12.12.2021 Views

ROPETABLOID ENG_NED

Create successful ePaper yourself

Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.

WWW.ROPE.BLUE<br />

JOURNAL OF ROPE #8 MARSEILLE (FR)<br />

ROPE JOURNAAL #8 MARSEILLE (FR)


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021<br />

ACT<br />

FLOOD<br />

VLOED


WWW.ROPE.BLUE<br />

Ça sert à quoi (waar dient dit voor)<br />

‘Ça sert à quoi?’ ‘Geen idee mama,<br />

maar we zullen het toch maar dragen.<br />

We volgen dat blauwe ding dat uit het<br />

water komt.’<br />

40, nee 50, nee zeker 60 mensen<br />

komen van het strand aangelopen om<br />

mij uit het bootje te dragen. ‘Meneer!<br />

Meneer! Ça sert à quoi ?’ ‘Geen idee hoe<br />

lang, naar waar en waarom maar we<br />

lopen gewoon mee. Zo leuk is dit!’ En<br />

moeders die mij in paniek voorbijlopen<br />

hun kinderen zoekend die zomaar mee<br />

zijn meegelopen. Opgeslokt door mij,<br />

de Grote Vriendelijke Rope. Het is een<br />

wonder. 60 mensen die niet weten wat<br />

ze doen of waar ze heengaan, en toch<br />

dit doen en ergens heengaan.<br />

We komen aan op een ander strand.<br />

Meneer Ief toont wat schetsen.<br />

‘Misschien kunnen we Rope in een<br />

rechte lijn leggen? Dan moeten hier en<br />

daar wat mensen zich verplaatsen.’ Zegt<br />

mijnheer Ief. ‘Oh, maar dat vinden wij<br />

niet erg meneer.’ ‘Maar ik heb eigenlijk<br />

graag dat u blijft zitten mevrouw, dat<br />

Rope onder uw strandstoel passeert.<br />

En daar is een blauw tentje helemaal op<br />

het einde. Daar gaan we naartoe.’<br />

Overal stijgen er Ça sert à quoi’s op,<br />

alsof het hele strand in een waas van<br />

onwetendheid is beland. Maar meneer<br />

Ief legt aan iedereen uit dat hij het ook<br />

niet weet en ik -het blauwe touw- nog<br />

minder. Maar juist DAT, in combinatie<br />

met mijn omvang, is heel fijn. En mensen<br />

begrijpen het. Dat het ‘sert à quelque<br />

chose’ om mij (het-niet-wetende-meteen-grote-omvang)<br />

in een perfecte lijn<br />

te leggen. Dat het mooi is, de mensen<br />

en dingen zo kriskras, en ik volledig<br />

uitgelijnd middenin. En dat die rechte<br />

lijn het resultaat is van 1000-den Ça<br />

sert à quoi’s die op miraculeuze wijze<br />

werden omgetoverd in een Ça sert à<br />

quelque chose! ‘We begrijpen het nog<br />

niet helemaal maar net genoeg om u te<br />

helpen meneer. Het is mooi wat u doet<br />

dankuwel.’<br />

Na een tijdje kom ik in rechte lijn aan bij<br />

het blauwe tentje. ‘Hallo mevrouw en<br />

mevrouw. Ik heb het touw in een rechte<br />

lijn gelegd, ziet u zoals op dit schetsje,<br />

en dit tentje was een oriëntatie punt<br />

omdat het boven iedereen uitstak.’<br />

Zegt meneer Ief. ‘Wij willen niet op de<br />

foto meneer.’ Zegt Coco. ‘Maar allez<br />

Coco, dat is niet erg!’ Zegt Malika.<br />

Hassan, haar man, wilt maar al te<br />

graag. Hij neemt een selfie met meneer<br />

Ief. Malika, Coco en al hun kinderen<br />

lachen van op afstand met Hassan. Hij<br />

vraagt of meneer Ief het blauwe tentje<br />

wil hebben want het is toch stuk, niet<br />

stuk maar een beetje geplooid. ‘Ça sert<br />

plus als een tentje.’ Zegt hij.<br />

Rope<br />

Marseille, 23/08/2021.<br />

Ça sert à quoi (What is this for?)<br />

‘Ça sert à quoi?’ ‘I don’t know, Mum,<br />

but we’ll carry it anyway. We’ll follow<br />

that blue thing that comes out of the<br />

water.’<br />

40, no 50, no at least 60 people come<br />

running from the beach to carry me out<br />

of the boat. ‘Mister! Mister! Ça sert à<br />

quoi ?’ ‘No idea to where or why but we<br />

just walk along. This is so much fun!’<br />

And mothers who run past me in panic,<br />

looking for their children who have just<br />

run along. Swallowed up by me, the<br />

Big Friendly Rope. It is a miracle. 60<br />

people who do not know what they are<br />

doing or where they are going, yet do<br />

this and go somewhere.


