InkijkExemplaar 81

newskoolmedia

IN NOMaD’S

LAND

In een vergeten uithoek van Oeganda kun

je sinds kort via een Nederlandse pionier op

bezoek bij de Karamojong, een nomadisch

herdersvolk. Ooit waren de stamleden

geduchte strijders, maar vandaag de dag

hebben reizigers niets te vrezen − er is zelfs

grote kans dat er een welkomstfeestje voor

je wordt gebouwd, tot in het holst van de

nacht. ‘Zo gaat het er hier elke avond wel

aan toe.’

SCHRIJVER & FOTOGRAAF JONATHAN VANDEVOORDE

054


OEGANDA

055


Er wordt van ons

beweerd dat we

staarten hebben,

zoals koeien,

of dat we

gorilla’s zijn

056


OEGANDA

De edonga-dans

In dit Karamojong

dorp wordt gedanst

dat het een lieve lust

is. Op ritmisch geklap

proberen zowel mannen

als vrouwen zo hoog

mogelijk te springen, met

als doel indruk te maken

op het andere geslacht.

Wordt het een date, dan

mag het stelletje eerst

even ‘proefdraaien’ in

een speciaal daartoe

gebouwd hutje in een

stille hoek van het dorp.

Wordt het niets, even

goede vrienden.

Vorige pagina’s

Klaar voor een

close-up

Ik bezocht een dorp

van de Jié-stam in het

uiterste noorden van de

regio Karamoja. Meisjes

brengen littekenpatronen

op hun gezicht aan, een

teken van schoonheid.

Mijn model was er erg

trots op en liet zich maar

al te graag fotograferen.

057


De twee

ingewandenlezers

knijpen naast het

vuur de dunne en

dikke darm van de

geit helemaal uit

en smeren het

gezicht en de

armen van de

VROUW in

dan genoeg – terwijl in de aanpalende kraal een dansfeestje lijkt los te

barsten. Op ritmisch geklap van de kring omstaanders proberen zowel

mannen als vrouwen zo hoog mogelijk te springen, met als doel indruk te

maken op het andere geslacht. Ook Julius, die nog geen vriendin heeft, doet

fanatiek mee aan de edonga-dans. Het dorp heeft nog volop lol als wij met

veel alakara’s – dank je wels – al die blije gezichten bedanken en terug naar

de jeep lopen.

Safaritopper

Kidepo Valley National Park

in het uiterste noordoosten

van Oeganda wordt met

zijn Big Five (minus de

neushoorn) tot de mooiste

wildparken van Afrika

gerekend. Vooral in het

regenseizoen zijn het

landschap én de luchten

spectaculair.

Rechts

Jongetje van de Tepeth-stam

op Mount Moroto.

De Kraalman

Als we een half uurtje rijden verderop bij een bescheiden boerderij aan-

komen, ons logeeradres van vannacht, is het al bijna donker. Kippen overal.

Met de eigenaar en zijn vrouw lopen we met onze kampeerspullen richting de

kraal in de savanne. Koeien met kalfjes en geiten staan rusteloos te staren als

we onder een dichttrekkende hemel onze tenten opzetten. Twee honden

snuffelen rond. Er wordt een vuur gestookt. Terwijl we aan de meegebrachte

stoofpot van rundvlees en bonen zitten, slepen de eigenaar en enkele andere

mannen die erbij gekomen zijn – familie misschien? – een blatende geit onze

kant op.

‘Omdat ze dankbaar zijn dat we er zijn, slachten ze een eenjarige geit voor

ons,’ verklaart Julius. Ik voel de bui al hangen. Zodra het grote mes in het

hart van het beestje gaat, heb ik geen trek meer. Maar hier zijn geen slachthuizen.

Leven en dood spelen zich hier thuis af, onder de hemel. Het is

lichtjes beginnen te regenen. Aan de horizon flitsen weerlichten. Ondertussen

zijn ook enkele oudjes en de echtgenote van onze gastheer van de partij.

