15.09.2013 Views

Verloren Kinderen - Deel 3 - P-magazine

Verloren Kinderen - Deel 3 - P-magazine

Verloren Kinderen - Deel 3 - P-magazine

SHOW MORE
SHOW LESS

You also want an ePaper? Increase the reach of your titles

YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.

eeks<br />

Thomas (16) is ziek, maar<br />

zit tussen de zware jongens<br />

“In het psychiatrisch verslag<br />

lees je tussen de lijnen: sluit<br />

hem op en vergeet hem.<br />

Wel, daar verzet ik mij<br />

tegen! Het kan niet dat<br />

een jongen van amper 16<br />

jaar nu al verloren is”<br />

Corbis


deel 3<br />

Drama’s in de bijzondere jeugdzorg<br />

Thomas is 16, mentaal gehandicapt en psychisch gestoord.<br />

Sinds zijn 11de heeft hij de vergeetputten van het halve land<br />

gezien. Vandaag wil niemand hem meer. Daarom zit hij tussen<br />

de zware jongens in de jeugdgevangenis van Ruiselede.<br />

Een slachtoffer tussen de daders, een visje tussen de haaien.<br />

De moeder schreeuwt haar onmacht uit.<br />

Tekst: Saskia Van Nieuwenhove en Raf Liekens<br />

zit je<br />

hier?” Het is<br />

een van de eerste<br />

vragen die<br />

“Waarom<br />

de jongeren in<br />

Ruiselede moeten beantwoorden in hun leefgroep.<br />

Ze zitten in een kring en biechten hun<br />

misdaden op voor de hele groep. Gewapende<br />

overvallen, diefstallen, verkrachting… Het<br />

woord komt bij Thomas. Een twintigtal ogen<br />

zijn op hem gericht. Hij haalt zijn schouders<br />

op. “Ik zit hier omdat er geen school voor mij<br />

is.”<br />

Bij zijn aankomst in Ruiselede moest Thomas<br />

net als de andere ’boefjes’ zijn kleren uittrekken<br />

en het rode trainingspak van de instelling<br />

aandoen. Daarna werd hij uren opgesloten in<br />

een cel, om na te denken over wat hij gedaan<br />

had. Maar Thomas heeft niks gedaan. Thomas<br />

is ziek.<br />

Makkelijke prooi<br />

Thomas’ MOEDER: “Mijn zoon hoort niet in<br />

Ruiselede. Hij is minder begaafd en lijdt aan<br />

psychische stoornissen. Hij begrijpt vaak niet<br />

wat er om hem heen gebeurt, hij weet niet<br />

hoe hij met bepaalde situaties moet omgaan<br />

en hij zegt dat hij stemmen hoort. Soms krijgt<br />

hij agressieaanvallen. Maar hij is géén misdadiger.<br />

Thomas is een zieke jongen, die begeleiding<br />

nodig heeft. Hij is door de Vlaamse<br />

overheid erkend als gehandicapte. Elke psychiater<br />

die hem heeft onderzocht, schrijft dat<br />

hij psychiatrische hulp nodig heeft. Maar de<br />

jeugdinstellingen waarvoor die psychiaters<br />

werken, weigeren hem allemaal. Ze schrijven<br />

ook dat hij niet in groep functioneert en dat<br />

hij individuele begeleiding nodig heeft. Dat is<br />

de rode draad in álle verslagen. Maar waar<br />

steken ze hem? In een groep jeugddelinquenten.<br />

Dat is toch onvoorstelbaar?<br />

»De jeugdrechter stond niet achter zijn beslissing<br />

om Thomas in Ruiselede te plaatsen.<br />

‘Ik heb geen andere keuze, zei hij, want er is<br />

niks anders.’ Het probleem is dat de jeugdrechter<br />

geen enkele psychiatrische instelling<br />

kan verplichten om onze zoon op te nemen.<br />

Want rechters vallen onder Justitie, terwijl de<br />

instellingen voor kinderpsychiatrie bij het<br />

Vlaamse Welzijnsbeleid horen. We hebben al<br />

vaak overleg bijgewoond tussen Welzijn en<br />

Justitie, maar dat eindigt elk keer in geroep<br />

en getier. Zij raken er niet uit, en wij als ouders<br />

blijven verweesd achter. We zijn radeloos.<br />

We voelen ons al jaren in de steek gelaten<br />