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021


WWW.ROPE.BLUE


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021<br />

We arrive at another beach. Mister Ief<br />

shows some sketches. ‘Maybe we can<br />

lay Rope in a straight line? Then some<br />

people have to move here and there.’<br />

Says Mister Ief. ‘Oh, but we don’t mind<br />

that sir.’ ‘But I’d actually like you to<br />

stay seated ma’am, that Rope passes<br />

under your beach chair. And there’s a<br />

little blue tent at the very end. That’s<br />

where we’re going.’<br />

Ça sert à quoi’s rise everywhere, as if<br />

the whole beach had fallen into a haze<br />

of ignorance. But Mister Ief explains to<br />

everyone that he doesn’t know either<br />

and I -the blue rope- even less. But just<br />

THAT, in combination with my size, is<br />

very nice. And people understand. That<br />

it ‘sert à quelque chose’ to put me (the<br />

not-knowing-with-a-large-size-rope)<br />

in a perfect line. That it is beautiful:<br />

the people and things so criss-crossed,<br />

and I fully aligned in the middle. And<br />

that this straight line is the result of<br />

thousands of Ça sert à quoi that were<br />

miraculously transformed into a Ça<br />

sert à quelque chose! ‘We don’t quite<br />

understand it yet but just enough to<br />

help you Mister. It’s beautiful what you<br />

are doing, thank you very much.’<br />

towered over everyone. Says Mister Ief.<br />

‘We don’t want to be in the picture sir.’<br />

Says Coco. ‘But Coco, that’s alright!’<br />

Says Malika. Hassan, her husband, is<br />

very keen. He takes a selfie with Mister<br />

Ief. Malika, Coco and all their children<br />

laugh with Hassan from a distance.<br />

Hassan asks if Mister Ief wants the blue<br />

tent because it is broken, not broken<br />

but a bit wrinkled. Ça sert plus a tent.<br />

He says.<br />

Rope<br />

Marseille, 23/08/2021.<br />

After a while I arrive at the blue tent in<br />

a straight line. ‘Hello madam and miss.<br />

I have laid the rope in a straight line,<br />

you see as on this sketch, and this tent<br />

was a point of orientation because it


WWW.ROPE.BLUE


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021


WWW.ROPE.BLUE<br />

ACT<br />

VANNIETS<br />

NOTHING<br />

Vanalles en vanniets.<br />

Ze hebben me voor de bar van Sonia<br />

gelegd. Julie vraagt of ik binnen<br />

mag. Ief legt de mensen in de bar uit<br />

wat ik ben. Hij roept want de muziek<br />

staat luid en hij wilt dat iedereen het<br />

kan horen. Karim zegt dat het hier<br />

hard is. Dat dit de armste plaats van<br />

Europa is. En dat het hier oorlog is. Ik<br />

lig tussen de tafels. Julie vraagt Sonia<br />

of ik langs de achterdeur van de bar<br />

weer naar buiten mag. Ze moedigen<br />

mensen aan die verspreid staan over<br />

mijn hele lengte. Een groep kinderen<br />

komt helpen, en plots duwen ze me<br />

door de smalle deur naar buiten tot<br />

aan een grasveld onder een gigantisch<br />

appartementsgebouw. Mensen kijken<br />

uit de ramen naar beneden. ‘Dat we<br />

hier niet mogen blijven. Dat ze hier<br />

vanalles naar beneden smijten. En dat<br />

de hele dag lang.’ Zegt iemand. En ik<br />

zie rond mij de betekenis van vanalles:<br />

pampers, batterijen, een oud surfpak,<br />

afgevreten beenderen en achter mij<br />

gooit iemand de inhoud van een emmer<br />

uit het raam. Liggend op het vanalles<br />

en naar boven kijkend naar de ramen<br />

van waaruit het vanalles naar beneden<br />

wordt gegooid voel ik een groot<br />

vanniets in mij. Moest ik ogen hebben<br />

zouden er onophoudelijk tranen vloeien<br />

uit dit grote vanniets.<br />

Mohamed, een van de kindjes, stelt<br />

voor om mij in de vorm van een huis te<br />

leggen en dan een foto te maken van<br />

hun, de kinderen, in dit huis. Ief probeert<br />

me te verplaatsen. De kinderen blijven<br />

op mij liggen. De kinderen willen een<br />

huis maken maar willen toch ook geen<br />

huis maken want geen huis maken is<br />

gemakkelijker of normaler en Ief sleurt<br />

aan mij en eigenlijk wilt Ief ook geen<br />

huis meer maken zodat er uiteindelijk<br />

niemand nog een huis wilt maken.<br />

Er vloeien nog meer tranen uit mijn<br />

vanniets. Het is het grote vanniets<br />

denk ik, waarom er hier niets te maken<br />

valt. En uit de oogjes die de kinderen<br />

wel hebben vloeien er ’s nachts zeker<br />

tranen, die opborrelen uit hun grote<br />

