Views
5 months ago

Proksha_L._Nezvychainyya_prygody_hlopchyka_Bul'bіnkі_(Los'_A.)

Як ні

Як ні адмаўляўся Бульбінка, усё ж бабуля пачаставала яго малаком, а ў кішэню насыпала семак. Потым паказала хлопчыку самую блізкую дарогу да леснічоўкі. — З лясной сцежкі патрапіш на бальшак, — тлумачыла яна. — Асцярожна пяройдзеш яго, бо там машыны ходзяць. Зноў пойдзеш лясной дарогай. — А калі па бальшаку ісці? — спытаў Бульбінка. — Тады трапіш ажно ў Мінск. Вялікі гэта горад. Сталіца. У Бульбінкі заблішчалі вочкі. — О, бабуля, каб я быў вялікі і дужы, я абышоў бы ўвесь свет. Так хочацца пабываць далёка-далёка і ўсё-ўсё пабачыць… — Свет вялікі. Увесь не абыдзеш. Ты лепш прыходзь да мяне часцей. Вырастуць гурочкі, паспеюць грушкі. — Добра, бабуля, прыйду. Ідзе Бульбінка па дарозе, семкі лускае. Сонейка свеціць. Птушкі ў лесе спяваюць. I хлопчыку захацелася спяваць. Дзякуй, баба, Дзякуй, дзед: Мне адкрыўся Белы свет. — Куды ты, Бульбінка? — раптам пачуў ён. — Ой, Вожык, і ты тут. Як добра! — А з Лісой табе было дрэнна? — чмыхнуў Вожык.

— Яна хітрая. — А Зайчык? — Хвалько. — А ты, я бачу, разумны! Ц-с-с… Сюды бяжыць Свіння. Яна ненажэрная. Хавайся за мяне. Вожык наставіў свае калючкі. — Хру-хру, — зарохкала Свіння. I з разгону тыцнулася носам у… калючкі. — Кві-і… — завішчала яна і кінулася прэч. А хлопчык ускочыў і крыкнуў: — А што, з'ела нас? Яны пайшлі далей. Убачыў Бульбінка каскі ля дарогі. Падбег да адной, якая ляжала перакуленая, і зазірнуў, як у калодзеж. — А вунь дзірачка. I раменьчык. Раменьчык, які некалі падтрымліваў каску на галаве, вісеў ўсярэдзіне. — Ой, — узрадаваўся Бульбінка, — можна пагайдацца. — З вайсковымі рэчамі дрэна гуляць, — буркнуў Вожык. Бульбінка не звярнуў увагі на перасцярогу сябра. Ён ускочыў у каску… — Гайдайся сабе, а я пайду лавіць мышэй, — узлаваўся Вожык. — Бывай! — Вожык, ты не ўяўляеш сабе, як гэта цудоўна, — крыкнуў наўздагон Бульбінка. — Не бойся, я не вывалюся. Тут ёсць раменьчык. Каб лепш трымацца ў хісткай гушкаўцы, Бульбінка прывязаў сябе раменьчыкам да каскі. — Вось цяпер пагайдаюся. Гайдаўся ён, гайдаўся, каска тым часам спаўзла да раўчука і перавярнулася. Бульбінка апынуўся пад каскай. I адразу зрабілася цёмна, і цяжка стала дыхаць. Добра яшчэ, што была дзірачка... На каску села птушка. — Хто там? — спытаў Бульбінка. — Дапамажыце! — Як жа я табе дапамагу? — піпікнула птушка. — Каска сталёвая, цяжкая, а я маленькая. — Не пакідай мяне, — узмаліўся Бульбінка. — Не бойся, не пакіну. Буду спяваць, і табе будзе лягчэй. I яна заспявала. А Бульбінка заснуў. Ён не чуў радаснага крыку птушкі: — Вунь едзе машына!

Acumatica Los Angeles
Cardápio Los Mutacos
Trusted Forensic Accounting Los Angeles
Wilshire Loft Downtown Los Angeles
El Poder Secreto de los BANQUEROS SUIZOS
วัดไทยลอสแองเจลิส WAT THAI OF LOS ANGELES - Home
INTIMATE STRANGERS | The Los Angeles Conversation Booklet