door de overheid.<br />

»Ruiselede is een echte gevangenis. Als je<br />

daar binnenkomt… (krijgt het moeilijk) Wij<br />

waren daar totaal niet op voorbereid. Thomas<br />

had de zomermaanden bij ons thuis doorgebracht.<br />

Dat ging vrij goed. Hij kwam uit vakantie,<br />

hij was relaxed. En plots werd hij behandeld<br />

als de eerste de beste boef. We<br />

arriveerden gepakt en gezakt in Ruiselede,<br />

met het idee dat hij alles bij zich mocht houden.<br />

Maar binnen moest Thomas meteen<br />

meekomen. In een cel moest hij zich uitkle-<br />

den en een joggingpak van de instelling aantrekken.<br />

Daarna moest hij in die cel een paar<br />

uur tot bezinning komen. Hij werd gestraft<br />

zoals elke andere jongere die daar binnenkomt.<br />

Daar hadden we het heel moeilijk mee.<br />

Dat handtassendieven verplicht worden om<br />

eerst een paar uur na te denken over hun misdaden,<br />

akkoord. Maar waarom Thomas? Dat<br />

begrijpt die jongen toch niet?<br />

»Thomas zit nu in het milieu waar wij hem<br />

altijd voor hebben willen behoeden: tussen<br />

de zware jongens. Voor hen is hij door zijn<br />

verstandelijke handicap een makkelijke prooi.<br />

In het begin werd hij veel gepest. Soms heel<br />

subtiel. Anderen stookten hem op om kattenkwaad<br />

uit te halen, waarna híj gestraft werd.<br />

Op een keer is er tijdens de les een brievenopener<br />

op tafel blijven liggen. Een andere jongen<br />

betichtte Thomas ervan dat hij dat mes<br />

had meegenomen. Op de weg terug naar zijn<br />

kamer hebben ze hem tegengehouden, alles<br />

doorzocht en hem opgesloten. Achteraf bleek<br />

dat een andere jongen dat mes had meegenomen.<br />

Maar ondertussen hadden ze onze zoon<br />

wel in de isoleercel gegooid. De hele groep<br />

was tegen hem. Ze profiteerden gewoon van<br />

zijn zwakbegaafdheid. Ze daagden hem uit,<br />

tot hij eropaf vloog. Gelukkig is het na een<br />

paar maanden wat verbeterd.”<br />

Woedeaanvallen<br />

MOEDER: “De school heeft ons moeten vertellen<br />

dat Thomas anders was. Thuis hadden<br />

we nooit wat gemerkt. Hij was ons eerste<br />

kind. Wisten wij veel. Hij maakte wel heel<br />

duistere en gewelddadige tekeningen. En hij<br />

speelde nogal gewelddadig. Soms kon hij zijn<br />

zus zonder aanleiding aanvallen, terwijl zij<br />

met iets bezig was. Achteraf bekeken waren<br />

dat de eerste signalen, maar op dat moment<br />

denk je daar niet verder bij na.<br />

»In de eerste kleuterklas ontdekten ze voor<br />

het eerst dat hij minderbegaafd was en probleemgedrag<br />

vertoonde. Vanaf zijn 5 jaar zijn<br />

ze hem beginnen te pesten, met zijn IQ. Kin-<br />

06.04.2010 P-<strong>magazine</strong> l 99


VERloREn kInDEREn (3)<br />

deren kunnen wreed zijn voor elkaar. Thomas<br />

leed daaronder. Hij kreeg agressiebuien. Dat<br />

is niet meer gestopt. Tot zijn 11de heeft hij<br />

buitengewoon onderwijs gevolgd. En dan zijn<br />

we voor de eerste keer bij een psychiater geweest.<br />

Niet lang daarna is hij een paar maanden<br />

opgenomen geweest in Fioretti, een psychiatrische<br />

instelling voor kinderen met een<br />

mentale handicap. Fioretti is heel kleinschalig.<br />

En toch is het de enige instelling in heel<br />

Vlaanderen waar minderbegaafde kinderen<br />

met psychische problemen terechtkunnen.<br />

Eigenlijk is dát de plek waar hij thuishoort.<br />

Na goed twee maanden heeft hij in een woedebui<br />

een glazen fles op het hoofd van een<br />

opvoedster kapot geklopt. Het ergste dat hij<br />