vanniets, waarmee ze ook vandaag weer<br />

niets kunnen maken hebben.<br />

‘Hallo daar!’ Roepen Ief en Julie naar een<br />

meisje op het tiende verdiep. ‘Kan U een<br />

foto maken van ons?’ vraagt Julie. ‘Wat?’<br />

Roept het meisje. ‘Een foto van ons. We<br />

roepen je ons nummer en dan kan je de<br />

foto doorsturen.’ ‘Dat het niet gaat.’<br />

Roept het meisje. ‘Of we naar boven<br />

mogen komen.’ Vraagt Julie dan. ‘Ief hier,<br />

hij is ongevaarlijk en sympathiek.’ Icham,<br />

Ahmed, Mayron en Hamadi lopen met<br />

Ief mee. Dat er bloed voor de ingang lag,<br />

zeggen ze. En dat het hier oorlog is. Dat<br />

ze hier niet willen wonen. En of ze hun<br />

namen willen opschrijven want hij vergeet<br />

anders hoe ze noemen.<br />

‘Sonja, bedankt dat we in je bar mochten<br />

komen, zo dwars er door.’ Zegt Ief. En hij<br />

hoopt om Karim nog terug te zien in de<br />

bar want hij wilt heel graag nog met hem<br />

praten maar de muziek staat nog luider<br />

en iedereen staat recht en beweegt mee<br />

op de muziek en praten gaat zeker niet<br />

meer gaan. Ief loopt naar buiten en Sonja<br />

doet de metalen achterdeur dan maar<br />

dicht.<br />

Rope<br />

Marseille, 24/08/2021.<br />

Nothing.<br />

They put me in front of Sonia’s bar. Julie<br />

asks if I can come in. Ief explains to the<br />

people in the bar what I am. He shouts<br />

because the music is loud and he wants<br />

everyone to hear it. Karim says that it is<br />

hard here. That this is the poorest place<br />

of Europe. And that it is war here. I am<br />

lying between the tables. Julie asks Sonia<br />

if I can go out through the back door of<br />

the bar. They encourage people who are<br />

scattered all over me. A group of children<br />

come to help, and suddenly they push me<br />

out through the narrow door to a lawn<br />

below a huge apartment building. People<br />

look down from the windows. ‘That we<br />

are not allowed to stay here. That they<br />

throw everything down here. And all day<br />

long. Someone says.’ And around me I<br />

see the meaning of everything: nappies,<br />

batteries, an old surf suit, shattered<br />

bones, and behind me someone throws<br />

the contents of a bucket out of the<br />

window. Lying between everything<br />

and looking up at the windows from<br />

where everything is being thrown<br />

down, I feel a great nothing in<br />

me. If I had eyes, tears would flow<br />

continuously from this great nothing.<br />

Mohamed, one of the children,<br />

suggests to put me in the shape of<br />

a house and take a picture of them,<br />

the children, in this house. Ief tries<br />

to move me. The children stay on top<br />

of me. The children want to make a<br />

house but they don’t want to make<br />

a house because not making a house<br />

is easier or more normal and Ief tugs<br />

at me and actually Ief doesn’t want<br />

to make a house anymore so in the<br />

end nobody wants to make a house.<br />

More tears flow from my nothing. It’s<br />

the big nothing I think, why there is<br />

nothing to make here. And from the<br />

eyes that the children do have, there<br />

are certainly tears flowing at night,<br />

bubbling up from their big nothing,<br />

with which, again, they have been<br />

able to make nothing today.<br />

Hello there! shouted Ief and Julie<br />

to a girl on the tenth floor. Can you<br />

take a picture of us? What? Shouts<br />

the girl. A picture of us. We’ll call<br />

you our number and then you can<br />

send the picture.’ ‘That it doesn’t<br />

go.’ Shouts the girl. ‘Whether we can<br />

come upstairs.’ Then asks Julie. ‘Ief<br />

here, he’s harmless and sympathetic.’<br />

Icham, Ahmed, Mayron and Hamadi<br />

walk along with Ief. That there was<br />

blood in front of the entrance, they<br />

say. And that it is war here. That<br />

they don’t want to live here. And<br />

that they should write down their<br />

names because otherwise he would<br />

forget what they are called.<br />

‘Sonja, thanks for letting us into<br />

your bar, right through it.’ Says Ief.<br />

And he hopes to see Karim again in<br />

the bar because he would really like<br />

to talk to him but the music is even<br />

louder and everyone is standing up<br />

and moving to the music and talking<br />

is definitely not going to happen. Ief<br />

walks out and Sonja closes the metal<br />

backdoor.<br />

Rope<br />

Marseille, 24/08/2021.


