You also want an ePaper? Increase the reach of your titles
YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.
oots<br />
Luister<br />
trip<br />
Luister<br />
trip<br />
JOE BONAMASSA<br />
roots<br />
(Mascot/Bertus)<br />
Je zou het bijna vergeten in de stortvloed aan releases van Ome Joe<br />
in de afgelopen jaren maar het is alweer twee jaar geleden (een<br />
lifetime voor deze workaholic) dat hij een studiosoloplaat met eigen<br />
werk heeft uitgebracht. Immers, de laatste jaren ging het om veel<br />
live-werk (de magistrale Tour de Force box bijvoorbeeld) of om<br />
samenwerkingsverbanden (Beth Hart, Black Country Communion en zo<br />
nog wat). Maar Joe maakt deze wachtperiode in een keer goed door<br />
voor de eerste keer in zijn carrière alleen maar eigen gepend werk op de plaat te zetten. En dat bevalt prima<br />
want de tijd die hij in 2013 vrij nam voor Different Shades Of Blue betaalt zich dubbel en dwars terug in de<br />
composities. Niet alleen hebben die prima titels – Love Ain’t A Love Song, I Gave Up Everything For You ‘Cept<br />
FLYING COLOURS<br />
JUSTIN TOWNES EARLE<br />
the Blues – juist inhoudelijk klinken ze volwassen, met veel variatie en aardige accenten (luister naar het end<br />
Second Nature<br />
CD 2LP<br />
(Mascot/Bertus)<br />
De grootste verrassing aan het debuut van<br />
Flying Colors was de relatieve eenvoud van de<br />
composities. Die viel overigens niet bij iedereen<br />
in goede aarde, met al het (technisch) talent<br />
dat in deze supergroep verenigd is. Op opvolger<br />
Second Nature komt het progressieve bloed<br />
dat door de aderen vloeit nadrukkelijker aan<br />
de oppervlakte. Met hun complexe structuur,<br />
tempowisselingen en rijke instrumentatie<br />
maken Open Up Your Eyes en Cosmic Symphony<br />
zeker indruk, maar het totaalgeluid schurkt wel<br />
erg tegen Transatlantic aan. Niet zo vreemd<br />
als je de helft van die band in de gelederen<br />
hebt. Juist in de kortere songs met simpele<br />
melodielijnen, wederom uitstekend gebracht<br />
door zanger Casey McPherson, krijgt deze plaat<br />
echt kleur. De mannen proberen elkaar niet<br />
te overtreffen in virtuoze hoogstandjes, maar<br />
vinden juist een perfect evenwicht binnen het<br />
keurslijf van zes of zeven minuten. Daarmee is<br />
Flying Colors schijnbaar moeiteloos bevallen van<br />
de altijd moeilijke tweede. (Martin Kikkert)<br />
Single Mothers<br />
(Loose/Bertus)<br />
CD LP<br />
Getrouwd, nuchter en met een nieuw label,<br />
blijkt Justin Townes Earle aan een frisse herstart<br />
te zijn begonnen. Single Mothers is misschien<br />
dan ook wel zijn meest oprechte album, met<br />
voornamelijk beschouwende en persoonlijke<br />
liedjes. Voor de trouwe fan geen reden tot<br />
paniek, er is geen sprake van stijlbreuk.<br />
Muzikaal gaat hij verder waar hij twee jaar<br />
geleden gebleven was, met wederom opvallend<br />
soulvolle songs. Ze zijn veelal van het intieme<br />
soort en lenen zich goed voor de aanzwellende<br />
tonen van Paul Niehaus’ pedal steel. Als ervaren<br />
medewerker van Lambchop en Calexico speelt<br />
hij eveneens op gitaar een belangrijke rol op<br />
dit album. Zo klinken er op ondermeer rocker<br />
My Baby Drives als ook op de bescheiden<br />
titeltrack scherpe maar subtiele gitaarpartijen.<br />
Townes Earle toont zich weer een begenadigd<br />
songschrijver, zoals het ontroerende White<br />
Gardenias nog even benadrukt. Ondanks het<br />
innige karakter is het uiteindelijk vooral een<br />
veelzijdige en hoopvolle plaat geworden en met<br />
de ouderwetse speellengte van een half uurtje,<br />
kan de repeatknop op oneindig. (Corné Ooijman)<br />
van de gitaarsolo in Oh Beautiful! of naar de goedgeplaatste accenten door de blaassectie). Ik kijk nu alweer<br />
uit naar de volgende live-plaat met nummers van Different Shades Of Blue daarop. (André de Waal)<br />
BARR BROTHERS<br />
VARIOUS<br />
Sleeping Operator<br />
48 49<br />
CD 2LP<br />
The Barr Brothers is een band uit Montreal,<br />
Canada. Met wortels in de folk, is de<br />
kern van de band broers Brad, zang en gitaar en Andrew,<br />
drums. Harpiste Sarah en bassist en pianist Andres maken<br />
de band compleet. Invloeden komen uit jazz, folk en pop<br />
en worden tot een eigen geluid omgevormd. Drie jaar na<br />
het debuut is er dit tweede album. Zeer fraai album, om<br />
vaak te beluisteren. (Erik Mundt)<br />
GARY CLARK JR.<br />
Gary Clark Jr. Live<br />
2CD 2LP<br />
Different Shades Of Blue<br />
Naast blues was er op zijn debuutplaat<br />
Blak And Blu ook een boel rock en soul<br />
te horen. Maar wie de man wel eens live aan het<br />
werk gezien heeft (aanrader!) weet dat het erfgoed<br />
van Hendrix, Stevie Ray Vaughan en Muddy Waters<br />
bij Gary Clark Jr. in goede handen is. Luister maar hier:<br />
stomende versies van zijn eigen nummers, afgewisseld<br />
met bluesklassiekers. En altijd dat briljante fuzzy<br />
gitaarspel. (Louk Vanderschuren)<br />
CD LP LP Picture Disc<br />
Link Of Chain: Chris Smithers Tribute<br />
CD<br />
Wat de geestverwante bewonderaars<br />
van Chris Smither op Link Of Chain in een uurtje tijd met<br />
vijftien songs van de hand van de meester presteren,<br />
namelijk diens veelal akoestische songs elektrisch<br />
uitvoeren (Dave Alvin, met slide, als opener!) en zelfs<br />
verbouwen met behoud van eigen signatuur, kan<br />
zowaar tippen aan Smithers eigen jubileum Still On<br />
The Levee van twee maanden terug, zelfs zonder dat<br />
hij hier aanwezig is. We horen New Orleans jazz (Tim<br />
O’Brien) en rhythm & blues (Paul Cebar), Western<br />
Swing (Peter Mulvey), Keltisch (Aoife O’Donovan<br />
met Stephanie Coleman) of een donkerte opzoeken<br />
waar Smither zélf haast nog bang zou worden, zoals<br />
Eilen Jewell doet op Can’t Shake These Blues en Patty<br />
Larkin op het afsluitende Train Home om nog maar te<br />
zwijgen van de samenzang van Mark Erelli met Jeffrey<br />
Foucoult op Song For Susan. Zeldzaam sterk eerbetoon,<br />
vergelijkbaar met die van Jimmie Rodgers en Gram<br />
Parsons van al even geleden.(Albert Jonker)