Views
10 months ago

Vostraŭ I

апавяданне

апавяданне «Мурашы» Аліны Длатоўскай візуал Валянціны Фашчанка Мільёны дробных лапак у няспынным руху краналі цела. Ад мезенцаў на руках праз запясці, локці, плечы – да шыі, да твару. Ад грудзей праз жывот, сцёгны, калені – да мезенцаў на нагах. Чорныя мурашы былі паўсюль. Яны сноўдалі па ім, нібы ён... Не, не пакрыты цукровым сіропам, не ляжыць спінай на мурашніку. Нібы ён сам – мурашнік. Мурашы вылазілі з-пад скуры, пакідаючы на целе невялікія купкі. Такія, як з’яўляюцца на глебе па вясне. Ён бескантрольна пляскаў па сабе далонямі, круціўся, але іх не рабілася менш. Яны лезлі ў вушы, у нос, у вочы, блыталіся ў валасах. Яны казыталіся недзе ўнутры. У жываце, у горле, у скронях. У сэрцы варушылася нешта вялікае. Ён адчуваў, як яно перабірае вуглаватымі лапкамі, пстрыкае празрыстымі жорсткімі крылцамі ды адкладвае, адкладвае, адкладвае яйкі. Мурашыная матка. *** Зміцер закрычаў, падхапіўся, упіваючыся пазногцямі ў грудзі, спрабуючы выцягнуць, вырваць з сэрца агідную пачварыну. За вакном шарэў світанак. На фоне чорнага галля дрэваў за падваконнем вымалёўваўся кранальны пухнаты сілуэт, што свідраваў мужчыну пільнымі жоўтымі вачыма. Зміцер знайшоў чорны камячок два тыдні таму, сярод лістападаўскай слоты. Ён жыў адзін ужо амаль дзесяць год – як памерла маці – і адзінота пачала паціху зводзіць яго з глузду. Забраў кацяня дадому, хоць і жывёл не асабліва любіў, і клапаціцца прызвычаіўся толькі пра сябе. Прайсці паўз няшчасную істотку ён не змог. Зміцер правёў рукой па твары, зірнуў на яе – раптам на ёй апынуцца агідныя мурашы. Далонь была чыстай. Мужчына выдыхнуў і ўзняўся. Папрамаваў на кухню. Кот скіраваўся за ім. Бяляш – ну не называць жа яго Чарныш – круціў пысай ад усіх крамных кармоў, якіх бы яны ні былі якасці ды кошту. Малако, сасіскі, вараная рыбка, курыныя катлеткі – усё гэта яму не падыходзіла. Ён еў толькі сырую ялавічыну, прамарожаную ў лядоўні па парадзе ветырынара. У галаве ўсё яшчэ нешта шаргатала ды шкрэблася, па спіне бегалі дрыжыкі. Але ён ведаў рэцэпт ідэальнай раніцы – чорная кава ў кубку ды чорны кот на каленях. І можна забыцца на ўсе начныя жахі. Бяляш вуркатаў, нібы маленькі трактар, і ад гэтага рабілася вельмі спакойна ды цёпла. *** Сем гадзін да канца працоўнага дня. Тэлефонныя званкі здаюцца агідным камарыным піскам. Яны гудуць, гудуць недзе над вухам. Толькі сядзь – далонь у момант цябе размажа. Не сядаюць. Ён проста дрэнна спаў. Так бывае. Пяць гадзін да канца працоўнага дня. Гутарка калег зліваецца ў мушынае гудзенне, якое толькі раз-пораз перарываецца зваротамі да яго. - Зміцер, ты аформіў дамавіну? – сурова пытаецца ў яго менеджарка, падобная да вялікай стрыбаўкі ў сваіх круглых акулярах ды напаўпразрыстым шаліку. - Ш-што? - Дамову, кажу, аформіў? Пасля надта рэалістычнага сну цяжка ўспрымаць рэальнасць. Нічога, пройдзе. Тры гадзіны да канца працоўнага дня. Літары на экране кампутара разбягаюцца, нібы чорныя бліскучыя жучкі. І зноў збіраюцца. Замест “кампутар” – “пакуты”, замест “кліент” – “тлен”, замест “пагадненне” – “пахаванне”. Сёння трэба легчы раней, а не глядзець да трох ночы нейкія дурныя відэа на ютубе. Гадзіна да канца працоўнага дня. Кроплі дажджу павольнымі слімакамі спаўзаюць па шкле, пакідаючы агідныя вільготныя сляды. Адкрытыя парасоны з трынаццатага паверха падобныя да каляровых баговак. Літары выбягаюць з манітора на клавіятуру, на стол, да пальцаў, лезуць чорнымі мурашамі пад рукавы кашулі. Дадому. Тэрмінова дадому.

