Do huet et eng Stëmm héieren, déi him sot:<br />

"Nee waart, soss kann ech dir jo net hëllefen..."<br />

"... Mir hëIlefen?", frot d’Lisa, dat guer net gewinnt ass, dass een him muss<br />

hëllefen, an et huet iwwert d’ganzt Gesiicht gelaacht. Nees ware Spruddelen,<br />

Faarwen an dës Kéier <strong>och</strong> Musek am Kapp ze spieren.


39<br />

"Jo, ech kann dir hëllefen, dass deng schéinste Wënsch an Erfëllung ginn!<br />

Just eent muss de wëssen: Ech kann dir net hëllefen, dass du méi räich oder<br />

méi staark gëss, mee dat fënns de scho selwer eraus. Stiech de Bengel an deng<br />

Boxentäsch! Wann s de mech brauchs, ech sinn ëm<strong>mer</strong> fir dech do. Wann s du<br />

op d’Trëtz vum Bengel drécks a <strong>mir</strong> däi Wonsch sees, da probéieren ech,<br />

fir dir ze hëllefen. Du mierks <strong>och</strong> gläich an dengem Kapp, datt ech bei dir sinn..."<br />

"Ah, du mengs dat mat de Spruddelen!"<br />

"Jo, sou kanns du dat <strong>och</strong> nennen", sot d’Stëmm, an op eemol war et roueg.<br />

Well et scho spéit war, huet d’Lisa de Bengelchen an d’Boxentäsch gestach an<br />

ass séier bei d’Stopp gelaf, wou seng Bridder schonn ongedëlleg gewaart hunn.<br />

D’Lisa, e staarkt Meedchen!


De Ministère vun der Éducation nationale<br />

an der Beruffsformatioun seet <strong>mer</strong>ci:<br />

den Dammen an Hären Auteuren;<br />

dem Här Roger Manderscheid fir d’Deckelbild;<br />

dem Här Lex Roth fir d’Kontroll vun der offizieller Orthographie;<br />

Interpub’ fir de Layout an d’Realisatioun.

Hurra! Ihre Datei wurde hochgeladen und ist bereit für die Veröffentlichung.

Erfolgreich gespeichert!

Leider ist etwas schief gelaufen!