Mei 2010 - Gymnasium Camphusianum

camphusianum.nl

Mei 2010 - Gymnasium Camphusianum

SP

artacus

Jaargang 5 – 4

Mei 2010

Met in deze editie:

Een uitgebreid verslag

van de Romereis 2010

‘Let’s go Zeeman’

Met Anita jodelen

in Flattach

Hoe vergaat het

Sanne de Jager

in Parijs?


Beste allemaal,

De meivakantie is net voorbij. Tien dagen relaxen, misschien

wel los op Koninginnedag, reizen en andere niet-schoolse

zaken. De Kolderdag is inmiddels ook achter de rug en het

blokken is voor de zesdeklassers nu echt begonnen. Veel

succes met de laatste loodjes!

De hemelvaart ‘vakantie’ staat alweer voor de deur en

daarom ligt deze SPartacus nu voor je neus. Om lekker in de

tuin onder het genot van een zonnetje (ahum) te lezen.

De vijfdeklassers hebben ondertussen hun Romereis er weer opzitten. Het was wederom een groot

feest, waarover je meer leest in deze SPartacus.

Ook de Spanjaarden, Duitsers en Amerikanen hebben inmiddels ons landje alweer verlaten. De

uitwisselingen waren een groot succes en wij hopen voor de volgende vierdeklassers op een vervolg.

Verder is een deel van onze schoolkrantredactie in april naar de Nationale Schoolkrantdag geweest.

Hier hebben wij meegedaan aan verschillende leerzame workshops en ook waren hier een aantal

prijzen te winnen. Helaas, helaas… We hebben niets gewonnen dit jaar.

In ieder geval hebben we wel veel opgestoken en we hopen de SPartacus volgend jaar nog mooier te

kunnen maken.

Veel plezier met het lezen van deze SPartacus!

Groetjes,

Fréderique, Marlies & Robbin

• Voor lul staan – Blz 2

• Op de bank met.. – Blz 3

• When size DOES matter – Blz 5

• Let’s go Zeeman – Blz 7

• De Schoolkrantdag – Blz 8

• I ♥ Rome! – Blz 9

• Minuutje met.. Boning – Blz 14

• Dit is nu naastenliefde – Blz 15

• De dag dat ik er eindelijk weer

kracht voor had – Blz 17

• Hoe overleef ik 1 April? – Blz 18

• Verslag Les Troyens – Blz 19

• WTDVJP? – Blz 21

Inhoudsopgave:

• ● Meet the kids – Blz 23

• ● Mikpunt !? – Blz 24

• ● Verslag Flattach – Blz 25

• ● Stylish verantwoord – Blz 27

• ● Paasprijspuzzel – Blz 29

• ● Super ADje – Blz 31

• ● Zinloze moorden en ontvoeringen

• – Blz 33

• ● Fotocollage Ramsey Nasr – Blz 34

• ● Welkom lentelammetjes – Blz 35

• ● Spotprent KK – Blz 37

• ● Colofon – Blz 38

- SPartacus, Jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 1 -


Voor lul staan

Door: Enny van Beest

Kijk, iedereen heeft dat wel eens. Een moment waarbij het rood je naar de wangen stijgt, je schichtig

om je heen kijkt of iemand het gezien heeft en je zo snel mogelijk je hoofd verbergt achter of in wat

dan ook. In mijn geval was dit mijn helm, toen ik zag dat dankzij één onoplettende leerling, die

verveeld naar buiten keek, een hele klas opmerkte dat ik zonder mijn ketting van mijn achterwiel te

hebben gehaald, wegreed, althans, probeerde weg te rijden, op mijn scooter. Hier kan ik genoeg

smoezen voor verzinnen, zoals: “Ik had wel een vermoeiende dag gehad”, “De lucht was heel

donker, ik wilde snel naar huis voordat het begon te storten” en “Mijn lenzen zaten niet goed”.

Natuurlijk weet meteen iedereen dat dit slechts halve waarheden zijn en dat ik op dat moment

gewoon nogal dom was, waardoor ik mezelf voor lul zette.

Nu is dat één ding, door je dommigheid jezelf voor lul zetten. Maar wat ik me afvraag, is waar

mensen het vandaan halen om zich vrijwillig voor lul te zetten? Want zoals jullie vast al snel

vernomen hebben, heeft een vijfdeklasser zich in Rome vergrepen aan een standbeeld. Mensen die

dit doen, zijn vaak zielig, dit beseffen ze zelf ook, waardoor ze dergelijke acties vaak in het geniep

doen. Maar deze jongen heeft zich in het openbaar opgedrongen aan een oud Romeins standbeeld,

tot ergernis van de heer Van den Boom. Om het verhaal nog erger te maken, heeft de jongen hier

hulp bij gehad van een medeleerling (met dezelfde nieuwe soort van seksuele geaardheid, bleek

later). Hij wilde graag met zijn geslachtsdeel in de mond van het standbeeld komen, waarvoor hij de

‘sterke’ schouders van zijn (?) vriend nodig had.

De swaffelaar (want zo heet dit nieuwe soort van psychisch gestoorde mensen) was duidelijk

overtuigd van zijn eigen grootsheid, dat hij zichzelf zo in het openbaar voor lul had gezet. Wat blijkt

uit soortgelijke gebeurtenissen, is dat hij niet alleen het Romeinse standbeeld onteerd heeft. Ook

klasgenoten (vooral vrouwelijke) hebben erg moeten lijden onder deze geesteszieke jongen en zijn

vriend.

Wat mij nog het meest verontrust, is dat tegen deze twee

heren maar matig opgetreden is. Ook toen zij, op het

schoolplein aangekomen, hun broeken voor de zoveelste

keer naar beneden trokken, waren er geen ouders die ze

alle hoeken van de straat hebben laten zien. Ik mag

hopen dat de school nog besluit om tegen dit soort

taferelen streng op te treden. Want niemand vraagt om

een geslachtsdeel van een onontwikkeld, seksueel

gestoord jongetje in zijn gezicht. Omdat hier

waarschijnlijk nog geen schoolregel over geschreven is,

stel ik voor dat de schoolleiding besluit de strafbepaling

voor deze keer over te dragen aan de zesde klas, die als

hij zó graag voor lul wil staan, met kolderdag vast wel

iets kan regelen.

In het vervolg kan de school dan gebruik maken van een goed werkend middel tegen

‘grootheidswaanzin’, een zaag.

Met vriendelijke groeten,

Iemand die niet kan aanzien hoe zeer de school achteruit gaat.

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 2 -


Op de bank met.. Susan Kleyn

Door: Cato Montijn, Daan de Jager en Robbin Hoogendoorn

In deze rubriek interviewen we voor elke editie van de SPartacus een opvallend, bijzonder of

gewoon een leuk personeelslid van onze school. Vorige keer interviewden we Jan van den Boom,

die het stokje doorgaf aan mevrouw Kleyn. Wij zochten haar op en praatten met haar over haar

schooltijd, haar studie en haar hobby: zingen.

