10.07.2018 Views

Truckstar inkijk ed. 8

You also want an ePaper? Increase the reach of your titles

YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.

Volvo LV 83 uit ‘38<br />

Na 50 jaar uit de schuur<br />

12 JULI - 9 AUGUSTUS 2018 | ¤ 4,99<br />

8<br />

Extra<br />

Programmaboekje<br />

<strong>Truckstar</strong> Festival<br />

Met de hulk in het bulk<br />

AP<br />

De Artic Griffin<br />

IJskoud en blo<strong>ed</strong>mooi<br />

Diesel met<br />

een wolkje gas<br />

Stofhappen in de outback


INHOUD<br />

Nationaal<br />

10 Mark Verhoeven houdt van groene trucks<br />

Internationaal<br />

24 Nachtwerk met Erwin Tijhof<br />

58 De zoutoplossing van Hendrik Postma<br />

Buitenland<br />

32 Verhuizen naar Finland: go<strong>ed</strong> idee?<br />

36 Oude glorie in Kentucky<br />

40 Australische veerijders gaan doorrrrrr<br />

48 Onderkoeld type voor Patrick Sterckx<br />

54 Wonen op Hawaii, rijden in Amerika<br />

88 Franse houtrijders onderweg met 57 ton<br />

Diversen<br />

16 Vechten tegen kanker op de Alpe de HuZes<br />

18 Renaults nieuwste elektrische truck<br />

22 Nieuw chassis van D-Tec met twee balken<br />

28 Te weinig aandacht voor de dode hoek<br />

72 Burgler Noordhorn bestaat 100 jaar<br />

Rubrieken<br />

4 Jong! Niels Joustra<br />

7 Flappenactie<br />

9 Familieberichten<br />

17 Agenda<br />

21 Quiz Werk en Zekerheid<br />

47 Column John van Tent<br />

64 Cartoon Jan Rap<br />

65 Standplaats Canada<br />

84 Klassieker Volvo LV83<br />

76 Miniaturen<br />

78 Fotojaarboekchauffeur DAF 2100<br />

87 Puzzel<br />

94 Zeagle's Mail<br />

96 Benelux Truckparade<br />

98 Volgend nummer<br />

Lezersservice<br />

6 Toegangskaarten <strong>Truckstar</strong> Festival<br />

8 <strong>Truckstar</strong>s grote Doe-Boek<br />

19 Abonnee-aanbi<strong>ed</strong>ing <strong>Truckstar</strong> Festival<br />

46 Abonnee-aanbi<strong>ed</strong>ing korting<br />

53 <strong>Truckstar</strong> Special Supertrucks<br />

57 Truck GP<br />

63 Mail en win kaartjes voor de Truck GP<br />

80 Roadcardshop<br />

86 <strong>Truckstar</strong> verzekering<br />

92 Hollandse muziekavond<br />

98 Colofon<br />

99 <strong>Truckstar</strong> Werk<br />

84<br />

Met drie trailers door de outback<br />

Vee rijden met drie trailers – dat kan alleen in Australië. Het is een hard en eenzaam beroep maar voor<br />

de kerels die het doen, is er niets mooiers op de hele wereld.<br />

48<br />

Blij met een onderkoeld type<br />

Patrick Sterckx verruilde in de jaren ’80 het<br />

Belgische geel-rood-zwart voor het geel met<br />

blauw van Zw<strong>ed</strong>en. Daar rijdt hij tegenwoordig op<br />

de Scania S730 Arctic Griffin van Ekdahl. Patricks<br />

droom om vrachtwagenchauffeur te worden is<br />

meer dan werkelijkheid geworden.<br />

10<br />

Groene vingers, groene trucks<br />

58<br />

40<br />

Gas met een korreltje zout<br />

Hendrik Postma verruilde zijn koeloplegger voor<br />

een fraaie bulktrailer. Een bijzondere switch. De<br />

R500 ziet er strak uit, maar ook onderhuids<br />

beschikt de trekker over niet all<strong>ed</strong>aags technisch<br />

vernuft. Dat wordt ons duidelijk als Hendrik de<br />

trekker bij de LPG-pomp neerzet.<br />

TRUCKSTAR BELOONT<br />

TROUWE ABONNEES<br />

Elk nummer beloont <strong>Truckstar</strong> vijf lezers<br />

die al jaren abonnee zijn. Dit keer gaat er<br />

een mooi geschenk naar: C. Bakker uit<br />

Nieuwe-Tonge, L. Janssen uit Apeldoorn,<br />

R. Marcus uit Gendringen, P. Meulmeester<br />

uit Weesp en J. Schuurman uit<br />

Westbroek.<br />

Hij groeide op in een tuindersfamilie in Ridderkerk en werkte van jongs af aan mee in het b<strong>ed</strong>rijf dat<br />

letterlijk onderaan de fly-over van Ridderkerk naar de Van Brienenoordbrug staat. Maar hij had toen al<br />

meer oog voor de langsrijdende vrachtwagens dan voor de planten in de kas. We rijden mee met Mark<br />