ooit gedaan heeft. Ze hebben hem in de isoleercel<br />

gegooid. Hij was toen 12. We zijn even<br />

bij hem mogen komen. Ze hadden hem aan<br />

handen en voeten vastgebonden. Je zoon<br />

daar zo zien liggen… (huilt) dat is hartverscheurend.<br />

“Soms werd ik ‘s nachts wakker en stond hij<br />

naast mijn bed. ‘Ik kom u vermoorden’, zei hij<br />

dan. Als je rustig bleef, kroop hij gewoon weer<br />

in zijn bed. Maar het bleef beangstigend.”<br />

»Die vrouw had een zwaar nektrauma en<br />

was weken werkonbekwaam. Thomas werd<br />

doorverwezen naar het Middelheim Ziekenhuis<br />

in Antwerpen. Daar kwam hij geïntoxiceerd<br />

binnen. Ze hadden hem werkelijk plat<br />

gespoten. De kinderpsychiater in Fioretti<br />

werkte van op afstand. Als Thomas een vaas<br />

kapot geklopt had, belden ze hem op en zei<br />

die man: ‘Geef hem maar een spuitje om te<br />

kalmeren.’ We hebben hem ooit op de spoedafdeling<br />

moeten binnen brengen, omdat hij<br />

niet meer kon lopen. Hij trok vreemde gezichten<br />

en kreeg schuim op zijn mond. Allemaal<br />

door die medicatie.<br />

»Sindsdien is de miserie pas echt begonnen.<br />

In Fioretti wilden ze hem niet meer. Hij<br />

heeft nog in andere instellingen gezeten,<br />

maar overal moest hij weg na agressieaanvallen.<br />

Als de jeugdinstellingen hem kennen,<br />

zeggen ze dat er de eerstkomende twee jaar<br />

geen plaats is. Mijn man heeft brieven geschreven<br />

aan de ministers van Welzijn en Justitie<br />

en aan advocaat Jef Vermassen, om te<br />

vragen waar we in godsnaam met onze zoon<br />

terechtkunnen. Beide ministers adviseerden<br />

Fioretti, maar daar willen ze hem dus niet<br />

meer. Vermassen meldde droog dat hij ons<br />

100 l P-<strong>magazine</strong> 06.04.2010<br />

niet kon helpen.<br />

»Hem thuis opvangen is niet te doen. Mijn<br />

man en ik hebben allebei een job. En we hebben<br />

nog twee dochters die we tegen Thomas<br />

moeten beschermen. De oudste heeft er om<br />

die reden voor gekozen om op internaat te<br />

gaan studeren. Hij heeft gedurende enkele<br />

periodes bij ons gezeten omdat er nergens<br />

plaats voor hem was. Gelukkig kon ik mijn job<br />

dan zo regelen dat ik alleen in de weekends<br />

moest werken. Maar wat doe je een godganse<br />

dag met zo’n jongen? Hij heeft geen hobby’s,<br />

geen vrienden en is in niks geïnteresseerd.<br />

Hoe zou dat ook kunnen, als je altijd in instellingen<br />

gezeten hebt? Thuis zit hij gewoon met<br />

zijn vingers te draaien. Dat is vragen om problemen.<br />

We kunnen hem niet de baas. Mijn<br />

zus woont naast me. Als we hem met drie in<br />

bedwang houden, lukt het net. Het is onvoorstelbaar<br />

hoeveel kracht hij heeft. Hij heeft<br />

ons al verscheidene keren met de dood bedreigd.<br />

Dan word ik ‘s nachts plots wakker en<br />

staat hij naast mijn bed. ‘Ik kom u vermoorden’,<br />

zegt hij dan. Als je rustig blijf, kruipt hij<br />

weer in zijn bed. Maar het is beangstigend.<br />

»Op een dag is het helemaal uit de hand<br />

gelopen. Thomas werd weer kwaad en schop-<br />

te op de hond. Mijn man belde de politie,<br />

omdat we de opdracht gekregen hadden om<br />

dat te doen bij elk incident. Die mannen kwamen<br />

hier met veel machtsvertoon binnen. Ik<br />

was boven en durfde zelfs niet naar beneden<br />

te gaan. Nadat ze waren weggegaan, schopte<br />

hij opnieuw op de hond. Toen mijn man dreigde<br />

om opnieuw de politie te bellen, greep<br />

Thomas een mes en zei dat hij ons te grazen<br />