Wie: Suzan Kleyn

Vak: Nederlands in de onder- en bovenbouw

en grammatica in klas 1.

Geboortedatum: 14-09-1961

Slechte

eigenschappen: Roddelen, slordig, dingen

uitstellen, delegeren.

Goede

eigenschappen: Nieuwsgierig.

Favoriete boek/film: Niet echt, het boek Secret History

van Donna Tartt was wel erg mooi.

In haar lokaal op de vijfde verdieping wacht mevrouw Kleyn ons op. Het interview moet snel

verlopen, want over een half uurtje moet ze weg. Goed, dan geen geleuter: we beginnen vrijwel

meteen met de vaste vragen. Van daar komen we al snel op het feit dat ze een oud-leerling van

onze school is. Mevrouw Kleyn zat van 1974 tot 1980 op het Camphusianum. Ze was actief in de

GGC en heeft nog les gehad van meneer Karelse en van de aan vrijwel iedereen bekende oudleraren

Los (klassieke talen), Vos (klassieke talen), Brandt (Nederlands), Zeedijk (gym) en Fortuyn

(Duits). Goed in exacte vakken was ze niet. Ze koos dan ook geen natuurkunde in haar

vakkenpakket. Mevrouw Kleyn: “Daar was meneer Karelse wel blij mee, geloof ik. Hij zei een keer

over mij en mijn zusje, dat ook niet zo goed was in natuurkunde: “Volgens mij zitten die twee thuis de

hele tijd: we kunnen geen natuurkunde, we kunnen geen natuurkunde, we kunnen geen

natuurkunde!”. Hij schreeuwde dat door de klas, maar zegt er nu niets meer van te weten.”

Na school besloot mevrouw Kleyn Nederlands te gaan studeren. Dat vond ze echter saai, dus stopte

ze daar al snel mee. Ze ging naar de Stichting Aanvullend Onderwijs in Utrecht, waar ze haar

biologie en natuurkunde bijspijkerde. Het was ook de bedoeling wiskunde te verbeteren, maar dat

lukte niet omdat ze de ziekte van Pfeiffer kreeg.

Ze schreef zich in voor een studie medicijnen en aangezien daarvoor geloot moest worden, gaf ze

zich ook op voor journalistiek. “Ik bleek voor beide ingeloot te zijn. Uiteindelijk koos ik voor

journalistiek, omdat medicijnen toch wel erg bèta is.” Tijdens haar studie liep ze stage bij Viva, wat

ze leuk vond maar toch niet helemaal ultiem. Leuk was het om interviews te doen met bijvoorbeeld

een bekende band. Ook schreef mevrouw Kleyn een tijdje voor de Koploper, een krantje om

ochtendkrantbezorgers een hart onder de riem te steken. Toch voelde ze zich niet een echte

journalist. Ze was niet zo’n nieuwsjager en vond, zoals ze dat zelf zegt, ‘de voet-tussen-de-deurjournalistiek’

eigenlijk te gênant.

Na haar studie journalistiek besloot ze dus geen journalist te worden, maar pakte ze in Amsterdam

haar oude studie Nederlands weer op. Althans, ze begon opnieuw, omdat het oude systeem niet

meer bestond.

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 3 -


Na ook deze studie afgemaakt te hebben, kreeg mevrouw Kleyn een baan bij het Onze Lieve

Vrouwe Lyceum in Breda. Toen ze na een tijdje van Dordrecht naar Hoornaar verhuisde, vond ze

een nieuwe baan op onze school. In het jaar 1999 begon ze haar carrière bij ons op school. “Ik heb

er geen spijt van dat ik in het onderwijs ben gegaan. Ik vind het leuk om hier te werken, ook omdat

het mijn oude school is natuurlijk.”

Goed, genoeg over school en werk. Hoe zit het met de

vrije tijd van mevrouw Kleyn? Heeft ze interessante

hobby’s? “Heel cliché: ik lees graag. Skeeleren vind ik

leuk, net als schaatsen. En ik zing; ik zit bij een koor, de

Gieser Wilde Vrouwen.” Dat koor is vernoemd naar een

eethuis in Noordeloos; de Gieser Wildeman. Ze zingen

van alles, vertelt Kleyn. Vooral het lied Son of a Preacher

Man vindt ze erg leuk om te zingen. Kleuraccenten in de

kleren of kostuums gebruiken ze niet: “Dat is allemaal

veel te lastig. We zijn met zoveel verschillende mensen.”

Het koortje wordt voor allerlei gelegenheden gevraagd

om op te treden. Op 5 mei zingen de Gieser Wilde Vrouwen bijvoorbeeld in de Grote Kerk in

Noordeloos. ‘We stonden laatst ook in Het Kontakt, het krantje van deze regio. Onze naam schreven

ze wel verkeerd: ‘De Wilde Giessenvrouwen’. Die hadden de woordspeling niet begrepen, haha.”

De tijd zit erop en de laatste vraag die ons rest is: aan wie geeft mevrouw Kleyn het stokje door? “Ik

breng mijn pauzes graag met hem door, dus vraag voor de volgende keer meneer Beems maar.”

Voor de volgende editie van de SPartacus interviewen wij dus deze vrolijke wiskundeleraar!

Lerariteiten:

- ll: “Waarom staat mijn cijfer niet op het repetitieblad ingevuld?”

LF: “Ik kan niet zo goed mikken.”

- ME (over het begin van de middeleeuwen): “Er werden enorm veel kerken gebouwd.

ZWARE, DIKKE kerken.

- DE (over afbeeldingen op Griekse vazen): “Er zitten wel dingen bij die we nu pure porno

zouden noemen. En wel hard ook.”

- ll: “: Mevrouw, mogen de ramen dicht? Het is hier zo koud.”

AM: “Nee, het is niet koud. *denkt even na* Seks met een ijsbeer is pas koud.”

- LF: “Ik streep over het algemeen de fouten niet door… Dat is luiheid.”

- DK (tegen stoute leerling): “BOEF!”

- GE: “Ik ga echt gillen als mijn toetsvoorstellen niet ingeleverd zijn.”

- LF: “Wie weet een ander voorbeeld voor een deugd die niet in het boek staat?”

ll: “ Gelijkspel in een wedstrijd.”

LF: “Nou, dan moet je wel heel vrouwelijk competitief ingesteld zijn, wil je dat een deugd

noemen.”

- ME: “Ik ga jullie een oneerbaar voorstel doen… Trek allemaal in gedachten je kleren uit.”

- VL (heeft een domme grap gemaakt): “Wat ik toch soms voor onzin kan zeggen.”

- ll: “Gaan we straks Kabouter Wesley kijken?

LF: “Nee, die fout heb ik al een keer gemaakt…”

- DA: “Ik ga toch een vinger in de kont van *naam leerling* steken.”

- BO (over de repetitiestof): “Ik wil altijd net wat anders. Sowieso, ik HAAT samenwerken.”