Verhoeven, inmiddels eigenaar van een succesvol transportb<strong>ed</strong>rijf.<br />

TRUCKSTAR ★ JULI 2018 3


FAMILIEBERICHTEN<br />

BONDA HOUTMAN<br />

Na de wittebroodsweken<br />

Bij het verschijnen van dit nummer hebben ze net<br />

hun éénjarig huwelijksjubileum gevierd. Hoogste tijd<br />

dus om de lezers van <strong>Truckstar</strong> ook deelgenoot te<br />

maken van dit heugelijke feit – het huwelijk mét van<br />

Antony en Femke op een zonnige en historische<br />

locatie. Meer weten we niet, maar eigenlijk zegt de<br />

foto al meer dan genoeg. Toch?<br />

Om nooit te<br />

vergeten<br />

Er zijn van die dagen die je<br />

niet snel vergeet. En<br />

natuurlijk hoort daar je<br />

trouwdag bij, maar zoals<br />

bekend raakt die datum op<br />

den duur soms toch in het<br />

vergeethoekje. Dit nu<br />

hebben Dennie en Ilona<br />

mooi weten te voorkomen,<br />

want zij trouwden op 18 mei<br />

’18. Kijk, daar zullen ze<br />

jaren later nog plezier van<br />

hebben, net als van het<br />

trouwportret met een<br />

drietal bruidsmeisjes<br />

rondom de mooie rooie DAF<br />

van Dennies werkgever.<br />

In nevelen<br />

gehuld<br />

Vertrouwd en toch<br />

ook weer mysterieus,<br />

dit trouwportret van<br />

Martin met een in<br />

nevelen gehulde<br />

Marita aan het portier<br />

van de Scania. Dat de<br />

namen van de trouwlustigen niet overeen komen<br />

met de namen op de truck, draagt nog bij aan het<br />

mysterie. Maar bij nader inzien blijkt dat er ook twee<br />

kinderen in het spel zijn: Ymke en Timo. Daarom<br />

willen we onze lezers de twe<strong>ed</strong>e kiek (in retro<br />

zwart-wit en mét kinderen) zeker niet onthouden.<br />

Tussen de houtwal<br />

Afzijdig tussen het hout staat de trouw-DAF in<br />

afwachting van de aanstaande rit. Die laat nog<br />

even op zich wachten zo te zien, want bruidegom<br />

Kevin neemt zojuist bruid Natascha even in de<br />

ik-hou-van-jou-greep. Fotograaf Ringelberg werd<br />

duidelijk getroffen door dit moment en drukte af.<br />

Ja, je moet het ogenblik echt pakken wanneer<br />

het zich voordoet.<br />

Stuur<br />

maar in<br />

Trouw jij niet alleen<br />

met je allerliefste,<br />

maar óók met je truck<br />

en wil je dat heugelijke<br />

feit met een publicatie<br />

in <strong>Truckstar</strong> aan al je<br />

collega’s laten weten?<br />

Stuur dan je trouwfoto<br />

met bericht naar<br />

familieberichten@<br />

truckstar.nl (of laat<br />

hem door een ander<br />

insturen, dat kan<br />

natuurlijk ook).<br />

Wij kijken ernaar<br />

uit!<br />

TRUCKSTAR ★ JULI 2018 9


1 2<br />

3 4<br />

Het afdekzeil zat dicht toen ik vanmorgen rond de<br />

auto liep. Ook hing er een vreemd luchtje rond<br />

de oplegger maar wanneer we optrekken bij het<br />

stoplicht, lijkt die leeg. ,,Dat komt door die<br />

750 pk,’’ lacht Mark (45). ,,In de oplegger zit 20 ton<br />

huisvuil!’’ Zijn broer en hij wilden zichzelf eens een keer<br />

flink verwennen, verklaart hij de aanschaf, nu drie jaar<br />

gel<strong>ed</strong>en, van de Volvo FH Globetrotter XL. Op de vraag of<br />

hij al dat vermogen nodig heeft, komt een duidelijk<br />

antwoord. ,,Hier in N<strong>ed</strong>erland niet. Het kost alleen maar<br />

banden, want als je het gasp<strong>ed</strong>aal te diep indrukt, draaien<br />

