Views
8 months ago

Proksha_L._Nezvychainyya_prygody_hlopchyka_Bul'bіnkі_(Los'_A.)

— Я ўжо бачу

— Я ўжо бачу цябе, — сказаў Бусел і важна, не спяшаючыся, падышоў да ўскраіны лесу. — Што табе трэба? — Ты ведаеш, дзе тут вёска Буда? — Ведаю. Там маё гняздо, а ў гняздзе дзеткі, яны чакаюць мяне, хочуць есці. — Я Жана шукаю. Ён пайшоў у Буду да бабулі… — У лесе пад Будай спіць на мху нейкі хлопчык. Можа, гэта і ёсць Жан… — Гэта Жан. Няйначай. Ён, відаць, не дайшоў да бабулі. Падкінь мяне да яго. — Ну што ж, сядай, — сказаў Бусел, — ды добра трымайся. Даляцелі хутка. На палянцы сярод дубоў і елак Бусел апусціўся. — Ну, бяжы да свайго Жана. Вунь ён спіць, бачыш? — Бачу, гэта ён, — сказаў Бульбінка. — Дзякую. — Няма за што. — Бусел узмахнуў вялікімі крыламі і паляцеў на балота, а Бульбінка пабег будзіць Жана.

Хлопчык прачнуўся адразу, як толькі Бульбінка крануў яго за плячо. — Ой, дзе гэта я? — праціраючы вочы, спытаў Жан. — Гэта ты, Бульбінка? — Я. — Як ты мяне знайшоў? — Цябе ўсю ноч увесь лагер шукаў. Жан уздыхнуў. Яму было прыкра, што нарабіў усім столькі клопату. — Я сустрэў у лесе жанчыну. Спытаў, дзе вёска Буда. Жанчына сказала, што тут недалёка, і паказала, як ісці. Я падумаў, да вячэры вярнуся, але заблудзіўся. I бабулі не пабачыў… — Пабачыш. Сёння ж пабачыш. — Што, пойдзем да яе? — Не, зараз — у лагер. Пасля. Яшчэ ў лагеры не прачнуліся, а Бульбінка з Жанам ужо стаялі на парозе Зосінага пакоя.

Acumatica Los Angeles
Cardápio Los Mutacos
Wilshire Loft Downtown Los Angeles
Experienced Professional Los Angeles Accounting Firms
L'Authentique Gentleman