zou nemen. De politie, die aan de lijn hing, is<br />

opnieuw binnen gevallen en heeft hem meegenomen.<br />

14 was hij. We hebben we hem<br />

laten colloqueren (een gedwongen opname in<br />

de volwassen psychiatrie; red.). Daarvoor<br />

moet je je eigen kind gaan aangeven bij het<br />

parket. Emotioneel is dat bijzonder zwaar.<br />

Maar de toestand was niet meer houdbaar. Ze<br />

hebben gezegd dat hij de eerste was die op<br />

zo’n jonge leeftijd gecolloqueerd werd. Ze<br />

hebben hem een paar maanden in de volwassen<br />

psychiatrie gestoken. Dat is een schending<br />

van het Europees Verdrag op de Rechten<br />

van het Kind. Maar het was blijkbaar de enige<br />

oplossing.”<br />

aan het stuur<br />

MOEDER: “Het ergste is dat we nog altijd<br />

niet weten waaraan Thomas precies lijdt. We<br />

hebben al vier of vijf diagnoses gehoord.<br />

Sommigen zeggen dat hij psychisch gestoord<br />

is, anderen spreken dat tegen. In 2007 heeft<br />

hij even in observatiecentrum De Waai in<br />

Eeklo gezeten. Na twee dagen lag hij al buiten.<br />

Hij had een deur geforceerd, een ruit ingegooid<br />

en was begeleiders naar de keel ge


“Elke dag zijn we bang dat Thomas iemand<br />

iets heel ergs zal aandoen. Wij hebben dan<br />

ook enorm te doen met de ouders van kim<br />

De Gelder. Wij voelen wat zij voelen.”<br />

vlogen. Ze zeiden dat Thomas daar niet<br />

thuishoorde omdat hij psychisch gestoord<br />

was. Tijdens een wandeling met de groep was<br />

hij wat achtergebleven. Hij had zijn vest uitgedaan<br />

en liet het over de grond slepen. Toen<br />

een van die opvoeders hem aanspoorde om<br />

aan te sluiten, is hij die man aangevlogen.<br />

Achteraf vroegen ze hem waarom hij dat<br />

deed. Hij beweerde dat zijn vest zijn hond<br />

was en dat hij het zeer moeilijk had, omdat<br />

de hond twee jaar geleden zijn zusje doodgebeten<br />

had. Dat verhaal klopte van geen kanten.<br />

De vraag is: is hij echt gestoord of gebruikt<br />

hij die verhaaltjes om zijn<br />

agressieaanvallen te rechtvaardigen? Hij beweert<br />

dat de agressie spontaan in hem opwelt<br />

en dat hij stemmen hoort. Maar het kan ook<br />

een reactie zijn op een situatie of een afwijzing,<br />

die hij niet de baas kan. We merken wel:<br />

hoe meer medicatie ze hem geven, hoe meer<br />

stemmen hij hoort.<br />

»Vorig jaar heeft hij me serieus in gevaar<br />

gebracht. Ik reed op de autosnelweg en Thomas<br />

zat naast me te denken. Dat zie je wel<br />

vaker bij hem, dat hij met zijn vingers aan zijn<br />

lip zit te draaien en compleet in zijn eigen<br />

wereld wegzinkt. Dan weet je al dat er iets<br />

gaat gebeuren. Op een gegeven moment<br />

graaide hij naar mijn stuur. Ik vroeg wat hij<br />

van plan was, maar hij zei niks. Ik vertraagde.<br />

De tweede keer had hij het stuur wel beet en<br />

gaf er een snok aan. Gelukkig kon ik de auto<br />

naar de zijkant van de weg manoeuvreren,<br />

maar dat had echt fataal kunnen aflopen.<br />

»Elke dag zijn we bang dat hij iemand iets<br />

heel ergs zal aandoen. Dat is onze grootste<br />

bekommernis. Vandaar dat we het zo erg vinden<br />

dat hij in Ruiselede zit, want daar hoort<br />

hij alle slechte verhalen. Als daar één opschepper<br />

tussenzit die hem opjut, kan dat<br />

rampzalige gevolgen hebben. Wij hebben ook<br />

enorm te doen met de ouders van Kim De<br />

Gelder. Wij voelen wat zij voelen. Dat zijn ook<br />

deftige mensen die niet wisten hoe ze hun<br />

zoon konden helpen. Zij hebben met hem ook<br />

