24.01.2023 Views

VEERTIG winter editie 2023

Het allereerste tijdschrift is een feit! Met VEERTIG willen we iedereen bedanken die ons ondersteund en hebben we een platform om in het mooie ontwerp “jasje” van Merel onze wandel en fietsverhalen te delen met elkaar. Het tijdschrift is ook digitaal te bewonderen en leden krijgen VEERTIG twee maal per jaar in als in handen. Veel leesplezier, geniet mee met de verhalen van onze pelgrims.

Het allereerste tijdschrift is een feit! Met VEERTIG willen we iedereen bedanken die ons ondersteund en hebben we een platform om in het mooie ontwerp “jasje” van Merel onze wandel en fietsverhalen te delen met elkaar. Het tijdschrift is ook digitaal te bewonderen en leden krijgen VEERTIG twee maal per jaar in als in handen. Veel leesplezier, geniet mee met de verhalen van onze pelgrims.

SHOW MORE
SHOW LESS

You also want an ePaper? Increase the reach of your titles

YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.

Sufi Trail

Magazine

Hugo Barbas

De wandelkaravaan

Erhan Gürer

Een moderne pelgrimage

Roelant Meijer

Koeien zijn geen honden

Jeannette Voorbij

Een droom die tot leven komt

Marcel Schuurmans

Onderweg naar Jeruzalem

VEERTIG

Winter editie 2023 € 5.95


www.sufitrail.nl

2

Egmond aan

den Hoef

Egmond

aan Zee

Veertig

Paal

Cirkel

Katten

berg

Rinnegom

Yâ Nasieb!

Kijk nou

wat er

Witte Kerk

Willibrordusput

Heiloo

voor mij

is bedoeld!

Lioba

klooster

Willibrorduskerk

Labyrint

Abdij van Egmond

Egmond

Binnen

Adelbertusput

Oase van rust

Labyrint

Willibrordusterrein

Cultuurkoepel

3

40 Dagen

Heiloo en

Runxput

E g m o n d

Genadekapel

Bronnen Pelgrimsroute

Juliana

klooster


Met liefde en dank

Reizen mijn lust en mijn leven. Dat

doe ik samen met mijn partner Sedat en

langzamerhand besef ik, dat we inmiddels

één grote wandelfamilie zijn. Ooit sprong ik

op mijn fiets en werd verliefd op het leven

onderweg. Uiteindelijk ben je dat altijd,

maar dat het samen met alle mensen die

de Sufi Trail en onze steeds verder reikende

routes een levenswerk zou worden, had

ik nooit durven dromen. Samen zijn we

nu een paar jaar op pad en nog volop

in beweging met de paden, mensen en

alles wat mag voorkomen. Dat er zoveel

mensen een artikel wilde schrijven, zonder

aarzelen, meewerken aan het opbouwen

van alles op en rond de Sufi Trail is met

geen pen te beschrijven, dat is een

levenswonder zonder woorden. Dit alles

schuilt natuurlijk achter het tijdschrift

wat u nu in handen hebt, we noemen het

Veertig omdat alles, maar dan ook alles

wordt herhaalt. Veertig is daarvan een van

de cycli.

Mijn grote dank aan iedereen die ook

maar iets bijgedragen heeft aan tot het

standkomen van dit tijdschrift. Zeker

ook aan degene die het redt van de

papierbak en denkt, hé even lezen, wat

is dat?

Iris

Sufi Trail magazine

3


Colofon

Titel

Eind redacteur

Redactie team

Veertig

Diane Bömers

Iris Bezuijen, Sedat Çakır, Merel van Essen

Met medewerking van

Marleen Akkermans, Heleen en Hugo Barbas, Iris Bezuijen, Sedat Çakır, Gerda Fontijn,

Maarten Forster, Erhan Gürer, Roelant Meijer, Linda Pijl, Marcel Schuurmans,

Jeannette Voorbij, Edith Slop Zentveld

Foto’s

Ontwerp logo

Vormgeving

Iris Bezuijen, Sedat Çakır, Maarten Forster, Roelant Meijer,

Jeannette Voorbij

Merel van Essen

Merel van Essen

Uitgever Stichting Sufi Trail Friends of Rumi and Khorasan Saints

ISSN 2949-950X

E-mail

sufitrail@gmail.com

Websites www.sufitrail.com, www.sufitrail.nl, www.driebronnenpelgrimsroute.nl

Abonnementen en losse verkoop

Deelnemers en donateurs van de Sufi Trail krijgen het Sufi Trail tijdschrift Veertig 2x

per jaar gratis. Losse nummers kosten 5.95 euro (exclusief portokosten)

Sufi Trail tijdschrift Veertig verschijnt 2x per jaar.

Het volgende nummer verschijnt juli 2023

Kopijdatum: 15 mei 2023

Correspondentie adres

Stichting Sufi Trail, Friends of Rumi and Khorasan Saints

Nieuwe Gracht 108-A, 2011 NM Haarlem. Tel. 06 44 04 47 90

© 2022 Sufi Trail

Alle artikelen mogen met bronvermelding gepubliceerd worden. Indien

gewenst kunnen ook de originele bestanden en opmaak worden gestuurd.

Uw verhaal in de volgende uitgave?

Stuur het ons op via sufitrail@gmail.com


Inhoud

6 Drie Bronnentocht Heiloo

10 Gedicht Edith

11 Sufi Trail Turkije

12 Sufi Trail 2021: Een terugblik

Door Marcel Schuurmans

16 Sufi Trail in Karavaan

Door Hugo Barbas

20 Een droom die tot leven komt

Door Jeannette Voorbij

26 Pilgrimage in Nederland

Door Maarten Forster

30 Rubriek - Misverstanden onderweg

Door Roelant Meijer

32 Ontdekkingstocht

Door Eus

36 Een moderne pelgrimage

Door Erhan Gürer

42 Markeren in Turkije

Door Linda Pijl

44 Recepten door 40ers

46 40ers

48 Boeken

49 Agenda 2023


Drie Bronnen Tocht Heiloo

Drie Bronnen pelgrimsroute

De wekelijkse ronde. Elke zaterdag komen

er wandelaars bij elkaar op basis van ‘als

je er bent, mooi meegenomen en als je er

niet bent, prima’. Vrienden en vrienden

aan de route maken het nooit saai. De

omgeving blijft nog steeds boeien en wat

hebben we inmiddels veel taartjes mogen

eten en feestjes mogen beleven. Het is een

ontmoetingsplek voor pelgrims vanwaar

we elke zaterdag wandelen. Ooit als

oefenronde begonnen zodat je kon ervaren

of een dagetappe van 20 km een beetje te

doen was. Dit voor de Sufi Trail in Turkije.

De Drie Bronnen Pelgrimsroute is een

volwassen route geworden en een vrucht

die we hebben geplukt van de coronajaren.

De intensivering, bezinning en wat er zoal

op ons pad gekomen is, delen we door

middel van onze websites, dit magazine en

natuurlijk door het samen wandelen, elke

zaterdag. Kom je ook? Wees welkom, het

kost niets.

Willibrordus kerk Heiloo

Na enkele jaren in Heiloo en Egmond-

Binnen te hebben gelopen op de Drie

bronnen Pelgrimsroute van de Sufi

Trail, zijn we door Maud Leenhouts de

Willibrorduskerk ingeloodst voor een

stempel. Wij hadden drempelvrees, maar

Maud als een doorgewinterde pelgrim. Ze

had vaker om een stempel in een kerk

gevraagd en volgens haar was het geen

probleem.

En inderdaad, het was totaal geen

probleem. Sterker nog, we mochten

elke week een stempel halen voor de

mede-pelgrims die met het Drie Bronnen

Pelgrimsroute boek liepen om hun

wandeldag te vervolmaken.

We hebben dankzij haar ontdekt dat er

een prachtige stempel is te bekomen in de

Willibrorduskerk. Dat is ook de kracht van

een pelgrimsroute: hij ontstaat en wordt

bezield door alle pelgrims tezamen.

6 Veertig


In 2020 ontmoetten we Marieke Hoetjes-

Eijkel die ons vertelde over de rijke historie

en de bijzondere plek waar we samen

komen, midden in de Willibrorduskerk.

Als vanzelf ontstond er een plek in de

Willibrorduskerk waar mensen gingen

zitten. En ook nu staan er stoeltjes en tafels

in een kring. De oude bron is zelfs met een

wiggelroede aangewezen.

De kerk is dus niet zomaar een bron van

levend water. De activiteiten van ‘Rond

de waterput’ hebben een eeuwenoude

grondslag. ‘Rond de waterput’ stimuleert

met talrijke cursussen, lezingen, muziek

en dramaproducties, spiritualiteit en

geloofsverdieping.

Als klap op de vuurpijl mogen we ook

de prachtige stempel halen, mits de kerk

open is. Je kunt op hun mooie website de

activiteitenagenda en de openingstijden

bekijken om zo de felbegeerde stempel te

bemachtigen. Alles is geregeld, maar of

het doorgaat, is een tweede. Een pelgrim

heeft vaak te maken met vele ontberingen

of om Herman Finkers te citeren: “De

cursus ‘Omgaan met teleurstellingen’ gaat

wederom niet door”. Vaak gaan dingen

anders dan gedacht: of je de stempel op

jouw tocht of wandeldag kunt krijgen, blijft

een verrassing.

Wij, wandelaars en pelgrims voelen

ons daar gelijk thuis.

Sufi Trail magazine

7


Stempelen in het Oesdom

Oud vertrouwd. Het is een hele eer om

op historische grond te mogen wandelen.