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 4 -


When size DOES matter

Door: Daan de Jager

Toen ik op een dag naar school fietste, viel ik bijna van mijn fiets van verbazing. Op mijn weg naar

school staat een klein billboard waarop geadverteerd kan worden. Op deze dag staarde een hitsige

dame mij aan. In haar te kleine push-up-bh keek zij mij recht in de ogen en de tekst die ernaast

stond was: When size does matter. Een paar dagen later was mijn grote vriendin (niet alleen de

mijne denk ik) verdwenen en was zij verwisseld voor een of andere autoreclame (zie de effectiviteit

van deze reclame, omdat ik niet meer weet wat voor auto het was… Of het ligt aan mijn liefde voor

auto‘s).

Er kwam ook nog een reclame van de Zeeman tussen met twee topless dames, die met hun rug

naar mij toegekeerd stonden met een man in het midden. Allen gekleed in een gele boxer met op de

rand het woord “zeeman” als protest tegen de Björn Borg hype (ik wist niet precies waar de umlaut

zat bij Björn Borg, gelukkig hoefde ik alleen maar naar beneden te kijken).

Maar gelukkig is ze weer terug. Nu wel in de vorm van een blondine, voor ieder wat wils. De tekst

was ook veranderd: Guess how many golden medals I won. Een week daarna zou ik erachter komen

dat deze hitsige stoeipoes Inge de Bruin was. Ik had haar eerst niet herkend, omdat ze een beetje

bijgewerkt was.

Na deze anekdote weet u allen over welke reclame ik het heb: Sapph.

Als ik op de site van Sapph kijk voor

research hoor ik meteen een soort

uptempo beat, die wij allen kunnen

maken in het allergeliefdste

componeerprogramma Magix music

maker. Mij over deze muziek heen

zettende, dook ik in de wondere wereld

van het merk Sapph. Nadat ik de

collectie had bekeken, ging ik naar

“Sapph Models”. Daar zou ik

geïntroduceerd worden aan de

Sapphmodellen.

In de eerste paar minuten van het filmpje

dacht ik dat ik op een verkeerde site

beland was…

Een oude rokerige stem komt mij

tegemoet: “Welcome to the Sapph

lingerie channel”

Op het beeld zie ik vrouwen met rode

laklaarzen tot boven de knie. Steeds

meer wordt mijn gedachte versterkt. Het

enige wat ik mis, is een 0900-nummer

om in te loggen.

De oude ****** zegt dat het topmodel van 24, het gezicht van Sapph, een mooi ‘curvy’ lichaam heeft.

Het is mij werkelijk onbegrijpelijk dat vrouwen van 24 dat over zich laten zeggen door zo’n oude

rokerige stem, maar dan wordt het mij volledig duidelijk: deze dame is playmate geweest. Zij is het

dus gewend om zich voor zulke dingen door een oude vent uit te laten maken, want de heer. Hugh

Heffner, het hoofd van de Playboy, is namelijk 83 jaar uit.

Over een ander model, Babette, zegt hij: “Her hobby is being naughty, and her breasts are real”.

Mijn mond valt steeds verder open.

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 5 -


Wat mij opvalt aan het merk Sapph, is dat er zó bewerkt wordt dat er een soort plastic vrouw

ontstaat, een vrouw die nooit gehaald kan worden; een soort Barbie. Het enige verschil tussen

Barbie en de modellen is het feit dat Barbie een stuk goedkoper is.

Voor de rest zijn ze precies hetzelfde. Is het dan niet beter, kunnen wij ons afvragen, om gewoon

Barbie als gezicht te nemen van het merk Sapph, dan kan de oude ****** doen met Barbie wat hij wil,

en is het niet eens strafbaar. De bh’s en de onderbroeken worden ook nog eens goedkoper.

Voor de proef heb ik ook twee reclameposters gemaakt voor Sapph, maar dan met Barbie and her

curvy body en Ken with his muscular body.

Toen ik bezig was met het bewerken van de afbeeldingen die ik gevonden had, dacht ik dat het in de

verste verte niet op de Sapphreclame zou lijken. Mijn idee was dat het er gewoon heel

amateuristisch uit zou zien, maar dat is mij zwaar meegevallen (bij Barbie dan, Ken is een beetje

mislukt).

Ik vind echt van mijn eigen afbeelding (niet om mezelf op te hemelen) dat mijn Barbieafbeelding zeer

lijkt op de originelen van Sapph (zie vorige pagina). Alleen is mijn budget nul euro en dat van hen in

de duizenden.

Nu mag je beslissen: hang je Barbie boven je bed (of leg je haar eronder)? Of kies je voor de

Sapphmodellen?

(Omdat ik ook geëmancipeerd ben en vind dat vrouwen gelijke rechten hebben als mannen, heb ik

voor jullie Ken bewerkt. Die is wel een beetje amateuristisch uitgevallen)

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 6 -


Geachte compagnon,

Weg met de Opus, dat ó zo geliefde discoteekje in Beesd en dat overdrugste Buiten de Waterpoort.

Zeeman is het nieuwe hiernamaals van de jeugd.

Nu zijn er vast sneue scholiertjes, die dit lezen en bij zichzelf denken:

“Weer zo’n sarcastisch betoog over de Zeeman…”

Maar dit is geen sarcasme.

Wij menen dit serieus, uit de grond van ons hart.

Ga eens op zaterdagmiddag op een bankje zitten voor de Zeeman. U zult een uiterst aangrijpende

show meemaken:

Winkelende huisvrouwen met Gaastra truien. Wij durven te wedden dat ze rood aanlopen en

beginnen te stotteren, als zij zouden weten dat wij hen op onze nutteloze zaterdagen bekijken, terwijl

zij dit walhalla bestormen. Deze mensen staan met het schaamrood op hun kaken bij de kassa terwijl

zij mompelen dat ze geen tasje hoeven, wat erg bijzonder is, aangezien dit geen mensen zijn die

normaal ook zo milieubewust zijn. Als ze naar de uitgang lopen, spieken ze alvast door het raam om

te zien of er geen bekende buiten staat, om vervolgens met een enorme snelheid naar buiten te

sneaken. Eenmaal thuis knippen ze de Zeemanetiketten van hun nieuwe aanwinst af om deze

vervolgens meteen weg te gooien. Als hun schoonmoeder langskomt en een compliment maakt over

de bijzondere keuze van de kleur van haar theedoeken, kijken ze weg. En gaan ze verder met het

cryptogram van de NRC.

Wij vragen u, waar o waar komt deze schaamte vandaan?

Wij besloten op verder onderzoek uit te gaan en Lisa, een gemotiveerde Zeeman medewerkster, een

bezoekje te brengen tijdens haar werktijd. Lisa zelf schijnt zich niet bewust te zijn van de

onpopulariteit van de Zeeman.

Verder vindt zij dit een leuke baan. En krijgt ze korting. Ook dat vindt Lisa leuk.