de wielen door. Maar in Duitsland, als het wat heuveliger<br />

wordt, geeft het een mooi gevoel wanneer je met een<br />

geladen trailer andere combinaties inhaalt.’’<br />

Geen heuvels<br />

Heuvels komen we op de rit vanuit Ridderkerk naar<br />

Amsterdam niet tegen. Wel rijden we op de ACC mee met<br />

de meute. Het huisvuil gaan we lossen bij de AEB. In de<br />

verbrandingsoven daar wordt de vrijgekomen warmte voor<br />

de stadsverwarming gebruikt of om er stroom mee op te<br />

wekken. Bij aankomst gaat de hele combinatie over de<br />

weegbrug. Vervolgens kunnen we in een rij vuilniswagens<br />

aansluiten voor een enorm betonnen gebouw. De ene na de<br />

andere auto mag naar binnen. We zijn snel aan de beurt en<br />

mogen plaatsnemen voor een van de vele stortkokers.<br />

Voordat er gelost kan worden, rolt Mark het afdekzeil op en<br />

opent hij de deuren van de trailer. Nu kan hij de PTO<br />

inschakelen. In slechts acht minuten is de oplegger leeg.<br />

Terwijl wij zien hoe het vuil uit de trailer in een bunker valt,<br />

is een grote grijper de immer hongerige oven aan het<br />

vo<strong>ed</strong>en. Eén flinke hap en onze lading is zowat verdwenen.<br />

Heel voorzichtig<br />

Na de twe<strong>ed</strong>e weging kunnen we op weg naar de vestiging<br />

van Beelen in Amsterdam. ,,Daar gaan we grof bouw- en<br />

sloopafval laden’’, legt Mark uit. ,,Bij Beelen in Vlaardingen<br />

hebben ze een speciale installatie die zoveel mogelijk<br />

herbruikbare stoffen uit het ingezamelde afval haalt.’’ Kleine<br />

containers met afval uit de buurt staan zo veel mogelijk bij<br />

elkaar. Op aanwijzing van de kraanmachinist parkeert Mark<br />

de trailer ernaast. Voordat de sorteergrijper de trailer vol<br />

mag gooien, rolt Mark eerst een zeil uit over de zijkant van<br />

de trailer. ,,Zo probeer ik hem een beetje schoon en<br />

schadevrij te houden. Want hoe go<strong>ed</strong> de machinist ook is, er<br />

valt altijd wel iets uit de grijper.’’ Mark tilt het zeil wat op en<br />

ik zie allemaal kleine deukjes in de zijkant van de bak. ,,Daar<br />

is een steen of stuk hout tegen aangekomen. Dat houdt een<br />

zeil ook niet tegen.’’ Beho<strong>ed</strong>zaam vult de kraanmachinist de<br />

trailer. Zodra de lading afg<strong>ed</strong>ekt is, gaan we weer wegen en<br />

daarna vertrekken we naar Vlaardingen.<br />

Gestage groei<br />

Onderweg vertelt Mark over zijn loopbaan. ,,Ik groeide op in<br />

een tuindersfamilie in Ridderkerk’’, hoor ik. Van jongs af aan<br />

werkte hij mee in het b<strong>ed</strong>rijf dat letterlijk onderaan de fly-<br />

1. Het huisvuil wordt bij de<br />

verbrandingsoven in een<br />

betonnen bunker gelost.<br />

2. De Volvo FH16 met<br />

Walking Floor-trailer valt<br />

op door de drie kleuren<br />

groen.<br />

3. Mark rolt het zeil op dat<br />

de zijkant van de<br />

Walking Floor beschermt<br />

bij het laden.<br />

4. Met de tablet kan Mark<br />

zelf zijn vrachtbrief<br />

maken op de weegbrug.<br />

5. Beho<strong>ed</strong>zaam gooit de<br />

kraanmachinist de<br />

trailer vol bouw- en<br />

sloopafval.<br />

6. Het afval wordt<br />

gesorteerd; een groot<br />

deel gaat een twe<strong>ed</strong>e<br />

leven tegemoet.<br />

12


5<br />

Eén flinke hap en onze<br />

lading is verdwenen<br />

over van Ridderkerk naar de Van Brienenoordbrug staat.<br />

Maar hij had toen al meer oog voor de langsrijdende<br />

vrachtwagens dan voor de planten in de kas. ,,Mijn vader zei<br />

daarom: haal jij je vrachtwagenrijbewijs maar. Dat de<strong>ed</strong> ik.<br />

Nooit spijt van gekregen.’’<br />

In 2008 besloot hij, samen met broer Wim, een<br />

transportb<strong>ed</strong>rijf te beginnen. ,,Ik had jarenlange rijervaring<br />

en Wim kon, als het rustig was, in de tuinderij bijspringen.’’<br />

Ze konden eigen handel van de tuinderij naar de veiling<br />

rijden en daarnaast was er zat werk in de regio. De broers<br />

kochten drie vrachtwagens: twee Volvo’s en een Scania.<br />

,,Het waren hoogtijdagen. Voor i<strong>ed</strong>ereen die je sprak, kon je<br />

rijden. Maar toen de eerste auto klaar was, krabbelden ze<br />

allemaal terug. De crisis was begonnen.’’ De eerste jaren<br />

daarna waren moeilijk, maar uiteindelijk groeide het b<strong>ed</strong>rijf<br />