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021


WWW.ROPE.BLUE


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021


WWW.ROPE.BLUE


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021<br />

ABSOLUTE<br />

ABSOLUUT<br />

ACT


WWW.ROPE.BLUE<br />

Van Rope naar Ring<br />

Zeker 30 mensen dragen mij in een<br />

rechte lijn onder een grote ark. In<br />

het midden van het plein maken mijn<br />

dragers een scherpe bocht naar links<br />

en volgen er een cirkelvormige lijn op<br />

de grond. De omtrek van de cirkel is<br />

net zo lang als ikzelf waardoor ik na<br />

60 meter mijn einde ontmoet. Nu ben<br />

ik een ring. Mijn dragers wandelen in<br />

een cirkel verder waardoor ik langzaam<br />

rond mijn as draai. De mensen op het<br />

grote plein komen dichterbij en kijken<br />

naar mij, naar deze vreemde, traag<br />

draaiende blauwe ring. Ik kijk naar alle<br />

verbaasde gezichten die aan mij voorbij<br />

trekken. Alsof ik in het museum van de<br />

verbazingen ben en er alle soorten te<br />

zien krijg. De verbazing van het kind<br />

voor de schaduw op de grond. De luide<br />

verbazing van de wakkere jongens. De<br />

in zichzelf gekeerde verbazing.<br />

‘Wat is dit? Gaat er iets gebeuren? Geef<br />

ons iets! Een langzaam dagend inzicht<br />

in wat jullie aan het doen zijn is ook al<br />

goed! Wat is dit? Wat doen jullie?’<br />

Maar de dragers en ikzelf -de blauwe<br />

ring- geven niets prijs en draaien<br />

langzaam verder. Nu ik een gesloten<br />

ring ben blijft iedereen van me weg.<br />

Hoe anders dan wanneer ik een hoop<br />

touw ben in een boot. Na een derde<br />

ronde lopen de mensen uit de cirkel,<br />

daar waar ze eerst in de cirkel waren<br />

gestapt, en verander ik weer langzaam<br />

in een touw. Ik had gerust voor altijd<br />

deze langzaam draaiende ring kunnen<br />

zijn, verwarmd door de zon, afgesloten<br />

van alle mensen en enkel verbonden<br />

met mezelf.<br />

Rope<br />

Marseille, 25/08/2021.<br />

From Rope to Ring<br />

At least 30 porters walk with me in<br />

a straight line under a large ark. The<br />

circle is as big as I am, so after 60<br />

metres I meet my end. I have become<br />

a ring. The people on the large square<br />

come closer and look at me and I look<br />

at all the surprised faces that pass<br />

me by. As if I were in the museum of<br />

astonishment and could see all kinds.<br />

The astonishment of the child in front<br />

of the shadow on the ground. The loud<br />

astonishment of the awake boys. The<br />

introverted astonishment.<br />

‘What is this? Is something going to<br />

happen? Give us something! A slow<br />

insight into what you are doing is also<br />

good! What is this?’ What are you<br />

doing?’<br />

But the porters and I -the ring- don’t<br />

give anything away and slowly turn<br />

around. A second and a third round.<br />

And then we turned left again, and I<br />

turned into a rope again. I could have<br />

easily been this slowly spinning blue<br />

ring forever, warmed by the sun, cut off<br />

from the world and only connected to<br />

itself.<br />

They put me in a heap. All the porters<br />

are on me. “What is your Terminus?<br />

Zamza asks Ief. Ief says he doesn’t<br />

know. ‘But what is your terminus?’ He<br />

asks. ‘Like a tram, you have to have an<br />

end point. What is your terminus?’ As<br />

if Ief hadn’t understood the question.<br />

‘That we don’t have anything specific<br />

in mind.’ Says Ief. That it is a journey<br />

without a specific destination and that<br />

the journey will end when nothing new<br />

is discovered. That will be the end. But<br />

Zamza is not satisfied with this answer.<br />

‘What is your terminus?’ He asks again.<br />

Rope<br />

Marseille, 25/08/2021.