Lisa wil graag nog even kwijt dat de theedoosjes, die volgens haar erg goed geschikt zijn als

moederdagcadeautje, nu in de aanbieding zijn voor €1,79. “Dat is momenteel mijn favoriete

aanbieding” zegt Lisa, terwijl zij haar goede daden als vakkenvuller van deze textielwinkelketen

vervult.

Noch Lisa, noch de moeder van Lisa, noch wij

kunnen de afkeer voor dit koopjes paradijs

begrijpen.

Schaamt u allen voor dit enorme kuddegedrag!

Enkel omdat die Gaastradochter er niet voor durft

uit te komen, dat zij en haar moeder dol op de

Zeeman zijn. Enkel daarom loopt u nu niet alleen

een uitmuntend moederdagcadeau mis, maar

ook een berg crisisbestendige diversiteiten.

Dus wees verstandig en kom uit voor je liefde

voor de Zeeman.

Hoogachtend,

De trouwe volgelingen van Zeeman Gorinchem.

Let’s go Zeeman!

Door: Aster van Laeren en Frieda Barnhard

Lisa (rechts) heeft het met haar collega’s

Deidre, Chantell en Yasmine erg naar haar zin!

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 7 -


De nationale schoolkrantdag

Door: Sander Nederveen

Het was zaterdag, 10 april, een geweldige dag! Het was de dag van de Schoolkrantdag. Althans, of

het zo geweldig was, daar begon ik om half zeven ’s ochtends toch even aan te twijfelen. Die domme

wekker ook. Ik had mij aan de prachtige afspraak gehouden om ruim op tijd op station Gorinchem te

staan, zodat we geen trein misten. Want ja, we moesten wel naar Amsterdam. Met ‘we’ bedoel ik

natuurlijk de redactieleden die meegingen. Eenmaal in Amsterdam aangekomen, was het een groot

avontuur, we konden namelijk de ingang van het metrostation even niet vinden. We zochten ons te

pletter en omdat één van ons zo helder was om de letter -M- te zien staan, kwam alles gelukkig

goed. In de metro waren we op het goede spoor. Op naar de Hogeschool van Amsterdam, waar dit

grootse festival werd gehouden.

We kregen een glorieuze ontvangst. We kregen een tas met badges, en het

nieuwste boek van Khalid Boudou (dit gesigneerde boek is te leen in de

Mediatheek!). Deze Khalid Boudou trouwens, hield een speech waarbij ik niet

echt heb opgelet. Daarna kwamen er workshops, die konden gaan over

filmrecensies tot iets voor de hoofdredactie. Ik deed iets daartussenin. Wat je

bij de workshops deed was hartstikke leerzaam, als je oplette. Dat deed

iedereen natuurlijk, want als je niet zou winnen, heb je voor volgend jaar wat

te doen. Opletten was dus inderdaad van het grootste belang. Na de 1 e

workshop was er een veelbelovende en gratis lunch. Dat betekent voor ons,

Nederlanders, profiteren. Dat deden we natuurlijk ook. Na de lunch was er een

2 e workshop waarbij je ook op moest letten, al waren er een paar…

Maar ja, na de workshops kwam de uitreiking van de awards! Dus wij gingen vol goede moed naar

de uitreiking. We hadden in de pauze namelijk al wat andere schoolkranten gezien die van ietsjes

lager niveau waren dan onze trots, de SPartacus. Er waren ongeveer 5 awards. Dus wij hadden toch

wel een beetje de hoop dat we er eentje zouden winnen. En zo werden de eerste vier opgenoemd.

Die hadden wij niet. De hoofdprijs dan? Ook niet. Die had een school uit Utrecht. Maar ik denk

gewoon dat zij onze SPartacus van de site hebben gehaald en die hebben ingestuurd, een klein

beetje veranderd aan titel en dergelijke en het was klaar om in te leveren. Ik sta dit allemaal uit mijn

duim te zuigen uit jaloezie, dus vergeef me.

Na de uitreiking van de awards gingen wij braaf een presentje halen dat bestond uit een superieur Tshirt,

lampjes en een schoudertas. Nadat wij een wandelingetje door Amsterdam hadden gemaakt,

dat houdt in dat wij onze ogen hebben uitgekeken op de drukte en een halve gare replica van Charlie

Chaplin, zijn we braaf richting de trein gegaan. Zo zijn wij veilig huiswaarts gegaan.

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 8 -


Donderdag:

Deze ochtend begon het dan. De docenten mevrouw Dekker, mevrouw Vis, meneer Van Diggelen,

meneer Den Uijl, meneer Sommer, meneer Van den Boom en meneer Pruissen offerden zich op om

deze groep te leiden. De groep die al berucht was vanwege de Parijsreis. Voor iedereen zou het

zwaar, vermoeiend, maar ook de moeite waard worden, want vanaf het moment dat we voor deze

school kozen, kozen wij voor Rome.

Dat het vermoeiend zou worden, was de eerste avond al duidelijk toen we met de helft van de groep

naar de Trevifontein liepen om te eten. Een wandeling van 10 minuten liep uit tot een half uur onder

leiding van mevrouw Dekker, maar eenmaal daar was het zien van de Trevifontein de moeite waard.

Vrijdag:

Na een slechte nacht slapen in doorgezakte bedden, was het tijd om wat van die oude Romeinen te

zien, waar we de afgelopen 4,5 jaar op waren voorbereid. De zon scheen en de jassen en vesten

konden uit, terwijl ze in Nederland met regenjassen aan naar school fietsten. Dat maakte het nog

mooier.

Wist-je-dat:

- DE illegaal over hekjes klimt?

- Ze als excuus gebruikte dat die er

vroeger nooit stonden?

- De eerste vrije avond de leraren

goedkoop uit eten wilden?

- Zij deze avond het gehele budget

(€50,-) voor de week op hebben

gemaakt?

- Deze avond de leerlingen goed gebruik

hebben gemaakt van de shotjesbar?

- Dat anderen zich afvroegen hoe je nog

voor tien uur zo dronken kan worden?

- Dat een aantal meiden elkaar

behoorlijk aantrekkelijk vond?

Lerariteiten:

I ♥ Rome!

Door: Frederique de Graaff

- DE: “Weten jullie waarop jullie

zitten?”

ll’en (zittend op omgevallen

pilaren): “Stenen!!!”

- UM: “Zullen we weer verder gaan?”

ll: “Hebben we een keus dan?”

Zaterdag:

Vandaag vond er een onverwachte reünie plaats. Zestien oud-leerlingen die afgestudeerd waren in

1985 kwamen een bezoekje brengen aan ons klooster. Dit jaar was het 25 jaar geleden dat ze zelf

hun Romereis hadden gehad met meneer Los, meneer Karelse, meneer Zeedijk, meneer Draaisma

en mevrouw Walien.

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 9 -


Wist-je-dat:

- Zij de Trevifontein het leukst vonden?

- Zij elke ochtend op het Campo de Fiori

koffie dronken?

- Wij vonden dat ze dan wel altijd heel

vroeg opstonden?

- Zij zeepbakjes geplaatst kregen op de

deurklinken om uitsluipen te voorkomen?

