Views
5 months ago

2018-04 GrkApr

ΑΠΡΙΛΙΟΣ,

ΑΠΡΙΛΙΟΣ, 2018 15 «Αλλ΄ Αυτός ετραυματίσθη διά τας παραβάσεις ημών, εταλαιπωρήθη διά τας ανομίας η- μών. Η τιμωρία, ήτις έφερε την ειρήνην ημών, ήτο απ’ αυτόν. Και διά των πληγών αυτού ημείς ιάθημεν. Πάντε ημείς ε- πλανήθημεν ως πρόβατα, ε- στράφημεν έκαστος εις τον ο- δόν αυτού και ο Κύριος έθεσεν επ΄αυτόν την ανομίαν πάντων ημών». ( Ησαϊας νγ/ 5-6). Από το νεκρό σώμα του Χριστού επάνω στο Σταυρό, όπως από τους θαμμένους σπόρους στη γη, ξεπετιέται η νέα ζωή που είναι η δωρεά του Κυρίου σε κάθε έναν που θα τον δεχθεί. Ας πεθάνουμε μαζί του ως προς τον εαυτό μας, ως προς τον κόσμο και τότε θα νιώσουμε την εκστατική χαρά της αναστάσεως. Μια ζωή αναστημένη, μια ζωή χαρούμενη και ελεύθερη μπορεί να γίνει και δική μας. Η Μαρία άφησε το σπίτι της, τους συγγενείς και φίλους , τα πάντα, εκείνο το Πασχαλιάτικο πρωϊνό, στην αναζήτησή της για τον Κύριο. Μόνον μετά το ά- κουσμα της γλυκιάς φωνής που (Ιωάννου κ/16) είπε: «Μαρία», και το χαρούμενο και θριαμβευτικό «Ραββουνί», που ακολούθησε, σταμάτησε η αναζήτησή της. Το ίδιο μπορεί να γίνει και με το καθένα μας. Οι άνθρωποι μπορεί να μιλάνε για έναν θαμμένο Χριστό. Ας ψάξουμε έως ότου Τον συναντήσουμε πρόσωπο προς πρόσωπο και τότε, όταν προφέρει με γλυκύτητα το ό- νομά σου θα ξεσπάσεις σε ένα χαρούμενο «Ραββουνί». «Ταύτα εγράφησαν, διά να πιστεύσητε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού, και πιστεύοντες να έχητε ζωήν εν τω ονόματι αυτού» (ΙΩΑΝ- ΝΟΥ Κ/ 31).

16 ΤΑ ΚΑΛΑ ΝΕΑ Νικητής τίνος; Του Θανάτου; Μα δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη απ’ αυτόν σε τούτο τον κόσμο. Όλα και όλοι σκύβουν ταπεινά το κεφάλι κάτω από τη δική του κυριαρχία. Πεθαίνει η φύση, πεθαίνουν και οι άνθρωποι. Από τότε που η αμαρτία μπήκε στον κόσμο, σαν της άνοιξε την πόρτα ο άνθρωπος, αυτή με τη σειρά της άνοιξε την πόρτα στην φθορά και στο Θάνατο και αυτός μπήκε μεγαλόπρεπα ακολουθούμενος από τον Άδη. Σε κάθε ζωντανή ύπαρξη έβαλε τη σφραγίδα Του τη φθορά σαν προμήνυμα του θανάτου που ακολουθεί. Σε όλη τη δημιουργία άπλωσε τη μαύρη του σκιά. Έφυγε το γέλιο από τα χείλη του ανθρώπου, η ομορφιά από τη φύση. Σε κάθε πόλη και χωριό, σε κάθε κατοικημένη περιοχή, ανοίχθηκαν νεκροταφεία που δέχονται πλούσιους και φτωχούς, σοφούς και α- γράμματους, δυνάστες και απλούς πολίτες, όσους ο Θάνατος θέριζε. Και δεν ξεφεύγει κανείς. Από τα αρχαιότερα χρόνια το πρόβλημα του Θανάτου στάθηκε το πιο σημαντικό που απασχόλησε τη σκέψη του ανθρώπου. Στα Μουσεία το θέμα αυτό κυριαρχεί. Το βλέπει κανείς στις ε- πιτύμβιες στήλες με τις ανάγλυφες παραστάσεις των νεκρών που τα πρόσωπά τους σταλάζουν την πίκρα του Θανάτου και στα αρχαία αγγεία, με το νεκρό στη μέση και τους θρηνωδούς που τραβούν τα μαλλιά τους απελπισμένα. Ακόμα και αυτή η λαϊκή λογοτεχνία και η ποίηση, φαντάσθηκε τους ήρωές της, όπως το Διγενή Ακρίτα, τελικά να νικιούνται από τον μόνο ισχυρό που αναδείχνεται νικητής, το Θάνατο. Παντού η απελπισία, παντού ο θρήνος, παντού η κυριαρχία του Θανάτου. Ο α- πόστολος Παύλος μίλησε α- κόμη για την υποδούλωση και