01.06.2021 Views

In Aeternum Mirabile Lectu 2021

  • No tags were found...

You also want an ePaper? Increase the reach of your titles

YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.

om op het kleedje te eten; een picnic op

het dak. Dat dakterras (ik zeg dakterras

maar een terras is het niet echt) was een

redding. Kleine dingen gaven veel vreugde

in die eerste paar weken, een mooie les.

Gedurende deze weken in maart en april

waren wij niet-hond-hebbenden redelijk

jaloers op de hond-hebbenden onder ons.

Die mochten namelijk de hond uitlaten.

Een slimme buurman op onze straat had

dit snel genoeg door en huurde zijn hond

uit aan anderen op de straat. Dit ging van

een leien dakje tot de politie, die veel

controle hielden op straathoeken, wel heel

vaak dezelfde hond zag langskomen. De

slimme buurman werd beboet en de hond

werd weer door zijn baasje uitgelaten.

Clandestiene afspraakjes werden in supermarkten

en apotheken gehouden door

geliefden die apart van elkaar in lockdown

zaten.

Iedere avond om klokslag 20.00 uur gingen

wij het balkon op, samen met de rest van

de stad, om te applaudisseren voor alle medewerkers

in de gezondheidszorg. Het was

vaak het enige moment om met de medemens

een praatje te maken en voor velen

de eerste keer om eens goed de buren

te leren kennen. Eén van onze Italiaanse

buurmannen maakte zich gewoon om na

het applaudisseren iedereen te vermaken

met een serenade. Dit alles speelde zich af

tegen een achtergrond van een gevoel van

onrust en zorgen om familie en naasten.

Mijn grootmoeder woont alleen in Den

Haag, de rest van de familie in Haarlem.

Grootmoeder woont in een gebouw met

assistentie voor ouderen en zat daarmee in

een van de gevarenzones in het land. Veel

mensen in het gebouw overleden en het

was een, zoals mijn oma me vertelt, saaie

boel. Mijn oma’s zussen verloren beiden

hun man. Vrienden om mij heen verloren

grootouders.

2 mei 2020 was de eerste dag dat wij in

Barcelona weer naar buiten mochten voor

een wandeling met één andere persoon

en alleen om te sporten. Met zowel het

strand, het park en de berg Montjuïc

op twintig minuten lopen nam ik het er

nagenoeg dagelijks van om dan wel te hardlopen

of een mooie wandeling te maken.

Ook gingen langzamerhand een aantal

cafeetjes open om coffee to go te verkopen.

Zoals ik al aangaf, kleine dingen waren

nu zo mooi, om van te genieten. Een ware

luxe.

Eind mei gingen cafés en restaurants officieel

open. Ik ontmoette vier van mijn beste

vriendinnen om Aperol Spritz te drinken

op een terras. Geen van ons wist meer hoe

wij ons moesten gedragen in de buitenwereld.

We hadden zo lang binnen gezeten. De

make up die we hadden opgedaan voelde

onwennig, net als de feestelijke kleding die

wij hadden aangetrokken.

19 juni 2020, Cabrils

De zomer was inmiddels hard op weg in

Spanje en restricties werden langzamerhand

meer versoepeld. Dit leidde tot een

trip met zijn negenen naar een villa, een

half uurtje buiten de stad. Op een berg, in

een villa met een zwembad en een barbecue

hadden we een aantal van de beste

dagen van onze levens. Wakker worden in

een ander huis, mensen om ons heen die

we in maanden niet hadden gezien, natuur,

heerlijk eten en cocktails. Nooit zal ik dat

reisje vergeten. Nog nooit waren negen

volwassenen allemaal tegelijkertijd in zo’n

goed humeur; we waren allemaal zo blij om

elkaar te zien.

Augustus 2020

In Augustus vloog ik naar Nederland om

mijn familie te zien. Het was vreemd om

te reizen, ik was redelijk angstig en droeg

twee mondkapjes tijdens de reis. Vooral het

idee dat ik een ander ziek kon maken zat

in mijn hoofd en maakte me bang. Ik bracht

twee weken door met mijn familie, vader,

moeder, stiefmoeder, broer, twee zusjes van

5 en 8 jaar, en voelde mij gelukkig dat ik dat

kon doen.

Na de zomer kwam het virus met een

tweede golf hard aan. Het was volledig

te voorspellen. Gedurende de herfst en

wintermaanden werden restricties weer

strenger en brachten we meer tijd door

in huis. Veel dingen die voorheen vreemd

leken werden zo gewoon; het huis uit met

sleutels, portemonnee en mondkapje. Was

in september en oktober kantoor open, zo

ging dat ook weer dicht uit voorzorgsmaatregelen.

Thuiswerken was weer de norm. In

November hoorde ik dat er een herstructurering

was en ik vanaf januari niet meer

nodig zou zijn. Een nieuw jaar in met een

onzekere toekomst in een pandemie. Ook

geen ongehoord verhaal, velen verloren banen

en velen van hen met aanzienlijk meer

verantwoordelijkheden (denk hypotheken,

auto’s, kinderen) dan ik. Gelukkig zag ik dit

als het perfecte moment om eindelijk dat

project op te zetten waar ik al zo lang mee

bezig was. Maar die silver lining heeft niet

iedereen.

Het is voor ons allemaal een vreemd, triest,

ongewoon jaar geweest. Een jaar waarin ik

zoveel gesprekken had met vrienden over

hoe moeilijk we het hadden terwijl we ook

probeerden te realiseren dat anderen het

vele malen moeilijker hadden. Wat wij in

het Engels noemen check your privilege .

Want de pandemie maakte veel dingen

duidelijk, één daarvan zijnde dat het de

bestaande ongelijkheden in onze samenlevingen

alleen maar versterkte.

Ik hoop dat wij elkaar allemaal van steun

zullen zijn in de komende jaren, er zal veel

overblijvend letsel zijn zowel fysiek als

mentaal voor ons allemaal. Waar wij aan

het begin van de pandemie veel solidariteit

vonden, hoop ik dat wij daaruit kunnen

blijven putten in de nabije toekomst.

18

19

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!