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021


WWW.ROPE.BLUE


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021


WWW.ROPE.BLUE


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021


ACT4<br />

HOOP<br />

HOPE<br />

WWW.ROPE.BLUE<br />

De verdeling van de tomaten<br />

Ik ga naar binnen via de voordeur van<br />

Yazid en Samia, in de keuken staan<br />

drie mensen te koken, ik passeer een<br />

meisje die in de woonkamer op de<br />

grond een grote pot soep mixt. Voor<br />

mij staat het raam open dat uitgeeft<br />

op het terras. Yazid legt me over de<br />

ballustrade. Een verdiep lager staan<br />

mensen in een tuintje die me opvangen<br />

en tussen de planten leggen in de tuin.<br />

Tegelijkertijd wordt mijn andere deel<br />

via de trappen naar beneden gebracht<br />

naar een donkere ruimte vol bakken<br />

met tomaten. De ruimte is nu vol met<br />

ronde, rode tomaten en een lang, blauw<br />

touw. Aan het einde is een opening die<br />

uitgeeft op mijn andere einde dat in<br />

het tuintje tussen de planten ligt. Ze<br />

trekken me verder naar buiten, langs<br />

een plancha, potten sla en bekertjes. Al<br />

deze mensen zijn hier omdat ze Yazid<br />

en Samia graag zien.<br />

Yazid woonde vroeger in barakken op<br />

een grasvlakte hier wat verder. Soms at<br />

hij er vogels op, als hij echt honger had.<br />

De barakken waren een tijdelijke stad<br />

voor alle aangespoelde mensen in deze<br />

stad. De barakken werden afgebroken<br />

en deze appartementen kwamen in de<br />

plaats. Het stukje gras onder zijn balkon<br />

heeft hij omgetoverd tot een tuin, zoals<br />

veel andere stukjes gras in deze wijk.<br />

Het kot onder zijn keuken is een miniverdeelcentrum<br />

voor groenten en fruit.<br />

Vandaag worden er tomaten verdeeld.<br />

Hun kleine tuintje is een bron van hoop<br />

voor deze buurt. Het is een microutopia,<br />

een verbeelding van hoe wonen<br />

en leven in deze Noordelijke wijk anders<br />

kan zijn.<br />

We zullen jullie niet langer in het<br />

ongewisse laten. Zeggen de tomaten.<br />

We zullen je niet langer in het<br />

ongewisse laten maar straks verdwijn<br />

jij in de handen van tientallen vrouwen<br />

-ja meestal zijn het vrouwen- naar alle<br />

uithoeken van deze wijk in potten en<br />

panen waarvan je nog nooit gehoord<br />

hebt. Zeg dus maar al vaarwel tegen<br />

je vrienden, je goede vrienden. Ik zeg<br />

tegen de tomaten dat ik geen vrienden<br />

heb. De tomaten lachen en wrijven over<br />

hun dikke buiken. Hahaha. Wij moeten<br />

natuurlijk ook wel bekennen dat wij<br />

jou soort nog nooit hebben gezien. Wij<br />

zijn de gelukkigste tomaten van de<br />

wereld. Hier in de handen va Yazid en<br />

in de handen van onbekende vrouwen<br />

en potten en pannen waarvan je nooit<br />

gehoord hebt.<br />

Overal zijn mensen, overal is er eten<br />

en overal wordt er gekookt in en rond<br />

het huis van Yazid. En er komen nog<br />

meer mensen aangestroomd. Allemaal<br />

mensen die houden van Yazid. En<br />

ook de onbekende Vrouwen komen<br />

aangestroomd en laden hun tassen vol<br />

met tomaten. Hun handen zijn leeg,<br />

hun zakken vol. Alle handen van alle<br />

mensen nemen mij op dragen mij uit de<br />

keuken, door de living, door de kelder<br />

en het terras naar buiten. Dat gaat niet<br />

zo eenvoudig want het appartement,<br />

de mensen en ik zijn in een 60 meter<br />

lange knoop verwikkeld. We laten<br />

de knoop dan maar voor wat hij is en<br />

wandelen al zingend - ON N’EST PAS<br />

FATIGUE!- als 1 onontwarbare knoop<br />

van mensen, rode tomaten en blauwe<br />

touwen door de wijk van Yazid.<br />

En zo wandelen we langs alle tuintjes.<br />

Samen met de gelukkigste tomaten<br />

van de wereld -hahaha hij is alleen hij<br />

is alleen wat een bijzondere soort!<br />

Rope.<br />

Marseille. 26/08/2021<br />

The distribution of tomatoes<br />

I am in the kitchen (where people are<br />

cooking), in the living room (where a<br />

girl is sitting on the floor mixing soup<br />

in a big pot), in a dark room under the<br />

kitchen (which is full of containers of<br />

tomatoes) and on the terrace (where I<br />

am hanging over the balustrade). I am<br />

everywhere. As if I am many ropes at<br />

once and in an inextricable knot with<br />

Yazid’s flat.<br />

There are many of us today. The<br />

daughters-of-Yazid-who-are-notdaughters-of-Yazid<br />

(who love him as<br />

if he were their father), the Unknown<br />

Women of the neighbourhood, the<br />

growers, the children, us and many<br />

others. People sit on me, children<br />

crawl under me. As if I am many ropes<br />

at once and in an inextricable knot<br />

with all the people here.