gestaag door tot zes auto’s en begin volgend jaar komt de<br />

zevende. Mark pakt alles aan, van koelvervoer en transport<br />

met de zeilenoplegger tot containers rijden. De laatste paar<br />

jaar zit de groei vooral in het Walking Floor-werk. ,,Daar<br />

hebben we er nu vijf van.’’<br />

6<br />

Papier besparen<br />

Eenmaal in Vlaardingen, gaat de communicatie via de bak.<br />

Op het terrein is het een drukte van belang met shovels,<br />

containerauto’s en kiepers. ‘Als die oranje auto naar buiten<br />

komt, mogen wij naar binnen’, krijgt Mark te horen van de<br />

kraanmachinist. Op diens aanwijzingen rijden we achteruit<br />

de donkere hal binnen. Daar storten we onze vracht.<br />

TRUCKSTAR ★ JULI 2018 13


1<br />

2<br />

3<br />

Verschillende kranen gaan met de berg aan de gang. Een<br />

indrukwekkende installatie filtert op veel verschillende<br />

manieren de herbruikbare delen eruit zoals hout, ijzer,<br />

papier, plastic en andere materialen. Wij rijden naar de<br />

andere kant van de loods om daar de overblijfselen van het<br />

sorteerproces te laden. Dit restant is onbruikbaar en Mark<br />

moet het naar de verbrandingsoven in Moerdijk rijden.<br />

Als we geladen zijn, pakt Mark zijn tablet erbij. ,,Daarop kan<br />

ik zien welke ritten er gepland staan en het programma<br />

houdt meteen ook de administratie bij’’, zegt hij. Als we de<br />

weegbrug oprijden, voert Mark het laadgewicht in. ,,Nu<br />

wordt ook de digitale vrachtbrief aangemaakt. We houden<br />

alles digitaal bij en besparen zo stapels papier.’’<br />

Drie kleuren groen<br />

De transportonderneming is inmiddels een familieb<strong>ed</strong>rijf<br />

geworden. ,,Ook mijn zoons Leon en Mark werken mee.<br />

Leon zit al op de auto, maar Mark moet nog even wachten<br />

voordat hij aan zijn rijbewijs kan beginnen.’’ Hij was wel<br />

degene die bij de oprichting van de firma de huiskleuren<br />

heeft b<strong>ed</strong>acht. ,,Ik wilde graag groene auto’s vanwege de<br />

tuinderij. Mark heeft toen een tekening gemaakt met drie<br />

verschillende kleuren groen. Eigenlijk precies zoals de auto’s<br />

nu zijn. Daarmee zijn we naar Dubbeldam gegaan en die<br />

heeft de auto’s zo gespoten.’’<br />

Het lossen verloopt vlot in Moerdijk en bij terugkomst in<br />

Vlaardingen overlegt Mark met de planning wat er de<br />

volgende dag allemaal weggebracht moet worden. Wij laden<br />

4<br />

‘Ik wilde graag groen<br />

vanwege de tuinderij’<br />

weer een volle vracht voor Amsterdam, maar die is voor<br />

morgen b<strong>ed</strong>oeld. Dan gaan we terug naar Ridderkerk, waar<br />

ook de andere chauffeurs binnendruppelen. Gezamenlijk<br />

wordt er nog wat g<strong>ed</strong>ronken. Het gesprek gaat al gauw<br />

over de nieuwe auto van Wim. Nou ja, nieuw: het is een<br />

Scania 143 Streamline. ,,Hij is helemaal opgeknapt en gaat<br />

gewoon weer aan het werk,’’ vertelt Wim trots. ,,Maar alleen<br />

als het werk in de kas het toelaat!’’<br />

VINCENT BROER<br />

1. Imposante machines<br />

laden de Walking Floorcombinatie.<br />

2. Zo blijven je<br />

handschoenen droog<br />

tijdens het rijden en grijp<br />

je nooit mis.<br />

3. De drie soorten groene<br />

lak herinneren aan de<br />

tuinderij van Verhoeven.<br />

4. Mark zit liever in het<br />

Walking Floor-transport<br />

dan tussen de planten.<br />

14


TRANSPORTWERELD<br />

Verhuisd naar Finland<br />

Na Canada geldt Finland als een van de aantrekkelijkste landen voor<br />

chauffeurs. Verschillende N<strong>ed</strong>erlanders zijn er gaan wonen vanwege de rust<br />

