Aufrufe
vor 5 Jahren

Editorial - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...

Editorial - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...

Evas Beeld – ENGBERS

Evas Beeld – ENGBERS nich noh Vörschrift inricht‘ un utstaffert as tohuus. Man müss eenfach weg ween, dach de Jung. Man müss rut! Dree Gründe geev dat, worüm man vun hier weg müss. De ierste Grund heet: Wiel dat hier allns so künstlich is un einerlei. ”Nix waard sik hier ännern”, murmel de Jung. ”Hier drifft allns stur vör sik hen!” He klapp dat Book dicht. He seih dat bruune Beek-Woter langsom un gedüürig an em vörbischwimmen. Twee Kreihn krakeelten op ’e Wisch. Vun wieden hüür he ‘n Auto langs de Stroot brummen. He stünn vun sien Platz op. ”De Bäckerwogen”, dach de Jung. Wenn he gau wüür, dennso kunn he den Bäcker viellicht noch footkriegen. Silke freiht sik wiss, wenn he ehr wat mitbringen dää. Snöökerkrom viellicht. Oder ‘n lütt Stück vun den bruunen Koken. Wenn he loterhen bi ehr wüür, dennso kunn‘n se sik tohoopsetten un den sööten Kokenkrom eten. Un he wull ehr denn dat Book wiesen un vertelln vun Minnesota. ”Land of the 10.000 lakes”. Man müss weg ween. ”Un Silke mutt mitkomen!”, güng em dör den Kopp. He pack dat Book in den Rucksack, nehm sien Fohrrad un suus langs den lütten Strooten-Damm noh de Hüüs to. [...] JUTTA ENGBERS Evas Evas Beeld Beeld Et rengde all biet Upwaoken, Eva hörde, wo de Autos up de Straote dör de Poolse schweften, bevör se noch in´t Vandaoge daolkaomen was. In de Baodekaomer schwubte dat Tegenmüffli ut ehre Fingers un let den Fautboden hella ruken, vör ehr was nix mehr över. As een Adebar versöchde se dör de Schören nao buten tau kaomen, vör´t Upnehmen was nu kien Tied mehr. Dat Freuhstück was jüs up de Tafel utleggt, as dat Telefon pingelde: ”Du most drocke kaomen, Andreas is utfallen, ick maok de Övertied bit du rankumpst, man et is kien annern tau kriegen vör´t Videokontroleeren van de Straoten un Rüme inne Stadt. Du hest dat al maol maokt un kannst dat. Bit glieksen.” ”Wunnerbaor, den helen Dag in 4 Quickborn108-1.Korr. 4 25.03.2008, 9:05 Uhr

Evas Beeld – ENGBERS so´n Ruum vull Kiekkasten up de natte Stadt daolkieken un sik nich rögen dröwen. Daor is doch kieneen unnerwegens bi dit Weer an´n Mondag.” Eva trug ehre Uniformjack van Haoken un set´ ehren Haut up, een Blick in den Spegel, de Gendarmsche was klaor. Se was all bolde in´t Büro ankaomen, bit se mitkrek, dat se nich eis een Schluck Tee hat har un uk kien Botterbrot schmert in ehre Taschke liggen de. ”Gaut, dann munter Ugen un freih di, dat du bi dit Weer nich nao buten most,” ehr Kolleg stünn al an de Dörre, as se in den Kontrollruum rinkem. 24 griesdüster Schieben speegelden dat natte schmerig losse Straotenbeeld in de Kaomer, de kien Fenster mehr brukde. Eva sett sik up den eenzig Stauhl, lichte ehre Hand taun Afschied nao ehren Kolleg, man de was all buten. Mit twei korte Handdreien har se sik allet inricht, Zettel un Bleifehre prat leggd un dat Mikrofon üm den Kopp klemmt. Bit wied nao Freuhstück was ehrn lossen Maogen dat eenzig Ding, dat sik bi ehr rögen de. Af un tau richte se een van de Kameras buten an Hüser un Mastens nei ut, man liekerveel wat se versöchde, kien Minsch kem ehr vör de glösern Ugen darbuten, nich eis up den Platz vör den Bahnhof. Wenn nich tauminst Autos dör de Straoten feuerden, har se all lang in de Zentrale Bescheid seggt, dat dat System utfallen was. So set se as een Krei up een Torn wied över de Stadt, schwart un düster un unner ehr gev dat uk blots enkelde schwarte Schadden van Autos un af un tau anner Kreie, de van hier nao doar hen fleegen deen, jümmers tau twei of dreie. ”Blots ick sit hier alleenig un schmachtig. Daor is kieneen, de an mi denken deiht, nich eis dat Freuhstück bringen deiht of tauminnst markt, dat mi ´t fehlen deit.” Se levde allenig un was nich mehr twintig, wecker schullde ehren mallörig Dag dann uphelpen. As se ´nen Momang up ehre Kneie daolkek, um de Ugen wat tau rüsten, schen ehre Bükse schwart. Se blinkerde tweimaol mit Willen un Gedüür, dann was se weer in dit schedderig Lichtbrun klörd, dat noch bit tau den Wessel nao blau se as Gendarmsche utwiesde. ”Wenn ik so wieder lev, kann ick de neien Klamotten ´ne Gröte lüttker anmellen,” mit een fin Aohnen van een licht Tucken an de Ecken van ehre Lippen kek se weer up, liek in straohlend deep schwarte Ugen unner twei fintrucken bögde Brune. ”Nee, dat mut Schwarte heiten, disse Haore bünt so dicht, dor gleut dat Lecht in warm. All Straohlen, wat ut de Ugen spöllt, weert utricht, upnaomen, trügge lenkt…”. Quickborn108-1.Korr. 5 25.03.2008, 9:05 Uhr 5

Editorial - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...
Leve Lesers - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache ...
Dat Letzt - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...
Wöör vörweg - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache ...
Dat Letzt - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...
Dat Letzt - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...
Satzung - Quickborn. Vereinigung für niederdeutsche Sprache und ...
Lebe Moten un Frünnen - Quickborn. Vereinigung für ...
Inhaltsverzeichnis — 69. Jahrgang 1979 - Quickborn. Vereinigung ...
Inhaltsverzeichnis — 62. Jahrgang, 1972 - Quickborn. Vereinigung ...
Editorial Informationen - Kassenärztliche Vereinigung Sachsen
Editorial Informationen - Kassenärztliche Vereinigung Sachsen
Editorial Informationen - Kassenärztliche Vereinigung Sachsen
Editorial Informationen - Kassenärztliche Vereinigung Sachsen
Editorial Informationen - Kassenärztliche Vereinigung Sachsen