meer dan twee jaar van hot naar her gerend in<br />

de psychiatrie. Kim De Gelder is net als Thomas<br />

een voorbeeld van de hiaat in onze kinderopvang.<br />

Het verschil is dat Kim De Gelder<br />

niet zwakbegaafd was en op zijn 18 thuis kon<br />

weggaan om op een appartement te gaan wo-<br />

nen. Dat zou bij Thomas niet gaan. Al wil hij<br />

dat wel. Op zijn 18de wil hij een huis kopen<br />

en alleen gaan wonen. Hij denkt dat een huis<br />

maar 10.000 euro kost en dat hij dat makkelijk<br />

kan betalen. Maatschappelijk is hij totaal<br />

niet mee. Hij droomt er ook van om met<br />

een brommer te rijden. Maar hij zou meteen<br />

verongelukken. Je moet hem al in de gaten<br />

houden als hij fietst. Dat hij die plannen<br />

maakt en vooruit denkt, is misschien mooi.<br />

Maar het is ook elke keer opnieuw een teleurstelling<br />

voor hem. Zijn grootste droom is boer<br />

worden. Dat komt omdat hij een tijdje bij een<br />

boer gewerkt heeft in het kader van Groenzorg.<br />

Een project van de Vlaamse overheid<br />

waarbij jongeren bijzonder onderwijs combineren<br />

met werk op een zorgboerderij. De eerste<br />

boer pakte hem autoritair aan. Dat werkte<br />

niet. De tweede boer liet hem veel verschillende<br />

taken doen en ging gemoedelijk met<br />

hem om. Daar was hij heel graag. Maar nu hij<br />

in Ruiselede zit en zijn dossier is doorverwezen<br />

naar Justitie, kan hij daar niet meer naar-<br />

De brief van Thomas<br />

“Op sommige momenten beseft Thomas<br />

heel goed wat er met hem aan de hand is.<br />

Dan zie je hem haast zonder woorden eenzaam<br />

en ongelukkig zijn. In die heldere<br />

momenten heeft hij heel veel moeite met<br />

wie hij is. En met de wereld. ‘Ik heb niets<br />

of niemand, mama’, zegt hij dan. En zo is<br />

het ook. Het liefst zou hij alleen op een eiland<br />

willen leven, omdat hij door niemand<br />

begrepen wordt. Laatst schreef hij daar een<br />

brief over.”<br />

Ik wou altijd het goede pad<br />

Maar dat lukt niet want er zit<br />

Iets in de weg maar wat<br />

Ik weet het niet het zit in<br />

Mijn lichaam maar ook in agressie<br />

Maar we kunnen er niets aan doen<br />

Want het blijft in ons<br />

Help ons door het goede pad<br />

toe, omdat Groenzorg een project van Welzijn<br />

is. Dat is toch wraakroepend? Op die manier<br />

pakken ze hem het enige stukje vreugde in<br />

zijn leven af. Die boer is er zelf het hart van<br />

in. Hij wil Thomas graag opnieuw ontvangen.<br />

Hij is hem in Ruiselede zelfs gaan bezoeken.”<br />

de cola-regels<br />

MOEDER: “Anderhalf jaar geleden hadden<br />

we opnieuw hoop. Van november 2007 tot<br />

november 2008 zat Thomas in het OPZ Geel,<br />

een psychiatrische instelling voor kinderen<br />

die een misdrijf gepleegd hebben. Dat werkte<br />

heel goed. Hij heeft daar veel bijgeleerd. Wettelijk<br />

mocht hij daar maar maximum één jaar<br />

blijven. We hebben gevraagd om hem over te<br />

plaatsen naar een gelijkaardige afdeling van<br />

het UZ Gent: het psychiatrisch centrum van<br />

Caritas in Melle. Maar daar was zijn vroegere<br />

kinderpsychiater diensthoofd geworden. Die<br />

vrouw heeft hem een half uurtje gezien en op<br />

basis daarvan een vernietigend rapport gemaakt.<br />

Zij was duidelijk vooringenomen.<br />

(leest het volledige dossier voor) Ze weigerde<br />

hem op te vangen en adviseerde om hem naar<br />

Ruiselede te sturen. Maar in Ruiselede is er<br />

geen aandacht voor zijn ziektepatroon. Ze willen<br />