066


De buik van het beestje wordt opengesneden en de ingewanden eruit gehaald. Eerst de lever,

die meteen op het vuur gegooid wordt en dan in stukjes met iedereen gedeeld wordt. De geit

zelf wordt met huid en haar in het vuur gegooid. Twee mannen hurken bij de overgebleven

ingewanden om deze te ‘lezen’: hoe ziet de toekomst eruit? Zij weten het, en het was goed.

De miezer verandert in regen. Er gaat een vat sorghumbier rond; iedereen sipt om beurten

van de kruik. De oudsten zitten verzameld op een koeienvel en spreken ons toe. We worden

gevraagd om onszelf voor te stellen, zodat ze ons een Karamojong-naam kunnen geven.

Ik vertel dat ik een gezin heb van één vrouw en twee kinderen en geen koeien en geiten en

verhalen schrijf voor de kost. Daarop krijg ik de naam Lojèj toebedeeld, ‘de Kraalman’.

Het koppel krijgt ook elk een naam. De gastheer houdt een speech waarin hij uitvoerig vertelt

dankbaar te zijn dat we bij hem blijven slapen.

Het bier gaat weer rond en er wordt nu ook gedanst en gezongen. De mannen springen

steeds hoger en wankeler. De twee ingewandenlezers knijpen naast het vuur de dunne en dikke

darm van de geit helemaal uit en smeren het gezicht en de armen van de vrouw van onze gastheer

in met de groene poep. Ze vinden het lekker ruiken, zegt Julius. De hemelsluizen gaan nu

helemaal open. Ik besluit de beschutting van mijn tent op te zoeken. Het feestje gaat buiten

mijn ritssluiting nog uren door. De sonore basstemmen van de zingende oude mannen zoemen

mij in slaap. Een tropisch onweer raast tot in de vroege uurtjes.

Als de zon weer opkomt staat mijn half omgewaaide tent in een bruine modderpoel.

Rondom liggen mijn naamgevers op een geitenvel in het slijk onder een dekentje. Een voor een

worden ze wakker. Eén oude, verschrompelde man pakt mijn hand vast en prevelt mij

met een glinstering in de ogen iets toe. Julius: ‘Hij zegt dat hij zó gelukkig is dat de regen is

teruggekeerd.

067


STATUS

UPDATE

DE LEEUW

Sub-Sahara Afrika en een minipopulatie in West-India

De leeuw is de enige katachtige die in sociale groepen leeft. Hij ligt

het grootste deel van de dag te luieren. Bij het weerzien van dieren

uit zijn groep volgt een ritueel van wrijven, likken en spinnen. Maar

liefst tachtig procent van het voedsel wordt gevangen door vrouwtjes,

terwijl het mannetje als eerste mag aanschuiven.

Officiële status Kwetsbaar Aantal 20.000 (dit lijkt veel, maar hun aantallen nemen schrikbarend snel af)

Beste spotkans In Masai Mara National Reserve tref je de grootste populatie leeuwen van Kenia aan.

Als de wildebeestmigratie de Masai Mara heeft bereikt en er honderdduizenden zebra’s en gazellen in het

park aanwezig zijn (juli en augustus), is de kans om leeuwen te zien het grootst. De groepen rond de Musiara

Swamp en Rhino Ridge laten zich het gemakkelijkst spotten, maasaimara.com. Ook het Zuid-Afrikaanse Sabi

Sands Reserve, aan de zuidkant van Kruger, is een goede plek. Omdat je hier ook buiten de paden met jeeps

mag rijden, zie je vrijwel gegarandeerd leeuwen, sabi.krugerpark.co.za

Grootste bedreigingen

>> De belangrijkste bedreiging is afname van zijn leefgebied. De leeuw wordt in de meeste landen alleen

getolereerd in natuurparken. In landen waar hij wél buiten de parken leeft, krijgt hij te maken met mensen.

Van alle grote katten krijgt de leeuw nu het meest te verduren. Ter indicatie: er zijn minder leeuwen over dan

neushoorns.

