Views
6 months ago

2018-02 FebGrk

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ,

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ, 2018 7 μου, πόσο επιθυμώ το θέλημά σου, που στην περιοχή του ουρανού που είναι ο θρόνος σου, πραγματοποιείται ανεμπόδιστα και κυριαρχεί α- πόλυτα, πόσο θα ήθελα και το ζητώ από Σένα, να έλθει και να κυριαρχήσει και στη γη μας, που λόγω των ανθρώπινων θελήσεων που κάθε μέρα συγκρούονται, δημιουργείται μια τόσο θλιβερή και οδυνηρή κατάσταση*. Ο πιστός, που προσεύχεται με αυτήν την προσευχή, ή με το πνεύμα αυτής της προσευχής, αναγνωρίζει και ομολογεί, πως αν κάτι είναι αναγκαίο για τον κόσμο μας, αν κάτι λείπει από τη ζωή μας, αν κάτι πρέπει να ζητήσουμε από τον Θεό σαν το πιο μεγάλο αγαθό, δεν είναι τίποτα άλλο αυτό από την κυριαρχία του θείου θελήματος πρώτα στη δική μας ζωή και ύστερα στη ζωή των άλλων ανθρώπων. Μέσα στη δική μας ζωή, των όσων ο- μολογούν πως γνώρισαν τον Θεό και την αγάπη Του, θα πρέπει οι άλλοι άνθρωποι να δουν το θέλημα του Θεού, σαν πηγή χαρά και ευτυχίας. Αλλά αυτό όμως γίνεται μόνον όταν με απλότητα και πίστη παραδιδόμαστε στο Θεό και ζούμε μια καθαρή ζωή απαλλαγμένη από το δικό μας αμαρτωλό και αποτυχημένο θέλημα. Τότε μπορεί και άλλοι από τους γύρω μας να ζηλέψουν και να ζητήσουν να γνωρίσουν τη λύτρωση του Χριστού και το θησαυρό του θείου θελήματός Του. Η διάλεξή σας μου άρεσε πολύ. Δεν μπορώ βέβαια να σας πω ότι είμαι από τους δικούς σας, είμαι όμως Χριστιανός. Ελπίζω να επιτύχω να κάμω ότι και σεις. Μόνον, μια σοβαρή δυσκολία διανοητικής φύσεως, με εμποδίζει να πιστέψω εντελώς. Σας παρακαλώ να με βοηθήσετε. Ο ιεροκήρυκας κοίταξε με προσοχή τον νεαρό που του

8 ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ έκαμε αυτή την εμπιστευτική ανακοίνωση. --Θυμάστε όταν προ πέντε ετών είχα περάσει από δω; Του είπε. Την εποχή ακριβώς εκείνη τελειώνατε τις σπουδές σας. -- Πραγματικά, δεν ξέχασα ούτε το μέρος της Βίβλου για το ο- ποίο μας μιλήσατε τότε. --Θυμάστε ότι στο τέλος της ομιλίας μου ήλθατε να με δείτε ακριβώς ό- πως και σήμερα; Θυμάστε, τι ακριβώς μου είπατε; --Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Ήθελα να διαφωτιστώ σε ένα σημείο. Ποιο όμως ακριβώς, δεν το θυμάμαι πια. --Ήρθατε λοιπόν σε μένα για να μου πείτε: Επιθυμώ πολύ να πιστέψω, αλλά μόνον μια σοβαρή διανοητική δυσκολία με εμποδίζει. Επί πέντε χρόνια δίνετε άσυλο μέσα στο πνεύμα σας σ’ αυτή την δυσκολία, που είναι ο μεγάλος σας ε- χθρός. Την διατηρείτε με προσοχή και μάλιστα με υπερηφάνεια, αντί να την διώξετε σαν έναν επικίνδυνο εχθρό, όπως είναι. Είναι μεγάλη πλάνη το να σκέπτεσθαι ότι μια συζήτηση, ότι κάποια επιχειρήματα, θα μπορούσαν να εξαλείψουν αυτήν την δυσκολία όσο μικρή και αν είναι. Οι ρίζες της απιστίας δεν βρίσκονται στο λογικό, αλλά στην καρδιά. Εάν συνεχίσετε έτσι φίλε μου, θα δείτε, ότι σε πέντε χρόνια θα βρίσκεσθε στο ίδιο ακριβώς σημείο. Ύστερα από τριάντα οκτώ χρόνια, θα βρίσκεσθε στο ίδιο σημείο, και εάν δεν υποχρεώστε τον εαυτό σας να βαδίσει και να ενεργήσει, θα πάθετε πραγματική αγκύλωση, από ηθικής απόψεως. --Τριάντα οκτώ χρόνια; Και γιατί τριάντα οκτώ χρόνια; --Επειδή η περίπτωσή σας με κάνει να σκεφθώ τον ανάπηρο που επί τριάντα οκτώ χρόνια ή- ταν ξαπλωμένος στην δεξαμενή της Βηθεσδά. «Δεν έχω κανέναν» έλεγε να με βοηθήσει λιγάκι την κατάλληλη στιγμή, ώστε να κατορθώσω να ξεφύγω από την θλιβερή αυτή κατάσταση. Πράγματι, από ανθρώπινης πλευράς ήταν καταδικασμένος να μείνει ανάπηρος εφ’ όρου ζωής. Έως ότου τον συ-