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021<br />

Yazid used to live in barracks on a<br />

grassy plain. Sometimes he would eat<br />

birds there if he was really hungry. It<br />

was supposed to be a temporary city<br />

for all the stranded people in this town.<br />

The barracks were demolished and<br />

these concrete blocks were put in their<br />

place. He turned the patch of grass<br />

under his balcony into a garden, like<br />

many other pieces of grass here in this<br />

district. The shed under his kitchen is<br />

a mini distribution centre for fruit and<br />

vegetables. Today, tomatoes are being<br />

distributed.<br />

It goes like this. Yazid puts his tomatoes<br />

outside and the Unknown Women arrive,<br />

loading their bags with tomatoes. The<br />

tomatoes disappear with them to all<br />

corners of this district, to pots and pans<br />

that you have never heard of. They may<br />

not know it but Yazid is an alchemist.<br />

In the dark room under his kitchen, he<br />

gives his tomatoes ‘Upperroots’ with<br />

which they connect to other things and<br />

people, and with which those people<br />

and things can connect to each other.<br />

The daughters-of-Yazid-who-aren’tdaughters-of-Yazid,<br />

the Unknown<br />

Women, the growers and the children<br />

put their arms in the air and carry<br />

me out of the flat. That’s not so easy<br />

because the flat, the people and I are<br />

tied in a 60-metre long knot. We leave<br />

the knot for what it is and walk through<br />

Yazid’s district singing - On n’est pas<br />

fatigue! - like one inextricable knot of<br />

people, red tomatoes and blue ropes.<br />

Rope.<br />

Marseille. 26/08/2021


WWW.ROPE.BLUE


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021<br />

Epiloog<br />

EPILOGUE


WWW.ROPE.BLUE<br />

Hallo,<br />

Vandaag zijn wij terug gegaan naar waar we de<br />

tweede dag waren: de plek van vanalles en vanniets.<br />

Maar deze keer zonder Rope. Op zoek naar en naar<br />

een sprankeltje hoop en naar… Momobio. Julie en ik<br />

leerden hem zes maanden geleden kennen tijdens<br />

de zoektocht naar locaties voor Rope. Momobio<br />

was er aan het werk in een tuintje. Tussen het<br />

appartementsgebouw waar ze alles uit de ramen<br />

gooien en het huisje van Monsieur Fraiches.<br />

Monsieur Fraiches woont in een idyllisch huisje<br />

te midden al deze appartementen. Net niet op<br />

werpafstand van alles wat ze er uit de ramen<br />

gooien. Terwijl Monsieur Fraiches er zijn kinderen<br />

grootbracht zag hij de buurt achteruitgaan. Zelf<br />

was hij ooit ook een sprankeltje hoop. Met buren<br />

deed Monsieur Fraiches herstellingen aan de<br />

appartementen en onderhield hij de tuinen. Maar<br />

voor Monsieur Fraiches is er geen hoop meer voor<br />

deze plek. ‘C’est trop tard.’<br />

Of hij wist waar Momobio was? ‘Die is in een andere tuin<br />

aan het werken, achter de appartementsgebouwen.’<br />

Zei hij. In het buurtcentrum geven ze ons vage<br />

aanwijzingen over deze andere tuin. We lopen<br />

een andere wijk in en vragen aan jongeren op<br />

straat of ze Momobio kennen en weten waar hij<br />