>> De leeuw leeft in groepsverband, waardoor de schade voor boeren vaak groter is. Een groep leeuwen schrik

je, in tegenstelling tot een cheeta van 45 kilo, niet af met een waakhond. Een boer heeft hierdoor eerder de

neiging om leeuwen dood te schieten of te vergiftigen.

>> Zijn lichaamsonderdelen zijn gewild voor de verwerking in traditionele Chinese geneesmiddelen.

028


WILDLIFE WEG VAN DE MASSA

029


Zwemmen met

WALVISHAAIEN

Hier ziet iedereen ze Voor de kust van het plaatsje Tofo in Mozambique is

een ontmoeting met een walvishaai het hele jaar door relatief eenvoudig te

regelen. Zolang je maar kunt snorkelen. De dieren zwemmen gemiddeld

slechts vijf kilometer per uur, waardoor je ze soms een heel eind bijhoudt.

Je boekt al een ‘Ocean Safari’ vanaf € 45, tofoscuba.com

Hier zie jij ze De afgebeelde walvishaaien werden gefotografeerd in Teluk

Cenderawasih Nationaal Park, een zeepark in de West-Papoease

Geelvinkbaai (ook wel: Cenderawasihbaai). In dit afgelegen gebied

in Indonesië kun je het hele jaar door met ze zwemmen.

E-mail cenderawasihnationalpark@gmail.com of informeer naar de

mogelijkheden via papuaparadise.com

Hier kan het óók Ook voor de kust van het Oost-Afrikaanse Djibouti komt

elk jaar tussen november en januari een grote groep walvishaaien samen

om te paren. Ga er op duikexpeditie aan boord van een live-aboard, een

boot waar je op overnacht, divebooker.com. De meer gebaande plekken zijn

Ningaloo Marine Park in Australië (maart t/m mei), Donsol in de Filipijnen

(maart t/m juni) en de Zee van Cortés bij Mexico (juli en augustus).

Marco Zaffignani, 2019 Sony World Photography Awards

040


WILDLIFE WEG VAN DE MASSA

041


Badderen in de

OPENLUCHT

Wij hebben de ultieme vorm van slow travel gevonden:

wildlife spotten vanuit je badkuip.

020


VOORPRET

Badderen bij een drinkpoel

Kraan open, badschuim erin, positie innemen, champagneglas vullen en

once in a

lifetime

genieten van de wildlifeshow. Vanuit je eigen, gietijzeren badkuip op klauwpootjes

heb jij (samen met je lief) perfect zicht op een van de drukste waterpoelen

van het Zuid-Afrikaanse wildreservaat Madikwe. Het is er een komen en

gaan van olifanten, giraffen en andere dieren. Deze badkamer is van jou als je de

Honeymoon Suite van Madikwe Hills-lodge boekt. Je suite is verder uitgerust

met privézwembad, buitendouche en vuurkorven, vanaf € 764 per persoon per

nacht (incl. maaltijden, drankjes, game drives en transfers), madikwehills.com

021


paniek!

IN DE pyreneeën

082


43° 01’ Noord, 00° 19’ 1 oost

Mannen kunnen het zich wellicht

moeilijk voorstellen, maar

reizen in je eentje als vrouw is

gewoon anders — ergens in je

onderbewustzijn is er altijd de

angst dat er een man opdoemt

die je iets aan wil doen. Noem

het maar het engemannensyndroom.

Op een reis door de

Baronnies des Pyrénées, een

schitterende verborgen vallei

in het zuiden van Frankrijk,

ging ik er de strijd mee aan.

Met onverwachte gevolgen.

SCHRIJVER EN FOTOGRAAF LOUISE TEN HAVE

083


Ik ben blij dat ik je heb meegenomen, dagboekje. Je bent nog leeg, eigenlijk precies zoals ik me

nu voel. Een prettige leegte, waar vanuit alles mag ontstaan. Hoe mooi is het om vanuit deze

leegte alles wat ontstaat in jou op te mogen schrijven. Op blauwe lijntjes, die tot achterin gevuld

mogen worden.