Langzaamaan realiseren we ons hoe

bijzonder Heiloo en omgeving is. Het is dan

ook met recht het grootste bedevaartsoord

van Nederland. Er komen geen groten

getale mensen meer, maar de infrastructuur

is aanwezig. De prachtige oude stempels

hebben al vele documenten bezegeld.

We zoomen even in op de stempels van

het Oesdom bij de Runxput. De dames

van het Oesdom vroegen zich af wie

dat nou waren, die Sufi’s wandelaars met

hun stempelboekje. Nelly, die al jaren

in het Oesdom werkt, was natuurlijk wel

bekend met het pelgrimeren en regelde

speciaal voor ons een stempel bij de

volgende ontmoeting. En het werd zelfs

nog mooier. De keer daarop waren er

twee stempels waarvan, één heel speciale.

Je kunt zien dat het een oude stempel

is. Zonder deze krachtige dames die dit

regelen en verzorgen, zijn we nergens. Beide

stempels liggen nu in de la bij de winkel

van het Oesdom. De laatste keer dat wij

er waren was Nelly helaas afwezig, maar

de stempeltaken zijn keurig overgenomen

door de dame achter de kassa. We hopen

uiteraard dat Nelly spoedig weer beter is en

we weer van beide dames en van de oude

stempel kunnen genieten.

8 Veertig


Adelbertusakker

Een plek waar altijd precies is wat je

nodig hebt. De Adelbertusakker is ook de

plek waar we graag even neerstrijken.

De rust is erg aantrekkelijk en onlangs

ontdekten we zelfs iets nieuws.

Namelijk een schattig kabouterhuisje

met een laddertje en postraampje. We

hadden er al eens naar gezocht, maar

natuurlijk straal langs gekeken. Of het kleine

bewonertje heeft net zijn intrede gedaan,

dat verhaal moeten we nog achterhalen.

De verzorging van de Akker wordt gedaan

door enthousiaste vrijwilligers. Hun liefde

is altijd merkbaar aan de kleine details die

opvallen als je er vaker komt. Cor Butter,

Mireille Dosker, Fred Houtenbos, Tineke

Roozen en Niek Stuifbergen komen allemaal

uit de omgeving. En Fred heeft tussen al

het graven door nog tijd gevonden om

het Sufi- stempelkastje op te hangen.

Toen we zagen wat voor een ereplekje hij

gekregen had, vielen onze monden open.

Ook de daarop volgende pelgrims hadden

dezelfde reactie. Stomverbaasd en enorm

dankbaar zijn we met een stempelplek

op de Adelbertusakker. Het logboek krijgt

door de herhaling ook een leuk karakter.

Zo lees je telkens weer wie er gepasseerd

is. Je kunt het vinden links van het altaar in

het kleine bidkapelletje met het bidkrukje

ervoor. Tweede Kerstdag kregen we zelfs

van niemand minder dan Cor Butter zelf

de eerste stempels, tezamen met koffie en

gebak. Een beter kerstcadeau konden we

niet bedenken. Wie had dat ooit gedacht,

dat herhaling zoveel meer meebrengt dan

we hadden kunnen voorzien.

Sufi Trail magazine 9


Gedicht

Edith verzorgt een van onze vast

rituelen op weg naar de Adelbertusakker,

het gedicht van Edith. Een

prachtige niet opvallende brievenbus

met een hartje van Sedat erop. In de

brievenbus vinden we elke zaterdag

het gedicht van Edith. Vaste prik

op de Drie Bronnen pelgrimsroute.

Edith is een dichteres en maakt

al lopend notities die ingegeven

worden tijdens het wandelen.

Thuis komen de gedichten tot stand

en wij als wandelaars zijn de gelukkige

ontvangers. In deze mooie gedichtenbrievenbus

vinden de pelgrims de

gedichten van Edith. Ook gaf zij een

gedichtenbundel uit met veertig geselecteerde

gedichten, speciaal voor

de Drie Bronnen Pelgrims. Hoe kan

het ook anders dat in het magazine

Veertig Edith een gedicht uitkoos om te

schitteren.

De paden op de lanen in

Bewegend door duin en bos

Trillen gedachten op gedachten los

Er is zien en voelen

Zonder stellen van doelen

Er mee bemoeien zal vermoeien

Stil mee zijn

Er in bewegen

leven

Dat wat vooraf gaat aan angst en

vrezen

Edith Slop-Zentveld

10

Veertig


Sufi Trail Turkije

Het ontstaan

Daar gingen we nietsvermoedend op weg

in 2016. Met een sluier van verliefdheid

op het reizen en elkaar, voerden we de

plannen van Mohamed El-Fers uit. Mo, een

gerenommeerd schrijver van succesvolle

boeken, een TV- zender, muzikant, ontwerper

en schepper van ideeën, vanuit

een onuitputtelijke bron van creativiteit:

dat is onze Mo. We bellen regelmatig

om de ideeënfontein te stroomlijnen

en om te kijken of we al vorderen met

onze speurtochten, ontdekte ik langzamerhand

Mekka. Sinds die tijd komen

vele wegen samen in de vorm van veel

ontmoetingen, ontwerpen van vele

kunstenaars en lopen en fietsen we als een

karavaan door het leven richting het heilige

einddoel. Het tijdschrift is een afspiegeling

van de vele mensen die we hebben

mogen ontmoetten, die heel treffend alle

reizen op een unieke manier kunnen laten

beleven.

De wandelkaravaan in Turkije van

Istanbul naar Konya is een gemeenschap

geworden waarbij de beschermers van

de Sufi Trail en vrienden aan de route een

hoedende sliert vormen te midden van deze

adembenemende mooie natuur die maar

blijft veranderen en vermaken. Een gebied

om de tijd voor te nemen, in te laten zinken

en deel te laten worden van onze tijd die wij

op aarde mogen vertoeven.

Sufi Trail magazine

11


Marcel Schuurmans

Een dikke vriend is Marcel al lang niet

meer, hij heeft al heel wat voetstappen

gesleten en is mooi en strak op gewicht.

Al lange tijd is Marcel onze wandelvriend

en hij loopt vaak voorop bij de routes

richting Mekka. Hij is zelfs samen met

Johan van den Berg de pionierskracht

geweest voor de Mecca Trail. Ook

Marcel zijn vriendin Ina is een steun en

toeverlaat voor de stichting. We mogen

ons handen knijpen met zulke lieve

bijzondere pelgrims op de route: een

route bestaat niet zonder zijn pelgrims.

Marcel en zijn vrienden, die hij onderweg

maakt, zijn een goed voorbeeld voor

velen die een lange tocht overwegen. Hij

eindigde in Jeruzalem samen met Ina

en mede- landgenoot en wandelaar

Paul Versteven. Er is veel moois te lezen

op zijn blog Pindat over alle avonturen

tijdens deze lange wandeltocht. Marcel

heeft een fijne schrijfstijl en neemt je echt

mee zijn verhalen. Op de Sufi Trail kon

Marcel laten zien dat hij zeer volhardend

is en zich niet laat weerhouden door

een ongelukje. Hij bleef positief en

vastbesloten verder wandelen naar

Konya. Ook Marcel schreef speciaal voor

de Sufi Trail lezers een mooi artikel voor

het magazine.

12

Veertig


Sufi Trail 2021: Een terugblik

Een veelheid van indrukken en ervariningen

“Een van die tradities is de gastvrijheid

op het Turkse platteland.”

Ik zit in een gerenommeerd café, gelegen

in Üsküdar in het Aziatische gedeelte

van Istanbul. De eigenaar zegt me, na

aandachtig naar mijn verhaal geluisterd te

hebben: “Mensen van buitenaf leren ons

onze tradities kennen.“ Deze uitspraak blijft

me bij, evenals de vraag: wat betekent van

buitenaf en wat zijn tradities?

Ik sta aan het begin van de tocht die mij

via onbekende wegen en vele tombes van

grote mannen uit het verleden naar het

graf van Mevlana in Konya zal leiden. Wat

die tradities precies zijn, daarvan zal ik de

komende zes weken wel een beeld krijgen.

Hoop ik.

Ik loop de weg als een pelgrim met

een brede culturele, sociale en religieuze

belangstelling. Een pelgrim bovendien op

weg naar Jeruzalem en geworteld in de

westerse katholieke traditie. In tegenstelling

tot velen van mijn generatiegenoten heb

ik dit erfgoed niet bij het schroot van de

geschiedenis gezet. Ik heb wel geleerd

dat een gelovig mens slechts vragend en

aarzelend zijn spiritueel pad kan gaan.

Daarbij is een openheid en nieuwsgierigheid

naar andere tradities vanzelfsprekend.

En hoe ontdek jij die tradities? Al lopend

en ontvangend. Een aangename vaststelling

is dat ik een groot enthousiasme heb

ontdekt langs de weg. Hoe blij was ik met

de eerste ontmoeting met Ahmet en in

zijn kielzog volgden talrijke anderen wiens

namen ik niet ga opsommen om niemand te

vergeten. Voor deze helpers, ambassadeurs

van de weg. Teşekkürler.

Een van die tradities is de gastvrijheid op

het Turkse platteland. Een jonge hodja zei

mij eens: “Islam, dat is gastvrijheid.“ Geen

theehuis kon ik voorbij lopen zonder het

nuttigen van aangeboden theetjes. Het

spontane aanbod, ook in coronatijd, om

in iemands huis te overnachten, doet de

ziel deugd. Niet voor niets luidt een Turks

spreekwoord: “de gast zit als hoogste

in mijn hoofd.” En dan is er nog de Köy

odasi, de dorpskamers, waar een reiziger

terecht kan. Het systeem staat onder

druk, maar kan geactiveerd worden zodat

overnachten op de Sufi Trail vergemakkelijkt

wordt. Ik heb mijn matje in verschillende

dorpshuizen en gemeentehuizen mogen

uitrollen. Ik werd ook ontvangen door de

burgemeesters achter hun imposante

bureaus. Google translate hielp de

taalbarrière te overbruggen.

