Views
4 months ago

Proksha_L._Nezvychainyya_prygody_hlopchyka_Bul'bіnkі_(Los'_A.)

Як ні

Як ні адмаўляўся Бульбінка, усё ж бабуля пачаставала яго малаком, а ў кішэню насыпала семак. Потым паказала хлопчыку самую блізкую дарогу да леснічоўкі. — З лясной сцежкі патрапіш на бальшак, — тлумачыла яна. — Асцярожна пяройдзеш яго, бо там машыны ходзяць. Зноў пойдзеш лясной дарогай. — А калі па бальшаку ісці? — спытаў Бульбінка. — Тады трапіш ажно ў Мінск. Вялікі гэта горад. Сталіца. У Бульбінкі заблішчалі вочкі. — О, бабуля, каб я быў вялікі і дужы, я абышоў бы ўвесь свет. Так хочацца пабываць далёка-далёка і ўсё-ўсё пабачыць… — Свет вялікі. Увесь не абыдзеш. Ты лепш прыходзь да мяне часцей. Вырастуць гурочкі, паспеюць грушкі. — Добра, бабуля, прыйду. Ідзе Бульбінка па дарозе, семкі лускае. Сонейка свеціць. Птушкі ў лесе спяваюць. I хлопчыку захацелася спяваць. Дзякуй, баба, Дзякуй, дзед: Мне адкрыўся Белы свет. — Куды ты, Бульбінка? — раптам пачуў ён. — Ой, Вожык, і ты тут. Як добра! — А з Лісой табе было дрэнна? — чмыхнуў Вожык.

— Яна хітрая. — А Зайчык? — Хвалько. — А ты, я бачу, разумны! Ц-с-с… Сюды бяжыць Свіння. Яна ненажэрная. Хавайся за мяне. Вожык наставіў свае калючкі. — Хру-хру, — зарохкала Свіння. I з разгону тыцнулася носам у… калючкі. — Кві-і… — завішчала яна і кінулася прэч. А хлопчык ускочыў і крыкнуў: — А што, з'ела нас? Яны пайшлі далей. Убачыў Бульбінка каскі ля дарогі. Падбег да адной, якая ляжала перакуленая, і зазірнуў, як у калодзеж. — А вунь дзірачка. I раменьчык. Раменьчык, які некалі падтрымліваў каску на галаве, вісеў ўсярэдзіне. — Ой, — узрадаваўся Бульбінка, — можна пагайдацца. — З вайсковымі рэчамі дрэна гуляць, — буркнуў Вожык. Бульбінка не звярнуў увагі на перасцярогу сябра. Ён ускочыў у каску… — Гайдайся сабе, а я пайду лавіць мышэй, — узлаваўся Вожык. — Бывай! — Вожык, ты не ўяўляеш сабе, як гэта цудоўна, — крыкнуў наўздагон Бульбінка. — Не бойся, я не вывалюся. Тут ёсць раменьчык. Каб лепш трымацца ў хісткай гушкаўцы, Бульбінка прывязаў сябе раменьчыкам да каскі. — Вось цяпер пагайдаюся. Гайдаўся ён, гайдаўся, каска тым часам спаўзла да раўчука і перавярнулася. Бульбінка апынуўся пад каскай. I адразу зрабілася цёмна, і цяжка стала дыхаць. Добра яшчэ, што была дзірачка... На каску села птушка. — Хто там? — спытаў Бульбінка. — Дапамажыце! — Як жа я табе дапамагу? — піпікнула птушка. — Каска сталёвая, цяжкая, а я маленькая. — Не пакідай мяне, — узмаліўся Бульбінка. — Не бойся, не пакіну. Буду спяваць, і табе будзе лягчэй. I яна заспявала. А Бульбінка заснуў. Ён не чуў радаснага крыку птушкі: — Вунь едзе машына!

Cardápio Los Mutacos
Acumatica Los Angeles
Wilshire Loft Downtown Los Angeles
Podkôrnikovité pre OLH, pdf - LOS
L'Authentique Gentleman
Experienced Professional Los Angeles Accounting Firms