Ik ben aan een nieuw avontuur begonnen, hier in Zuid-Frankrijk. Een paar weken terug, toen

ik nog in Nederland was, ontmoette ik Nicole. We hadden een klik. Ze vertelde me dat ze met

haar man Cos naar Zuid-Frankrijk zou emigreren om daar een kasteel te exploiteren, en

nodigde me uit om haar op te komen zoeken. Ik zegde toe en boekte even later een vlucht naar

Toulouse. Op het laatste moment greep ik jou mee, dagboek, omdat mijn man Matthijs niet mee

kon komen.

Vanuit Toulouse reed ik met mijn huurauto naar het zuiden, en mijn enthousiasme groeide

naarmate ik dichter bij mijn bestemming kwam. De Baronnies des Pyrénées, de vallei waar

Nicole naartoe is verhuisd, is overduidelijk geen toeristisch gebied. Kleine slingerweggetjes

voerden me door een berglandschap dat lieflijk en ruig tegelijk oogt – één grote belofte.

Uiteindelijk kwam ik in Laborde aan, een piepklein dorpje op 440 meter hoogte, aan de voet

van de Pyreneeën. Vanuit het landweggetje kon ik het landgoed van Nicole al zien, met in het

midden een tuin en inderdaad een minikasteeltje, of eerder een fors uitgevallen landhuis waarvan

de muren bedekt waren met klimop.

Toen ik Nicole beloofde langs te komen, had ik geen enkel idee wat ik moest verwachten.

Ze had gesproken over een kasteeltje dat een lokale baron eind negentiende eeuw voor zijn

maîtresse had laten bouwen. Maar ik had geen idee dat het zo dicht tegen Spanje aan zou

liggen of dat het überhaupt bewoonbaar was. Ik wist alleen dat ik er meteen zin in had. Zin in

een gezellige tijd met Nicole en zin in Frankrijk, waar ik al jaren niet was geweest. Maar het is

wel heel anders zonder Matthijs. Reizen in je eentje en vooral reizen in je eentje als vrouw is

gewoon anders. Maar dagboek, ik geloof niet in toeval. Blijkbaar moet ik hier dus zonder

Matthijs zijn. Zoals een druppel die zich in een grote plas water als een kring uitspreidt, zo ga

ik de omgeving verkennen. Ik wil vooral mijn intuïtie naar boven laten borrelen en daarnaar

handelen.

Het weerzien met Nicole voelde als een hereniging met mijn lang verloren tweelingzus.

Ik maakte kennis met haar creatieve man Cos en vriendin en ruiter Theresa. Zij nam een kleine

dierentuin met zich mee, die naast paarden uit honden, zwanen, kippen, katten en een alleraardigst

varkentje genaamd Fifi bestaat. Ik weet nu al dat ik mezelf uren zou kunnen vermaken

in de tuin van het kasteeltje, dat van Nicole en Cos de naam Le Petit Château heeft gekregen.

Heerlijk, deze eenvoud. Precies waar ik zin in heb, alhoewel ik ook niet vies ben van een beetje

actie. We gaan het merken.

In de tuin liet ik mijn benen in het ijskoude water van een vijver zakken, met uitzicht op de

hoge bergen van de Pyreneeën in de verte. Ik bedacht me dat wij mensen als deze vijver zijn.

Het pure water uit de bergen komt de vijver in en stroomt er aan de andere kant uit. Het is een

natuurlijke flow. Gedachten en gevoelens horen net zoals dat water door ons lichaam te stromen.

Erin en er weer uit. Maar wij mensen blinken uit in het vasthouden van gedachten en gevoelens.

In de hoeken van onze geest zijn daardoor draaikolken ontstaan die steeds troebeler en groter

worden. Ik heb al heel wat draaikolken de afgelopen tien jaar uit de hoeken van mijn geest

verdreven en weer op de stroom laten aansluiten, maar ik heb het gevoel dat er de komende

dagen weer een paar naar de oppervlakte komen.

Schaapjes

binnenhalen

Schaapherder Remy stuurt

zijn hond eropuit om

een twintigtal schapen

en geiten te halen.

