Views
1 month ago

Historia klasa 5

126 Społeczeństwo,

126 Społeczeństwo, władza i kultura średniowiecznej Europy Pan i poddani W średniowieczu większość chłopów nie była niezależnymi ludźmi i nie posiadała na własność uprawianej ziemi. Chłopi byli poddanymi, co oznaczało, że ich gospodarstwa i oni sami należeli do panów, czyli właścicieli majątków ziemskich – władców, biskupów, klasztorów, możnowładców czy rycerzy. Za prawo do uprawiania roli chłopi płacili czynsz. Jako że pieniądz nie był wówczas w powszechnym użyciu, oddawali panu wsi wyznaczoną ilość płodów rolnych. Mogły to być: zboże, warzywa, drób, jajka. Mieli też obowiązek przez określoną liczbę dni w roku pracować na polach należących bezpośrednio do dworu. Taką przymusową pracę na rzecz pana wsi nazywano pańszczyzną. Chłopi podlegali władzy sądowniczej pana. Właściciel wsi – lub wyznaczony przez niego urzędnik – karał poddanych za przestępstwa i rozsądzał spory między chłopami. Chłop nie mógł też opuścić wsi bez zgody swego pana. Nawet zawarcie małżeństwa przez poddanych wymagało pozwolenia, za które pan pobierał symboliczną opłatę. Rozwój rolnictwa We wczesnym średniowieczu rolnicy posługiwali się prymitywnymi narzędziami z drewna, tylko nieliczne miały metalowe elementy. Narzędzia i sprzęty domowe, gliniane naczynia, obuwie, odzież, były wyrabiane w wiejskich gospodarstwach, gdyż rzemiosło oddzielone •

21. Średniowieczna wieś 127 w miastach zaczęło się odradzać dopiero od XI wieku. W XI–XII wieku w Europie Zachodniej upowszechniły się nowe narzędzia, w coraz większej części wytwarzane z metalu i kupowane od miejskich rzemieślników. Najważniejszym z nich był pług, który orał ziemię głębiej niż używane wcześniej radło. Przez to lepiej spulchniał i użyźniał glebę, która dawała większe plony. Istotne było też wprowadzenie nowych sposobów uprawy ziemi. • • Biskup Adalberon (XI wiek) o trzech stanach Dom Boży, o którym się sądzi, że jest jeden, podzielony jest na trzy części. Jedni się modlą, drudzy wojują, a trzeci pracują. Te trzy części są solidarne i nie znoszą separacji. Usługi jednej z nich zależą od działań dwu pozostałych; wzajemnie przyczyniają się one do podtrzymania wspólnoty. Ta zbiorowość trzech części tworzy w rzeczywistości jedną całość. W taki sposób triumfuje prawo i świat dotąd żyje w pokoju. J. Le Goff, Kultura średniowiecznej Europy, przeł. H. Szumańska-Grossowa, Warszawa 1994.