Ik ontmoet Hüseyin, een Turkse

wandelaar, die meestal kamperend, de

Sufi Trail loopt. Hij omschrijft zichzelf als

een natuurmens die van mensen houdt.

Ik trek enkele dagen met hem op. Het zijn

aangename dagen. Ik hoop dat vele van zijn

landgenoten zijn voorbeeld zullen volgen.

De Sufi Trail is een ontmoeting met

het rijke Anatolië. Het is een sprekend

landschap waarin de tijd wegvalt; zo heb

ik het dikwijls ervaren. Er is niet enkel het

verleden, maar ook het heden. Ik heb een

diep respect gekregen voor de boeren

en herders die in deze eindeloze heuvels

en vlaktes proberen te overleven. Dat

is niet altijd gemakkelijk. Velen trokken

weg om te gaan werken in onze landen.

Sufi Trail magazine

13


“Probeer altijd vriendelijk, hoffelijk, behulpzaam en gastvrij te zijn.”

Vele dorpjes zijn zo goed als verlaten.

Water is leven. Overal duiken nieuwe

stuwdammen op. Eentje dwars over de

Sufi Trail. Klauteren over een in aanbouw

zijnde dam is een avontuur. Ik hoop dat het

Wereldklimaatactieplan versneld wordt

uitgevoerd om een catastrofe te vermijden.

De Anatolische winters zwakken af en de

droogte wint aan kracht. De Turkse overheid

kijkt niet werkeloos toe. Jij kunt ook niet

naast de inspanningen kijken van de Turkse

dienst voor het bos om de heuvels terug te

bebossen.

Natuurlijk had ik voor mijn vertrek

verwachtingen. Zo zag ik mij enkele dagen

verblijven in een Derwisjcomplex. Dat

viel tegen. Ze waren allemaal gesloten.

Teleurgesteld, maar niet echt. Het lijkt erop

dat het lopen de pelgrim innerlijk beroerd

en transformeert. In mijn blog vind ik het

kernachtig samengevat: “probeer altijd

vriendelijk, hoffelijk, behulpzaam en gastvrij

te zijn. Dat heb ik geleerd op de Sufiweg.”

Natuurlijk mag ik de wonderlijke namiddag

niet vergeten met mijn gids Ramazan in

Akşehir. In het soefisme spelen heiligen een

grote rol. Hun positieve invloed reikt verder

over de dood heen. In het grafmonument

van Yağlı dede laat Ramazan mij vijf minuten

alleen met de instructie mijn hart open te

stellen voor de aanwezigheid van de heilige.

Het uitvoeren van dit ritueel maakt dat ik

de ruimte met een vredig gevoel verlaat.

Rituelen onthullen een werkelijkheid

die voor de ratio verborgen blijft. En

dan is er nog mijn eenzame nacht in het

gastenverblijf van Küçükmuhsine. Het is

een verblijf dat elke pelgrim wenst, goed

onderhouden en proper in een grootse

omgeving.

De reisgids van Iris en Sedat geeft een

uitstekende toegang tot een wereld

waarmee ik vooraf niet vertrouwd was.

Daarbij komt nog dat zij spontaan belden

wanneer ze in mijn blog lazen dat een

en ander moeilijk liep tijdens de tocht.

Moeilijkheden die vlot werden opgelost en

waarvoor ik hen zeer erkentelijk ben. Onze

ontmoeting in Konya samen met andere

deelnemers was een warm bad. Groot was

mijn verbazing dat ik op het plein voor het

mausoleum van Mevlana Marian Bremer

trof samen met zijn vrouw en andere

pelgrims. Zijn onlinecursus soefisme gaf

mij een oriëntatie in de wereld van het

soefisme van binnenuit. Mijn voeten maken

het volledig.

Marcel

14

Veertig


Startpakket Drie Bronnentocht Heiloo

Voor onze route in Heiloo bevelen wij u het Sufi Trail Start Pakket aan. Met uw

stempeldagboek kunt u onderweg stempels verzamelen en creëert u een unieke

herinnering. U kunt de wnadeling alleen of met ons op de zaterdag lopen. Voor maar

€1 per wandeling gaat u dit geweldige avontuur aan.

Sufi Trail magazine

15


Hugo & Heleen Barbas

Op een zonnige middag in Haarlem

komen Hugo en Heleen bij ons lunchen,

op weg naar een begrafenis. Sedat

kent Hugo en Heleen Barbas al jaren

van de Sultans Trail en het boek dat

ze daarover schreven. Het zijn echte

pioniers wandelaars. Ikzelf ontmoet

Hugo en Heleen dan voor het eerst, het

voelt direct vertrouwd en we wandelen

samen veertig dagen in Turkije alsof

het de normaalste zaak van de wereld

is. Hugo vaak voorop want hij heeft de

conditie van een topsporter. Tijdens de

wandelkaravaan in 2022 beleven we

zoveel mooie herinneringen dat ik ze

stuk voor stuk wil koesteren. Ook de

PolarSteps van onze echte schrijvers

zijn hilarisch en een reden om Hugo en

Heleen te vragen voor hun medewerking

aan het tijdschrift Veertig. Op een regenachtige

middag komt snel het artikel van

Hugo binnen en wat een pareltje! Met

tranen in de ogen lazen wij het komische

artikel van Hugo’s snelle pen. Hij loopt net

zo vlot als dat hij schrijft!

16

Veertig


Sufi Trail in Karavaan

We lopen de Sufi Trail in de karavaan van

Sedat en Iris. Elke dag rijgen we weer een

parel aan onze reis. Hieronder het verslag

van zo’n dag: een willekeurige keuze.

Exact om 7 uur ben ik op pad. Alleen.

Om twee etappes te lopen zodat morgen

een vrije dag is. Ik geniet van de vrijheid,

van het eigen tempo, van de stilte. En wat

is iedereen gastvrij en aardig: pruimen,

witte moerbeien, kersen: alles wordt in de

loop van de dag met enthousiasme in mijn

handen geduwd. Jammer dat de bijna rijpe

opium nog niet geoogst wordt. Vrouwen

staan op grote ladders kersen te plukken,

vrouwen staan hout te hakken, vrouwen

staan onkruid te wieden tussen de bomen.

De mannen begroetten mij collectief in de

dorpen, hun thee slurpend. De caféhouder

vertelt mij in vloeiend Duits dat hij het

gymnasium heeft gedaan in Düsseldorf.

‘De deur naar de universiteit stond open,

maar ik ben getrouwd en naar Turkije

gegaan. Mijn levensmotto is dat je je altijd

mens moet blijven voelen’. Mijn thee blijkt

inmiddels betaald door een stokoude man

die mij naar het onder prachtige platanen

verborgen kroegje heeft gebracht. Even

de pas inhouden: drie kuddes ganzen

lopen over de weg richting een enorme

drinkbak. Het gaat zeer ordentelijk. Ik stel

mij ganzenpaniek voor en de eindeloze

daarop volgende strijd tussen de drie

hoeders welke gans van wie is. Precies

zeven uur en ruim dertig km later loop ik

ons hotelletje binnen. Met het gevoel dat ik

zonder probleem nog een stuk zou kunnen

doorlopen... Na het eten nog even genieten

van de mooi gerestaureerde karavanserai

uit het begin van de dertiende eeuw. Tja,

als de stad Sultandağı heet, verwacht je niet

anders. Twee jongens met de sleutel laten

ons naar het dak klimmen zodat we niet

alleen terugkijken naar het verre verleden,

maar ook naar onze dag route. Heleen en

ik worden weer eens staande gehouden:

we mogen pas door nadat Heleens rugzak

gevuld is met knoflookplanten, zo uit het

veld getrokken. Ik loop nu achter een

bewegend bollenveld... samen met de

Sufi Trail magazine

17


gever die meeloopt, steeds maar de kreet

yemek uitroepend. Ekmek is brood, maar

yemek? We lopen gedrieën het dorp in. Een

gebocheld vrouwtje probeert moeizaam de

straat omhoog te klimmen. Ik geef haar een

arm, hetgeen ze schaterlachend aanvaardt.

Samen komen we met driedubbele snelheid

voorbij de volgende hoek, het theehuis

komt in zicht. Een man maakt zich daar

los van een tafeltje, snelt naar ons toe

en neemt haar arm over, net op tijd voor

de volgende bocht: want daar blijkt het

hele dorp aan de yemek: het dorpseten

ter ere van een overledene. We worden

onverbiddelijk aan tafel genood en genieten

van soep, rijst en vlees. De oude mevrouw

komt nog even terug om Heleen uitgebreid

te omhelzen. Ik mag het slechts doen met

een blik op haar prachtige gouden gebit.

Een slaapplek regelen blijkt niet makkelijk.

Fikri en Sedat gaan op pad. En ja, het lukt:

een prachtig gemeenteveldje met net

gemaaid gras, waar we ruim plek hebben

voor de tenten. Dorp en jeugd komen

inspecteren, maar dat hoort erbij. Heerlijke

Turkse pizza voor onze ogen gebakken

in een grote oven, die al verraden werd

door de enorme houtstapels voor de deur

van het pand. Dorpelingen komen hun

eigen aangemaakte gehakt brengen, zodat

de bakker dit alleen maar hoeft toe te

voegen op de pizza. Klaar terwijl u wacht.

Intussen blijft het oorverdovend lawaai

op straat doorgaan. Het dorp blijkt het

verzamelcentrum te zijn voor aardbeien.