is. Uiteindelijk komen we terecht in de ‘Espaces<br />

educatifs Bricabracs’. Ik loop een gebouwtje binnen,<br />

roep hallo, krijg geen antwoord maar zie in de een<br />

foto hangen van Momobio met een kip in zijn armen!<br />

Iets later vinden we elkaar, in de grote tuin achter<br />

het gebouw. Momobio onderhoudt de tuinen samen<br />

met de kinderen van het schooltje ‘Espaces educatifs<br />

Bricabracs’. Hij woont naast het klasje, omdat hij<br />

zijn leven momenteel niet op orde krijgt. Tijdens<br />

het naar buiten lopen duwt hij een papiertje in mijn<br />

handen waarop een gedicht staat geschreven. ‘Je<br />

suis un lion. Je suis une tomate. Je suis condamne<br />

dans un chambre. Qui suis-je ?’ As jij een tomaat<br />

bent voor deze buurt Momobio, dan ben jij hoop<br />

voor deze plek. Jij bent de mooiste Momobio. De<br />

mooiste. Zoals het tuintje van Yazid.<br />

Fijn dat U meelas.<br />

Hello,<br />

Today we went back to where we were on the second<br />

day: the place of ‘everything’ and ‘nothing’. But this<br />

time without Rope. In search of a glimmer of hope<br />

and of… Momobio. Julie and I got to know him six<br />

months ago during the search for locations for Rope.<br />

Momobio was working in a little garden. Between<br />

the apartment building where they throw everything<br />

out of the windows and Monsieur Fraiches’ house.<br />

Monsieur Fraiches lives in an idyllic little house in<br />

the middle of all these flats. Just a little way from<br />

everything they throw out of the windows. While<br />

Monsieur Fraiches was raising his children, he saw<br />

the neighbourhood deteriorate. He himself was<br />

once a glimmer of hope. With neighbours, Monsieur<br />

Fraiches did repairs to the flats and tended the<br />

gardens. But for Monsieur Fraiches, there is no hope<br />

for this place anymore. ‘C’est trop tard.’<br />

Did he know where Momobio was? ‘He is working<br />

in another garden, behind the apartment buildings.’<br />

He said. At the community centre, they give us<br />

vague directions about this other garden. We walk<br />

into another neighbourhood and ask young people<br />

on the street if they know Momobio and where he<br />

is. Eventually, we end up in the ‘Espaces educatifs<br />

Bricabracs’. I walk into a building, shout ‘hello’,<br />

get no answer but see a picture of Momobio with a<br />

chicken in his arms! A little later, we find each other<br />

in the large garden behind the building. Momobio<br />

maintains the gardens together with the children<br />

from the little school ‘Espaces educatifs Bricabracs’.<br />

He lives next to the classroom, because he cannot get<br />

his life in order at the moment. As we walk outside,<br />

he pushes a piece of paper into my hands on which a<br />

poem is written. ‘Je suis un lion. Je suis une tomate.<br />

Je suis condamne dans un chambre. Qui suis-je?’ If<br />

you are a tomato for this neighbourhood Momobio,<br />

then there is hope for this place. It’s nice when the<br />

stories start to write themselves and we only have<br />

to pluck the sentences from the street.<br />

Thank you for reading along.<br />

Ief (and Rope).<br />

Ief (en Rope).