- Dus wanneer de zeepbakjes vielen de

leraren wakker werden?

- Dit een betere oplossing is dan leraren

op de gang te laten zitten tot drie uur in

de nacht?

Zondag:

Net zoals elke dag gaat gruppo Dekker rond een uur of elf altijd wat koffie drinken. Dit waren meestal

van die momenten waar de jongens drie euro voor een cappuccino betalen en meisjes maar één.

Het was gewoon een kwestie van opletten. Over opletten gesproken: mevrouw Dekker herkende niet

eens haar eigen zoon! ‘Ja, hij had zijn haar net geknipt…’

- PR: “We gaan nog even de

andere shotjesbar opzoeken!”

SO: “We gaan nog even

scoren!!!”

Wist-je dat:

- UM zijn groepje voor een cola 5 euro heeft

laten betalen bij een cafeetje?

- Hij het goed heeft gemaakt door te

trakteren op het beste Italiaanse ijs?

- SO op de Romereis il duce Sommerini

werd genoemd?

- UM illegaal een sinaasappel plukte?

- Hij deze aan zijn geliefde gaf?

- Zij vervolgens de vrucht van de Palentijn

afgooide, omdat deze rot was?

- Dit de eerste keer was dat zijn hart werd

gebroken?

- Dat walkietalkies ’s avonds voor de

communicatie zorgden tussen de kamers?

Maandag:

Dit was voor een aantal mensen een belangrijke dag, want vandaag was de drie uur lange busrit

naar de Vesuvius. Nadat we op school waren uitgedaagd door meneer Ruitenbeek om over de

hekjes heen te klimmen en in de krater te springen, kon een aantal niet wachten dit uit te proberen.

Wie wilde er nu niet van veraf geschorst worden van school? Als je in de krater viel, zou je wat

langer moeten wachten op de schorsing, want dat zou hij pas doen als we weer terug waren. Hij had

echter niets gezegd over iemand er in duwen…

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 10 -


Wist-je-dat:

- De leerlingen die van plan waren zelfmoord

te plegen bang waren dat ze de top niet

eens zouden halen?

- Deze angst voortkwam uit het feit dat de

weg glad was en we de bus steeds weg

voelden slippen?

- We het allemaal toch hebben gehaald?

- Er toch iemand over het hekje is geklommen

en slechts een meter van de richel stond?

- DG een uitbarsting beschrijft als het uit

elkaar spatten van een overrijpe puist?

- Dat ondanks het verbod er toch genoeg

alcohol voorradig was op de kamers?

- Dit helaas toch gevonden werd door de

docenten?

- UM tegenwoordig meester Mies wordt

genoemd?

Dinsdag & woensdag:

De dagen werden zwaarder, net als alle trappen hoger. Om alleen al in de koepel van de Sint-Pieter

te komen moest je 320 traptreden op en dan hadden we voor de eerste 70 meter de lift nog gebruikt.

Alle gebouwen, beelden en namen begonnen vervolgens ook nog eens op elkaar te lijken. Barberini,

Bernini, Boromini, Sommerini…

Wist-je-dat:

- Niet alleen de Sint-Pieter voor een

goede workout zorgt?

- Het klooster er ook voor zorgde dat al

die kilo’s pasta er weer af gingen?

- Dat dit niet alleen voor de 3 de

verdieping gold, maar ook voor de 2 de?

- Het gaat om 8 tot 10 trappen?

- Dat dit voor de 3 de verdieping 116

treden waren?

- Bij het ontbijt en lunch hier nog eens

drie trappen bijkwamen?

- PR eigenlijk een paparazzifotograaf is?

- Niet alle leerlingen even blij waren met

al die foto’s?

- DG: “het observatorium, daar

kwamen we net langs op de

helling van het gebouw.”

- Ll (met bierflesje in de

hand):”Dit heeft hij gelukkig

niet gevonden… Hij staat

achter me of niet?”

PR:”Ja, geef maar hier!”

- UM (over fontein): “Hier kan ik

heel kort over zijn. Het is lelijk.”

- SO(22:00): “We gaan nog even

een cappuccino drinken.”

ll: “Om nog even helder te

worden?”

SO: “Geen commentaar…”

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 11 -


Donderdag:

Ach, wat kan ik zeggen. De tijd is ons na al die duizenden jaren nog steeds de baas. De eens zo

grote bouwwerken van die onoverwinnelijke Romeinen zijn door de tijd aangetast, net als onze

herinneringen aan Rome ook langzaam zullen worden aangetast en zullen vervagen. Maar diep

van binnen weet ik dat we het nooit helemaal zullen vergeten, want het is niet alleen een

herinnering van de geest, maar ook van het hart en die zal nooit vergaan.

Wist-je-dat:

- We de ruzies met gasten uit het

klooster gaan missen?

- We ons niet voor kunnen stellen dat

ze ons ook zullen gaan missen?

- Dit vermoeden komt, omdat er een

Zwitser huilend is weggerend?

- DE op de terugreis 6 kilo teveel bij

zich had?

- Een aantal jongens al haar

aangeschafte boeken in hun koffers

gedaan hebben?

- Dat Merlijn nog een heel mooie

speech had?

- Die op de volgende pagina te lezen

is?

- Buschauffeur Martijn: “Deze bus heeft

riemen. Die zijn verplicht… Of je ze

draagt, moet jezelf weten. Ik hoef het

alleen te melden.”

- Buschauffeur: “Er hangen zakjes in de

bus. Dat is geen kunst.”

- Buschauffeur: “Ik wil nog…”

ll: … HEY MARTIJNTJE!!!

Buschauffeur: “Niet zo blij. Je bent zo

weer bij je moeder.”

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 12 -


Geachte docenten, medeleerlingen en andere aanwezigen.

Ik wil jullie graag bedanken na deze fantastische week in deze fantastische stad, Rome.

Rome, de stad met eeuwig veel ruïnes uit vervlogen tijden.

Rome, de stad met op elke hoek een ijssalon.

Rome, de stad waar mannen in jurken lopen.

Rome, de stad met DUIZEND kerken, DUIZEND trappen met DUIZEND treden.

Rome, de stad waar ’s nachts weerwolven ontwaken.

Rome, de stad waar je 234 ambulances per week hoort.

Rome, de stad in Italië waar Fransen trappen bouwen die nu Spaans heten.

Rome, de stad waar in de slaap geheimen worden onthuld.

Rome, de stad waar MR Q herboren is.

Rome, de stad waar bij elke bezienswaardigheid een lid van de Bengaalse maffia je onzindingen wil

aansmeren.

Rome, de stad die toch minder crimineel is dan gedacht.

Rome, de stad waar je niet kan oversteken zonder je leven te riskeren.

Rome, de stad waar je met lasers chicks kan pakken.

Rome, de stad waar mensen ontgroend zijn.

Rome, de stad waar een groep Zweden mij nu heel raar aan het aankijken is.

Rome, de stad waar sommige mensen twaalf keer per week huilen.