Springend en glijdend over

waterstroompjes beginnen

we aan onze wandeltocht.

Dag 2: het engemannensyndroom ontluikt

Vanochtend ben ik heel even online gegaan op zoek naar bijzonderheden over de Baronnies des

Pyrénées, en dat maakte me duidelijk dat dit gebied amper op de kaart staat. Ik las dat ik hier

gieren en vliegende herten − een grote keversoort − zou kunnen spotten en dat er een kleine

kans is om een desman te zien, een molachtig zoogdier dat in het water leeft. Verder liggen in het

gebied veel grotten. Tot de indrukwekkendste behoort die van Esparros, waarvan de wanden

bedekt zijn met schitterende kristallen, en die van (voor het publiek gesloten) Labastide, waar

vijftienduizend jaar oude rotstekeningen van paarden zijn gevonden.

In de ochtend maakte ik een wandeling over kleine slingerwegen, direct vanuit Le Petit

Château. Boeren waren op hun akkers aan het hooien en ik had een aantal grappige

088


BARONNIES DES PYRÉNÉES – FRANKRIJK

089


VOORPRET

Columbus Travel

essentials

HEBBEDINGETJES VOOR DE GADGETGEZINDE WERELDREIZIGER

BEEST VAN

EEN BACKPACK

De Beast28-backpack van Matador is de eerste in zijn soort: een

volwaardige, ultralichte (0,5 kg) nylon backpack (28 l) voor het betere

avonturierwerk, die tevens kan worden opgerold en weggestoken

in een klein opbergtasje. Dat maakt ’m de perfecte tussenoplossing

voor reizigers die tijdens hun trip één of meerdere dagen de natuur

in willen, maar ook gewoon ruim- en/of handbagage bij zich hebben.

Ook handig: je kunt er een waterzak met drinkslang aan hangen,

vanaf € 90, cameranu.nl, matadorup.com

MOBIEL

FOTOGRAFEREN

kun je leren

Écht een foto maken in plaats van een snel

kiekje? Probeer dan de camera-app Halide.

Volgens kenners schiet je er beelden van

Hasselblad-kwaliteit mee. Handige features

zijn o.a. het live histogram (lijntjes in je

scherm), handmatige scherpstelling en de

optie om in RAW te schieten. Alleen voor

iPhone, vanaf € 6,99 in de Appstore.

Ten(t) for effort

Gaat er in je leven echt een moment komen waarop je

denkt, een drijvende tent, dát is wat ik altijd al heb

gewild! Waarschijnlijk niet. Maar inspirerend en baanbrekend

is de Tentsile Universe Family Tent wel — hij

sleepte al een paar prijzen in de wacht. Geschikt voor

vier personen met een dikke portemonnee, vanaf

€ 1999, tentsile.co.uk

Gadgettheek

groene

keuze

De Rent & Return service van Schiphol Airport geeft jou

als reiziger binnenkort de mogelijkheid om vóór je vlucht

nog even snel een leuke gadget te huren. Noem het een

gadgettheek. Ga jij voor een drone, GoPro of audioset?

Of toch liever een fotocamera? Houd schiphol.nl/nl/

op-schiphol/diensten in de gaten voor updates.

voor elke

tent of

hangmat

die wordt

verkocht

plant Tentsile

samen met

we-forest

20 bomen

014


HONGKONG

UIT DE HOOGTE

102


In de dichtstbevolkte stad ter wereld kun je wat ons betreft het

dak op — voor de mooiste uitzichten, uiteraard, maar ook voor

frisse lucht, een stukje ontspanning, een beetje bezinning én

de lekkerste hapjes en drankjes.

SCHRIJVER MARK MACKINTOSH FOTOGRAAF TIM BILMAN

103


ZENNEN

UIT DE HOOGTE

In de houding

De Spaanse yogadocente

Steffi organiseert elke week

yogasessies op grote hoogte

in de wijk Mid-Levels.