er alleen de discipline inpompen en jongeren<br />

in de pas doen lopen.<br />

“Niemand moet ons hebben”<br />

Te laten tonen we hebben<br />

Zo vaak op ge sloten gezetten<br />

We hebben pijn en verdriet<br />

Niemand die ons graag ziet<br />

We leven in groot miserie<br />

En een heel boel gaat er mis<br />

We weten het maar vaak lukt het niet<br />

Ze geven ook spuiten<br />

En ook medicatie en<br />

Zoveel dat we er om<br />

En duur niet aan uit komen<br />

wat en wat niet<br />

En we zijn al zo lang bezig<br />

Dat we met moeite kunnen leren<br />

En ook geen lief en kinderen<br />

Kunnen krijgen want niemand<br />

Moet ons hebben<br />

Dus steun ons en help ons<br />

Alleen wat we vragen<br />

Is laat ons met rust<br />

06.04.2010 P-<strong>magazine</strong> l 101


VERloREn kInDEREn (3)<br />

“De psychiater zei:<br />

‘Als u de instelling<br />

in diskrediet brengt,<br />

doen we u een<br />

proces aan.’<br />

En dat zijn dan de<br />

Zusters van liefde?”<br />

»Ze hebben ons op het hart gedrukt dat het<br />

maar voor drie maanden zou zijn. Maar na<br />

drie maanden werd zijn verblijf in Ruiselede<br />

zonder boe of ba verlengd. Iedereen kijkt gewoon<br />

naar elkaar: wie zoekt er een instelling<br />

voor die jongen? We maken ons geen illusies:<br />

straks belandt hij opnieuw permanent bij ons.<br />

De kinderpsychiatrie gaat hem niet meer opnemen.<br />

Zij verzinnen drogredenen om hem te<br />

weigeren. Bij Caritas hebben ze ons zelfs bedreigd,<br />

omdat mijn man verteld had dat we<br />

met ons verhaal naar de pers zouden stappen.<br />

Die psychiater heeft letterlijk gezegd: ‘Als u<br />

mij of de instelling in diskrediet brengt, doen<br />

we u een proces aan.’ Dat zijn dan de Zusters<br />

van Liefde. Het is zelfs op de raad van bestuur<br />

geweest, want de interim-voorzitter van<br />

Caritas heeft ons daarna nog opgebeld. Maar<br />

hij kon ook niks doen.<br />

»Tegelijk is Caritas wel aangesteld om bij<br />

ons aan gezinsondersteuning te doen. Ze<br />

hebben ons gevraagd om tien huisregels op te<br />

stellen voor in de weekends, wanneer Thomas<br />

bij ons is. Geen cola meer, maar colalight.<br />

Op bepaalde tijdstippen gaan slapen,<br />

computergebruik reguleren… En alle huisgenoten<br />

moeten zich daaraan houden, hè! Ze<br />

komen elke week langs om dat te controleren<br />

en te praten over wat er de voorbije week gebeurd<br />

is met Thomas. Alsof cola-regeltjes<br />

hem kunnen helpen! Ik krijg soms het gevoel<br />

dat wíj het verkeerd doen. In het verslag van<br />

de psychiater stond letterlijk ‘ouders zijn weinig<br />

in staat om grenzen te trekken aan Thomas’<br />

gedrag’. Caritas weigert om onze zoon<br />

op te nemen, maar ze komen thuis wel vertellen<br />

wat wij moeten doen.<br />

»We zijn radeloos. Echt waar. En we zijn<br />

niet de enigen. Ik hoorde onlangs nog het verhaal<br />

van een jongen die een lerares had bedreigd<br />

met een mes. Die kan nergens meer<br />

terecht, niet in een school, niet in de psychiatrie,<br />

nergens. De vader heeft verlof moeten<br />

nemen om hem op te vangen. Zo gaat dat<br />

blijkbaar in Vlaanderen. Het ergste is de<br />

machteloosheid. We kunnen niks doen. Dat is<br />

om de muren van op te lopen. De laatste vier<br />

jaar heeft hij geen onderwijs meer genoten.<br />

Dat hele verslag van de psychiater van Caritas<br />

is een aanzet tot: sluit hem op en vergeet<br />

hem. Wel, daar verzet ik mij tegen! Het kan<br />

niet dat een jongen van amper 16 jaar nu al<br />