Rome, de stad waar onze dames klaarblijkelijk good f*ckers zijn.

Rome, de stad nice man.

Rome, de stad waar leraren toch mensen blijken te zijn………. NOT.

Rome, de stad waar 7 keer per week overgeven niet raar is.

Rome, de stad waar toch gecrackertrekt is.

Rome, de stad waar de openingszin “Hee schatje, wil jij mijn schaamhaar kammen” ook niet werkt.

Rome, de stad waar sommige mensen ongegeneerd hun fallus showen.

Rome, de stad waar jullie al heel het ontbijt naar mijn gezwam moet luisteren.

Rome, de stad waar weer blijkt dat ik niet grappig ben.

Ik hou van Rome. Ik wil hier nooit meer weg.

Rome speech

Door: Merlijn Gabel

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 13 -


Drie minuutjes met.. Boning Gong

Door: Aster van Laeren en Frieda Barnhard

Een uiterst gezellige fanatieke hyver!

Nou Boning, wij zijn nu al een tijdje jouw trouwe

hyves-volgelingen.

En jij had een reactieverbod!

Vertel het eens jongen.

B: “Ja nou. Ik heb dus op 1 dag meer dan 100

reacties geplaatst.”

En waarom nou geef jij dan zoveel reacties?

B: “Nou, dat doe ik om zoveel mogelijk R&R’s* te

krijgen. Want sommige mensen hebben in hun hyvesnaam

R+R=BACK staan dus dan geef ik hun R+R en

dan krijg ik het back. En zelf geef ik ook back als ik

een R&R krijg.”

Maar als nou een heel lelijk iemand op jouw foto reageert hè, wat zet je dan als reactie bij

diegene? B: “Ja gewoon, mooi :hearteyes:** ofzo.”

O dat is dan wel mooi, want als mensen dus heel lelijk zijn kunnen ze van jou altijd nog een

positieve reactie verwachten! B: “Ja, ja eigenlijk wel.”

Hoeveel uur per dag besteed jij nou aan reacties plaatsen? B: “Nu wel iets minder, maar eerst

wel twee, drie uur.”

En krabbel jij dan ook? B: “Nee, alleen maar R+R’s. en backen***.”

Oké… duidelijk. B: “Ja… best wel levenloos hè?”

Heb je nog een ultiem hyvesdoel? B: “Ja, dat mijn foto’s 10000 keer bekeken zijn.”

Wat een prachtig doel! Heb jij misschien nog tips voor ons hoe wij net zoals jij zo landelijk

bekeken kunnen worden? B: “Ja, je hebt een aparte categorie op Hyves: Best bekeken. En heel

veel van die mensen backen, als jij hun R+R geeft. En als je dan meer dan 150 keer bent

gerespecteerd op één dag sta je ook bij die lijst. En dan krijg je dus nog meer R+R’s.

Nou, daar gaan we aan werken! Wij blijven zeker nog een tijdje jouw hyves-vrienden! Bedankt

voor deze verhelderende informatie!

Steun Boning met zijn ultieme hyvesdoel.

www.boning.hyves.nl en bekijk zijn hyves.

Voel jij je nu ook zo lelijk? En denk je dat niemand in deze wereld je ziet staan?

Ga dan naar www.boning.hyves.nl/fotos/870003248/0/BidL/, geef een R+R en misschien krijg je

er zelfs wel één back!

* Reactie en respect op een foto.

** Zo’n rot smiley.

*** Het teruggeven van reacties en respects.

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 14 -


(de Volkskrant, dinsdag 30 maart 2010)

Dit is nu naastenliefde

Door: Marlies Augustijn

Een tijd lang was het hiernaast afgebeelde glas-in-loodraam

een raadsel.

Bestaat het wel?

Bestaat het niet?

Waar bevindt het zich?

De duistere zaak is inmiddels opgelost. Het raam bestaat,

bevindt zich in St. James’ Church te Los Angeles, heet

Confirmation (Bevestiging) en dateert uit 1955.

Nog maar kort geleden heeft het raam bekendheid gekregen,

natuurlijk door de recente verwikkelingen binnen de roomskatholieke

Kerk.

Nadat een aantal zaken van seksueel misbruik van kinderen

door geestelijken bekendgemaakt werd, kwam er geen eind

meer aan. Toen de hel eenmaal was losgebarsten, om het

maar even in kerkelijke sferen te houden, kwamen er steeds

meer zaken aan het licht.

Neem bijvoorbeeld een zekere priester uit Frankrijk. Tegen hem is een aanklacht ingediend wegens

aanranding en het in bezit hebben van kinderporno.

Of het seksuele misbruik van blinde en slechtziende kinderen in Nederland. In het blindeninstituut

Sint Henricus te Grave zijn in de jaren zestig veel kinderen jarenlang misbruikt door katholieke

broeders.

Of neem het misbruik in Ierland, waarover de paus himself zo’n geweldig mooie brief heeft

geschreven. Tegen de slachtoffers: “U heeft zwaar geleden en dat spijt mij zeer.” Tegen de

schuldige geestelijken: “Houd niets verborgen, erken openlijk uw schuld, onderwerp u aan het recht,

maar wanhoop niet over Gods genade.” (www.nos.nl)

Lekker makkelijk, de slachtoffers kunnen het doen met wat woorden en de schuldige geestelijken

komen toch wel in de hemel. Het Vaticaan zelf heeft natuurlijk al helemaal nergens schuld aan.

Dan is er tot slot nog het vreselijke verhaal over de Amerikaanse priester Lawrence Murphy. Deze

priester heeft in de jaren vijftig tot zeventig zo’n tweehonderd dove kinderen misbruikt. Kardinaal

Joseph Ratzinger (de huidige paus) wist hiervan, maar vond het vooral belangrijk een schandaal

voor de kerk te voorkomen. Meneer Girotti van het Vaticaanse gerechtshof zegt hierover: “Murphy is

nooit vervolgd, omdat toen de zaak aan het licht kwam hij al stervende was.” (de Volkskrant,

zaterdag 27 maart 2010)

Ach, wat zielig nou. Meneer Murphy was al stervende. Murphy is straks dood en heeft geen last

meer van zijn daden. De slachtoffers daarentegen hebben levenslang.

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 15 -


Niet alleen de paus steekt zijn kop in het zand, ook de Nederlandse kardinaal Ad Simonis deed een

wel heel erg bijzondere uitspraak: “Wir haben es nicht gewusst.” (Pauw & Witteman, dinsdag 23

maart 2010)

Dit was wat ook enkele Duitsers beweerden na de Holocaust in de Tweede Wereldoorlog.

Nog een vergelijking die op de Tweede Wereldoorlog sloeg, werd afgelopen Goede Vrijdag gedaan.

Priester Cantalamessa las in het bijzijn van paus Benedictus XVI een brief voor van een Joodse

vriend. Hierin werd de berichtgeving over het misbruik vergeleken met het antisemitisme. De schuld

van individuele priesters zou namelijk afgeschoven worden op de gehele katholieke kerk en dat doet

denken aan de Holocaust.