Tai-chimeester Raymond

(boven afgebeeld) biedt

via Airbnb tussen de

wolkenkrabbers van Central

een beginnersworkshop

in de Chinese bewegingskunst

aan, die wordt

beoefend voor zijn

gezondheidsbevorderende

eigenschappen.

Vorige pagina’s

Ons favoriete

dakterras

Bij de rooftopbar Piqniq

kun je in de avond lekker

ongedwongen borrelen

en overdag goed lunchen.

Kussentje erbij, zonnetje in

het gezicht, klaar!

ER IS GEEN BETERE PLEK OM TOT RUST TE

KOMEN DAN EEN YOGAMATJE OP HET DAK

VAN EEN WOLKENKRABBER

Voor de bijzonderste yogaklas van Hongkong neem je de lift in Queens

Garden, een luxe wooncomplex in de al even luxe buurt Mid-Levels, waar

de appartementen voor miljoenen dollars van de hand gaan. Op de 23ste

verdieping word je verwelkomd door Estefania ‘Steffi’ Lopez Gonzalez,

een vrolijke Spaanse, die je naar een terras leidt waar geheid je mond van

openvalt. Voor je strekt zich het hart van de stad uit, met zicht over het water

van Victoria Harbour en iconische wolkenkrabbers als de Bank of China

Tower en het International Commerce Centre. Met zo’n skyline heb je al je

concentratievermogen nodig om de aandacht te houden op yogahoudingen

als de neerwaartse hond en de adelaar, maar je moeite wordt beloond. Steffi:

‘In de snelkoker van Hongkong is het van belang dat je je rustmomenten pakt.

Even kalmeren, even wat aandacht voor je innerlijk. Ik wil je met een extra

dosis energie weer terug de stad in sturen.’ Sessies van een uurtje kosten

200 Hongkong dollar (circa € 25) en vinden dinsdag- tot en met vrijdagochtend

plaats. Beginners zijn van harte welkom. Neem contact op

via steffi@yourlifeyourplayground.com of tel. +85255086336.

Op een verhoogd platform aan de zuidoever van Victoria Harbour, tussen de

wolkenkrabbers van de buurt Central, heeft local Raymond hetzelfde doel als

Steffi: bezoekers aan de stad een meditatiemomentje meegeven. Niet door

yoga, maar met een workshop over de eeuwenoude Chinese bewegingskunst

taichi. ‘De wortels van taichi liggen in de vechtkunst,’ legt Raymond uit. ‘Bijna

alle bewegingen kunnen in een gevecht toegepast worden. Maar diezelfde

gracieuze bewegingen kun je ook heel langzaam en vooral zeer ontspannen

uitvoeren, met veel aandacht voor je ademhaling. Dat helpt tegen stress en

verbetert je lichaamshouding, wat weer goed is tegen rug- en nekklachten.

Forceer niets, beweeg bewust en volg je eigen ritme.’

Een workshop kost € 39 en duurt een uurtje, airbnb.com/experiences/165044

104


HONGKONG

105


Voorbij de drukte van Instagram-hotspot Göreme ligt een verrassend

onontdekt Cappadocië dat net zo sterk tot de verbeelding spreekt,

met fantastische rotskerken, ondergrondse steden en terug-in-detijd-dorpjes.

Weg van de massa, helemaal voor jou alleen.

SCHRIJVER JAN FRANKE FOTOGRAAF MARIJE VAN DE VLEKKERT

118


Zet je tentje lekker neer en geniet van een spectaculaire

zonsondergang in dit bijzondere landschap

ONDERDUIKEN

in turkije

119


naast het zwembad. Ozman is een hartelijke,

besnorde man die graag over zijn geboorte-

streek vertelt onder het genot van een glas

zelfgestookte raki, de befaamde Turkse anijsdrank

die wordt aangelengd met water en ijs. Na een

carrière als televisiejournalist in de hoofdstad

Ankara keerde hij terug om hier duurzaam,

kleinschalig toerisme te ontwikkelen. Het tegen-

overgestelde van de massapraktijken in Göreme

dus. Ozman wijst op een antieke houten gevel die

voor de grote boomhut in het midden van de tuin

staat opgesteld. ‘Dat is handwerk uit Avanos.