Naast onze kampeerplek blijken vijf stalletjes

waar de 350 (!) patpats uit het dorp continu

kratten met aardbeien aanleveren. Enorme

vrachtauto’s komen die vervolgens ophalen.

Patpat of taktak: de opvolger van paard-enwagen,

waarbij het paard is vervangen door

een zeer luidruchtige tweetaktmotor waarin

Veertig


niets te veel aan techniek is verwerkt. Ideaal

voor deze streek. Oude vrouwen, jonge

jongens: iedereen knettert rond met zo’n

lawaai-taktak. Slapen na de pizza? Vergeet

het maar. Aardbeien afleveren is een

continubedrijf. En als het heel laat is, blijkt

onze camping de hangplek van de jeugd.

Als die weggaan, wordt het de hangplek van

concurrerende hondenbendes. Om 5 uur

‘s ochtends gevolgd door nieuwe papataardbeienleveringen.

En niet te vergeten

de Azaan, oproep voor het gebed vanuit

de aanpalende moskee. Na een halve dag

lopen laat het oververmoeide gezelschap

zich maar door de bagage-auto ophalen.

Heleen en ik hebben slaapwandelend de 22

km volgemaakt. Iedereen slaapt die avond

als een roos bij de gastvrije leraar en zijn

gezin. En wat ga je een wc en een douche

toch waarderen! Dat je op de grond slaapt,

ach een kniesoor die daar op let.

Hugo Barbas

Sufi Trail magazine


Jeannette Voorbij

Als een blij wolkje, een zwoele wind en

een lichtstraal komen de wandelaars uit

Den Haag erbij! Zowel de Drie Bronnen

Pelgrimsroute in Heiloo als in Turkije bij

de Sufi Trail wandelkaravaan in Istanbul.

Wat een heerlijke wandelclub hebben

Jeannette, Annette, Loes en Fred. Naast

een hoop gezelligheid hebben ze al heel

wat voor ons verzorgd. Fred was gelijk

penningmeester van de wandelkaravaan

en Jeannette zorgde voor het meesterlijke

schrijfwerk in dagelijkse verslaggeving

en nu ook nog een artikel voor het

tijdschrift; we moesten er helemaal van

blozen. Dat kan alleen door een echte

schrijfster. Liefde dat uit de pen vloeit.

Wat zijn we toch een bofferds met zoveel

talent op reis!

20

Veertig


Een droom die tot leven komt

Op reis met de leukste en goedkoopste

touroperators van Nederland

Als kind droomde ik van avontuur. Ik verslond

alle boeken van De Vijf (Enid Blyton)

waarin vier kinderen en een hond samen

mysteries oplossen en ik was een stille

bewonderaar van de held.

Op de middelbare school maakten de vijf

detectives plaats voor Voettocht naar Rome

(Bertus Aafjes) en Aus dem Leben eines

Taugenichts (Joseph Eichendorff), over een

jonge molenaarszoon die op zoek gaat naar

vrijheid en avontuur.

In real life bleef het avontuur beperkt

tot het wandelen op verboden paadjes,

dwars door bosjes, struinen in de duinen en

de eerste schreden op het Pieterpad. Wel

vanuit de veilige achtergrond van een vaste

baan. Micro-avontuur light: want alles loslaten

is wel een hele grote stap.

Een aantal vaste banen en vele jaren

verder leidt mijn eerste pelgrimstocht naar

Santiago de Compostella. Een onvergetelijke

reis, met name door de ontmoetingen met

de vele medepelgrims onderweg; het voelt

als een grote familie.

Na wandelvakanties op de GR5 en de

Via Algarviana maken we kennis met Iris en

Sedat. Met hen lopen we de Drie Bronnen

Pelgrimsroute – de ‘langste pelgrimsroute’

van Nederland in Heiloo en Egmond – ofwel

de Nederlandse variant van de Sufi Trail.

Het voelt als thuiskomen: bij Iris en Sedat

is iedereen even welkom; ze hebben tijd

en aandacht voor iedereen. Elke zaterdag

weer toveren ze uit hun tas, verstopt achter

het bidkapelletje op de Adelbertusakker,

thermoskannen met koffie en thee en

lekkere dingen. Van elke wandeling maken

ze een warm bad. Dit is pelgrimeren 2.0!

We worden nieuwsgierig naar de Turkse

Sufi Trail. In mei 2022 is het zover: de eerste

wandelkaravaan van Istanbul naar Konya

gaat van start. Een tocht van zes weken

dwars door Anatolië.

Wij schrijven ons in voor de eerste drie

weken en beginnen met een paar dagen

Istanbul. Met z’n vieren doorkruisen we

de verschillende wijken van het oude

Constantinopel aan de hand van de sufimarkeringen

en het routeboekje. We varen

over de Gouden Hoorn, drinken Turkse

koffie op de oude stadsmuur en bezoeken

talrijke moskeeën: de een nog sprookjesachtiger

dan de ander.

Op de veerboot naar Yalova maken we

kennis met onze bagagevervoerder Fikri en

medewandelaar Ismit; de andere karavaanleden

staan ons met open armen op te

wachten op de kade. In totaal zijn we met

z’n veertienen: een zeer diverse groep qua

Sufi Trail magazine

21


leeftijd en achtergrond, maar een perfecte

mix voor deze tocht.

In deze drie weken lopen we ruim 200 km

langs graftombes en door boomgaarden,

wassen we onze handen en voeten bij

moskeeën, eten we linzensoep, drinken we

ayran en heel veel çay, ontbijten we met

olijven en patat en snuiven we de geur van

wilde tijm en salie op. De sultans en de

oosterse taferelen uit Duizend-en-eennacht

komen tot leven.

We klimmen over geitenpaadjes en

wandelen over de oude karavaanroute

naar Kızılsaray, (de oude weg naar Mekka),

maken het gevonden wolvengebit schoon

met een tandenborstel, lopen dwars door

het gevreesde hondendorp Akçapınar en

worden opgeschrikt door een vlak voor onze

voeten overstekende slang.

Bij Yunus zwemmen we in het maanlicht,

in Güneyköy maken we ons zorgen om het

nare kuchje van de hond van de laatste neef

van de plaatselijke heilige, we verwonderen

ons over de omvang van de 700 jaar oude

plataan in Üreğil die we met zijn negenen

omarmen, dansen met Tataren in Eskişehir

en doen een fotoshoot in Ottomaanse

klederdracht in Söğüt.

Er is tijd om te genieten van de hammams

onderweg en om ons te laten verwennen op

een olijvenproeverij in Çamdibi. We lopen

door weidse landschappen, klauteren op

handen en voeten de ruige bergen op, liften

mee op een tractor of in een boerenkar en

worden getrakteerd op een onverwacht

kikkerconcert midden in de bossen van

Rızapaşa.

In elk dorp ontmoeten we nieuwe honden

die soms dagenlang met ons meelopen.

Aan Sufi Wufi raken we zo erg gehecht, dat

het moeite kost om afscheid te nemen als

we haar bij Yunus achter moeten laten.

Elke dag kunnen we weer rekenen op

onze chauffeur Fikri, die niet alleen de bagage

vervoert, maar ons ook komt redden

uit hachelijke situaties.

Last but not least, blijkt de reis ook een

hele goede oefening in loslaten en improviseren:

zoeken en struinen met een

22

Veertig


grote PLUS. Rustig de tekens volgen over

gebaande paden en om de zoveel kilometer

een terrasje met koffie tegenkomen; niks

ervan!

Meerdere malen voert de tocht door een

Turkse jungle van braamstruiken, greppels

en dicht struikgewas en moeten we ons

met hakmessen een weg banen omdat er

een stuwmeer, een tunnel of een treinbaan

is aangelegd op de plaats waar zoveel jaar

geleden het pad is gemarkeerd.

Onze groep is onderverdeeld in hakkers,

met kapmes en takkenschaar en plakkers,

met stickers en verf om de route te markeren.

Soms raken we elkaar kwijt en vinden

we elkaar weer met onze fluitjes.

In het begin heb ik moeite met improviseren,

later kan ik het loslaten en volop

genieten van al het onverwachte en met

name van de grote gastvrijheid: de vrouw

in Yalova die ons terugroept om een zak

groene pruimen (Can Erik) mee te geven,

het boerengezin dat ons met ons zestienen

spontaan uitnodigt op de thee, de ontvangst

met open armen in Uludere Koy

waar we met het hele dorp de maaltijd

mogen gebruiken. We zijn overrompeld

door en ondergedompeld in de Turkse

cultuur. Helemaal los van alles.

Dankzij Iris en Sedat: de leukste en

goedkoopste touroperators van Nederland

(citaat van Heleen). Met hun reisorganisatie

verwezenlijken zij een levensdoel, zonder

enig winstoogmerk! Iris en Sedat hebben

een manier van leven gevonden om te

reizen in verbondenheid. Doordat zij in

staat zijn zoveel los te laten, helpen ze ons

letterlijk en figuurlijk verder. Niets was ze te

veel om het ons naar de zin te maken! Dus

lieve Iris en Sedat, teşekkürler voor deze

mooie reis!

Jeannette Voorbij

Sufi Trail magazine

23


“Keep walking, though there’s no place to get.

Don’t try to see through the distances. That’s

not for human beings. Move within, but don’t

move the way fear makes you move.”

- Mawlana Jalal-al-Din Rumi

24

Veertig


Sufi Trail magazine

25


Whrilingbee

Via, via, via en zo draait de wereld rond.

Niet eenieder ontmoet elkaar die elkaar

tegenkomt. Zo ook Maarten Forster. Het

Sufi Trail gevoel spreidt zich reeds uit

over de niet- geziene wereld. Via Alim

Vosteen, die het Sufi lab in Den Haag

opgezet heeft, komen vele mensen in

elkaars draaicirkel. Een hele opschudding

van Sufi vrienden die meedraaien in het

mooi maken, delen en verspreiden van

de meest prachtige verhalen. Met liefde

een Sufi vriend, Maarten en de draaiclub,

die dit prachtige uitje met ons deelde in

het Pelgrimage in Nederland-artikel.