en de ruimte en de relaxte bevolking. Wij spraken vier van hen. Zij willen<br />

niet terug – op één na, die moeite heeft met het stugge karakter van de<br />

Finnen. ,,Je komt er haast niet tussen’’, zegt hij.<br />

TEKST EN BEELD: MICHAEL STOELINGA, KEVIN VAN LOENEN, WILLEMIJN POPPELIERS EN ELSINA NEUTEL<br />

Thim de Jong<br />

‘Hier is het leven<br />

gemakkelijker’<br />

Het was de liefde die Thim de Jong in<br />

Finland de<strong>ed</strong> belanden. Zijn huwelijk met<br />

een Finse vrouw liep weliswaar op de<br />

klippen, maar hij bleef er wonen.<br />

Thim heeft nu een relatie met een uit<br />

Italië afkomstige vriendin. ,,Uit Finland<br />

ga ik niet meer weg’’, zegt hij. Het leven<br />

is hier gemakkelijker.’’ We rijden met<br />

hem mee in zijn Volvo FH om een lading betonelementen<br />

te lossen in Beset Nurmijävi, zo’n<br />

dertig kilometer boven Helsinki. ,,Er zijn hier<br />

minder regels en het is niet zo gecompliceerd en<br />

bureaucratisch allemaal als in N<strong>ed</strong>erland. Dat<br />

geldt ook voor de politie. Als je niet te zwaar<br />

bent, niet te hard rijdt en je ver gunningen in orde<br />

zijn, is alles oké. Een Finse agent zal echt niet op<br />

elke slak zout leggen en bij een controle net<br />

zo lang zoeken tot hij iets gevonden heeft wat<br />

niet klopt.’’<br />

n Thim mist alleen een<br />

patatje oorlog.<br />

Thim is al dertig jaar vrachtwagenchauffeur,<br />

waarvan tien jaar in Finland. Inmiddels is hij in<br />

dienst bij zijn vierde werkgever, Kuljetusliike<br />

Finger roos in Kerava. Het b<strong>ed</strong>rijf vervoert asfalt<br />

en betonelementen. Thim kan go<strong>ed</strong> opschieten<br />

met zijn collega’s, ook al moet je er volgens hem<br />

aan wennen dat de meeste Finnen introverte<br />

mensen zijn. ,,Finnen zijn soms moeilijk te<br />

benaderen. Ook vanwege de taal, die je als<br />

buitenlander nooit helemaal onder knie krijgt.<br />

Maar als je eenmaal een Fin als vriend hebt, dan<br />

is dat ook een vriendschap voor het leven.’’<br />

Erg op zichzelf<br />

Het lossen van de lading gebeurt op een terrein<br />

waar helemaal niemand te zien is. En ook als we<br />

een nieuwe lading oppikken in Kerava, hoeft Thim<br />

alleen een papiertje uit een bakje te vissen.<br />

Verder heeft hij met niemand contact. ,,Daar<br />

moet je wel een beetje tegen kunnen. Finnen zijn<br />

erg op zichzelf. Je merkt dat ook bij het<br />

Juhannus Midzomerfeest, wat een hoogtepunt<br />

n Thim de Jong lost betonelementen:<br />

‘In de winterkou is het lastiger’.<br />

voor veel Finnen is. Maar het is iets heel anders<br />

dan wat N<strong>ed</strong>erlanders zich bij het woord ‘feest’<br />

voorstellen. Heel mensen veel trekken dan de stad<br />

uit om bij hun zomerhuisje een worstje boven het<br />

vuur te houden en met een pilsje in de hand naar<br />

de zon te staren die maar niet ondergaat.’’<br />

De zomer is een prima periode in Finland. De<br />

winter is echt winter, met lange donkere perioden<br />

en veel kou. ,,Het is hier niet de hele winter twintig<br />

graden onder nul, maar wel regelmatig’’, vertelt<br />

Thim. ,,Dan gaat het vastzetten en losmaken van<br />

betonelementen een stuk lastiger door het koude<br />

ijzer en halfbevroren vingers.’’ Daarnaast moet hij<br />

nogal eens lossen op bouwplekken waar sneeuw<br />

en ijs het wegrijden soms onmogelijk maken. ,,Dat<br />

wordt natuurlijk altijd wel weer opgelost. Ze<br />

trommelen een machine op of gaan met extra<br />

zand in de weer. Maar het duurt allemaal wel een<br />

stuk langer.’’<br />

Of Thim heimwee heeft naar N<strong>ed</strong>erland? ,,Totaal<br />

niet,’’ zegt hij. ,,Er is eigenlijk niets wat ik mis. Of<br />

toch wel: een patatje oorlog. Patat kennen ze hier<br />

wel, maar niet in combinatie met ketchup en<br />

mayonaise. Jammer dat ze dat niet lekker vinden.<br />

Voor de rest: prima zo.’’<br />

32


Franciscus de Ruijter<br />

‘Totaal geen<br />

heimwee’<br />

Een baan vinden als chauffeur in Finland<br />

is niet eenvoudig. En als je de taal niet<br />