Er worden hier nog meubels in Ottomaanse stijl

gemaakt. Die staan in onze kamers.’

bewoners zich bij gevaar terug in geheime onder-

Als we ’s middags door de kruidentuin lopen

grondse steden. Keer op keer kregen met name

oogt de grote, zware boer plots heel vlug en

de christenen uit het gebied te maken met

behendig − een zoon van het land. ‘Munt, peter-

invasies, plundertochten en vervolging door

selie, koriander en tijm. Wat je hier in de grond

buitenlandse legers. Ondergrondse stelsels boden

stopt groeit en bloeit. Dit is het boerenland, het

bescherming tegen geweld en religieuze beïnvloe-

hart van de Turkse natie,’ zegt hij trots. Op een

ding. Het duurde eeuwen voordat de regio

zeildoek liggen rode pepertjes te drogen. Sadiq,

bekeerd werd tot de islam, en de christelijke

de uit Afghanistan afkomstige kok op de farm

tradities van Cappadocië zie je nog vooral terug

stay, propt grote trossen druiven in een jutezak

in de vele rotskerken en muurschilderingen.

en begint er met kaplaarzen op te dansen tot het

Een groepje boeren kijkt verbaasd maar

sap eruit gutst. Het restaurant van de boerderij −

vriendelijk als we voor een korte wandeling

met verscholen zitplaatsen in de boomhut − trekt

afdalen door de vallei van Ortahisar. Er zijn geen

gasten uit de wijde omgeving. Drie keer per dag

borden of wandelpaden, hier komen alleen dieren

verschijnen er wel twintig schaaltjes op tafel.

met hun herders. In de rotswanden zijn oude

Schapenkaas met zwarte sesam, gegrilde

Arabische inscripties zichtbaar, stille getuigen uit

courgette en aubergine, salades, vers brood en

de tijd dat koningen en sultans uit het heden-

menemen, een eiergerecht met tomaten, pepers en

daagse Syrië en Irak hier de scepter zwaaiden.

koriander, opgediend in gloeiend hete keramiek.

Op onze wandeling omarmen we de ongerept-

Ondergronds verzetje

Uit Avanos rijden we verder, langs velden

heid en de stilte van de vallei. De omgeving doet

Zuid-Europees aan, maar is toch heel anders,

ruiger. Het is prachtig lopen door de ziel van het

vol pompoenen en gigantische watermeloenen.

oude Turkije.

Hele boerengezinnen tuffen langs op de tractor.

Hoe langer we door Cappadocië trekken, hoe

In oogsttijd komt familie uit de grote steden terug

vaker we – letterlijk – ondergronds verdwijnen.

om te helpen. Het leven is hier nog eenvoudig,

maar toch zien we overal de modernisering van

Turkije terug; goed onderhouden wegen, wifi,

schoon drinkwater en elektriciteit. Een ziekenhuis

is nooit ver weg.

Verder naar het zuiden willen we grotten

verkennen. In Cappadocië zijn er honderden,

met elkaar verbonden via verborgen gangen en

trappen. Al sinds de Romeinse tijd trekken de

Even lachen!

De oude moeder van de

eigenaresse van pension

Emek in Soğanlı lacht ons

vrolijk toe. Ze zit geen

moment stil en maakt de hele

dag popjes in traditionele

kleding die ze aan toeristen

verkoopt in het dorp.

Een hoogtepunt is de omgeving van Derinkuya,

waar de grootste ondergrondse stad van Turkije

ligt. ‘Onze bejaarden zijn nog onder de grond

geboren,’ zegt gids Mohammed. Hij leidt ons

rond door het enorme stelsel. ‘We gaan acht

verdiepingen naar beneden, dertig meter diep.

Tijdens oorlogen verbleven hier wel tienduizend

mensen onder de grond.’ In hoog tempo dalen

we af door een donker, glibberig gangenstelsel.


126


CAPPADOCIË - TURKIJE

127

More magazines by this user
Similar magazines