01.06.2021 Views

In Aeternum Mirabile Lectu 2021

  • No tags were found...

You also want an ePaper? Increase the reach of your titles

YUMPU automatically turns print PDFs into web optimized ePapers that Google loves.

Ronald Riet

Lex Weiler

Het coronajaar van Amber van der Steen

Barcelona, maart 2021

Na geruime tijd ziek te zijn geweest is Ronald Riet op 75-jarige leeftijd overleden. Van

1971 tot 2006 was hij docent scheikunde aan het Stedelijk. Ronald onderscheidde zich

door zijn grote vakkennis en een niet aflatend enthousiasme voor zijn vak en de school

als geheel. Maar ook zijn inzet voor de Aob, de vakbond voor onderwijzend personeel,

was kenmerkend voor hem.

Als mens was hij altijd goedgehumeurd en het schijnt dat hij met zijn pretogen leerlingen

overhaalde om zijn vak leuk te vinden en uiteindelijk ook te kiezen. Een geschil met

Nicole Sol over een veel te laag cijfer werd door Ronald met een bulderende lach in de

kiem gesmoord.

Dat het niet altijd meezat, bleek wel uit

een ongelukje met een chemisch goedje

dat op zijn hand terecht kwam en ook

nog rook veroorzaakte en dat nog wel

vlak nadat de schade door de grote

brand hersteld was. Menigeen dacht dat

het een flauwe oefening was, maar de

komst van de ambulance liet ons de ernst

van de situatie inzien.

Spreekwoordelijk was de gevoeligheid

van Ronald voor alcohol; op slotavonden

voor het personeel was het na één

glaasje al te veel en sloeg de vrolijke

stemming van Ronald over naar de hele

zaal, tot ieders genoegen! Avonden overigens

waar hij vaak vergezeld werd door

zijn geliefde vrouw Lia.

Haar en alle overige familie wensen we

sterkte met het verlies van zo’n geliefde

man.

Bijna een jaar geleden begon de pandemie,

voor ons in Barcelona. Als een

laaiend vuur raasde het coronavirus

door Noord Italië, onze buren. Vooralsnog

maakten wij (mijn vrienden om mij heen en

ik) ons niet al te druk vreemd genoeg. Toen

werd aangekondigd dat ons kantoor dicht

zou gaan het weekend van 13 maart grapten

wij nog dat we elkaar op maadag weer

zouden zien. Niets was minder waar.

Stond ik op 8 maart 2020 nog met 8000

anderen op de women’s march , zo zaten

we klokslag 20.00 uur opgesloten in huis

op zondagavond de 15e maart. Mondkapjes

verplicht overal, alleen bezoekjes (alleen,

niet met partner/huisgenoot/ouder/etc.)

naar de supermarkt of de apotheek waren

toegestaan.

Zo begonnen een aantal weken die, bij

gebrek aan een ander woord, bizar waren.

Maart is een maand waarin het nog weleens

wil regenen in Barcelona, en regenen

dat deed het in maart 2020. Ook al wilde

ik graag naar buiten om wat frisse lucht te

krijgen, de bezoekjes aan de supermarkt

waren niet favoriet: iedereen keek elkaar

achterdochtig aan en mondkapjes waren

nieuw en ongemakkelijk.

Thuis werken leek altijd zo aantrekkelijk

voor velen. Elke dag uit bed rollen en zo

aan het werk, geweldig! Snel kwamen

velen onder ons erachter dat het niet zo

rooskleurig is als het lijkt. Meeste van mijn

vrienden in Barcelona wonen/woonden

niet in appartementen die voorbereid

waren om plotseling ook als kantoor te

dienen. Plotseling moesten mensen die

met zijn vieren een huis delen allemaal

aan de keukentafel werken. Ikzelf deel een

loft stijl appartement met mijn partner,

ook dat maakte tot een gezellige (lees:

drukke) sfeer aan de keukentafel/eettafel/

kantoor/borreltafel. Eén van de lastigste

aspecten van thuiswerken wasde overgang

van werkdag tot avond en daarmee tijd

om te ontspannen. Hoeveel Netflix kaneen

mens kijken tot je er helemaal ziek

van wordt? Ik geloof zó dat 2020 het jaar

van de crime doc was. Zoom fatigue was

tegen het eind van de zomer ook een begrip.

Al wilde je nog zo graag met ouders,

broers, zussen, vrienden bijkletsen, na een

aantal maanden washet leuke ook wel van

de Zoom calls en Facetime sessies af. Ik

zou niet weten hoeveel virtuele borrels ik

heb gehad in die eerste twee maanden. Er

gingen redelijk wat flessen wijn doorheen.

Na een week of vier kwamen mijn partner

en ik erachter dat wij toegang hadden

tot het dak van ons gebouw. Zo hadden

we plotseling een ruimte waar we buiten

konden zitten, om te lezen, om misschien

een telefoontje voor werk te nemen, om

te zonnebaden, om een biertje te drinken

na het werk. Zodra het warmer werd

namen we avondeten mee naar boven

16

17

Hooray! Your file is uploaded and ready to be published.

Saved successfully!

Ooh no, something went wrong!