spreekt, is het vrijwel onmogelijk.<br />

Toch woont en werkt Franciscus de<br />

Ruijter al twaalf jaar als chauffeur in<br />

Finland terwijl hij de taal nog lang niet<br />

machtig is. ,,Ik heb het opgelost door<br />

voor mezelf te beginnen’’, vertelt hij. ,,Dat is in<br />

Finland vrij gemakkelijk. Je kunt het vergelijken<br />

met ZZP-er zijn in N<strong>ed</strong>erland. In Finland mag je<br />

gewoon als zelfstandig chauffeur voor b<strong>ed</strong>rijven<br />

werken, in N<strong>ed</strong>erland niet. Daar moet je als<br />

eigenrijder een transportvergunning hebben.’’<br />

Uit naam van zijn Finse b<strong>ed</strong>rijf Franciscus<br />

Roadservice rijdt hij op dit moment als lijnrijder<br />

voor P.W. de Mooy.<br />

Vertrouwen winnen<br />

Het klikt go<strong>ed</strong> met de Finnen. Op de laad- en<br />

losadressen krijgt Franciscus veel waardering.<br />

,,Zo krijg ik regelmatig een bakje koffie of een<br />

stuk koek. En als je vaker bij dezelfde klant komt,<br />

krijg je soms ook een cadeautje met Kerst of je<br />

n Heerlijk rustig, ook op<br />

de belangrijke route van<br />

Helsinki naar Tampere.<br />

n Franciscus de<br />

Ruijter woont al<br />

twaalf jaar in<br />

Finland.<br />

n Franciscus rijdt<br />

de lijndienst<br />

Holland - Suomi<br />

voor P.W. de Mooy.<br />

verjaardag. Dat komt door de band die langzamer<br />

hand ontstaat en dat is erg leuk.’’ Bij die<br />

band is vertrouwen volgens Franciscus erg<br />

belangrijk. ,,Het vertrouwen van een Fin moet je<br />

nooit beschamen. Natuurlijk is dat bij alle mensen<br />

zo, maar bij een Fin is dat nog een paar graden<br />

sterker.’’<br />

Finnen hebben een sterk nationaal gevoel en<br />

leven dicht bij de natuur. ,,Ze eten graag<br />

producten die rechtstreeks van het land komen<br />

of die ze uit het bos halen, zoals bosbessen of<br />

paddenstoelen. Hun meest favoriete tijdverdrijf is<br />

vissen, jagen en paddenstoelen plukken. Ook zijn<br />

ze gek op de sauna en op ijshockey. En ze kopen<br />

graag spullen die in Finland gemaakt zijn, daar<br />

staat dan een Fins vlaggetje op. Die producten<br />

vertrouwen ze.’’ Verder houden de Finnen van<br />

hun eigen taal, die een heel andere geschi<strong>ed</strong>enis<br />

heeft dan de andere noordse talen. Het lijkt dan<br />

ook totaal niet op het Zwe<strong>ed</strong>s of Noors. De<br />

meeste Finnen beheersen het Engels r<strong>ed</strong>elijk,<br />

maar willen toch het liefst Fins spreken.<br />

Mondjesmaat<br />

Dat is ook een van de belangrijkste r<strong>ed</strong>enen<br />

waarom het voor N<strong>ed</strong>erlanders moeilijk is een<br />

baan te vinden in dit land. ,,Ze weten ook wel dat<br />

N<strong>ed</strong>erlanders go<strong>ed</strong>e chauffeurs zijn, maar<br />

hebben toch liever een Estlander omdat die<br />

dezelfde taal spreekt.’’ Zelf beheerst Franciscus<br />

het Fins maar mondjesmaat; verstaan doet hij<br />

het echter wel. Wanneer Franciscus iemand van<br />

het platteland tegenkomt, probeert hij in i<strong>ed</strong>er<br />

geval in trefwoorden Fins te praten. ,,Maar mijn<br />

vrouw zegt altijd: ‘Je kunt maar beter Engels<br />

praten, want het klinkt zo raar. Net als een Turk<br />

die N<strong>ed</strong>erlands praat’!’’<br />

Zijn vrouw heet Tanja en is half Russisch, half<br />

Fins. Ze hebben twee kinderen. Tanja en<br />

Franciscus hebben een tijdje in N<strong>ed</strong>erland<br />

gewoond, maar besloten twaalf jaar gel<strong>ed</strong>en naar<br />

Finland te verhuizen. Daar wonen ze nu in de<br />

stad Turku en zijn erg tevr<strong>ed</strong>en.<br />

,,Het enige wat ik mis, is bij de snackbar een<br />

broodje kroket kopen. En natuurlijk zijn er andere<br />

N<strong>ed</strong>erlandse spullen die hier niet te krijgen zijn.<br />

Maar die koop ik als ik in N<strong>ed</strong>erland ben. Trek om<br />

daar weer te gaan wonen, heb ik helemaal niet.’’<br />

‘Het vertrouwen van een Fin<br />

moet je nooit beschamen’<br />

TRUCKSTAR ★ JULI 2018<br />

33