26

Veertig


Pilgrimage in Nederland

Vaak reisden wij naar Konya. Uiteraard

naar het mausoleum van Mevlana Rumi,

maar ook naar de verschillende Tekkes

waar we draaiden en draaiden en ons herinnerden

tijdens de zikr. We bezoeken dan

ook de graven van onder meer de kok van

Rumi (de keuken is voor de derwisj leerling

een inwijdingsweg), zijn eerste studente

(Fahrunnisa Hatun) en natuurlijk de tombe

van zijn moeder Mumine Hatun in Karaman.

Want wie zou Rumi zijn geweest zonder zijn

moeder?

Omdat we deze keer niet naar Konya

konden afreizen, werd er besloten om rond

de geboortedag van Mevlana Rumi een

pelgrimage te houden in en rond Nijmegen:

de oude stad op de heuvels van de laatste

IJstijd.

Tekke: Derwisj klooster

Met zijn zessen kwamen we in de Middeleeuwen

terecht, de Tweede Wereldoorlog,

Romeinse overblijfselen, de koortsboom,

de Duivelsberg, het labyrint aan de rivier de

Waal, het Valkhof. Overal openden deuren

voor ons. We konden als reizende derwisjen

draaien en musiceren in de kapel op het

Valkhof, de Oosterse Cenakelkerk, het

Arabische dorp in het openluchtmuseum

Oriëntalis, of gewoon buiten in de natuur.

Er lag in Nijmegen eigenlijk meteen

al een link met Turkije. De uit Byzantium

afkomstige prinses en latere keizerin

Theophanu verbleef tijdens haar reizen

tussen de Europese palts graag in Nijmegen

Sufi Trail magazine

27


in de burcht op het Valkhof. Haar geliefde

heilige was Sint-Nicolaas. Zij was degene

die hem bekend maakte in het Westen.

De kapel op het Valkhof werd door haar

zoon keizer Otto de Derde ter ere van haar

gebouwd en vernoemd naar Nicolaas. Ze

introduceerde in het Westen iets basaals: de

vork. Theophanu is in Nijmegen gestorven.

Zo waren we toch een beetje in Turkije. De

kleine kapel was even een tekke door onze

dans en muziek.

De Cenakelkerk was werkelijk een

openbaring. Gelegen op een heuvel in het

bos met een architectuur geïnspireerd op

de Byzantijnse en Arabische cultuur. Van

binnen magnifiek beschilderd in prachtige

kleuren. Het voelde zo dankbaar dat we

daar de ney mochten bespelen en mochten

wervelen.

Ernaast ligt een oud kerkhof in de bossen,

een rijksmonument waar het leven, lijden

en de verrijzenis van Jezus is afgebeeld. In

de grote crypte onder de grond waar in

de muren de kisten van vele gestorvenen

liggen, stond de mystieke tekst: “Bewaar mij

in de stilte van Uw ontroering.”

Helemaal in ons element waren we bij

het Arabisch dorp in Openluchtmuseum

Oriëntalis, dat een geheel vormt met de

Cenakelkerk en de begraafplaats. Eigenlijk

gesloten, maar Jeanne die ons programma

zo prachtig had georganiseerd, had er voor

gezorgd dat we verder mochten. Het dorp

ligt aan een meertje en voor we het wisten

brachten onze meegebrachte trommels, de

ney, de setar en de didgeridoo ons in een

wervelende extase. Zo bekend voor ons als

in de tekkes van de verschillende Sheiks in

Turkije waarmee wij bevriend zijn.

28

Veertig


Een ney is een blaasinstrument

soort fluit die vooral een rol

speelt in de Perzische, Turkse,

Arabische, Koerdische en

Armeense muziek. Een se-tar is

een snaarinstrument uit Persië

en is te vergelijken met een luit.

Een fenomeen als de Koortsboom van

Sint-Walrick mocht op onze tocht niet ontbreken.

Al eeuwen trekken mensen naar

deze eik als eindpunt van hun pelgrimage.

Men hangt lapjes stof aan de boom om

genezing te wensen. De legende gaat dat

Sint-Walrick de dochter van een roverhoofdman

had genezen. En als dank had zij haar

haarlint aan de eik gehangen. De eik die

er nu staat is inmiddels zo groot dat je niet

meer bij de volgehangen takken kunt. Een

jonge eik heeft zijn plaats ingenomen.

niet altijd te reizen om krachtige pelgrimsplekken

te bezoeken. En uiteindelijk: de

beste plek is in je hart.

Tot slot nog iets, wat ik grappig vond.

Enkele weken later was ik – als geboren

Nijmegenaar – weer in deze stad. In een

Oosterse winkel trof ik op een koelkastmagneet

de beeltenis van een derwisj aan.

Erboven stond: Nijmegen. Zijn die twee

mooi bij elkaar gebracht!

Carla, Jeanne, Karen, Maarten, Maryam

en Raphaella

Voor info over derwisj- en wervelbijeenkomsten:

mpp.forster@gmail.com

www.whirlingbee.nl

Niet onvermeld willen we de Gedachteniskerk

van Titus Brandsma laten. Juist

omdat we daar meegenomen werden in

een stilte meditatie van de karmelieten

en karmelietessen. Stilte, zo wezenlijk

op het mystieke pad. De stilte die je kunt

tegenkomen in het midden van de dans, het

midden van de tornado. De stilte waaruit

alles geboren wordt. Deze kerk zal nog veel

mensen trekken: onlangs werd bekend dat

de paus de karmeliet Titus Brandsma heilig

gaat verklaren. Brandsma heeft onder de

Duitse bezetting zijn mond niet gehouden

en is als martelaar in een concentratiekamp

gestorven.

En zo zwierven we rond en kunnen we

dankbaar terugkijken op onze vijfdaagse

pelgrimsreis in en rond Nijmegen. Je hoeft

Sufi Trail magazine

29


Rubriek

Misverstanden onderweg

Als verschillende mensen elkaar

ontmoeten, kan er wel eens wat

misgaan. Dit keer Roelant Meijer,

die in mei 2022 solo de Sufi Trail liep

en koeienhoeders in Yuakari Çaglan

ontmoet.

Koeien zijn

Dit verhaal begint in Eskisehir. Hier heb

ik een rustdag gehad en nu gaat mijn tocht

weer verder. Omdat het me niet leuk lijkt de

stad uit te lopen had ik bedacht dat ik dat

stuk met de bus te doen.

Na wat uitzoek werk had ik een busnummer

te pakken en ook uitgevonden

waar de halte was. Daarna ontdekt waar

ik een ov-chipkaart kon kopen én deze

ook opgeladen met 6 strippen. Kortom

het ging perfect. Alleen het vinden van de

vertrektijd was een verwarrende opgave.

De receptionist van het hotel vond voor mij

drie bussen: 6.20 / 7.00 / 11.00. Ook had

ik een app gedownload die alle buslijnen

ter wereld weergeeft en die kwam met

een gedeeltelijk gelijkluidend advies: 7.00

/ 12.30. De bus van 11 uur of 12.30 leken

mij wel wat. Rustig aan een ontbijt gegeten

aan het kanaal en daarna met de tram naar

het busstation. Daar aangekomen, bleken

er geen tijden aangeplakt te zijn, dus vroeg

ik het nogmaals. Een studente, die Engels

sprak kon me helpen, zij gebruikte de lokale

bus-app, en zei vanochtend vertrok de bus

om 7.00. En de volgende gaat om 15.00.

Ik had niet veel zin, de rest van de dag te

blijven hopen op een bus, die misschien

30

Veertig


geen honden

om 11 uur, volgens de hotel receptionist, of

een die om 2.30 zou vertrekken volgens de

Moovit (ov-app). En dan daadwerkelijk om

15.00 te vertrekken en daarmee geen tijd

meer te hebben om nog wat te lopen. Was

ik nu gewoon maar gaan lopen dan was ik

allang buiten de stad geweest. Ik gooide

het roer om: ik besloot het museum voor

moderne kunst te bezoeken dat vlakbij was

en dan daarna een taxi te nemen. Nog iets

van de geneugten van de stad en ook nog

een halve loopdag.

De taxi brengt me naar het dorpje waar

de bus ook zou stoppen. Ik stap uit, een paar

koeien-hoedende mannen kijken verbaasd:

wie laat zich nou hier, met een taxi afzetten?

Oftewel ik heb de volle aandacht. Ik zit

nog in de overgang stad-platteland. En ik

zie koeien…en ik denk, ah we zijn weer in

buurt van de honden. Laat ik mijn wandelstokken

maar alvast uitschuiven, dan ben ik

tenminste voorbereid op wild grommende

honden die altijd met zijn drieën komen.

De koeien mannen gebaren naar me,

overleggen met elkaar, kijken verontrust:

Wat gaat hij met die stokken doen? Ze

roepen: hé, das niet nodig! Of iets van: dat

is geen goed plan! Maar ik versta het niet.

Ik loop mij van geen kwaad bewust met

twee stokken in de hand, als een handtasje,

in hun richting. Ze kijken mij nog steeds argwanend

aan. Ik loop rustig tussen de koeien

door. Dit stelt hun al enigszins gerust. Bij

hun aangekomen begint het gesprek waar

ik vandaan kom en waar ik heen ga, … en

ik blijk best mee te vallen. De grootste stelt

voor: zullen wat thee drinken, dan maar?

