01.06.2021 Views

In Aeternum Mirabile Lectu 2021

  • No tags were found...

Create successful ePaper yourself

Turn your PDF publications into a flip-book with our unique Google optimized e-Paper software.

Corona-impressies van een Amsterdamse juf

Freddy Groot eindexamenjaar 1977, Amsterdam, 17 april 2021

Op 15 februari 2020 vloog ik naar

Bali voor de Biodanza World

Encounter 2020. Tijdens deze

heenvlucht was ik zo zwaar verkouden, dat

ik op Schiphol mijn temperatuur nog heb

laten opnemen (37,5) en voor de zekerheid

een penicillinekuur heb meegekregen. De

landing op Jakarta en later op Denpasar,

heb ik doorstaan met koffiebekers, die met

hete doekjes gevuld waren, over mijn oren

heen, om te voorkomen dat mijn trommelvliezen

zouden scheuren.

Toch heb ik op de gezondheidsverklaring,

die ik in Jakarta in moest vullen, gezet dat

ik gezond was en geen klachten had. Dit

om twee redenen: Ten eerste wist ik immers

zeker dat ik geen Corona had, want

dat hadden we niet in Nederland (en dat

zouden we ook niet krijgen dacht ik naïef).

Ten tweede wist ik zeker, dat mijn reis

ogenblikkelijk onderbroken zou worden als

ik een vermoeden van Corona had.

De keurig gestempelde gezondheidsverklaring

heb ik als curiositeit bewaard.

In het internationale Biodanza gezelschap

bevond zich een jonge vrouw uit Italië, die

lachend opmerkte dat de eerste Coronadode

die zojuist in Italië was gevallen,

uit haar dorp kwam. Bezorgd heb ik de

organisatie op haar afgestuurd om uit te

zoeken of er gevaar was dat zij besmettelijk

zou zijn. Zij vond het allemaal enorm

overdreven en beschimpte de Italiaanse autoriteiten,

dat ze hele dorpen afsloten van

de buitenwereld. De realiteit heeft deze

nonchalante houding snel ingehaald en

later zouden wij mensen met zo’n mening

‘wappies’ gaan noemen.

Op 1 maart landde ik weer op Schiphol,

wederom via Singapore, waar iedereen op

het vliegveld mondkapjes droeg. Ook een

aantal passagiers in het vliegtuig droegen

die. Ik mailde mijn directrice met de vraag

of ik in quarantaine moest, maar zij vond

dat overdreven en vroeg mij om meteen

de volgende dag op school te verschijnen,

wat ik heb gedaan.

Daarna ging het allemaal razendsnel. Op

16 maart sloten de scholen hun deuren.

En werd ik ook gelijk ziek, met alle

Corona verschijnselen, maar allen in lichte

vorm. Direct heb ik de app van het OLVG

gedownload en elke avond mijn klachten

ingevoerd, zo voelde ik me enigszins veilig

en beschermd. Met groeiende ongerustheid

volgde ik alle journaals, talkshows en frontberichten,

waarin mij één ding heel duidelijk

werd: we weten niet hoe de ziekte zich

zal ontwikkelen en hoe dit verder zal gaan.

Al met al heeft het drie weken geduurd

voordat ik mij weer een beetje ‘normaal’

voelde, hoe moeilijk dat ook te peilen was

in deze totaal abnormale situatie. Ik zat

thuis in een lockdown. Filmpjes voor mijn

kleuters makend. Eenmaal per week onwennig

overleggend met mijn collega’s via

Microsoft Teams. En af en toe een poging

om met drie kleuters tegelijk een soort

van lesje via de kleine schermpjes te doen.

Onmogelijk uiteraard, maar wel hartverwarmend

en hilarisch om mijn kinderen

weer te zien en hun blijdschap te voelen

dat ze elkaar weer zagen.

Een ander lichtpunt en afleiding was het

duivennest, met twee zich razendsnel

ontwikkelende duifjes erin, dat zich op 1,5

meter van mijn keukenraam bevond in een

bloempot.

Ten slotte het hoogtepunt van de lichtpunten

wat nog steeds, weliswaar in

mindere mate, voortduurt is DE RUST. De

rust voor mijn huis en de rust in mijn stad.

Amsterdam is weer van de Amsterdammers

geworden. Mijn woongenot is met

6000 % toegenomen.

Van 20.000 mensen die per dag langs mijn

beletage met enkel glas, want monumentenpand,

aan de gracht liepen, waren dat

er misschien tien. De tientallen toeristen

die de hele dag aan de grachtenrand, op

het bruggetje, op mijn stoepje zaten te

drinken, lawaai te maken en troep achterlieten,

waren verdwenen !!

Elke ochtend maakte ik een prachtige

wandeling door de lege stad. Iedereen

heeft de beelden gezien. Het werd

opnieuw een toeristische attractie voor

mensen van buiten de stad, om naar Amsterdam

te gaan en de stilte te voelen.

Het was onwerkelijk en hemels tegelijk.

De ‘stad’ is gaan beseffen hoezeer die

afhankelijk is geworden van de toeristenindustrie

en ook wat voor dominante impact

die toeristenstroom op het ‘gewone’

leven heeft gekregen. Hopelijk is dit besef

ook een van de goede dingen die we aan

de pandemie overhouden en hoef ik me

niet meer te schamen voor mijn euforie

dat de terreur van de toeristen weg is.

Inmiddels heb ik al weer maanden ‘gewoon’

voor de klas kunnen staan en kunnen lesgeven.

Een tweede lockdown van zes weken

begin dit jaar, met volledig digitaal onderwijs

aan mijn groep 3/4 vond ik zwaar

vermoeiend, maar ook heel verhelderend

in een aantal opzichten. Ik had weliswaar

korter, maar veel intenser en ook echt elke

dag met AL mijn leerlingen contact. Dankzij

de enorme inzet van de leerlingen, ouders,

mijn collega’s en mijzelf, durf ik nu tegen

alle betrokkenen te zeggen:

“Onderwijsachterstand door Corona? Wij

doen er niet aan!”

Freddy Groot wordt gevaccineerd

10

11

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!