INTERNATIONAAL<br />

Vee rijden met drie trailers<br />

– dat kan alleen in<br />

Australië. Het is een hard<br />

en eenzaam beroep maar<br />

voor de kerels die het doen,<br />

is er niets mooiers op de<br />

hele wereld.<br />

Met drie trailers<br />

40


Dit is de route die Paul o’Callaghan<br />

volgde met zijn vee.<br />

V<br />

olgens Wikip<strong>ed</strong>ia wonen er 2.796 mensen in<br />

Cloncurry. Dit plaatsje ligt in het noordwesten<br />

van Queensland, Australië. Op de dag dat ik er<br />

kom, lopen er in de omheinde erven aan de<br />

rand van het plaatsje meer runderen rond dan dat er<br />

mensen wonen. De dieren zijn hier met een hele vloot<br />

blauw en geel gespoten trailercombinaties naartoe<br />

gekomen en mogen een paar dagen op adem komen.<br />

Wie Cloncurry zegt, zegt ‘vee’ en het dorp doet inderdaad<br />

al heel lang dienst als rustplaats voor levend vee. Ze zijn<br />

afkomstig uit Queensland of nog veel verder en gaan naar<br />

het noorden van Australië. Ditmaal moeten er in één keer<br />

3.072 runderen mee, verdeeld over 96 laaddekken.<br />

Zoveel dieren tegelijk verkassen; dat heb ik nog nooit<br />

eerder meegemaakt.<br />

Bij de ‘stockyards’ aan de rand van Cloncurry staan al<br />

acht trucks die klaargemaakt worden voor deze<br />

grootschalige veeverhuizing. De torp<strong>ed</strong>otrucks zijn<br />

eigendom van Road Trains of Australia en hebben<br />

kentekenplaten uit Queensland en het Northern Territory.<br />

Alleen die van mij is in Western Australia geregistreerd.<br />

Behalve dit achttal, staan er nog zeven road trains bij een<br />

‘cattle station’ dat twee uur rijden naar het noorden ligt.<br />

Precies om 05.00 uur verlaten we Cloncurry. De lampjes<br />

aan de zijkanten van onze trailers vormen een lichtende<br />

slang die door de pikdonkere nacht kronkelt. Als we langs<br />

het erf van Curly Cattle Transport komen, zie ik een van<br />

hun T659 Kenworths naderen. De truck is uitgerust met<br />

de nieuwe, geïntegreerde slaapcabine en sluit zich achter<br />

aan bij ons konvooi. Na 60 kilometer grof asfalt slaan we<br />

linksaf, kruisen een kreek en draaien dan rechtsaf naar<br />

het noorden. Hier begint het onverharde deel van de weg.<br />

De combinatie van de allereerste zonnestralen die ons<br />

over de volkomen vlakke horizon bereiken en het effect<br />

van een stevige dosis coffeïne maakt dat i<strong>ed</strong>ereen<br />

klaarwakker is. We verlaten het open land. Dit deel van de<br />

route is enorm stoffig en al het opwaaiende stof blijft<br />

tussen de bomen hangen. De troebele atmosfeer doet<br />

aan een horrorfilm denken. Er hangt zó veel stof in de<br />

lucht, dat ik mijn lichten moet dimmen om niet verblind te<br />

raken. We nemen gas terug en met een slakkengangetje<br />

volgen we de weg: deels om minder stof op te werpen en<br />

deels om de luchtfilter van de motor te sparen.<br />

Go<strong>ed</strong> nieuws<br />

Tegen de tijd dat we de poort van Violet Vale Station<br />

bereiken, is de zon helemaal boven de kim gekomen. Fel<br />

licht beschijnt de outback, zoals de wildernis hier heet.<br />

Het belooft een mooie dag te worden. Gelukkig is het pas<br />

mei, dus met de hitte valt het nog mee en dat is fijn als je<br />

door de outback<br />

TRUCKSTAR ★ JULI 2018<br />

41


COLUMN<br />

JOHN VAN TENT<br />

Drooggekookt en uitgezogen<br />

Wat hier aan vooraf ging? Eigenlijk niet zoveel, behalve dat<br />

mijn tankoplegger een nachtje aan de verwarming heeft<br />

gehangen voordat ik hem aan de schotel hang. Ik heb die<br />

dag nog maar een paar uurtjes te rijden en een blik op de<br />

temperatuurmeter van mijn lading vertelt dat de tankverwarming vanaf<br />

mijn trekker er niet op hoeft. Aan Schwanenhaus (vroeger was dat dé poort<br />

naar de A61) is nog een plaatsje vrij en ik eet lekker bij Ludo nu het nog<br />

kan. Nog los van de go<strong>ed</strong>e service, gezelligheid en het smakelijke eten, is<br />

het natuurlijk een ramp dat deze truckstop met sluiting wordt b<strong>ed</strong>reigd.<br />