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021<br />

Rope is een touw van 60 meter lengte en 30 cm breed.<br />

Te groot gemaakt, functieloos, en daardoor altijd te veel,<br />

te eigenaardig, te ongepast.<br />

Rope is a rope 60 meters long and 30 cm wide. Made<br />

too big, functionless, and therefore always too much,<br />

too peculiar, too inappropriate.<br />

Ief Spincemaille reist rond met dit non-object, op zoek<br />

naar manieren om het tijdelijk deel te laten uit maken<br />

van het dagdagelijkse leven van mensen en dingen. Rope<br />

is een reiziger die om onderdak vraagt, niet wetende of<br />

en bij wie het dit zou krijgen.<br />

Ief Spincemaille travels around with this non-object,<br />

looking for ways to make it temporarily part of the<br />

everyday life of people and things. Rope is a traveler<br />

asking for shelter, not knowing if and with whom he<br />

would get it.<br />

Dit dagboek beschrijft vier geënsceneerde ontmoetingen<br />

die Spincemaille sinds meer dan een jaar in Marseille<br />

heeft gecreëerd, tussen Rope en de inwoners van deze<br />

stad. Sommige ontmoetingen waren niet aangekondigd<br />

maar creëerden een enorme energie en uitwisseling,<br />

zoals de aankomst van Rope in een sloep op het strand<br />

van Corbiere. Andere ontmoetingen waren wel voorbereid,<br />

zoals de namiddag bij Yazid en Samia. Een dag die<br />

helemaal werd vormgegeven voor Yazid, die Spincemaille<br />

tijdens de prospecties in de Noordelijke wijken leerde<br />

kennen.<br />

Deze ontmoetingen zijn alleen mogelijk dankzij de enorme<br />

bereidheid van de bewoners om letterlijk en figuurlijk<br />

plaats te maken, de tijd te nemen, te kijken, te luisteren<br />

en dit totaal andere object (tegelijk concreet en utopisch)<br />

tijdelijk een rol van betekenis te laten spelen in hun dagelijks<br />

leven. Rope brengt zo wat ver weg was dichtbij<br />

en verbeeldt nieuwe manieren waarop mensen en dingen<br />

samen kunnen bestaan.<br />

Rope zal van 2021 tot 2023 een deel van zijn/haar enorme<br />

lichaam in Marseille achter laten om het verhaal verder<br />

te laten gaan met de hulp en de betrokkenheid van<br />

de inwoners en de gemeenschappen.<br />

This diary describes four staged encounters that Spincemaille<br />

has created in Marseille for more than a year,<br />

between Rope and the inhabitants of this city. Some<br />

encounters were not announced but created an enormous<br />

energy and exchange, such as Rope’s arrival in<br />

a sloop on the beach of Corbiere. Other encounters<br />

were prepared, like the afternoon at Yazid and Samia.<br />

A day that was completely designed for Yazid, whom<br />

we got to know during the prospecting sessions in the<br />

Northern neighborhoods.<br />

These encounters are only possible thanks to the enormous<br />

willingness of the residents to literally and figuratively<br />

make room, to take the time, to look, to<br />

listen and to allow this totally different object (at once<br />

concrete and utopian) to temporarily play a significant<br />

role in their daily lives. Rope thus brings what was far<br />

away close and imagines new ways in which people and<br />

things can exist together.<br />

Rope will leave part of its enormous body behind in<br />

Marseille from 2021 to 2023 to allow the story to continue<br />

with the help and involvement of its inhabitants<br />

and communities.


WWW.ROPE.BLUE<br />

De reis van Rope in Marseille is een project<br />

van het ‘Festival de Marseille’, in het kader<br />

van BE PART, met steun van het programma<br />

‘Europe creative region’ en de Vlaamse<br />

Overheid. Met medewerking van de haven<br />

van l’Estaque, ‘les Rameurs de Marseille’,<br />

l’ADDAP13, Sonia en de ‘Bar le Delyse’, ‘Coco<br />

Velten’, ‘La Cloche’, ‘Groupe SOS’, ‘l’Après M’,<br />

‘Lévêque Family Project’, ‘Yazid Bendaïf’ en<br />

zijn vereniging Terre d’entraide et de partage,<br />

Foresta, l’Alliance savinoise, ‘l’association des<br />

locataires de Font Vert’ en vereniging ‘Dihya’.<br />

Rope is een project van Atelier Ief Spincemaille.<br />

Julie Moreira-Miguel: inhoudelijke begeleiding,<br />

productie, coördinatie en relaties met het<br />

publiek<br />

Svetlana Boitchenkoff: productie.<br />

Pernette Bénard : productieleiding.<br />

Valentine Leys Legoupil : vertaling journaal<br />

Pierre Gondard: foto’s dag 1 en 3.<br />

Olivier Sarrazin : video<br />

Léa Durand : communicatie.<br />

Rope’s journey in Marseille is a project of the<br />

‘Festival de Marseille’, in the framework of<br />

BE PART, with the support of the programme<br />

‘Europe creative region’ and the Flemish<br />

Government. With the collaboration of the<br />

port of l’Estaque, ‘les Rameurs de Marseille’,<br />

l’ADDAP13, Sonia and the ‘Bar le Delyse’,<br />

‘Coco Velten’, ‘La Cloche’, ‘Groupe SOS’,<br />

‘l’Après M’, Lévêque Family Project”, “Yazid<br />

Bendaïf” and his association Terre d’entraide<br />

et de partage, Foresta, l’Alliance savinoise,<br />

“l’association des locataires de Font Vert”<br />

and association “Dihya”. Rope is a project of<br />

Atelier Ief Spincemaille.<br />

Julie Moreira-Miguel: content management,<br />

production, coordination and public relations<br />

Svetlana Boitchenkoff: production.<br />

Pernette Bénard : production management.<br />

Valentine Leys Legoupil : translation newsreel<br />

Pierre Gondard : photos day 1 and 3.<br />

Olivier Sarrazin : video<br />

Léa Durand : communication.


ROPE JOURNAL #8, MARSEILLE, FRANCE. 2021<br />

www.facebook.com/iefspincemaille/<br />

www.instagram.com/iefspincemaille/<br />

www.iefspincemaille.com

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!