Ik stem in, en hij zegt: misschien beter een

soda? Beter zeg ik, want dat hoeft niet nog

eerst gezet te worden. Tijdens ons drankje

vraag ik naar de kralenketting om de hoorns

van de koe. Dat is tegen het boze oog. Dat

begrijp ik, maar waarom deze koe wel en de

andere niet? Ze is zwanger! Hij is bezorgd

om haar en haar ongeboren kalfje. Nu we

elkaar wat beter kennen vraagt hij of hij

mijn stokken eens mag bekijken? Zijn ze

elektrisch? Om koeien mee te prikken? Nee,

zeg het het zijn gewone stokken - kijk maar.

Je kan ze in en uit elkaar schuiven, en dan

kan je mee lopen. Oké ze zijn veilig stelt hij

vast, maar gewoon is anders; gewoon is een

houten stok of een oude pvc pijp zoals die

de jongen heeft om de koeien te hoeden.

Roelant Meijer

www.roelantmeijer.nl

Sufi Trail magazine

31


Eus & Amma

Al sinds 2017 kennen wij Eus van de

fiets- en wandelbeurs. We spraken over

onze plannen en voor we het wisten,

popten Eus en Amma op, eerst op de

Sultans Trail en toen op de Sufi Trail. In

een allerschattigste Praxis- mandje zat

Amma achterop en samen fietsten

ze de zware bergetappes. Hierdoor

heeft Amma waarschijnlijk toch wel

veel loop herinneringen aan de Sufi

Trail. We raakten al gauw bevriend met

Eus en waren onder de indruk van het

bijzondere achtergrondverhaal van

hun reis. Er is ook een prachtig boek

verschenen: Tour de Trans, die we samen

met Eus en de half blinde Amma hebben

gepresenteerd op de reizigersdag

in Haarlem. Een schrijver die we hopelijk

nog vaak mogen ontmoeten in de

verhalen en avonturen die het leven

gegeven zijn. Geniet van het mooie

stuk dat Eus speciaal voor ons schreef,

een feestartikel speciaal voor de eerste

editie van het Sufi Trail magazine.

32

Veertig


Ontdekkingstocht

We hebben Istanbul bereikt met de fiets.

Vijf dagen later trakteer ik Amma op haar

verjaardag op een lange wandeling. Die gaat

over de eerste kilometers van de Sufi Trail.

Bij de Blauwe Moskee en de Hagia Sofia

stoppen we even. Terwijl Amma in het gras

rolt, denk ik aan de reis die achter me ligt.

En voor me.

We zijn al acht jaar onderweg, vanaf

Noord-Oost Groningen. Steeds gingen we

verder, waar we de vorige keer gebleven

waren. In Enschede kwam ik erachter dat ik

niet meer verder wilde leven als vrouw. We

gingen verder op de fiets tot Noord-Italië.

Een jaar later nam ik me voor binnen vijf

jaar op de fiets Istanbul te bereiken in mijn

nieuwe lichaam. Daar is dat nieuwe lichaam

nu, na een ontdekkingstocht door vijftien

landen en heel veel hokjes. Die tocht is nog

niet klaar. Want ik heb nog een droom van

meer dan vijfendertig jaar oud te vervullen

en de antwoorden op enkele vragen te

vinden: hoe de hokjes waarin we leven, zijn

ontstaan. Niet alleen de hokjes van mannen

en vrouwen, ook van landen, geloven, zwart

en wit. Het verhaal van transpersonen is het

verhaal van iedereen. Ik wil verder, op zoek

naar de antwoorden op die vragen.

Van de Blauwe Moskee lopen we verder

naar de haven van Yenikapi. Mijn gedachten

gaan terug.

Op de middelbare school keek ik naar de

landkaart van Azië. Als een magneet werden

mijn ogen getrokken naar het gebied tussen

Europa en China: de Kaukasus en Centraal-

Azië, naar de gebieden waarvan de meeste

nog bij de Sovjet-Unie hoorden: Kazachstan,

Georgië, Azerbeidzjan, de Turkse bergen.

Dat stuk van de wereld fascineerde me, dat

Sufi Trail magazine

33


een beetje Europa en een beetje Azië was.

Daar wilde ik heen, het liefst lopend vanuit

huis.

Ik ging naar de bibliotheek om erover

te lezen. Ik liep hard om mijn conditie te

verbeteren, deed bergsportcursussen en

ging antropologie studeren: over andere culturen,

over mensen met een geschiedenis

die eeuwenlang was verdrongen.

Maar toen ik in de jaren negentigwilde

gaan, waren bijna al die gebieden in een

oorlog verwikkeld, nadat de Sovjet-Unie

uit elkaar was gevallen. Daarna was ik

geestelijk niet sterk genoeg om dit soort

avonturen aan te kunnen. Om die kracht

te vinden, moest ik eerst aan die andere

ontdekkingsreis beginnen.

Mijn gedachten springen twintig jaar

vooruit in de tijd, naar tien jaar geleden. Ik

liep in Disneyland Parijs. Ik vroeg me af wat

ik daar in dat commerciële circus deed. Ik

bedacht me dat ik met Amma in een tent in

een bos had kunnen zitten. Daar was ik veel

gelukkiger. Weer thuis zei ik mijn vriendin

dat ik eropuit wilde, alleen.

Enkele weken later begon ik aan de reis

vanaf Bad Nieuweschans, met de enige bij

wie ik kon experimenteren en veranderen

zonder me zorgen te maken wat die daarvan

vond: mijn hond Amma. Het werd een

ontdekkingstocht voorbij mijn vrouwelijkheid,

maar veel meer dan dat. Want tijdens

de lichamelijke verandering ontdekte ik dat

niet alleen de man-vrouw hokjes knelden. In

de Balkan en Turkije waren we door zoveel

dorpen en steden gereden waar mensen

waren gedeporteerd of omgebracht, omdat

ze een ander geloof of taal hadden. Mensen

die daarvoor altijd in vrede hadden geleefd

met degenen van wie ze er ineens niet meer

mochten zijn. Veel meer mensen dan alleen

transpersonen hadden last van die hokjes. Ik

had mezelf jarenlang ingehouden om daarin

te passen, niet alleen voor, maar ook na

de transitie. Ik wilde vol gas vooruit, maar

moest weer op de handrem toen ik in een

verschrikkelijke baan terecht kwam, waarin

geen ruimte was om mijn vleugels uit te

slaan. Ik werd ziek, een blessing in disguise.

‘Freedom’s just another word for

nothing left to lose’

De woorden van Janis Joplin zongen

steeds door mijn hoofd. Het moment

waarop ik jarenlang had gewacht, was er

eindelijk: het moment waarop ik niets meer

te verliezen had en mijn vrijheid moest

pakken.

Ik kwam terecht bij een coach. Na

een kort onderzoek kwam de diagnose:

hoogbegaafd. Om de irritatie en jaloezie

van anderen te ontlopen had ik jarenlang

op de handrem geleefd, op zoek naar

veiligheid en goedkeuring. Nu kreeg ik

het dringende advies om dat niet meer

te doen: ‘Ga genieten van je talent om

in zeven sloten tegelijk te lopen en daar

weer uit te kruipen.’ Ik pakte mijn tassen

in en zette Amma op de bagagedrager. Een

paar maanden lang zouden we niet meer

terugkeren. We zouden verder reizen dan

Istanbul.

We eindigen de wandeling bij de haven

van Yenikapi. Overmorgen steken we hier

met de veerboot de Zee van Marmara

34

Veertig


over, naar het Aziatische deel van Turkije.

Daar ga ik op zoek naar de antwoorden

op de vragen die de afgelopen vijfduizend

kilometer zijn komen bovendrijven. We

zullen over hogere en afgelegen bergen

reizen, door kou en misschien ook sneeuw.

Het zal een reis worden met risico’s die we

niet eerder genomen hebben, over vlakten

zonder water, door gebieden waar honden

en mijn soort mensen nog minder veilig

zijn dan alle plekken waar we tot nu toe in

Europa zijn geweest. Ik lees de woorden van

de Sufi mysticus Mevlana Rumi:

Vergeet veiligheid

Leef waar je bang bent om te leven

Vernietig je reputatie

Wees berucht

In het havengebouw koop ik een kaartje

voor de boot. Over twee dagen steken

we de Zee van Marmaris over. Daar begint

onze reis naar het hart van Turkije over

de Sufi Trail.

Sufi Trail magazine

35


Erhan Gürer

Een hele eer: Erhan uit Den Haag gaat

mee. Erhan vertaalde alle klassieke

Nederlandse boeken in het Turks. Maar

door al het vele bureauwerk werd het

ook tijd voor een wandeling. Wat een

geluk dat we samen hebben mogen

wandelen. Erhan is een wandelende

encyclopedie en een goede leraar; met

mijn gebrekkige Turks heb ik nog heel

wat woordjes van Erhan geleerd. In 2019

waren we met een klein gezelschap de

pioniers van wat wij noemen een luxe

reis met bagagevervoer. Een betere

vertolking van die reis hadden we niet

kunnen krijgen. Met veel dank en respect

voor het artikel van Erhan: een moderne

pelgrimage.

36

Veertig


Een moderne pelgrimage

Ooit, toen ik nog Turkologie studeerde in

Leiden, droomde ik van een paardentocht

dwars door het Anatolische hartland.

Eind juli ontving ik een nieuwsbrief van de

Stichting Sufi Trail en de oude droom kwam

weer naar boven. Het was geen paardentocht

en de route was korter, van Emirdağ

naar Konya. Bovendien was ik geen echte

pelgrim. Onze bagage zou vervoerd worden

per taxi. We hoefden alleen maar te lopen,

te genieten van de herfstzon en natuur, de

rust en de inspirerende Anatolische steppe.