De volgende morgen is er een losafspraak in Mannheim. Ik heb nog mooi<br />

tijd voor een driekwartier-sessie in Pfalzfeld. Broodje, bakkie pleur. Ik besluit<br />

toch maar de tankverwarming aan te sluiten; dan ligt het niet aan mij als<br />

het er straks een beetje moeilijk uit komt. Dus schroef ik de twee slangen<br />

die in verbinding staan met mijn koelsysteem aan de oplegger en zet de<br />

afsluiters open. Maar zodra ik de snelweg naar het zuiden weer opdraai,<br />

gaat op het dashboard het lampje branden van het koelvloeistofniveau.<br />

Potjandorie! Op de eerstvolgende parking smijt ik mijn reservevoorraadje<br />

koelvocht in het lelijk lege tankje achter de grille. Blijkbaar is de<br />

temperatuur tijdens het warmhouden op de zaak te hoog geweest,<br />

waardoor de boel g<strong>ed</strong>eeltelijk is drooggekookt.<br />

Weer op weg blijft het lampje knipperen, maar niet zo angstaanjagend als<br />

vijf minuten eerder. Zonder dat er echt rode lampen en luide alarmbellen<br />

klinken, haal ik het losadres. Door omstandigh<strong>ed</strong>en mag ik drie uur wachten<br />

met lossen en intussen koelt de zaak mooi af. De slangen koppel ik alvast<br />

los, zodat ik niet nog meer koelvloeistof kwijtraak. Maar met zo’n laag<br />

niveau is het onverantwoord om naar huis te rijden. Gelukkig is hulp nabij.<br />

Aan de overkant van de straat zit namelijk een handelaar in kranen en<br />

andere bouwmachines. Daar kan ik vast wel een paar liter scoren. Ik wandel<br />

erheen en vraag of er wat te koop is. Ja hoor, zegt een vriendelijke man, ik<br />

bel mijn collega in het magazijn of hij even een kannetje wil pakken. Hoe<br />

gaan we dat afrekenen? vraag ik: cash, pinnen of gewoon wat in een<br />

fooienpot? Maar nee, het moet helemaal officieel en een dame op het<br />

kantoortje gaat aan de gang om een rekening op te stellen.<br />

Intussen komt er een supermooi stalen jerrycannetje met vijf liter<br />

koelhandel tevoorschijn. Ik houd mijn hart vast voor de prijs, maar ik heb<br />

het nu eenmaal nodig. Het factuurtje fabriceren is nog een hele toer. Mijn<br />

naam komt niet op de klantenlijst voor en ik ben bovendien geen Duitser.<br />

Op den duur komt een collega met een oplossing en via een soort van<br />

spookfactuur op naam van een vaste klant maar dan met mijn naam erop,<br />

wordt het dan toch mogelijk om af te<br />

Ruim 80 euro<br />

voor vijf litertjes<br />

koelvocht!<br />

rekenen. De schrik is er niet minder<br />

om: ruim 80 euro voor vijf litertjes<br />

koelvocht! Even snel nadenken: ik kan<br />

niet zonder en ze hebben er bovendien<br />

aardig wat werk aan gehad. Nu kan ik<br />

de zuinige Hollander uithangen, maar beter bijt ik door de zure appel<br />

heen. Alleen heb ik niet zoveel cash op zak, dus pin ik het idioot hoge<br />

b<strong>ed</strong>rag privé. Nou ja, ik ben toch geholpen. Ik gooi het vloeibare goud in<br />

de vrachtwagen en zelfs dan nog knippert op de terugweg het lampje van<br />

het koelwaterniveau af en toe. Ik had het dus écht nodig.<br />

Op de zaak vertel ik het nieuws voorzichtig aan de wagenparkbeheerder.<br />

Die trekt helemaal wit weg. Stotterend en naar adem happend vertelt hij<br />

wat we normaal voor een litertje van die handel betalen. I<strong>ed</strong>er nadeel<br />

heeft zijn voordeel, probeer ik nog. Ik heb nu wel een fantastisch mooi<br />

kannetje om in het vervolg extra koelvloeistof in mee te nemen. Maar een<br />

week later hangen er druppels onder de rvs kist aan mijn chassis. Het<br />

mooie stalen vaatje is lek. Nou, dat had voor dat idioot hoge b<strong>ed</strong>rag best<br />

een beetje kwaliteit mogen zijn, potjandikkie!<br />

TRUCKSTAR ★ JULI 2018<br />

47


Volvo FH 25 Year<br />

Special Edition<br />

Volvo Trucks introduceert de VOLVO FH 25 YEAR SPECIAL EDITION.<br />

Een eerbetoon aan een icoon, onze klanten en de chauffeurs die er in de<br />

afgelopen 25 jaar mee hebben ger<strong>ed</strong>en. Gefeliciteerd!<br />

Ontdek meer over 25 jaar Volvo FH en het jubileummodel op volvotrucks.nl.

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!