*** Наступная станцыя… Не ўзнімаць вочы. Не ўзнімаць. Спартыўная. Мурашы сноўдалі па ўсіх, хто быў у вагоне. Па светлых тварыках шумных дзяўчат-падлеткаў, што абмяркоўвалі апошнюю серыю нейкага серыяла. Па маршчыністых руках старэнькай, якая зморана прыплюшчыла вочы. Па сівых вусах рабочага, які задумліва вывучаў газету. Па капелюшах ды шапках, па красоўках ды ботах, па куртках ды футрах, па сумках, заплечніках, каўнерах, шыях, тварах, скронях, насах, вейках, ілбах. Кунцаўшчына. Насупраць сядзеў юнак ды глядзеў проста яму ў вочы. Не міргаючы. Ён нічым не адрозніваўся ад натоўпу. Светлыя валасы набок – цяпер так модна – чорная куртка, завужаныя падкасаныя джынсы, чорныя красоўкі нейкай папулярнай маркі, чорны заплечнік, навушнікі. Але па ім мурашы не поўзалі. Зміцер намагаўся адырваць ад хлапца вочы, але позірк сам вяртаўся да яго. Каменная Горка. Ён шыбаваў да выхаду з метро, не азіраючыся. Да дому заставаўся ўсяго квартал. Там не стане лепш – гэта ўжо відавочна, але ён хаця б не будзе небяспечны для іншых. Вып’е супакаяльнае і пасне. А заўтра ўсё прыйдзе да нормы, усё стане, як раней. Вялізная жоўтая крама будаўнічых матэр’ялаў, нібы забытае на стале масла. Шэрагі бабулек, якія нападаюць на кожнага, хто пройдзе праз калідор іх тавараў і нічога не набудзе. Роўныя вафельныя прамакутнікі шэрых дамоў. Хутчэй. І не глядзець нікому ў твар. У сэрцы зноў заварушылася, распраўляючы крылы, мурашыная матка. Казытала ў лёгкіх, пяршыла ў горле, мігцела, пульсавала перад вачамі. Хацелася распрануцца, легчы на асфальт ды катацца па ім, катацца, катацца, пакуль усе чорныя пачварыны не пакінуць ягонае цела. Нічога не атрымаецца. Яна – унутры. Адкладае яйкі, нараджае і нараджае новых мурашоў. *** Ён адчуў, што яго зараз званітуе. Спыніўся, хоць да пад’езду заставалася некалькі крокаў. Паспрабаваў набраць у грудзі паветра, закашляўся, схіліўся над сметніцай. Яго раптам схапілі за плячо, прымусілі выпрастацца. Юнак з метро жорстка выцяў яго кудысці ў сонечнае спляценне і зноў выпрастаў. - Набірай паветра. Лёгка сказаць. Зміцер таргануўся ад юнака, але той мацней сціснуў руку на яго плячы. Хто ён? Што яму трэба? Да гопніка не падобны, да злачынцы таксама… Ён зноў працінаў Зміцера позіркам. Зялёныя, надзіва яркія ў вечаровым штучным асвятленні, вочы. Юнак выцяў мужчыну яшчэ раз, але не даў сагнуцца, прыціснуў да сябе і горача зашаптаў нешта на вуха. У пявучых спалучэннях словаў пазнаваліся знаёмыя, родныя, але Зміцер ніяк не мог уцяміць, што яму кажуць, дачуць усё цалкам, дабрацца да сэнсу. Юнак сунуў мужчыне ў руку чорны скураны мяшэчак. - Заварыш і вып’еш перад сном. На ноч адчыніш фортку. Але ты павінен быць упэўнены, што гэта ўсё, - ён зноў ткнуў яго ў грудзі, але ўжо нямоцна, - у тваёй галаве. Не у сэрцы, не пад скурай – у галаве. Ты зразумеў? Зміцер, вызваліўшыся ад яго жорсткага хвату, пачаў пяціцца да пад’езду. - Абавязкова адчыні фортку, - сур’ёзна нагадаў юнак. – Інакш памрэш. *** Міліёны дробных лапак у няспынным руху краналі цела. Ад мезенцаў на руках праз запясці, локці, плечы – да шыі, да твару. Ад грудзей праз жывот, сцёгны, калені – да мезенцаў на нагах. Ён ляжаў ды глядзеў у столь. Па ёй таксама бегалі мурашы і цені фіранак, якія варушыліся ад ветру.

ArsOvi No4
ArsOvi No1
ArsOvi No3
ArsOvi No5
ArsOvi No6
The Full List of Oil Rig Employers: How to Get a Job on the Oil Rig Fast
ArsOvi No7
This Is Who We Hire: Employers reveal how to: Get a job. Succeed in it. Get promoted.
wusa pre-season 200 - Wrestling USA Magazine
BattleTech - Magazine - Lski.org
Titus's On-Air Magazine - Mussun Sales, Inc.
MY CHOICE MAGAZINE 20
ArsOvi No2
MT-01 Turbo, Bomber Magazine nr 4 2006 - AMracing
globalinsulation MAGAZINE - Balkar Jagpal
Page