Dus schreef ik me meteen in.

De reis begon in het dorre Emirdağ, de

herkomstplaats van vele gastarbeiders,

vooral woonachtig in Brussel en Haarlem,

deze laatste stad tevens de vestigingsplaats

van de Sufi Trail. Emirdağ was een typische

steppenstad: kaal, stoffig, grijs en slaperig.

Levendigheid vond je in het restaurant op

het kruispunt van het stadje, waar ook de

niet zo lang geleden opgerichte klokkentoren

stond, én het hippe en modern

ingerichte café tegenover ons hotelletje,

waar je de lekkerste koffiesoorten kunt

krijgen.

herdershonden. Gelukkig had Sedat, onze

reisbe(ge)leider, een fluitje waarmee hij

naar de herder floot zodat deze zijn hond in

bedwang kon houden.

Bergafwaarts ging de route langs Yapraklı

waar twee waterdammen via ondergrondse

pijpleidingen leven brengen aan de huizen

van Emirdağ en de akkers eromheen. De

zomer was allang voorbij, dus de dammen

stonden nagenoeg leeg, wachtend op de

sneeuw en de regen om het komende

voorjaar en de zomer Emirdağ’ers weer van

water te kunnen voorzien. De wandeltocht

leidde langs bergen en dalen waar huiveringwekkende

rotsen in het zachte avondlicht

met onze verbeelding aan de haal gingen.

Het onherbergzame gebied had een

verrassing voor ons in petto: Kemerkaya.

Een vriendelijk stadje dat mij terugbracht

naar mijn jeugd in de jaren zeventig van

de vorige eeuw. Lage huizen met voortuintjes

en gastvrije mensen. Det sfeer

was hier intiemer en de Turkse koffie in

het dorpscafé was een waar genoegen na

een inspannende dag. Mijn reisgenoten

Het thema van onze veldtocht was

soefisme, dus onze eerste bestemming

was de graftombe van de heilige Emir

Dede op de Emir Dağı (Emir Berg). Ik zou

gedurende de reis ontdekken dat meer

plaatsen hun naam te danken hebben aan

de dichtstbijzijnde berg. De bergen zijn

de schuilplaatsen van soefi’s en rovers, zo

heeft een Turkse schrijver ooit gezegd. Wij

hoefden alleen maar rekening te houden

met voldoende drinkwater en de agressieve

Sufi Trail magazine

37


in Turkije. In Sultandağı vroeg ik aan de

eigenaar van Şekerim Grand Hotel wie

hun gasten waren. Kersenhandelaren en

jagers, zei hij. De gerestaureerde Seldjoekse

karavaanserail bevindt zich schuin tegenover

het hotel. Ik maakte eerst foto’s en nam

toen plaats aan een van de tafels van het

inpandige café. In dit café kwamen alleen

jongeren en de muziek stond heel hard. Een

luid protest tegen de stilte en de verveling

van de steppe?

besloten dat we de volgende dagtocht hier

in het dorpscafé zouden beginnen, ná een

heerlijke Turkse koffie.

Een gewone reiziger gaat van stad naar

stad, een soefi van berg naar berg. Dus, op

naar de volgende bestemming: de Sultandağı.

Ditmaal niet de schuilplaats van de

soefi of de rover, maar het jachtgebied

van de Seldjoekse sultan. We kwamen

tevens aan bij het begin van het bekende

Merengebied. Mensen die ik sprak zeiden

dat de meren vroeger aan de plaatsen

Eber en Akşehir grensden, maar dat ze nu

nog maar eenderde van hun water over

hadden. Volgens sommigen door de bouw

van de stuwdammen, volgens anderen

door de klimaatverandering, al naar gelang

de politieke overtuiging van de gesprekspartner.

Sultandağı en Akşehir zijn groener en

welvarender dan Emirdağ. Het is een van

de belangrijkste centra van kersenteelt

Vanaf Sultandağı volgde het pad de

berghellingen van de Sultan Dağı, langs

fruitgaarden en graven van heiligen. De

beekjes waren allang droog en de walnotenbomen

al lang kaalgeplukt. Toch vonden

we een enkele walnoot en aten die op. De

dorpelingen plukten de laatste appels, de

vrouwen pelden de laatste uien voor de

uienfabriek. Hier en daar te drogen gelegde

amandels. We kregen appels en werden

uitgenodigd voor thee in de theehuizen.

“Waar is jullie auto?” vroegen ze, denkend

dat we voor een dagtrip waren gekomen.

In Akşehir ontdekte ik een café dat associaties

opriep met het einddoel van de

pelgrimsroute: Yemen Kahvesi. De koffie

kwam met chocolaatjes en mintlikeur, uit

Yemen. Tegenover het café bevindt zich

de begraafplaats waar ook het graf ligt van

Nasreddin Hoca, geestelijke en filosoof

die bekend staat om zijn verhalen en

anekdoten, tot ver buiten de grenzen van

Turkije.

Toch was er iets vreemds aan de hand;

toen ik naar een boekhandel zocht, zei

men dat die niet bestond. Alleen kantoorboekhandels

waar je schoolboeken en

enkele literatuurlijst-romans kon krijgen.

38

Veertig


En dat voor een stad met honderdduizend

inwoners… Ik troostte me met de gedachte

dat je tegenwoordig ook boeken kunt

bestellen via internet.

Vanaf Akşehir tot aan Konya werd het

idyllischer. Glooiende dalen afgewisseld

door bergen met dennenbossen. Met

het binnenhalen van de oogst troffen

dorpelingen ook hun wintervoorbereidingen:

in geitenvacht geperste kaas

te drogen hangen in de grotten, het

opstapelen van flinterdunne en krokante

bladerdeeg, het binnendragen van aangeschafte

steenkool. Buiten hun dorpen

kwamen de dorpelingen niet meer. We

konden soms uren lopen zonder iemand

tegen te komen.

Omwille van de gelijkmatige verdeling van

de afstanden, twintig kilometer per dag, was

Sille onze voorlaatste stop. Een toeristenplaatsje

waar de drukte van de zomer nog

nagalmde in de oren van de middenstand

en waar een enkele verliefde paar uit at.

In Konya wachtten ons een verrassing; de

sarcofaag van Rumi, het doel van onze

reis, was tijdelijk afgeschermd wegens

restauratie. Wat zei men ook alweer? De

reis is belangrijker dan de bestemming.

Inderdaad; de reis was onvergetelijk, de

bestemming altijd ongewis.

Erhan Gürer

Sufi Trail magazine

39


40

Veertig


Sufi Trail magazine

41


Markeren in Turkije

Linda en de Sufi Trail

Het was ergens in het najaar van 2019.

Ik had me die dag aangemeld voor een

wandeling met een regionale wandelgroep,

omdat ik gehoord had dat er een koppel

Nederlanders mee zouden lopen dat een

Turkije wandelroute had uitgezet. Het

regende zo hard dat we, ondanks onze

regenkleding, zeiknat tot op ons hemd

waren en bij Iris het water bij elke stap

door de bovenkant van haar schoenen naar

buiten golfde. Sedat leek in zijn groene

ponchootje nog het meest op een verzopen

katje dat net zijn melk omgegooid had.

We hebben die dag echter ontzettend veel

plezier gehad. En was een dag die aan de

basis lag, voor wat uit zou groeien tot een

fijne vriendschap en samenwerking.

Lotssteentje in het starterspakket

Inmiddels enkele jaren verder, zet ik

me in als vrijwilliger het parcours goed

gemarkeerd te houden. Niet de hele 800

km, dat is te gek, maar de eerste 100 km

is inmiddels van een duidelijke bewegwijzering

voorzien. Het is niet eenvoudig

om hier in Turkije postmarking buddys

te vinden en omdat sommige trajecten

nogal afgelegen liggen, gaat het proces

niet zo snel als ik zou willen. Verder beschilder

ik de lotssteentjes die je in het Sufi Trail

starterspakket vindt. Beschilderde kiezels

van het strand van Yalova, met aan de ene

kant een klein Soefietje omgeven door een

mandala en aan de andere kant een Rumi

quote. Je kunt dit steentje meenemen

op je ‘hike to the light’. Samen met alle

ellende die je hart verwond heeft, kun je het

weggooien vanaf het hoogste punt van de

trail, de tombe van Emir dede. Deze staat

bij Kemerkaya en je bent daar op dag 27. Je

bent dan ruim over de helft van de totale

tocht, waardoor je ruim de tijd hebt gehad

om jezelf tegen te komen en je geest zich

op begint te maken voor de aankomst in

Konya. Je kunt het steentje natuurlijk ook

bewaren als souvenir, als herinnering aan

een spirituele wandeling.

Schilderen onderweg

Het is een feit dat je van een mooi opgemaakt

bord lekkerder eet. Ik heb meerdere

stukken van de Sufiyolu, zoals we hem hier

in Turkije noemen, inmiddels zelf gelopen.

Het is een leuke attractieve tocht, waarin je

én kennismaakt met het echte leven op het

Turkse boerenland én wat leert over oude

heiligen, Turkse legendes en de islam. Wat

ik met mijn creatieve geest echter miste,

was een persoonlijke touch van het Sufi

parcours en zijn hulpvaardige engelen op

de weg. Enkele wandelaars hebben hier en

daar mooie dingen geschreven of getekend

met spuitverf en dat sprak me aan. Vandaar

dat ik voor stempelpunten nu borden maak

42

Veertig


of zomaar ergens in het land een stuk muur

opsier met een Sufi Trail gerelateerde

muurschildering. Het is allemaal nog maar

pril en in een aanvangsstadium, veel zijn er

dus nog niet. Maar het begin is er.

