ROPETABLOID#1-FIRENZE
- No tags were found...
You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
10:17. We kwamen aangereden op de plek<br />
waar we zouden starten: Viale dei Bambini.<br />
Ze rolden me van de aanhangwagen en met<br />
hulp van omstaanders hebben ze een paviljoen<br />
proberen te maken.<br />
Het is hun niet helemaal gelukt. Mijn onderste<br />
stukken kunnen het gewicht niet dragen<br />
waardoor ik er wat in elkaar gezakt bij lig.<br />
Ik ben totaal overgeleverd aan mensen en<br />
aan wat ze met mij doen. Maar ik heb er<br />
vertrouwen in dat er interessante ideeën en<br />
aanknopingspunten komen. Veelheid is niet<br />
van tel. Met één waardevol contact of input<br />
kan je al een wereld maken.<br />
Rond vijf uur begonnen er heel veel mensen<br />
langs te komen. En bijna iedereen bleef hangen.<br />
Op een bepaald ogenblik sprongen er op één<br />
van mijn uiteinden 15 kinderen op en neer.<br />
Aan mijn andere kant sleurden ze me heen<br />
en weer over het gras en staken met stokken<br />
door de blauwe linten heen terwijl 10 andere<br />
kinderen heen en weer over mij heen liepen.<br />
En ondertussen werd mijn andere uiteinde<br />
twee verdiepen hoger in een appartement naar<br />
binnen getrokken. Met een strop.<br />
Daar over de rand van het balkon leunend,<br />
met mijn eerste meter een appartement<br />
binnen stekend, dacht ik: is dit waarvoor<br />
ik gemaakt ben? Om een soort speeltuin<br />
voor kinderen te zijn? Ik keek de slaapkamer<br />
binnen en verschillende andere mogelijkheden<br />
doorkruisten mijn gedachten. De persoonlijke<br />
spullen op het nachtkastje. Foto’s van mensen<br />
die je niet kent. Objecten die voor mij zonder<br />
betekenis zijn maar waarschijnlijk voor de<br />
bewoner van grote waarde. Ik wilde meer te<br />
weten komen. Ik wil in de hoofden en harten<br />
van de bewoners duiken. Dat is waar ik<br />
materiaal en input kan vinden om iets te doen.<br />
15 meter lager bleef het geweld voort duren. Ik<br />
verloor meer energie dan ik kon geven. Er was<br />
vandaag geen plan. Ze zijn met mij gewoon<br />
in het diepe gesprongen en we hebben ons<br />
helemaal overgeleverd aan de energie van het<br />
moment. Op het einde van de dag voelden<br />
we ons alle drie volledig leeg. Maar het was<br />
een fantastische start. Morgen blijf ik op mijn<br />
bobijn. Ief gaat de buurt rond trekken op zoek<br />
naar aanknopingspunten, materiaal, verhalen.<br />
Hij gaat in de werelden duiken die ik zag toen ik<br />
over de balkonrand naar binnen keek.<br />
10:17 am. We arrived at the place where we<br />
would start: Viale dei Bambini. They rolled me<br />
off the trailer, took away the tarpaulin, and<br />
with the help of relatives they have tried to<br />
make a pavilion.<br />
It did not quite succeed. My lower pieces can<br />
not carry the weight, causing me to collapse.<br />
I am completely handed over to people who<br />
do things with me now. I trust that good Ideas<br />
are coming, that there will be points of access,<br />
and that people will provide interesting input.<br />
With just one valuable contact or input you<br />
can create a world.<br />
Around five o’clock many people started to<br />
come. And almost everyone stayed. Suddenly<br />
there was one of my ends with around fifteen<br />
children jumping up and down on it. On my<br />
other side, they dragged me over the grass and<br />
stuck sticks through the blue ribbons, while<br />
ten other children just walked over and over<br />
me. And while all of this was happening, my<br />
other end was pulled with a strap two floors up<br />
into an apartment!<br />
Leaning over the edge of the balcony, with my<br />
first meter in an apartment, I started thinking.<br />
Is this where I am made for? To be a sort of<br />
playground for kids? At the same time I looked<br />
into the bedroom and in a flash other options<br />
crossed my mind. I saw personal stuff on the<br />
bedside table. Photos of people you do not<br />
know. Objects that are meaningless for me but<br />
probably of great value and meaning for the<br />
resident. I wanted to find out more. I need to<br />
dive in to the heads and harts of the people and<br />
the place here. That’s where I will find material<br />
with which I can do and become something.<br />
Fifteen meters below, the violence continued. I<br />
felt I lost more energy than I could give. There<br />
was no plan today. They just jumped into<br />
the depths, and we completely surrendered<br />
ourselves to the energy of the moment. The<br />
tree of us felt completely empty at the end<br />
of the day, but it was a great start. Tomorrow<br />
I will stay on my bobbin. Ief is going to visit<br />
residents and search for points of connection,<br />
material, stories. He is going to dive in to the<br />
worlds I saw when I leaned over the balcony.