Natuurlijk, niet de hele katholieke kerk heeft een fout begaan. De paus heeft geen misbruik gemaakt

van kinderen (voor zover we weten). En niet elke priester is schuldig. En inderdaad krijgt de

katholieke kerk kritiek over zich heen die niet helemaal verdiend is. Maar om dat nu meteen te gaan

vergelijken met de Holocaust?! Dat is wel erg overdreven.

Wanneer stapt het Vaticaan, en daarmee dus ook de paus, nu eens uit de slachtofferrol? Wat is er in

godsnaam voor nodig om de paus dat bord voor zijn kop weg te nemen? Hoeveel kritiek moet hij nog

over zich heen krijgen?

Het is wel duidelijk dat er iets mis is, al heeft het Vaticaan daar misschien niet alle schuld aan. Het is

in ieder geval wel schuldig aan het feit dat het veel te weinig heeft gedaan. Geen priesters uit het

ambt ontslagen, geen persoonlijke, wereldwijde excuses uitgebracht. Vooral wel ontkenning en

bagatellisering.

Maar het gáát niet om een of twee gevallen van misbruik (al is elk geval er een teveel). Het gaat om

zo’n 137 paters en broeders uit 32 ordes en congregaties!

Hier is bovendien kort geleden nog een grote zaak bijgekomen. De Mexicaanse pater Marcial Maciel,

oprichter van de ultraconservatieve congregatie van de Legionairs van Christus, heeft zich vergrepen

aan talloze jonge seminaristen, zes kinderen verwekt bij twee vrouwen (van wie hij twee kinderen

ook seksueel heeft misbruikt) en naar het schijnt ook nog even een bisschop vermoord.

God alle Jezus, wat kan ik me hier

kwaad om maken! Het geloof kan zoiets

moois zijn, maar door zulke rot-pedopriesters

die er lol in hebben zwakke

kinderen te misbruiken en ook door het

Vaticaan die hier weinig tot niks aan

doet, krijg ik een hekel aan het woord

‘katholiek’.

Het is dat ik besef dat lang niet iedere

gelovige zo is, dat niet iedere gelovige

kleine kinderen seksueel misbruikt. Toch

krijgen veel mensen een negatief beeld

van de rooms-katholieke kerk en het lijkt

me niet dat het Vaticaan dat heeft

gewild.

Om nog even terug te komen op het glas-in-loodraam op de bladzijde hiernaast: dit kan natuurlijk op

verschillende manieren geïnterpreteerd worden. Waarschijnlijk is het zoals in de titel. Bevestiging.

Een priester die de zonden van een gelovig jongetje vergeeft of iets dergelijks.

Op dit moment ben ik echter geneigd het andere beeld te geloven. Een priester die zichzelf even

lekker laat bevredigen door een jonge gelovige. Ik denk dat het geen goed teken is dat er mensen

zijn die neigen naar dit laatste beeld. Dus alsjeblieft paus, DOE ER WAT AAN!

Naastenliefde is in de kerk toch zo belangrijk? Daar merken we nu bar weinig van.

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 16 -


De dag dat ik er eindelijk weer kracht voor had

Door: Robbin Hoogendoorn

Het komt bij mij vrij vaak voor dat ik me ontzettend dom voel. Van de meeste moeilijke woorden

tijdens de lessenfilosofie heb ik nog nooit gehoord, bij het vertalen van een Latijnse tekst krijg ik een

black-out en bij het maken van een Franse luistertoets gaat wat ik hoor het ene oor in en het andere

weer uit. Maar na vier jaar gymnasium heb ik dan eindelijk het licht gezien, eindelijk was daar het

keerpunt in mijn leven waarop ik me echt hoogbegaafd en stijlvol voelde. En wanneer is dat dan

gebeurd?, hoor ik jullie denken. Nou, tijdens mijn aanwezigheid bij de Meet&Greet van Gerard Joling

in de Gorinchemse Music Store.

Maak me gek, maak me gek met je mondt, Ik heb het bloedheet, als je naast me staat, Jij bent de

engel van mijn hart. Zomaar een greep uit de songteksten van de muziek die door de winkelstraat

van Gorinchem tetterde. Samen met Cato en haar zusje stond ik tussen, naar schatting, 150 fanatiek

meezingende en meeklappende fans, die allemaal wel nakomelingen leken te zijn van Nederlands

populairste achterbuurtfamilie: de Tokkies. Verrassend, want Gerard Joling (en later bleek Flopstars

winnaar Wesley ook van de partij te zijn) was nog niet eens gearriveerd. Als BN’ers met echte

sterallures kwamen ze natuurlijk een half uur te laat aankakken in hun SUV.

De optredens verliepen nog vrij rustig. Eerst zong levensliedzanger Wesley twee van zijn nummers

(op een enkele meezingende fan na, heerste er doodse stilte onder het publiek), en daarna was de

heer Joling aan de beurt. We moeten toegeven dat ook wij daarbij niet stil konden staan.

De echte heisa en, om terug te komen op de inleiding van dit stukje, de domheid van de mensen,

ontstond toen we in de rij moesten gaan staan voor de krappe winkelopening voor een handtekening

en/of foto, want pas toen kwam de fanatiekheid van de mensen echt naar boven.

We zijn blij dat we het na kunnen vertellen, want

het was een gevecht op leven en dood om naar

binnen te geraken. De wreedheid van de mens

kwam op dat moment duidelijk naar boven. De

wanhopige huisvrouwen en de rest van de met

hun foundation uitgeschoten menigte probeerde

zich naar binnen te persen en ging dan ook over

lijken. Zo werd er door een bijstandsmoeder met

twee jonge kinderen een ongeluk gefaket om

eerder binnen te komen en stonden de mensen

die het laatste aanschoven binnen een mum van

tijd voor je in rij. In één woord: verschrikkelijk.

Maar na een half uur duwen, trekken en ons dood

ergeren aan de menigte om ons heen, werd het

wachten dan toch beloond. We stonden oog in oog met het boegbeeld van campingzender SBS6 in

zijn glitter t-shirt en we konden ons geluk niet op. Maar echt tijd om te ‘genieten’ hadden we niet,

nadat de foto gemaakt was, werden we vriendelijk verzocht om de winkel te verlaten en voor we het

wisten stonden we weer in de buitenlucht te kijken naar een drie-rijen dik staande menigte en riepen

we: “Wij hebben lekker al wel een foto!”

Kortom, een dag om nooit meer te vergeten. Niet door het zien van twee playbackende zangers,

maar door het feit dat ik eindelijk inzag hoe gelukkig ik ben met mezelf, en me niet gedraag naar het

volk dat ik die dag gezien had. Dus de Latijnse teksten en filosofische woorden die ik niet snap,

zullen me een worst wezen, want ik ben GEEN fan van Gerard Joling!

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 17 -


Hoe overleef ik 1 April?