Wandelen met Linda

Wandelen met Linda is eigenlijk toevallig

ontstaan. De Sufi Trail is een mooi bestaand

parcours, wat alleen maar duidelijk begaanbaar

blijft, als erover gelopen wordt. Ik

wandel graag, maar vind het wel zo gezellig

als ik met meerderen ben en dat geldt

zeker voor bosgebieden. Ik ben daar niet de

enige in. Ook voor buitenlandse wandelaars

die de trail komen lopen, zijn de eerste

bosetappes soms best wel spannend. In

het begin heb ik een paar keer wandelaars

van tevoren aangeschoten van: ”hé, mag

ik met je meewandelen, op dat en dat stuk”

en liep dan gezellig een dagje met ze mee.

Later waren er mensen die vroegen; wil

jij niet met ons een dag of wat meelopen,

kun je een pensionnetje bellen, transportje

regelen…en voordat ik het wist, was ik

een onderdeel van het Sufi Trail concept

geworden. Sedat kwam vervolgens met

het idee om korte arrangementen in het

leven te roepen, omdat 40 dagen wandelen

niet voor iedereen tot de mogelijkheden

behoort. Inmiddels kun je een 10-daagse

wandeling tot Bilecik met me lopen of een

5-daags arrangement tot aan Iznik. Omdat

ik veel meer doe dan wandelen alleen én ik

een website had met Turkse recepten, heb

ik besloten alles samen te brengen onder

een noemer: Wandelen met Linda.

Wat ik doe, als ik niet voor de Sufi Trail

bezig ben Ik werk vanuit huis, als contentwriter

voor de Nederlandse markt, met af

en toe een vertaalklusje tussendoor. Ik werk

parttime, omdat ik werk om te leven en niet

andersom, maar er wel brood op de plank

moet komen. Mijn vrijheid staat voorop. Ik

heb een klein huisje met groentetuin, net

even ten westen van Yalova. Het staat op 70

meter van de zee, waar ik op het strand de

Sufi Trail lotssteentjes verzamel. Het klimaat

hier is zachter dan in Nederland, maar niet

zo loeiheet als in bijvoorbeeld, Antalya. Het

bos en de bergen liggen op tien minuten

rijden en Istanbul op twee uurtjes. Samen

met mijn twee hondjes en zes katten, vind

dat ik het goed getroffen heb.

Sufi Trail magazine

43


Recepten van de veertigers

Onze oudste pelgrims Gerda en Marleen,

samen met Maud Leenthoud die de veertig

rondes compleet maakte. Een hele afstand

en een hele reeks hartjes en taartjes verder.

Marleen maakt behalve vele gehaakte

hartjes de lekkerste baksels bij de lunch en

ook Gerda heeft heel wat afgebakken. Ter

ere van deze vrouwen met smaak en een

bereconditie, hierbij twee recepten van de

favoriete baksels.

Koekrecept van Marleen

150 gr. dadels

150 gr. mariakoekjes

75 gr. witte chocolade

150 gr. boter

2 zakjes vanillesuiker

2 eetl. honing

» Boter smelten.

» Alle vaste produckten klein hakken.

» Alles mengen door de gesmolten boter.

» In een bakblik doen.

» Flink aandrukken.

» 2 uur opstijven in de oven.

Eventueel

» Bestrooien met kokos voor het opstijven

44 Veertig


Worteltaart van Gerda

150 gr. geraspte wortel

150 gr. basterdsuiker

150 gr. gemalen hazelnoten

3 eieren

1 citroen

1 eetlepel rum

» Eerst de eieren splitsen

» De dooiers worden met de suiker en de

rasp van de citroen schuimig geroerd tot

de suiker niet meer knarst.

» Daarna worden de geraspte noten en

wortels toegevoegd en tot slot de rum.

» Als alles goed en gelijkmatig geroerd is,

worden er de drie zeer stijfgeklopte

eiwitten door gespateld.

» De taart wordt in een goed ingevette

springvorm (of bekleed met bakpapier)

gedurende dertig minuten in een

voorverwarmde oven bij 175 graden

gebakken.

» Bewaar de taart enkele dagen op een

koele plaats. De smaak wordt dan beter.

Eventueel

» Bestrijken met roomkaas of mascarpone

Sufi Trail magazine

45


40ers

40x Drie Bronnen Pelgrimsroute

Naam en datum van de behaalde afstand 816 km

Marleen Akkermans (31-07-2021)

Gerda Fontijn (31-07-2021)

Maud Leenhouts (28-08-2021)

Marcel Timmerman (23-10-2021)

Fatima Maria Bourri (04-12-2021)

Odile Keulers (02-07-2022)

Lucia Radder (19-11-2022)

Annette Cazander (31-12-2022)

46

Veertig


Sufi Trail magazine

47


Sufi Trail als uitgever

Lees mee!

SUFI TRAIL part 1

Istanbul - Seyitgazi

This authorized guidebook takes you along the old routes of the

caravans of Sufi’s that travelled to Mecca. This one-of-a-kind guidebook

is an invitation to discover a panoply of spiritual and sacred places

in Turkey. You will experience and encounter countless of old Sufi

masters and sacred, mystical places along the Sufi Trail.

In Sufi Trail part 1 you will walk along Iznik lake along magical and

bountiful fruit lands towards Iznik. In the lake is an old city sunken too

deep waters, the contour of the old Basilica is only just emerging

again.

Just to mention one of the many mysteries on the Sufi Trail as it’s the

discovering of this ancient treasures that makes it all so exciting.

Apart from gaining physical fitness, you will reach a higher level of

wellbeing and nourishment for the soul. This guidebook is decorated

with stunning handmade drawings especially designed for the Sufi

Trail, magnificent photos that reveal an exceptionally rich heritage

unequalled anywhere else in Turkey and off course our little Sufi Trail

logo that guides you along. Ancient paths have a lot of cultural heritage

and cultural tourism is now also making a significant contribution to

the local economic development and cultural conservation, bringing

long-term benefits to communities. You’ll also meet remarkable

individuals and enjoy contemplation and reflection while communing

with nature. Let’s hike together to the light.

9 789492 953018

SUFI TRAIL - PART 1 - A MYSTICAL HIKING GUIDE FROM ISTANBUL TO KONYA

SEDAT ÇAKIR

IRIS BEZUIJEN

40 DAYS TO DERVISHHOOD

SUFI PILGRIMAGE TO RUMI

SEDAT ÇAKIR

IRIS BEZUIJEN

40 DAYS TO DERVISHHOOD

SUFI PILGRIMAGE TO RUMI

Volg wat gevolgd wil worden

D r i e

B r o n n e n

P e l g r i m s

R o u t e

In dit gedichtenalbum zijn 40 gedichten gebundeld,

al wandelend tot stand gekomen.

I n a l l e j a a r g e t i j d e n

4 0 DAG E N H E I LO O E N E G M O N D

Edith Slop-Zentveld Volg wat gevolgd wil worden

Edith Slop-Zentveld

Volg wat gevolgd

wil worden

40 verzamelde gedichten

"A joyful lady in the snow hiking solo from

Istanbul to Konya" Sufi Trail

BELLA

COMA

The Sufi in me is the Sufi in you

by Natalia Mihai

us in nature

f hospitality

all cultures.

er-changing

ally.

hrough this

, after a hip

managed to

he Sufi Trail

h cancer for

ant the Sufi

r hands, the

s our hearts

Susan Elizabeth Eilliott HIKING the SUFI TRAIL

HIKING

THE

SUFI TRAIL

Me and my Dixon Rollerpack in Anatolia

Susan Elizabeth Elliott

48

Veertig


Sufi Trail agenda

Loop & fiets met ons mee!

2023

22 maart tot 22 april Ramadan

22 tot 24 april Suikerfeest – Eid al Adha

5 mei tot 15 juni Sufi Wandelkaravaan

28 juni tot 2 juli Offerfeest – Eid Al Kebir

30 september Geboortedag van Mevlana Rumi

29 sept tot 12 okt Sufi Fietskaravaan

11 nov Sufi Trail bijeenkomst

17 dec Rumi herdenkingsdag

21 dec Yalda Nacht van de geliefde, de kortste nacht

24/25 dec Kerstmis

Wandeling Heiloo

Elke zaterdag 9:50u

Meer informatie op sufitrail.nl of driebronnenpelgrimsroute.nl

Wandelen met Linda

Meerdere data

Meer informatie op www.wandelenmetlinda.nl


Tot snel

Sufi trail, wat is dat eigenlijk? Een droom

die uiteindelijk naar Mekka moet leiden of

een mooie droom die in Konya eindigt? Ik

denk, net als in het echte leven, dromen

schuiven ook. Nieuwe realiteit vervangt

het oude en maakt plaats voor het nieuwe

met de bijbehorende dromen. Zo vergaat

het mij en mijn dromen ook. Sufi Trail

is een prachtige droom die realiteit is

geworden. Had ik het alleen kunnen

doen? Nee. Hadden wij, Iris en ik, het

alleen kunnen doen? Nee.

We zijn gedragen en geholpen door

talloze mensen onderweg en thuis die

ons op ontelbare manieren geholpen

hebben met ideeën, ontwerpen van logo’s

tot kaarten en boeken, materialen om

te wandelen en fietsen, met onderdak,

evenals voedsel.

Dankbaar hebben we gebruik gemaakt

van alle geboden hulp. We zijn blij dat

we nu een platform kunnen bieden aan

de wandelaars, fietsers en degenen die

geholpen hebben om ook hun verhaal aan

een groter publiek bekend te maken. Ook

willen we hen bedanken voor het succes dat

we samen bereikt hebben.

Dank jullie allen voor jullie hulp en steun.

Vrede zij met jullie.

Sedat


Sufi Trail magazine

51


52

Veertig

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!