یادداشتی درباره مصوبه جدید معاونت هنرهای نمایشی وزارت ارشاد و فرهنگ اسلامی

exittheatre
  • No tags were found...

چه کسی خودی است و چه کسی نخودی

به قلم مجید اصغری منتقد گروه تئاتر اگزیت

این روزها که کشمکش میان موافقان و ‏مجممجخالفان مصوبه جدید معاونت هبرنبررهای ‏بمنبممایشی مببىنبىی بر

صلاحیت هبرنبرری کارگردانان تئاتر بالا گرفته،‏ لازم می دابمنبمم که به نکته ای کوچک اشاره کرده و

اتفاقا نرخ تازه ای در این مناقشه تعیبنیبنن کنم.‏ دوستان دانشجو ‏ممممممکن است به یاد نداشته باشند

اما قدبمیبممی ترها می دانند که تئاتر ما ‏همھهممیشه اینقدرها هم بدبجببجخت و روسیاه نبوده و زمانه ای هم

داشته ابمیبمم که هبرنبررمندان و برخی منتقدان از مصوبات معاونت هبرنبررهای ‏بمنبممایشی بشکن ها می زدند و

سلام و صلوات ها بر مقام شامخ وزیر وقت ارشاد می فرستادند.‏ از آن دوران سال های زیادی

هم نگذشته که فکر کنیم ‏فىففىی الحللححال آن مصوبات در بایگابىنبىی مرکز لای پوشه ها و پرونده های

دیگر خفته و انبوهی از گرد و خا ک و تارعنکبوت هم نشینش شده است.‏ دوران،‏ دوران

مدیریت جناب شاه آبادی و آقای آشنا بود که شعار زیبا و پرطمطراق ‏«تئاتر برای ‏همھهممه»‏ مدام در

رسانه های ‏مجممجختلف نقل زبان ها شده بود.‏ ‏بمببمماند که ما هیچ وقت نفهمیدبمیبمم که منظور دوستان از این

تئاتر دقیقا کدام است و این ‏همھهممه کدام.‏ اما ‏بجببجحث اصلی بر سر خصوصی سازی فرهنگ و شاخه

مهم آن یعبىنبىی تئاتر است که در آن دوران،‏ نقاط اوج خود را سبرپبرری می کرد و ‏مجممججوزهای

سالن های خصوصی فرت و فرت داده می شد و این روند حبىتبىی یک معبرتبررض هم نداشت.‏ چرا آن

موقع کسی متعرض به این سیاست ها نبود یا ا گر بود صدایش به جابىیبىی ‏بمنبممی رسید چرا که اساسا

گوش شنوابىیبىی برای نقد آن وضعیت وجود نداشت.‏ برخی دوستان چنبنیبنن می پنداشتند که با این

سیاست ها می توان با یک تبریبرر چند نشان را هدف قرار داد.‏ اول این که فکر می کردند با این

سیاست ها رفته رفته از توان دخالت های نسنجیده دولت ها در عرصه فرهنگ و هبرنبرر کاسته شده

و عملا مدیریت اجرابىیبىی سالن ها،‏ ‏بمنبممایش ها و...‏ به دست خواهران و برادران مؤمن به این هبرنبرر

والا خواهد افتاد.‏ در زبان ساده تر یعبىنبىی با خصوصی سازی تئاتر،‏ دست های پنهان سانسور عملا

قطع گردیده و از حضور ‏بهنبههادهای غبریبررفرهنگی در این میدان هبرنبرر جلوگبریبرری می شود.‏ دوم این

که می پنداشتند با ازدیاد سالن ها به صورت خصوصی،‏ ‏مجممججالىللىی برای حضور هر چه بیشبرتبرر

دانشجویان و فارغ التحصیلان تئاتر پیش می آید که مشق تئاتر کرده و کم کم پا به عرصه

حرفه ای این هبرنبرر ارزسمشسممند گذارند.‏ سوم این که می پنداشتند با این سیاست ها،‏ هبرنبررمندان از نظر

اقتصادی خودکفا شده و دیگر دست گدابىیبىی مقابل هر مدیر و صاحب منصبىببىی دراز ‏بمنبممی کنند.‏

More magazines by this user
Similar magazines