Door: Sifra Eigenraam

Het is weer 1 april geweest. Flauwe grappen zoals: je veter zit los en er zit een

vlek op je trui worden altijd gemaakt. Maar er zijn natuurlijk ook leuke grappen.

Hier een top 8 (sommige zijn ook flauw)!

- plakband op de kraan plakken, als je de kraan opendraait, komt het recht in je gezicht

- een theezakje onder de douchekop plakken

- tandpasta onder de deurklink en aan de kraanknop smeren

- een leeg rolletje van wc-papier plakken aan de wc-papierhouder

- een briefje onder de ruitenwissers van een auto doen met daarop: sorry, ik betaal de

schade wel

- neem een banaan, probeer hem volledig tot moes te knijpen zonder dat de banaan open

gaat. Snij er dan met een Stanley-mes heel veel, dunne sneetjes in, leg hem dan voorzichtig

in de fruitmand terug

- suiker vervangen door zout (is wel een oude grap)

- stop een ei in iemands schoen (wel flauw en best smerig)

Vast succes voor volgend jaar!

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 18 -


“Als je hier niet van geniet, ben je het niet waard een mens genoemd te worden!”

De dag begon al erg leuk. Voordat de groep naar Amsterdam vertrok, kregen wij een inleiding

over de opera van Berlioz. Meneer Van den Boom gaf samen met mevrouw Meeuwse allerlei

informatie over de opbouw en gang van zaken rond de opera. Wij werden gewaarschuwd: stil

zijn, niet eten, geen foto’s maken en vooral genieten. Wie niet kan genieten of zijn aandacht er

niet bij kan houden, moet maar gaan slapen.

Tijd om voor de voorstelling uit te rusten was er niet.

In het muziektheater kregen we een uitgebreide

rondleiding door het gebouw. We bekeken onder

andere de kleedkamers van de solisten en

koorleden, de kledingmakerijen en de enorme

werkplaats achter het decor. De workshop die

gepland stond, ging niet door. Vanwege de aswolk

die het vliegverkeer plat had gelegd, kon een

Scandinavische solist niet op tijd in Amsterdam

aanwezig zijn en werd er koortsachtig naar een

vervanger gezocht. Er werd een Duitse solist naar

Nederland gehaald, die de rol zou zingen, de

regieassistente speelde de rol. Daarom mochten wij

niet op het decor zelf rondlopen.

Les Troyens, Opera van Berlioz

Door: Dico Baars

Om half 6 startte de opera. Les Troyens is ingedeeld in vijf aktes. Na de tweede en na de vierde

akte werden er pauzes in gelast. De voorstelling duurde tot 11 uur. Een lange zit dus.

De eerste twee aktes waren erg

spectaculair.

Het decor was verrassend modern en erg

beweeglijk. Grote loopbruggen bewogen en

stelden de muren van Troje voor. Later in de

voorstelling werden deze loopbruggen

rechtop gezet en stelden zij de pilaren van

het paleis van Dido voor.

Het verhaal van Les Troyens is gebaseerd

op de Aeneïs van Vergilius. Troje valt en

Aeneas vlucht weg en komt aan in

Carthago. Daar raakt hij onder de indruk van

Dido en worden zij verliefd op elkaar.

Aeneas wordt echter gedwongen Carthago

te verlaten en naar Italië te varen om daar

een nieuw rijk te stichten.

In de eerste twee aktes vertolkte de Nederlandse sopraan Eva-Maria Westbroek de rol van

Cassandra. Zij zong tegen het 100 leden tellende koor in en maakte dus bij ons veel indruk.

Westbroek is een oud-leerlinge van meneer Van den Boom en daarom hadden wij de grote eer

backstage met haar te mogen praten.

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 19 -


De volgende twee aktes stonden op het programma. De Duitse alt zong op het zijtoneel de rol

van Anna, de zuster van Dido. Er werd meer ballet uitgevoerd. Sommigen vonden het een

uitgelezen moment nu maar te gaan slapen…

Na deze lange akte werd de tweede pauze

gehouden. Sommigen werden bemoedigend

toegesproken door de ouderen die in de zaal

zaten. “Kom op hoor! Het laatste gedeelte

maakt alles weer goed.”

De furieuze Dido trok alle zangregisters open

en het laatste gedeelte maakte het inderdaad

weer goed. Aeneas is vertrokken naar Italië en

Dido pleegt zelfmoord. De muziek van Berlioz,

het koor en de solisten en het grootse decor,

alles vormde een mooi geheel.

De opera werd afgesloten met een reusachtige paardenkop die uit de toneeltoren naar beneden

kwam en in brand leek te staan.

De opera is écht lang. Maar door het grootse decor is de opera niet saai. Onze grote dank aan

meneer Van den Boom. Hij regelde het gesprek met Eva-Maria Westbroek.

Uiteindelijk heeft niemand dus echt een oogje dichtgedaan.

Youtube:

- Zelfmoord Trojaanse vrouwen en Cassandra (Eva-Maria Westbroek)

http://www.youtube.com/watch?v=B58ube51iKE

- Trailer Les Troyens

http://www.youtube.com/watch?v=EBa7THSh5IA&feature=channel

Pierre Audi laat spelers ontluiken - De Nederlandse Opera: Les Troyens, Het Muziektheater in

Amsterdam. Tot en met 2 mei 2010.

In Vergilius’ epos Aeneis is het vuur een vernietigende kracht, zelfs het vuur van de liefde. Eerst branden

de Grieken het Troje van de held Aeneas af en daarna ontvlamt er een gedoemde romance tussen hem

en de Carthaagse koningin Dido, die ook in haat en dood eindigt. Dat thema lag bij de Franse componist

Hector Berlioz in goede handen. Zijn persoonlijke leven was doordrongen van heftige

stemmingswisselingen, die ook zijn opera Les Troyens beheersen.

Dat levert ruim vier uur lange, maar geniale muziek op, die volledig tot haar recht komt in de eerder

uitgevoerde regie van Pierre Audi. Hij grijpt niet naar een overdaad aan beelden of boodschappen, maar

schept een sfeer waarin Berlioz’ muzikale karaktertekening van de hoofdrolspelers volmaakt kan

ontluiken.

Solisten en orkest, maar vooral het magistrale DNO-koor, scharnierden soepel mee met alle emoties

uit de complexe partituur. Hoever Berlioz zijn tijd vooruit was, bleek ook uit de balletmuziek – de Franse

opera eigen – die de dansers in staat stelde tot een strakke choreografie. Het publiek keek en ademde

gebiologeerd mee. Als zich al iemand beklaagde over de lengte van de avond, dan betrof het de duur van

de pauzes.

© Joost Galema, Elsevier, 17 april 2010

- SPartacus, jaargang 5, editie 4, Mei 2010 - - 20 -


Heb jij ook een foto die een plekje op de SPartacus waard is?

Mail hem dan naar spartacus_camphusianum@hotmail.com

Gymnasium Camphusianum ● www.schoolkrantspartacus.hyves.nl

Kopij: spartacus_camphusianum@hotmail.com

More magazines by this user
Similar magazines