verloren en opgegeven is. Dat is misdadig!<br />

We leven toch in een moderne welvaartstaat?<br />

»Hoe kan het dat er voor kinderen die om<br />

een of andere reden agressief zijn of zich<br />

moeilijk kunnen beheersen geen opvang of<br />

therapieën bestaan. Dat is een land als België<br />

onwaardig. Maar we vrezen dat men hem<br />

vanaf zijn 18de in de volwassen psychiatrie<br />

gaat begraven. Of nog erger: in de gevangenis.<br />

Dat is het doemscenario. Wij hopen nog<br />

altijd dat hij na Ruiselede opnieuw een combinatie<br />

van bijzonder onderwijs en praktijkwerk<br />

kan volgen. En dat hij daarna in een<br />

klein bedrijf kan werken, met één begeleider<br />

naast hem. Net zoals bij die boer. Hopelijk<br />

kan hij vanaf zijn 18de begeleid wonen. Als<br />

dat er niet in zit, zullen wij hem permanent<br />

moeten opvangen.”<br />

Vier maanden later bellen we Thomas’ ouders<br />

weer op: “Sinds begin maart is Thomas opnieuw<br />

thuis. Zonder onderwijs en zonder<br />

enige tijdsbesteding. We moeten zelf onze<br />

werkuren aanpassen om hem op te vangen. Ik<br />

had het voorspeld: Ruiselede was uitstel van<br />

executie. Gelukkig is er bij Caritas een nieuwe<br />

kinderpsychiater aangesteld, die met Thomas<br />

doortastende gesprekken voert, als aansluiting<br />

op de gezinsondersteuning. Daar zijn<br />

we heel blij mee. Gezien hij erkend is als<br />

‘knelpuntdossier’ zou Thomas een soort mentor<br />

krijgen ter ontlasting van ons gezin. Die<br />

mentor zou met hem dan activiteiten gaan<br />

doen. Voorlopig kunnen we dus niks anders<br />

dan hoopvol wachten tot die is aangesteld.”<br />

p<br />

Reageren kan op jeugdrecht@p-<strong>magazine</strong>.be<br />

Het leven<br />

van Thomas<br />

1ste kleuterklas (3 jaar): wordt gepest<br />

voor zijn minderbegaafdheid<br />

1ste leerjaar Bijzonder Onderwijs (6<br />

jaar): eerste gesprek met de kinderpsychiater.<br />

9 jaar: psychologen van de school adviseren<br />

een opname in de kinderpsychiatrie.<br />

12 jaar: Thomas wordt door het Vlaams<br />

Fonds erkend als gehandicapte. Hij wordt<br />

2,5 maand opgenomen in Fioretti, een<br />

psychiatrische instelling voor mentaal gehandicapte<br />

kinderen. Hij moet weg omdat<br />

hij een opvoedster met een glazen<br />

fles op het hoofd heeft geslagen. Hij<br />

wordt een paar weken opgevangen in het<br />

Middelheim in Antwerpen en verhuist<br />

dan naar een andere instelling van het UZ<br />

Gent.<br />

13 jaar: doorverwezen naar Sint-Gregorius,<br />

een opvangtehuis en school voor<br />

kinderen die voor 66% gehandicapt zijn.<br />

Wegens zijn agressieaanvallen moet hij<br />

daar weg.<br />

14 jaar: gedwongen opname in een gesloten<br />

instelling voor volwassenenpsychiatrie.<br />

14-15 jaar: wordt opgenomen in observatiecentrum<br />

De Waai, maar moet<br />

daar al na twee dagen weg, wegens agressie.<br />

Opname van een jaar in het OPZ<br />

Geel, een psychiatrische instelling voor<br />

kinderen die een misdrijf gepleegd hebben.<br />

15 jaar: een paar maanden deeltijds<br />

Bijzonder Onderwijs in Sint-Gregorius in<br />

combinatie met werk op een zorgboerderij.<br />

Brengt de zomervakantie thuis door.<br />

16 jaar: de psychiatrische instelling<br />

voor kinderen in Melle weigert hem op te<br />

nemen. Bij gebrek aan andere opties<br />

wordt Thomas opgesloten in de jeugdgevangenis<br />

van Ruiselede.<br />

06.04.2010 P-<strong>magazine</strong> l 103

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!